Antony and the Johnsons - The Crying Light (2009)

Antony is niet te waarderen omdat je graag met de rest wil meedoen.. Je moet van zijn geluid houden, nee zelfs geraakt worden want anders heeft dit geen zin.

Het is alleen wel spijtig als dit niet aan je besteed is want het is zo ontzettend mooi

Inderdaad, het raakt je of niet. De stem van Bon Iver gaat juist op MIJN zenuwen werken.

Dit is mooi, soms heel erg mooi.

De kwetsbare stem van Antony wordt fraai ondersteund door piano en strijkers.

Voor alles is een plaats en een tijd en dat geldt m.i. ook zeker voor de muziek van Antony and the Johnsons. M.a.w. ik heb er niet altijd zin in om het op te zetten, doch onder de juiste omstandigheden en in de juiste mood is het in mijn oren absoluut gruwelijk mooie muziek! Flipper slaat een spijker op diens kop met: "Een album waarvan ik weet, dat er er naar uitkijk om hem weer eens te draaien, maar om hem dan ook weer een tijdje in de kast op te bergen. De muziek is te uniek, te breekbaar om te vaak te beluisteren... ...niet te veel draaien om het mooi te blijven vinden."

The Crying Light is een album waar ik een erg dubbel gevoel aan over hou. Aan de ene kant zijn het de sterke instrumentale, de piano en de stijkers geven het een prachtige sfeer. Aan de andere kant is er de zang, waarvan ik nog niet overtuigd ben of ik naar een man of naar een vrouw aan het luisteren ben. Oké dat is op zich nog niet zo erg maar ik vind de zang ook niet mooi. Het is misschien wat te zwaar voor mij, dat zou kunnen. Tekstueel is het teleurstellend, ondanks de interessante titelnamen wordt het nergens echt boeiend. Of het moet een positieve uitschieter als Epilepsy Is Dancing zijn, waar het tekstueel wel redelijk is.

Het is een album geworden die ik graag instrumentaal zou hebben, want de sfeer die neergezet wordt is subliem. Helaas is er een groot aandeel zang waar ik erg weinig mee heb; ook op tekstueel vlak.

Iemand enig idee waarom het album hier minder gewaardeerd wordt dan z'n vorige albums? (3,82 t.o.v. 4,03 en 4,02)
Omdat het meer van hetzelfde is?
Persoonlijk vind ik sommige nummers hierop van het beste wat hij ooit gemaakt heeft.

Dat ligt puur aan de grotere bekendheid en daarom een toegenomen aantal 0,5 - 1,5 stemmers. Gisteren bijvoorbeeld een column en een volledige pagina in NRC Handelsblad. Mensen die nooit van Antony gehoord hebben gaan het luisteren en bij een love it or hate it artiest worden dan eerder uitzonderlijk hoge en lage scores gegeven. Ik heb niet het gevoel dat de liefhebbers van I am a bird now deze plaat minder waarderen. het is een breder publiek wat zijn stem niet te pruimen vindt.

Soms hoor ik wat op de radio, en dan denk ik : wie is dit (de eerste klanken doen denken aan Tiny Tim) en hoe komt het dat ik er nog nooit van heb gehoord, terwijl hij naar 't schijnt toch al een aardige tijd bezig is ?
En dan is het net of alles in een stroomversnelling gaat, want ineens is Antony Hegarty all over the place en heeft de VPRO gids (2009, nr 3) zelfs heel artikel aan hem gewijd. Sterker, hij schijnt zelfs in Amsterdam te wonen !
Hoe dan ook, ik ga echt niet nummer voor nummer bespreken, dat laat ik over aan mensen die denken verstand van muziek te hebben.
Nee, ik ben meer zo'n type dat liever de muziek een cd lang ondergaat en dan een soort verslagje doet van wat ik zojuist gehoord heb.
En soms dat niet eens.
Omdat ik na het beluisteren met stomheid ben geslagen. En omdat ik iedereen in m'n omgeving wil laten horen wat ik zojuist heb gehoord.
Wat dat verdient Hagerty.
En dat verdient de muziekminnende albumluisteraar bij Musicmeter.nl.

5 vette sterren!

Mijn theorie: dit album heeft inderdaad een breder publiek getrokken, aangezien het een grote release is die in een relatief gezien rustige periode uitgebracht wordt. Daarom heb ik het album beluisterd, terwijl ik in een drukke periode vol van albums van mijn favoriete artiesten dit werk waarschijnlijk niet had beluisterd.

