U2 - The Joshua Tree (1987)

ahahah tja meningen lopen uiteen over de jaren 80,wat ik een minpunt vindt van die tijd is de mode enzo,te gay allemaal,niet perse iets tegen homos,maar die stijl vind ik afschuwelijk.En jah de muziek uit die tijd kan je dwingen om die beelden op te roepen.Verder had je al keyboards in jaren 60,of mellotrons.

Het begint al met een betoverend sterke opener. Where the Streets have no Name is verbluffend rockend !
De inspiratie is er, de songs staan als een huis, en dan niet enkel de singles, maar héél de plaat is van een enorm niveau, wat een band laat zich hier horen !
Een must have voor iedere rockliefhebber !
4.5 points wat mij betreft; Favoriet ; RUNNING TO STAD STILL, daar word ik stil van !

Exit....wat een apart en duister nummer! Kippevel! Bullet the blue sky en with or without you zijn ook mijn favoriete nummers. Maar EXIT...dat is mijn nummer 1 van dit album. Toch wel knap van die jongens...met simpele baslijnen, vrij simpel drumwerk (vergelijk maar met Steve Copeland en Phil Collins) weten ze prachtige tijdloze nummers in elkaar te zetten. Het verbaast me iedere keer weer. 4,5 sterren voor dit album...misschien komt hij in mijn top 10

Ik neem aan dat je Stewart Copeland bedoelt.. simpel? Luister er dan nog maar eens goed naar, allerminst simpel wat die doet

Luister dan eens Dance on a volcano van Genesis bijvoorbeeld,dan is het toch wel andere koek hoor,maar goed deze drumwerk past gewoon bij U2 dus maakt niet echt uit in hoeverre het technisch competent moet zijn allemaal.

Nou het verschilt nogal. Vooral op POP is Larry simpelweg een beest...neem MOFO bijvoorbeeld. Misschien niet simpel dan, maar toch anders en het voelt gewoon minder ingewikkeld aan dan bijvoorbeeld Dance on a volcano of Do the Neurotic (B-side van Invisible Touch).

Maar ik vind Larry wel goed hoor! Altijd al!

Ik zat vorige week nog te denken: je zult toch maar artiest zijn geweest in 1987, net van plan om wat leuke plaatjes uit te brengen en dan komt U2 met een plaat waar where the streets..., stil haven't found, with or without you, enz enz op staan.

Ik zou echt hebben gedacht: bekijk het maar, ik kap ermee, ik ga wel melk rondbrengen of zo want dit haal ik toch nooit.

Oftewel: briljant album. Punt.

Nog even om terug te komen op werken van Larry:
Luister naar nummers als 'Bad' , 'Elvis Presley & America' en 'A sort of homecoming' op The unforgettable fire. Het drumwerk is op dit album 'naar de achtegrond' geproduceerd, althans bij mij viel het in eerste instantie niet op. Maar als je erop let hoor je drumwerk waarbij je echt verbijsterd met de oren aan de speaker blijft kleven. En dat maakt het allemaal nog net even iets fascinerender: zulk een mooie subtiele muziek die drumpartijen weet te verdragen van een Larry die zich helemaal uitleeft op z'n kit vind ik best byzonder te noemen. Klasse drummer.

Ik vind de hoes zo afschuwelijk lelijk. Bono met zijn rare kapsel en The Edge met zijn cowboyhoed

De hoes is inderdaad niet de fraaiste

De plaat wordt er niet minder van, gewoon goed wat je van U2 mag verwachten. Voor mij een beetje een eindpunt na boy, october, war en the unforgettabel fire. Het klink mij alleen net iets te geproduceerd. Rattle & Hum is dan alweer wat minder glad en wat meer een zoektocht voordat wat mij betreft het hoogtepunt van U2 is: de jaren negentig.

Maar goed dit blijft natuurlijk een klassieker, die eerste single With or without you, wat klonk dat lekker. Misschien ook omdat je in die tijd nog echt op een plaat zat te wachten. Tegenwoordig komt er zoveel uit.

Eigelijk geen zwakke momenten maar de laatste nummers springen er voor mij uit One tree hill, exit en mothers of the disappeared: geweldig

Hij ziet er wel cool uit op deze hoes.

dit album werd door mij, in die tijd ,zwaar onderschat.
ik vond het teveel gericht naar amerikaanse oren (wat ongetwijfeld de bedoeling moet zijn geweest), echter naarmate de jaren vorderden ben ik dit album steeds meer gaan waarderen en vind het inmiddels hun beste album.

je hebt helemaal gelijk

>Ik zat vorige week nog te denken: je zult toch maar artiest zijn geweest in 1987, net van plan om wat leuke plaatjes uit te brengen en dan komt U2 met een plaat waar where the streets..., stil haven't found, with or without you, enz enz op staan.

