U2 - The Joshua Tree (1987)

Oh ja eerst wel tijd hebben voor een zouteloos ongefundeerd stuk over een plaat (waarbij zelfs een crew member kritiek geeft over de manier waarop je de plaat recenseert) en vervolgens ben je te druk met je studie om de terecht verontwaardigde reacties te beantwoorden.

Nou studeer ze dan joh.

Ter info: U2 is niet mijn favoriete band, daarvoor moet je in een geheel andere hoek zijn. Het gaat enkel om het vreselijk domme gelul in jouw stuk waarmee je deze plaat neersabelt. Een mening is prima, de manier waarop zegt echter meer over jou dan over deze plaat.

The Joshua Tree is een plaat die door velen wordt geprezen om zijn detaillering. Er is in geen enkel nummer sprake van overproductie. De teksten gaan ergens over (lees deze eens door zo tussen het studeren). De plaat straalt een enorme sfeer uit, zeker niet eentonigheid. Naar mijn idee is U2 op deze plaat in creatief opzicht op haar hoogtepunt, ook gelet op het grote aantal mooie B-Kantjes en restmateriaal uit deze periode.

Volgens mij sla je hier zelf een beetje door met dit soort opmerkingen die helemaal niets toevoegen aan de discussie en alleen maar het doel hebben gemeen uit de hoek te komen. Vind het nogal een hoog troll-gehalte hebben eerlijk gezegd. Je schreeuwt erg hard, maar veel inhoud heeft het niet en als om verdieping wordt gevraagd geef je niet thuis.

Deze discussie op een afstandje gevolgd.

Ik kan me voorstellen dat iemand enigszins gechargeerd een stelling voordraagt met de bedoeling een discussie op gang te brengen. Ik vind het wel teleurstellend dat er allerlei excuses worden aangedragen, zoals studie en opstarten band, zodra er om uitleg en/of onderbouwing wordt gevraagd.

Kennelijk was er tijd en bewustzijn genoeg om reacties uit te lokken, maar mijn persoonlijke conclusie is dat "IIIum Sphere" niet geïnteresseerd is in de mening van anderen of hoe iets over kan komen op anderen. Het lijkt alleen om zijn mening te gaan met de gedachte "ik vind dit...", "ik mag alles zeggen" en "ik ben lekker eerlijk".

Ik hecht zelf meer waarde aan de mening van iemand die genuanceerd naar "de waarheid" kan kijken, want diegene geeft er juist blijk van te beseffen dat er niet één waarheid is, maar dat iedereen zijn eigen waarheid heeft en juist diegene staat open voor de uitleg van een ander.
Dat is ook waar ik mijn plezier uit haal op dit forum.

Ik denk ook dat de kunst is dat je ondanks een album helemaal niets vind, dit op een genuanceerde wijze kunt vermelden.
Belangrijk is om met inhoudelijke standpunten te komen en niet gelijk andere bands er bij betrekt.
Afzeiken en schreeuwerige berichten plaatsen is onmacht en geeft frustratie weer.
Past hier niet op Music Meter.
Discussie voeren prima, maar op de man gaan spelen is niet juist.
Een duidelijk, helder en goed onderbouwde mening die wal raakt is velen malen prettiger om te volgen dan het gebler hierboven.

Laat het preken maar aan Bono over bikkel.

Zonet dit album weer eens gedraaid en ik blijf het een erg saaie klefferige boel vinden.

Brain Eno en Daniel Lanois hebben hun werk gewoon goed gedaan maar de nummers zelf kunnen mij maar weinig overtuigen. Mothers of the Disappeared lijkt me zelfs geen nummer maar is alleen maar sfeer. En het neerzetten daarvan lijkt me eerder een verdienste van Lanois dan van U2.

Het gitaarwerk van The Edge klinkt me te vaag en zweverig maar het grootste struikelblok is wel het pathos waarmee Bono hoge en lagere noten op de luisteraar als zijn slachtoffer afvuurt.

Bullet the Blue Sky klinkt aanvankelijk wel als een verademing na de afgezaagde singles maar halfweg krijg ik de indruk dat men niet meer wist hoe het nu verder moest. Daar zit mogelijk wel een betekenis achter maar beter wordt het daar niet mee.

Fan zal ik nooit worden. Maar een voorkeur heb ik wel en die gaat uit naar hun werk van de jaren negentig.

Mijn excuses, ik was geïrriteerd omdat mensen het nodig vonden om te zeggen dat ik aandacht trok. En wanneer ik geïrriteerd ben, dan kan ik wat fel uit de hoek komen.