Dit album biedt veel troost. De songs zitten vol levensmoed en inspiratie..De stem is heel bijzonder, soms net als een vogel.
Om lyrisch van te worden..

Iedereen kan lullen en klagen wat tie wil, maar dat Antony groot gaat worden en dan bedoel ik ook echt groot, dat staat buiten kijf! Het draait allemaal maar om 1 ding: ORGINALITEIT. En dat heeft dat gepulp wat zich muzikanten noemt gewoon niet

een continu in vibrato zingende man in vrouwenkleren kun je idd origineel noemen. maar als we daar op gaan selecteren, dan zou carnaval dus het muzikale hoogtepunt van het jaar moeten zijn.

Love it or hate it...I LOVE IT.

Het raakt je of het raakt je niet. Daarvoor is deze vorm van muziek te 'eigen', te apart. En dus zeker niet voor iedereen weggelegd. Maar àls het voor je weggelegd is dan weet ik zeker dat deze plaat voor allen van hen een plaatsje gaat verdienen in hun eindlijst. Want Antony heeft met zijn Johnsons een juweeltje afgeleverd en dat zullen wellicht alleen de liefhebbers onderkennen en dat is maar goed ook.

Jammer dat er hier toch nog steeds mensen zijn die dit soort muziek en zang afdoen als kattengejank. Er is niets bekrompener dan andermans smaak afkraken. Als het niet je ding is, laat het dan voor wat het is. Of lever zinvol kritiek, daar kunnen we wat mee...

En oh...wat is One Dove toch prachtig...let op dat subtiele pianootje...machtig mooi! Ik ga even terug naar het album wat het begin van mijn 2009 alweer mooier heeft gemaakt!

Dat denk ik ook ja, erg jammer natuurlijk, want deze haalt met gemak het niveau van alle andere platen.

Berichten over concerten verplaatst naar Antony and the Johnsons

Het draait inderdaad allemaal om ORGINALITEIT, en was zijn debuut dat zeer, deze plaat, zijn derde, is daar nu al een slap aftreksel van. Dus inderdaad, Antony was ORGINEEL maar is op zijn derde plaat al behoorlijk VOORSPELBAAR en eenzijdig.

Waarom is dit niet meer origineel dan? Zijn stem is veel meer in dienst komen te staan van de andere instrumenten ook is de thematiek van de nummers heel anders dan bij I Am a Bird Now.. ben benieuwd hoe hij volgens jou origineel had kunnen blijven?

Deathmetal ?

Het probleem met een artiest als Antony is dat het allemaal erg eenzijdig is, zijn stijl heeft hij op zijn debuutplaat vast gelegd, en alles wat daarna komt is een variant op zijn eerste plaat. Tuurlijk zijn er een paar details die verschillen met zijn eerste twee platen, maar je moet echt een fan zijn wil dat het verschil maken.

Ik snap het wel maar voel het zelf zo niet. Eerste cd was meer tongue-in-cheek, erfenis van vaudeville en cabaret. Dit vind ik veel "gevoeliger".

Heeft iemand de extra track gehoord????

De video van Epilepsy Is Dancing toegevoegd en voor degenen die de hoes willen zien met inderdaad alweer Kazuo Ohno:
http://img98.imageshack.us/my.php?image=epilepsygz9.png

Volgens de Antony site heeft Youtube de clip weggehaald: "Youtube has removed the Epilepsy is Dancing video because it is supposedly indecent! You can still see it here. Hope noone at Youtube goes to a dance performance in the near future. God forbid they might see someone in a leotard!"

Luister Antony nu al maanden bijna dagelijks elke weer bijna zijn gehele oevre, en het het verveeld me elke keer nog geen seconde, vind het alleen nog maar mooier en mooier worden.

Jammer dat Eindhoven is uitverkocht.

5 sterrren

Drie prachtplaten op een rij: Antony is here to stay

Ik zal het eerlijk toegeven: het duurde even voordat ik Antony's laatste worp kon waarderen. I am a bird now, zijn tweede plaats, was Antony's grote doorbraak en van die plaat was ik destijds echt kapot. Zo mooi, zo kwetsbaar, zo over the top, zo anders. Later bleken zijn debuut en EP's ook wonderschoon en zeer de moeite waard. Superemotionele zang begeleid door klassiek-aandoende muziek is zijn handelsmerk. En ik kon er lange tijd geen genoeg van krijgen.

