Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009)

In de luisterpaal: http://3voor12.vpro.nl/speler/luisterpaal/41255724

Antony past niet echt in mijn straatje en de voorgaande platen heb ik links laten liggen. Misschien moet ik die toch nog eens proberen, want deze plaat bevalt me wel. De wat lichtvoetiger nummers zoals Kiss My Name vind ik het leukst en goed bij zijn bijzondere (sommigen noemen dat nichterig ) stem passen. Dust and Water vind ik dan weer een vreselijk pretentieus ding zodat deze plaat ietwat wisselvallig uitpakt.

Opes, wat een mooie plaat zeg, heb hem net binnen in de winkel, wow. Tuurlijk zingt ie nichterig, als je dat niet bevalt, waarom luister je er dan überhaupt naar. Ik trok zijn en muziek in eerste instantie ook helemaal niet, Begreep al die commotie om I'm a Bird now niet helemaal maar heb de cd later toch nog een kans gegeven en ineens viel wél het kwartje bij me, en ook bij mijn vrouw ineens waren we Antony "fan" . Daarom ook kaarten gekocht voor concert in Eindhoven, het zal mij benieuwen. Maar ik snap helemaal als mensen de stem niet mooi vinden, maar luister er dan niet daar, daarom luister ik niet naar Metal want houdt niet van teringherrie hoewel ik het live af en toe wel leuk vind, maar niet bij mij in de woonkamer, schrikken de kinderen van Ik ga er in ieder geval een hoop van verkopen, da's zeker....

Ik vind dus niet dat hij nichterig zingt. Wat is dat eigenlijk? Volgens mij koppel je zijn verschijning aan zijn stem als je dat denkt te horen. Hij heeft een niet-alledaags stemgeluid en gebruikt veel vibrato, okee. Dat doen er wel meer (denkt hierbij aan legio, niet bepaald nichterig te noemen want in hun clips met halfnaakte kontschuddende vrouwen omringde, R&B-zangers (excusez le vooroordeel)).

Er staat een interview met Antony in de kunstbijlage van de Volkskrant oa over The Crying Light

Deze valt tot nu toe niet mee. Ik kan er zelfs bar weinig mee. In de nummers zit geen dynamiek, het is eenvormigheid troef. En dan gaat die stem plots ook tegenstaan.....Ook de stemmige piano/strijker begeleiding kan me niet bekoren. Ik heb geen memorabele melodie of deun kunnen ontdekken, het is kabbelend, pretentieus en pathetisch geleuter mijns inziens. Bij de laatste 2 nummers gaat het helemaal mis, het lijkt de Lion King wel, wat een kitsch! Nou goed, misschien dat ik dit in een labiele winterse huilbui plots geweldig vind, ik verander immers graag van mening. Maar tot nu toe, nee dank u! Ik zit I Am A Bird Now nog maar eens op, al tijden niet gehoord en vol hartverscheurende, memorabele nummers!

Voorlopig behoorlijk eens met gherdt. Dit album klinkt inderdaad een stuk vlakker dan de voorgangers, naar mijn gevoel. Het fragiele heeft plaatsgemaakt voor een nogal pathetische dramatiek. Die lag altijd al wat op de loer, maar werd bedekt door mooie melodieën en meer bescheiden liedjes. De muziek was breekbaar en nederig, maar toch hadden alle afzonderlijke liedjes een sterk eigen karakter, ze straalden iets uit. Het klinkt nu vooral erg bedacht allemaal, er mist inspiratie. In de meeste liedjes komt de melodie niet op me over alsof hij er altijd al moest zijn, maar meer alsof hij voortkomt uit de noodzaak om een nieuw album af te leveren.

Antony's muziek was een soort zijden draadje, maar hier heeft het meer weg van een plastic lint. Soms klinkt het echt een beetje belachelijk, wat voor deze muziek volkomen dodelijk is.