Subjectief.


Sorry hoor, maar waarom kom je in hemelsnaam tot de conclusie dat ik ijskoud ben ? Omdat dit album me niet raakt ? Belachelijke redenering. Jij kent me helemaal niet, dus wie ben jij in godsnaam om te zeggen dat ik ijskoud ben ? Ieder mens is verschillend, ook op het gebied van emoties. De één kan er wat minder tegen dan de ander. Om die ene dan te bestempelen als ijskoud, sorry hoor. Ik heb al het één en ander meegemaakt, dus er moet al een grote inzet zijn om mij te kunnen raken. Iets sfeervol vinden is nog altijd subjectief en helemaal geen feit. En ik zei al dat mijn mening over Bono los staat van mijn beoordeling op dit album.


Ik kan ook mensen niet ernstig nemen die denken dat sfeervol een feit is en geen subjectieve mening.







Mijn studie gaat uiteraard voor dan mijn reputatie op een site. En wat willen jullie eigenlijk ? Een deftige onderbouwing of een halve onderbouwing ? Daar moet ik tijd voor nemen en die tijd heb ik niet. Ik heb wel wat meer dingen te doen dan enkel mijn studie (die alleen al 3/4 van mijn tijd nodig heeft) en het opstarten van een band. Die twee dingen zijn uiteraard maar het topje van de ijsberg.

In het weekend heb ik wel wat meer tijd, maar ik heb nog honderden albums te gaan, dus meer tijd nemen om een deftige onderbouwing te maken zit er meestal niet in. En al zeker niet voor een album die mij niet aanstaat, daar moet ik de juiste energie voor hebben en dat heb ik niet iedere keer. En mijn eerste reactie is nooit mijn definitieve oordeel. Mijn eerste reactie is gewoon een mening die ik heb bij het eerste gehoor. Dat bepaalt ook of ik een album nog een keer wil luisteren of hem liever vermijd. Normaal gezien zou ik hem vermijden, maar omdat er zoveel drama van wordt gemaakt, wil ik hem best honderden keren luisteren. Jullie moeten enkel geduld hebben, want zoiets vraagt tijd en inspiratie. En tijd heb ik niet en inspiratie verkrijg ik enkel als ik ook tijd heb. Jullie doen alsof ik direct tijd moet maken, want mijn mening moet onderbouwd worden! Nee, mijn studie en mijn toekomst is belangrijker.

En als jullie me nog steeds niet geloven, kijk eerst naar mijn eerste reactie op Closer van JD en mijn 'definitieve' bericht. Het verschil is merkbaar, al moet ik zeker er bij zeggen dat The Joshua Tree dezelfde mening zal hebben als mijn eerste bericht. Bij Closer was dit niet zo.


Ik moet inderdaad toegeven dat ik zeker bewust was van mijn bericht, maar het was nooit de bedoeling om mensen uit te dagen. Als jullie mijn bericht niet zwart-wit lazen, gingen jullie zeker zien wat de echte bedoeling was van mijn bericht. Ik vind het jammer dat jij doet alsof jij mij door en door kent. Het wordt dringend tijd dat jullie stoppen met conclusies te trekken, want in dit geval sla je de plank helemaal mis. Lees eens al mijn berichten op MuMe, het zal weliswaar een tijd duren tegen dat jij er klaar mee bent, maar jij zult nooit een bericht zien waar ik me elitair gedraag. Misschien eens voor de grap, maar daar kun je ook duidelijk zien dat ik nooit serieus geweest ben. Ik kan daar absoluut niet tegen dat mensen het recht nemen om mij af te schilderen als iemand die ik totaal niet ben. En vooral niet als hun bron een bericht is op het internet.


Iemand gevoelloos noemen (ik definieer ijskoud als gevoelloos), afschilderen als iemand die elitair wil doen en iemand een aandachtstrekker noemen puur om het feit dat iemand wat minder moeite heeft gedaan is absoluut niet op de man spelen... Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar daar irriteer je me mee. Natuurlijk is mijn eerste bericht op dit album niet goed te praten, maar doe alstublieft niet zo elitair. Als jullie een discussie willen beginnen over mijn gedrag, dan verwacht ik uiteraard dat jullie jouw mening baseren op al mijn berichten en geen enkeling die wat naar het negatieve wijkt.