Ik zou echt hebben gedacht: bekijk het maar, ik kap ermee, ik ga wel melk rondbrengen of zo want dit haal ik toch nooit.

Oftewel: briljant album. Punt.

1987 was sowieso een briljant muziekjaar. Want niet alleen dit album kwam uit maar ook Tunnel of Love van Bruce Springsteen en mijn absolute favoriet van dat jaar: Sign 'o' the times van Prince.

En dan zijn er nog mensen die zeggen dat de jaren 80 muzikaal niets voorstellen......

Tja, ook al ben ik niet enorm geshockeerd van de albums die jij nu net noemt, ben ik het wel heel erg met je eens.. Mijn favoriete bands beleefden toch echt hun opkomst, hun hoogtepunt of hun nadagen in de jaren 80, daar buiten om deden in de jaren 80 toch ook vele genres hun opkomst, ik noem bijvoorbeeld het Metalgenre of het hiphopgenre, wel 2 totaal onbenullige genres op een U2-forum, en zelf ben ik er ook niet helemaal weg, maar de feitelijke constatering dat er in de jaren 80 niets meer werd uitgevonden is in ieder geval nergens op gebaseerd..

Daar komt ook nog bij dat een dergelijke uitspraak nooit een compleet decennia kan omvatten, je zou ten eerste hoogstens kunnen zeggen dat er relatief weinig nieuws kwam of dat het je relatief gezien niet aanstond, maar een compleet decennia lang stilstaan wat muziek betreft is zelfs in deze tijd onmogelijk, tenslotte ontwikkelt de mens en de technologie zich door (en zeker in de eighties)...


Wat betreft dit album: ik blijf toch echt bij mijn mening dat dit onder de meeste U2-albums valt te scharen, namelijk: niet extreem goed, maar zeker niet slecht. Albums waar ik toppers op terugvind, die ik na 1 week al eigenlijk weer van mijn MP3-speler afgooi. Dat is volgens mij het probleem dat U2 gekozen heeft; het is vrij veilige muziek die een waanzinnig groot publiek treft, en die mij ook op zijn tijd zeker raakt, maar niet in zulke mate...

Pop is de plaat die bij mij wat dat betreft de positieve uitzondering is, heel gedurfd en erg veel variätie, voor een review zie Pop zelf.

Voor ik een stormloop van negatieve reacties over me heen krijg; dit is dus absoluut niet negatief bedoeld; sowieso zal het lang duren voor je mij hoort zeggen dat muziek echt slecht is, maar dit is in mijn ogen een redelijke plaat, een plaat die ik graag in mijn kastje wil hebben liggen voor het geval ik weer zo'n bui heb dat ik hem wil beluisteren, maar ook weer een plaat die ik niet bovenaan het lijstje heb staan.

Goed van tijd tot tijd, maar te oppervlakkig om bij mij echt tot de top toe behoren, dat is de muziek waar U2 voor tekent

***

Ik vind dit een heel behoorlijke plaat (samen met "Under A Blood Red Sky" de enige die ik ken van U2), maar over het algemeen ben ik niet erg gecharmeerd van de band. Het is allemaal niet slecht, dat zeker niet, maar echt raken doet de muziek van U2 me niet (op een paar nummers na, zoals "One", "The Unforgettable Fire" en "Sunday Bloody Sunday"). Ik sluit me eigenlijk helemaal aan bij het verhaal van frankvankesteren, alleen geef ik deze plaat 3.5* in plaats van 3***.