Met wederom een verwijzing naar Torment and Toreros (maar mensen die niks met Antony hebben moeten dit zeker links laten liggen)

De nieuwe Antony klinkt niet anders als de twee voorgangers. De drie platen zijn inwisselbaar zonder dat het op zal vallen. Was zijn stijl op de eerste platen nog zeer karaktervol te noemen, nu weten we het wel dat Antony geen echte kerel is maar een halve vrouw. Het begint te vermoeien, dat onzijdige gedoel met die zeurderige vrouw stem. Dat Antony in een identiteitscrisis zit mag bekent zijn, het is zijn handelsmerk, maar hij lijkt muzikaal gezien nu ook op een spoor die doodlopend is. Teleurstellende plaat. Antony staat binnenkort op een Nederlands podium. De prijzen van de kaartjes zijn schandalig hoog.

ik ben het met bijna al je opmerkingen hardgrondig oneens:
* de drie platen zijn absoluut niet inwisselbaar. de stem is wel hetzelfde, maar de stijlen op de drie albums is heel anders. I am a bird bevat vooral klassiek gestructureerde liedjes, terwijl het debuut en The crying light experimenteler zijn. Maar The crying light heeft weer veel ingetogener instrumentatie dan het debuut. daardoor zijn drie heel verschillende albums ontstaan.

* vooral de tweede plaat gaat nadrukkelijk over het man/vrouw-ding. dat betekent overigens niet dat Antony in een identiteitscrisis zit. sterker nog, hij maakt in interviews een nogal levendige indruk. veel van de nummers op de vorige platen waren al heel oud. misschien dat hij ze schreef toen hij nog wel een identiteitscrisis had. The crying light bestaat uit allemaal nieuwe nummers die volgens mij een heel nieuwe thematiek aansnijden.

* ik vind deze nieuwe plaat niet de beste, maar een doodlopend spoor heb ik nog niet ontdekt. hij heeft zichzelf op deze plaat nadrukkelijk vernieuwd. ik moet eraan wennen, juist doordat het muzikaal weer heel anders is. dat lijkt me niet de definitie van een doodlopend spoor

* met je laatste opmerking ben ik het bijna eens. de prijs is hoog, maar of dat nou meteen schandalig is. in jouw geval maakt het zelfs helemaal niet uit, want ik kan me niet voorstellen dat jij voor 25 euro wél naar het concert was gegaan, want dat onzijdige gedoe met die zeurderige stem, dat doe je jezelf toch niet aan!

Voor 25 euro zal ik er zeker heen zijn gegaan, want ik vind zijn muziek wel bijzonder en de persoon er achter ook.

Natuurlijk ieder zijn eigen mening, maar ik vind de drie platen tuurlijk wel iets verschillen, maar nihil. Je moet echt een enorme liefhebber zijn als je dat op valt. De vernieuwing waar Martin Visser op doelt ontgaat mij volledig. Voor de gemiddelde luisteraar, zoals ik in het geval Anthony, zijn de drie platen die hij maakt toch wel veel van hetzelfde, en dat gaat mij in ieder geval erg vervelen. Anthony is een bijzondere figuur maar geen veelzijdige, zijn stem is mooi maar weinig divers, iets stevigs kan hij niet.

Heb je 'm gehoord op de cd van Hercules and Love Affair? Daar laat hij echt iets anders horen. Maar ik ben het met je eens, dat zijn werk met The Johnsons steeds in dezelfde hoek zit en dezelfde emoties bespeelt. Ik sloeg alleen aan op je scherpe beoordeling, zoals doodlopend spoor en zeurderige stem. Dat vind ik geen recht doen aan zijn muziek.

Diegenen die deze plaat vlak vinden luisteren zeker niet naar de teksten, hij is al helemaal niet in een identiteitscrisis, dat ligt achter hem/haar, lees de volkskrant maar eens goed, En dat de tickets schandalig hoog zijn ligt aan een heel groot deel van van ZOGENAAMDE muziekliefhebbersdie alles illegaal downloaden en nog amper wat kopen, voor een dubbeltje op de eerste rang zitten, dat willen ze. Binnenkort komt Ry Cooder in Caré, kaartje 130 euro, dat vind ik nou een beetje te veel van het goede ? had hem best willen zien, maar geod da's een andere discussie, Je houdt er van of niet, heel simpel, maar de cd's zijn zeker niet inwisselbaar, dan luister jezelf met een vlak oor.
Maar gelukkig zie ik alleen maar 4 en 5 sterren recensies, niet dat ik het altijd met journalisten eens ben, zelden zelfs maar het zegt wel wat als dit unaniem gebeurt. Maar zelfs dan, als je niet mooir vind, prima, koop je toch een andere plaat, keuze genoeg, wat een drukte maken diegene zeg die hem niet mooi vinden, o sorry, nu zit ik me ook druk te maken omdat ik hem wel mooi vind, leuk he, muziek..... over smaak valt wel degelijk te twisten is hier te zien....

In mijn cd-speler

Over smaak moeten we juist wel blijven twisten, zonder dat heeft MuMe geen bestaansrecht. Zal behoorlijke saai zijn als iedereen alleen maar positief is, een tegengeluid moet kunnen!!