En als jullie het niet eens met me zijn, dan kunnen jullie het gewoon zeggen zonder dat je me direct afschildert. 'Kijk, Louis (ik vind het persoonlijker als jullie mijn echte naam zeggen, het staat niet voor niets), ik ben teleurgesteld in jouw mening, wil jij dit even verduidelijken ?' is genoeg. Dan verwacht ik tevens ook dat jullie mij tijd geven, al duurt het jaren. Als ik iets beloof, is er 99% kans dat ik het ooit ook zal doen. Ik heb dit album in de lijst van platen die ik een nieuwe beoordeling moet geven of moet onderbouwen gezet, dus de kans dat ik het vergeet is miniem.

Ik dacht dat ijskoud sloeg op jouw avatar.
Iemand die al lang dood is.

Draai Exit nog maar eens van dit album.
Heeft het dreigende wat veel Joy Division songs ook hebben.

Deze discussie een beetje gevolgd. Wat een emoties over niets, een plaatje uit 1987, de ene vind het een classic album en de andere vind het een gedrocht.
Waarom mag je het geen gedrocht vinden als dat je gevoel en mening is? Zonder gelijk door de halve U2 fanclub gevierendeeld te worden, of zoals de gebroeders de Wit in de 17de eeuw verscheurd door een woedende menigte.
Het is maar een plaatje niets meer niets minder

Okay daar heb je wel gelijk in, was wat kort door de bocht. Ik kan het me gewoon niet voorstellen dat deze nummers je helemaal niks doen aangezien ze bij mij (op bepaalde momenten) door merg en been gaan. Combinatie van performance en tekst vind ik echt optimaal. Maar goed, ieder z'n mening.

Gezien je andere stemmen liggen we redelijk op 1 lijn qua muzieksmaak, daarom vind ik dit verschil zo moeilijk te begrijpen.

3 vragen die je wellicht wilt beantwoorden:

1. Wat maakt Joy Division voor jou nou zoveel beter dan U2?
2. Waarom is The Joshua Tree vooral technisch slecht?
3. Waarom is dit vrouwenmuziek?

Drie gerichte vragen omdat je om de hete brei heen blijft draaien met steeds weer de studie als excuus.

Maar waarom toch zoveel poeha om een plaat die je eigenlijk (1 schamele ster) koud laat?

Waarom wordt Joy Division erbijgehaald bij een U2 album.

Dan zal ik ook mijn duit in het zakje doen.

Opgegroeid in de jaren '80 dus bijna doodgegooid met dit album. In de periode dat ik me echt serieus met muziek ging bezighouden kwam U2 met deze LP. Een van de eerste LP's die ik zelf mocht aanschaffen van mijn zuurverdiende krantenloon. En aangezien ik nog niet veel LP's had, maakte deze langspeler zijn vele draaibeurten op de platenspeler. Had Musicmeter toendertijd bestaan, dan had ik er 5 sterren voor gegeven, zo goed vond ik het.

De jaren vlogen voorbij en de liefde tussen U2 en mij vervaagde. Rattle & HUm kon ik tot op zekere hoogte nog wel waarderen, maar de glans begon er van af te geraken. Ook ik begon me te ergeren aan het gedrag van de heer Bono. En de LP The Joshua Tree kwam niet meer op mijn platenspeler terecht.

Vele jaren later kocht ik The Joshue Tree op cd, ter vervanging van de LP. Hij staat zelfs weer op mijn MP3-spelert. Maar ik hoor niet meer wat ik toendertijd hoorde. De nummers blijven leuk, en af en toe begin er ik aan om het weer te beluisteren, maar verder dan een nummer of 4/5 kom ik helaas niet meer. Het is alsof je een oude geliefde tegenkomt, waar je toendertijd volslagen verliefd op was maar nu niet meer begrijpt wat je uberhaupt zag in haar. Zeker, ze ziet er aardig uit, maar je hebt inmiddels al veel andere mooie vrouwen gezien, waar zij niet bij in de schaduw kan staan.