Inmiddels is Antony op tal van andere platen opgedoken. Bij CocoRosie, Björk, Hercules and Love Affair, Current 93, Joan as Policewoman, Marc Almond. En vaak was het duet met Antony een van de mooiste nummers op die platen. De magie van Antony heeft velen besmet. Het breidde Antony's roem alleen maar verder uit. Maar inmiddels staat hij allang op eigen benen en heeft hij plaat nummer drie gemaakt: The crying light. In tegenstelling tot I am a bird now geen duetten meer, maar allemaal eigen nummers. En dit album teert ook niet meer op langer bestaande songs, Antony heeft dit werk allemaal recent geschreven.

Daarmee is ook het thema van de travestie en de transgender min of meer weg. Daar stonden de eerdere platen nog vol mee. Maar dat was problematiek waar Antony al vele jaren geleden mee worstelde. Deze plaat gaat over Antony nu. Met als thema: mens en aarde, het meest expliciet verwoord in Another world, waarop hij op prachtige, bijna psalm-achtige wijze de problematiek van klimaat en milieu bezingt. Zonder onheus effectbejag, zonder goedkoop te zijn. Geen gemakkelijke Greenpeace-reclame, maar pure bezorgdheid vanuit een diepe mens-aarde-relatie.

Maar om terug te komen op het begin, het vergde dus even om aan deze nieuweling te wennen. Want, waren de liedjes op I am a bird now nog redelijk gestructureerd, behoorlijk klassiek zelfs, op deze plaat laat Antony de teugels vieren. Niet meer voor de hand liggende songs met coupletje en refreintje, maar een meer vrije aanpak. Absoluut niet chaotisch of verwarrend avantgardistisch, zeker niet. Maar wel een vorm waarop je bij de eerste beluisteringen minder makkelijk greep krijgt. De meezingfactor is bij de eerste tien draaibeurten niet erg hoog, zeg maar.

Gebleven is de zeer klassieke instrumentatie. Veel piano, violen, celli, dwarsfluit, maar ook een electrisch gitaar (Aeon) en een prachtige sax (One dove). Ook de zangstijl is hetzelfde. Al is het een tikje minder larmoyant, minder over het randje. Misschien mis ik dat wel, want dat onbeschaamde over the top zingen op I am a bird now (of op EP I fell in love with a dead boy) kon mij zeer bekoren. Hoewel voor Antony's doen misschien ingetogen, nog steeds snijdt hij diep in je ziel. Deze mannelijke Nina Simone raakt met zijn love-it-or-hate-it supervibrato emoregisters waar bijna geen enkele zanger of zangeres komt. En dat kan je nog steeds doen huiveren en trillen. Zet het volume op tien en je kunt onmogelijk onberoerd blijven.

Het is een kwestie van smaak welk album van Antony je meer apprecieert. Ik vind de vorige net een tandje beter. Maar een ding staat buiten kijf: drie prachtplaten op een rij, Antony is here to stay!

Dit is mijn eerste kennismaking met Antony and the Johnsons, en ik moet zeggen dat het me erg bevalt. In het begin moest ik wat wennen aan de zang, en dan vooral aan het gebruik van zoveel vibrato. De stem is erg mooi, maar ik vond de vibrato wat overdadig. Naarmate ik het vaker luister, merk ik dat ik me er steeds minder aan stoor, en het ook steeds natuurlijker gaat klinken.
Muzikaal vind ik dit erg mooi allemaal.
Na het lezen van de vorige reactie, vraag ik me af of de vorige platen -in tegenstelling tot deze- verwarrend, avantgardistisch, of chaotisch klinken. Ik hoop in ieder geval van niet.

zeker niet. ik bedoelde juist dat deze derde plaat vrijer van structuur is, maar nog niet zo vrij dat het avantgardistisch enz enz is. de liedjes op de vorige plaat zijn juist veel klassieker en gestructureerder opgebouwd.

Ben benieuwd, en zal de vorige platen ook eens beluisteren.

Ik was als velen gepakt door zijn lp I'm a Bird Now, dus zat ik als velen onder jullie met hoge verwachtingen uit te kijken naar zijn nieuwe release. Het is idd redelijk hetzelfde als de vorige plaat, het pakt me ook heel wat minder.
Jammer want deze artiest heeft volgens mij meer in zijn mars zie maar zijn uitstaptje met Hercules and Love Affair.

Scott Walker
Daar moet ik steeds aan denken bij Antony and the Johnsons

Scott Walker - The Drift. Geniaal.
Mooi moment om die er weer eens bij te pakken.
(en te voorzien van 4.5*)