Aeon is werkelijk fenomenaal, net als het openingsnummer en Everglade. Jammer dat de rest van het album me niet bijzonder bijblijft, ik grijp toch liever terug naar dat prachtplaatje uit 2005 alweer. Teksten zijn wel weer van hoog niveau.

Wanneer is iets pretentieus? Ik kan me daar in ergeren als men dat woord gebruikt. Mensen gebruiken het nogal vaak als ze muziek te moeilijk vinden..

aeon! verder vooral meer van hetzelfde, waarbij het album muzikaal weer positief opvalt maar vocaal wederom irriteert, kwestie van smaak.

Ik begrijp dat wel. Ik vind die vernieuwing er wel, nl. op een Radiohead achtige manier: eenheid in verscheidenheid.

Ik haal mijn ** weg en ga deze plaat over een paar dagen een nieuwe kans geven, misschien pakt de plaat me niet omdat ik in een stemming verkeer die niet echt 'Antony' is. Zijn eerste twee platen vind ik nog steeds schitterend, maar waarom deze niet??

Mja, dit was eigenlijk erg overdreven, merk ik nu. Het probleem is vooral dat het album naar het einde toe wegzakt, maar slecht is het eigenlijk gewoon helemaal niet.

En de Oor

2008 was het jaar dat ik me eindelijk eens waagde aan "folk".
Dit was 1 van de eerste artiesten waar ik dan ook mee begon.
Waar de andere me nog niet wisten te overtuigen in folk was dit de eerste dat me wist te raken (ondertussen zijn dat er wel meerdere geworden zoals "sufjan stevens", "ray lamontagne" en "bonnie prince" ).
Waar zijn samenwerking met "hercules and love affair" me toch niet wist te overtuigen, doet hij dit hier wel.
Kan wel begrijpen dat sommige zijn stem niet kunnen verdragen!
Lijkt juist op een heel gevoelige man waar je het minste tegen zegt dat zijn wereld volledig in stort en dat je je schaamt in zijn plaats.

Even kijken bij de lokale platenzaak, maar al vlak nadat ik in het pand was, was ik weer vergeten waar ik naar wilde zoeken. De muziek welke opstond had me helemaal ingepakt, betoverd. Toch kon ik de uitvoerenden niet thuis brengen en het bleek bij navraag dit album te zijn.
Mooie serene muziek waarbij de grenzen van pop en klassiek wordt verkend. Een album waarvan ik weet, dat er er naar uitkijk om hem weer eens te draaien, maar om hem dan ook weer een tijdje in de kast op te bergen. De muziek is te uniek, te breekbaar om te vaak te beluisteren, waarbij de kans bestaat dat de stem van Antony irritant gaat worden. Dat zelfde heb ik met Joanna Newson. Een paradox, niet te veel draaien om het mooi te blijven vinden.

Deze cd staat nu bij best new music op pitchfork met een 8.6!

Wat kan ons Pitchfork schelen. Geef liever je eigen mening.

Ik was vandeweek ziek en kon niet naar de platenboer. Maar nu net geweest en luister nu het eerste nummer. Hij opent echt bijzonder goed, moet ik zeggen.

Ben nu bij Kiss my Name, en het is allemaal ongelofelijk mooi. Tjee.

Zo. Dat was hem dan, voor de eerste keer. Zoals het nu voorstaat heb ik deze als het mooiste Antony album tot nu toe ervaren. Maar eerst nog maar eens een paar keer luisteren voordat er een stem komt.

Okee,

Ik vind het een zeer fraai album. Wel anders dan I Am a Bird now. Bij I Am a Bird now hoordde ik af en toe nog een "lichtpuntje'
En hier kan ik dat niet ondekken Alles is zo somber. Maar wel zo mooi gezongen dat ik er kippevel van krijg.

Eerst moet je hem 8 keer horen en dan kun je pas beoordelen hoe die echt is. Maar mijn verlopige stem is een 4*

Ik zou graag eens willen weten waarom deze plaat zo ontzettend hoog staat in alle lijsten.

Het album heet album heet The Crying light en ik vind ook dat hij de hele tijd zoon huilerige stem heeft. Moet ik hem soms met veel volume luisteren?? Of naar de tekst?

Hij staat nu aan als achtergrond bij het studeren maar ik vind het net kattengejank. Ik wil het album graag net zo waarderen als jullie maar hoe ??!!