Nooit zal ik mijn gezonde portie jaloezie vergeten in 1987.....
Als 17 jarige was ik niet bepaald rijk te noemen (wie is dat wel op die leeftijd?) en moesten er regelmatig keuzes gemaakt worden. Ik ging zonder ook maar enige twijfel naar Prince in Utrecht, maar oei wat deed het pijn toen ik in Rotterdam was precies op de dag dat daar een concert van U2 plaatsvond in de Kuip. Al die uitgelaten U2-fans die bijeen kwamen op Rotterdam centraal om van daaruit door te gaan naar de Kuip. "Wuuuhhhhhh gaaaaaaan naar U-hoe-toe, we gaan naar U-hoe-toe' schalde het door de hal en de gelukzalige blikken op de gezichten spraken boekdelen. Ik wilde ook naar U-hoe-toe, maar helaas....
Bleef gelukkig nog wel de fantastische LP over die ik natuurlijk in bezit had. Het was niet mijn kennismaking met de band (die vond een paar jaar daarvoor al plaats), maar het bleef wel een tijd lang mijn favoriete U2 album. Het album waar de band de mega-status mee verkreeg en waardoor er ongetwijfeld ook een hoop oude fans afhaakten omdat die daar hun neus voor op haalden. Het zullen er niet veel geweest zijn, want U2 fans zijn redelijk loyaal, zeker in die tijd waren ze dat.
Het heeft mij ook nooit zo gestoord: stadions hoorden bij U2 en U2 hoorde in stadions.
Nummers te vinden op The Joshua Tree bewijzen dat eens te meer: grootse gebaren verpakt in wel degelijk kleine, schitterende emoties. Waar Bono zich druk over maakte daar deed jij als luisteraar dat ook al snel. Later is dat wat gaan irriteren misschien, maar toen zeker niet, in elk geval niet bij mij.

Where the Street Have No Name is natuurlijk al zo'n mega-opener. Dit soort nummers zijn in staat om 40.000 man in een Kuip op en neer te laten deinen. De euforie straalt er muzikaal gezien van af. Een onvervalste klassieker die ik ontelbare keren gehoord heb en die tot op de dag van vandaag nog geen seconde is gaan vervelen.
I Still Haven't Found What I'm Looking For is doodleuk klassieker nummer 2. Het album is nog geen twee nummers oud en er zijn er al 2 binnen. Niet slecht natuurlijk. Telkens als ik deze versie hoor moet ik toch ook denken aan de Rattle and Hum-versie met gospelkoor. En het gitaarwerk is natuurlijk herkenbaar uit duizenden. Zonder The Edge geen U2 sound zoals we het zo goed kennen!
Klassiekers? We gaan gewoon door met de derde: With Or Without You. Het blijft een song met eeuwigheidswaarde voor mij. Ook dit is er zo eentje die ik nog steeds even mooi vind als bij de eerste luisterbeurt. Ik hou van het ietwat mysterieuze sfeertje en de mooie opbouw. Op mij komt het zeker oprecht over. Anderen vinden vaak dat Bono wat over the top gaat. Ieder zijn mening...
Bullet The Blue Sky is lang een wat minder favoriet nummer geweest van mij. Het heeft tijd gekost wilde ik dit nummer op waarde kunnen inschatten. Opmerkelijk, omdat dit juist een nummer is dat het bij veel fans juist heel erg goed deed. Maar inmiddels is die mening al lang en breed bijgetrokken en vind ik het een oerdegelijk nummer. Live vind ik het vaak net even sterker overkomen dan hier als studio-versie.
Running To Stand Still heeft wat Ry Cooder-achtigs in het intro. Het past ook goed bij het woestijn-sfeertje dat de band wil meegeven d.m.v. de hoes. Het knappe aan dit nummer vind ik dat het lijkt te gaan exploderen op een gegeven moment, maar dat dat dus simpelweg niet gaat plaatsvinden. Mooi gedaan.
Red Hill Mining Town is tekstueel sterk, maar ook muzikaal is het genieten geblazen. Op LP was dit het eerste nummer van kant B. En tja, dat gitaarwerk he.....
En dan mijn favoriete nummer van dit album: In God's Country. Alles in dit nummer dwingt me om me er helemaal aan over te geven, de zang van Bono, de ritme-sectie en The Edge. Het nummer raakt me enorm en is nog altijd een van mijn favoriete U2 nummers ooit.
Ook Trip Through Your Wires weet me telkens weer bij de strot te grijpen. Weliswaar zijn dit niet de klassiekers; het zijn wel mijn persoonlijke klassiekers. Dit nummer is ook een perfect vervolg op In God's Country: zelfde vibe, zelfde klasse.
Dan is het tijd voor de laatste 3 zoals ik ze altijd zie. Deze nummers horen op de een of andere manier gewoon bij elkaar.
One Tree Hill trapt dit 'drieluik' af. Het is een prachtig nummer met een heerlijke flow. De zang van Bono bevalt me hier ook erg goed.
Exit heeft een enorme spanningsopbouw en is zo lekker donker. Hier kan de explosie overigens niet uitblijven zoals eerder op het album nog wel lukte. Hoofdrol ook voor de bas van Adam Clayton.
Ontroerend mooi is Mothers Of The Disappeared. Het toont de bevlogenheid van Bono en zijn zorgen over wat zich in de wereld afspeelt. Toen vond ik het allemaal schitterend, nu weet ik het niet altijd even zeker, maar ondanks dat vind ik het toch knap dat hij met zijn sterren-status soms sneller iets weet te bereiken of ergens de aandacht op te vestigen dan menig politicus.
Dit nummer zelf is van een ongekende schoonheid en beschouw ik zeker als een van de favorieten op dit album. Een album dat eigenlijk alleen maar hoogtepunten kent en dat al 20 jaar lang (want zo lang ken ik dit album dan ook).

