Kronos schreef:(quote)
Bijna het tegendeel geldt: Niet 1 "promotiestemmer" heeft zijn extreem hoge stem met fatsoenlijke argumenten onderbouwd.
Veel meer dan wat lauw enthousiast gemompel dat het toch niet zo'n slecht album is, dat het toch nog wel mee valt, valt daarover nog niet te lezen.
Ok vooruit: Ik ben geen journalist en mijn schrijven zal wellicht niet al te goed zijn, Maar heb in ieder geval mn mening onderbouwt.
Review:
Chinese Democracy.... Bij het horen van de naam voel je al een bepaalde hilariteit. Een album waarvan je al zo lang geruchten hoort dat je vergeten bent dat het om een "album" gaat.
Nu komt hij zowaar uit het niets toch nog uit. Ik heb geprobeerd objectief en zonder vooroordeel te luisteren.
geen: "Waar is Slash? geen: "14 jaar" geen: 14 "studio's..enz enz.
01: Chinese Democracy:
Na een lange intro volgt een iets wat simpele en harde riff. Na een bekend geluid van Axl Rose knalt het nummer je speakers uit. Het is een nummer wat je prima kan zien als opwarmer voor het verdere verloop van het album. Dit nummer hoef je echter niet een te hoge waarde aan te hechten. Ik zie dit nummer als de plaat die me opwarmt voor wat komen gaat.
02: Shacklers Revenge:
Dit nummer brengt je in een fase van "WtF is dit?" Wat een rare start en vreemde sound. Het nummer is een inkomer. Axl begint hier met een lage "demonische" stem en brengt het nummer vrij snel naar een climax. Het refrein is druk maar erg pakkend. Na een aantal keer zing je dit nummer heerlijk mee. De solo van deze plaat is niet te plaatsen en dat is nou juist wat bij dit nummer hoort. Bij een plaat als Shacklers Revenge hoef je geen "bekend geluid" te horen.
03: Better:
Deze plaat is voor de fans 1 van de hoogtepunten van het album. Het nummer begint lief maar knalt na de intro goed uit de boxen. Het heeft een poppie ritme met veel afwisseling naar ruigere muziek. Een goede rockplaat met heerlijk gitaar werk. Het industriële van de cd komt in deze plaat vaak naar boven. Deze plaat zal blijven hangen
04: Street of Dreams:
Street of Dreams is het nummer wat je doet denken aan de Use your Ilusion dagen. Een typische piano als start van het nummer. het nummer word steeds voller en brengt je naar een bombastisch einde. Voor de muziek liefhebbers die van het rustigere werk van Use your Ilusion houden is dit een heerlijk nummer. Piano, synth, rustige melodie en een pakkende gitaar solo. Prima plaat.
05: If the world:
Een rock / hip hop experiment? Hier moet je van houden. Voor mij het minste nummer van Chinese Democracy. Al met al word er op dit nummer toch veelal positief gereageerd. Het had zo een nummer kunnen zijn voor de nieuwe Bond (of porno) film.
Ik wil het nummer niet volledig afkraken omdat het voelt als een expiriment niet meer, niet minder.
06: There was a Time:
Dit is puur episch. Dit nummer heeft een prachtige opbouw, een iets minder pakkend reffrein en een super mooie climax. Vanaf ong 2.30 min. begint het gitaar werk. Dit zal aanhouden tot het eind van het nummer (6.30 min). In het gitaar werk zit een prachtige melodie. en tevens ook weer een prachtige opbouw. Een echte aanrader voor liefhebbers van meeslepend gitaar solo’s
07: Catcher in the Rey:
Een mix van Queen, the Beatles en Axl. Goed nummer wat voor iedereen beluisterbaar is. Het nummer was oorspronkelijk opgenomen met Brian May. Het nummer sleept je mee in mooie zang melodie. Dit is typisch een nummer die je vaker wilt horen. Vooral de "na naa naa naaaa na" vullen deze plaat goed aan en maken het toegankelijk voor iedereen.
08: Scraped:
Wat een intro, een 4 stemmige Axl die gemarteld word? Gelukkig duurt dit niet te lang. Na deze intro word het nummer toch nog een echte rocker. Axl zingt hier 2 stemmig tegen elkaar in. Zo zingt er een rasp stem tegen een cleanere stem. Bij het horen van “Don’t you try and stop this now!” weet je genoeg. Dit nummer is vanaf dan niet meer te stoppen.
09 Riad n’ the Bedouins:
Een harde rocker waar je even aan moet wennen. Erg veel gegil van Axl. Desondanks is dit een echte rocker met goede gitaar stukken. Het industriële overheerst en geeft het nummer net die extra boost die het nodig heeft. Een plaat die je blijft herhalen.
10: Sorry:
Dit nummer neigt naar een Pink floyd sound met een hard refrein. Een hoogte punt van de cd. Dit nummer behoort zo tot de klassiekers van GnR. Met zijn rustige solo, vreemde gitaar geluid in de coupletten en schitterende refrein is dit echt iets anders. Goed werk van Axl.
11: I.R.S
Een echte rocker die het nummer weet op te bouwen, weer af te breken en weer verder te gaan waar het gebleven was. Een vrij simpel in het gehoor liggend nummer. Deze kun je voor iedereen draaien want het klinkt gewoon lekker makkelijk in het gehoord
12: Madagascar:
Dit is something else. Dit nummer begint met een orgel/trompet achtig geluid met een stevige drum beat eronder. Het bouwt op naar zanglijnen ondersteund door gillende gitaren. Dit nummer lijkt steeds groter te worden totdat het nummer een wenteling neemt. In het midden van het nummer is er gekozen voor een mix van bekende speeches ondersteund door rustig gitaar werk. Het nummer word wederom goed opgebouwd en kan ook echt de status klassieker gaan krijgen.
13: This I Love:
Dit nummer klinkt erg “lief” Axl zingt hier duidelijk over zijn ex geliefde en de pijn wat het voortbrengt dat hij haar moet missen. Ondanks dat je denkt dat je naar een musical zit te luisteren grijpt dit nummer je beet en laat je niet meer los. Een prachtig meesterwerk van Axl Rose die het zonder al te veel bombast je de drama laat ondergaan.
14: Prostitute:
Prostitute sluit het album prachtig af. Dit nummer is wederom zo’n nummer waar je even doorheen moet. In eerste instantie denk je” waarom luister ik dit” totdat het je in je greep neemt zoals bij This I love. Het nummer kent meerdere climaxen en verwoord het album eigenlijk in 6 minuten. Een prima afsluiting van een veelbesproken album.
Conclusie:
Voor mij heeft Axl het waargemaakt. Hij heeft een prachtig en vooral afwisselend album afgeleverd. Ik had dit van te voren nooit verwacht. Het album heeft eigenlijk alles. Vanaf nummer 1 tot 14 heb ik me blijven verbazen wat ik hoorde. Overdreven drama tot overdreven industriële gitaar stukjes. Zonder verwachtingen is dit album bij me binnen komen stormen en zal het me voorlopig niet loslaten.
Hier nog een aantal recencies die op de muziek ingaan en niet op de hype:
Positief:
http://www.rollingstone.com/artists/gunsnr...inese_democracy
http://www.avclub.com/content/feature/chuc...sterman_reviews
http://www.411mania.com/music/album_reviews/90933
http://www.torontosun.com/entertainment/mu...505211-sun.html
http://www.detnews.com/apps/pbcs.dll/artic...0316/1424/ENT04
http://allmusic.com/cg/amg.dll?p=amg&s...kcftxzwkldje~T1
http://www.nypost.com/seven/11232008/enter...0321.htm?page=2
http://www.nytimes.com/2008/11/23/arts/mus...agewanted=print
Minder positief:
http://www.nj.com/entertainment/music/inde...mocracy_wa.html
http://www.spin.com/reviews/guns-n-roses-c...emocracy-geffen
http://www.spin.com/reviews/guns-n-roses-c...emocracy-geffen
Ochtend krant Spits, uigebreid artikel
Kranten als het AD, telegraaf etc zonder enige onderbouwing kan ik helaas niet serieus nemen.
De meningen over dit album zijn heel verschillend. Et ziet er naar uit dat de gulden middag weg voor weinig mensen te vinden is.
Je haat het of je vind het super. (was dat ook niet zo toen appetite uit kwam?)
gr Robert