Prachtig geschreven, inderdaad een en al hoogtepunt, maar als ik je zo lees geen echte uitschieters. Ik vind dat in ieder geval wel: heerlijke plaat maar zonder scherpe kantjes.

Mee eens: heel constant van niveau en degelijk. Achtung Baby vind ik spannender en dat is tevens het andere 5* album van deze band voor mij.

Ik vind eigenlijk alleen de eerste drie nummers geweldig, daarna zwakt het gewoon heel erg af. Die dalende lijn gaat door tot het einde van het album. De eerste 3 nummers zijn voor mij alledrie 5* waard, daarna daalt het tot het eind aan toe naar 2,5 *. Toch hou ik het bij 4*

Dat had ik een paar posts eerder al gemeld. Ik vind juist dat op het eind het hele gladde een beetje weg is.

Daarnaast vind ik dat je Bullet the blue sky erg weinig eer aan doet als je daar het begin van het afglijden laat beginnen. Dat nummer heeft, zeker live, op mij behoorlijke impact.

Van de week weer eens opgezet en de indruk is versterkt dat het een erg sterke plaat is. Waardoor nu in het bijzonder?

Wel, ik vond het altijd een hele zit eer we bij nummer 5 aangeland waren. Immers: de nummers 1 t/m 4 worden op elk denkbaar pop/rock-radiostation met stevige frequentie gedraaid, jaar-in, jaar-uit. De laatste tijd staat de radio hier wat minder aan en met het opzetten hiervan realiseerde ik me ineens weer hoe sterk met name de eerste twee songs zijn. Als dat zo snel gaat, zit er blijkbaar ware kracht in.

Niettemin blijven de aangevinkte favorieten Running to stand still (beste U2-nummer ooit), In god's country en Mothers of the disappeared.

Over de hele linie een sterke plaat; 4* is nog steeds een adequate score.

Er was er een jarig...het was The Joshua Tree. 20 jaar is dit album nu al (ouder dan dat ik ben:O) Geweldig dat dit album, na zoveel tijd, nog steeds zo geliefd is, niet alleen bij oude fans. Zegt toch wel iets vind ik. Dit album heeft alles: de woede en agressie van Bullet the Blue Sky, de rustige klanken van Running to Stand Still ( inderdaad een van hun allerbeste, zo niet de beste), een geniale opener, en het heeft ONE TREE HILL. Dat nummer vind ik zo mooi. heb een aantal live-versies van t nummer, je mond valt open. Over de andere nummers is natuurlijk al veel gezegd. Die zijn gewoon top.

Een veel beter album dan zijn voorganger, met zowiezo al die machtige opener "Where the streets have no name". Maar alle nummers zijn van een hoog niveau, en daarom is het weer een klassieker in de U2 collectie. Het eerste album van de band, dat ik op CD kocht.

super album!! dat is maar goed ook want ik heb mijn naam (soort van) te danken aan de naam van dit album

wicked.overigens uitgeroepen tot beste cd op radio veronica..beetje overdreven mijn inziens

Ohja, die album-top-1000, die voor eenderde uit verzamelaars bestaat, wordt weer uitgezonden he...

Lol.. hij is dan ook gekozen door de luisteraars van Radio Veronica he.. die hebben onder andere ook besloten om Stadium Arcadium van RHCP ineens in de top30 laten binnenkomen

Maar goed, ze hadden een erger album als beste kunnen kiezen

Vreselijke lijst. Kijk maar eens naar de cd's van bijvoorbeeld AC/DC of Led Zeppelin...
AC/DC, waarvan algeheel bekend is dat Back In Black te naam staat als hun meesterwerk, hun Let There Be Rock staat erin omdat Whole Lotta Rosie erop staat, Led Zep 2 staat erin omdat Whole Lotta Love erop staat en zo is dat ook met Led Zep 4 en Stairway To Heaven. Het is gewoon een verbasterde Top 1000 Allertijden met de commercie als algehele vaandeldrager. En dan die verzamel-cd's... Een hoop bijelkaar gegraaide nummers dat een plek in een Top 1000 moet rechtvaardigen... Belachelijk!

En dan heb ik het nog niet eens over de inzendingen van Genesis.....