For old time's sake, 3,5 *

Een hele interessante vraag. Er zijn daar drie antwoorden op, de één wat meer mogelijk dan de ander. Het eerste antwoord en de meest mogelijke is dat men altijd de behoefte hebben om JD met U2 te vergelijken en andersom. Hier misschien niet. Ten tweede wordt U2 soms gezien als een post-punk band en raad eens wie er ook een post-punk band is. Mensen hebben sowieso altijd de neiging om artiesten die in hetzelfde genre zitten te vergelijken met elkaar, hierin ben ik absoluut geen uitzondering. Ten derde heeft U2 ooit gezegd dat hij de plaats van Joy Division (en vooral die van Ian Curtis) zou innemen en dit zei hij in de eerste dagen na de dood van Ian Curtis. Ieder fan vind dit uiteraard niet kunnen en daar is de vergelijking deels door geboren. Dit kan ik helaas niet echt bevestigen, want het bericht werd geplaatst op een nieuwssite. Maar het volgende zegt min of meer hetzelfde, alleen niet dat U2 dit letterlijk zei :



1) Joy Division bespeelt een gevoel heel goed. Unknown Pleasures is een trip door waanzin en Closer is depressie een geluid geven. Hier komt U2 soms wat melancholisch over, maar het komt absoluut niet in de buurt van wat Joy Division deed. Ook hebben de platen van JD meer dimensies, stof tot nadenken en houdt bijvoorbeeld Closer er veel interpretaties op na. Closer is ook het beste voorbeeld van hoe een plaat vol met kille producties en eentonige geluiden zo geweldig kan klinken. Ik durf zelfs te zeggen dat Closer vol met filosofische en psychologische dingen staat. Iets dat me absoluut interesseert, aangezien dat onderwerp het belangrijkste onderwerp is van mijn studie.

2) Het technisch slecht noemen ging er wat over, inderdaad, maar in mijn oren klinkt het als een normale rock plaat die absoluut niet vernieuwend is en zeker niet revolutionair is. Ik snap dan ook niet die commotie dat dit album teweeg brengt. De teksten mogen dan prettig om te lezen zijn, maar ik kan daar absoluut geen meerdere interpretaties op na houden. Ik ben het dan ook niet gewend om zulke simpele teksten te lezen en het geweldig te vinden. De geluiden die dat album voortbreng zijn ook niet echt speciaal. Ik vind het wat gevoelloos overkomen, net alsof U2 het doet om snel te kunnen cashen. Bij sommige artiesten hoor je echt dat zij leven voor de muziek, een voorbeeld is Jimi Hendrix. Je voelt gewoon de ziel van die persoon er van af druipen. Idem bij Ian Curtis en Joy Division. Je voelt gewoon dat zij iets willen brengen, dat zij hun ziel in die teksten steken, hun ziel in het geluid en dat je echt denkt van 'die hebben echt hun ziel moeten verkopen aan de duivel'. Dat is muziek die me raakt. En hier voel ik dat niet. Net alsof dat mijn emoties niet compatibel zijn met deze muziek.

En we kunnen pagina's vol lullen over het wel of niet sfeervol zijn, maar voor mij is dit allesbehalve sfeervol. En ook mist deze plaat heel wat factoren die me laat bepalen of een album een klassieker is of niet.

3. Dit was een zin die men absoluut niet serieus moest nemen.


Moest men het gewoon accepteren dat ik niet altijd moet af komen met een onderbouwde reactie om aan te tonen dat ik iets slecht vind en dat men mijn reacties niet altijd zo serieus moet interpreteren. Al mijn reacties worden zwart-wit geïnterpreteerd en dat vind ik jammer. En ik kan er absoluut niet tegen dat men mijn gedrag analyseert en er van uitgaat dat het zo is, terwijl de meesten hier de plank volledig mis slaan.

IIIum Sphere : Ik vind het wel grappig eigenlijk. je zegt dat je weinig tijd hebt , maar reageert ondertussen wel met gigantische lappen tekst .

Muziek is emotie ..... blijkt maar weer.

Toch wel weer aardig hoe een nietszeggend verhaaltje over deze plaat ineens vier pagina's vol geblaf over en weer oplevert in 2012.

Afijn, laat ik maar even toevoegen dat ik het wel een geweldige plaat vind. Ik ben twintig en ben dankzij mijn vader toch opgegroeid met U2. U2 heeft de basis voor mijn muziek smaak gelegd zou je kunnen zeggen, dit is de band die mij rock muziek heeft bijgebracht vanaf jonge leeftijd. En ook live zal U2 altijd een speciaal plekje blijven houden, de Vertigo tour in 2005 was namelijk mijn eerste concert ooit. Als ventje van 14 vond ik zo'n Arena vol een overweldigende ervaring.

Deze plaat was vroeger voor mij vooral een singles plaat, de welbekende hits die er opstaan vond ik fantastisch. De rest kon me vroeger nooit zo bekoren, het wel te maken hebben gehad met de leeftijd. Want toen ik deze plaat jaren later weer intensief ging luisteren kon ik me niet meer voorstellen dat ik ooit de rest van de nummers afschreef. Nee, wat mij betreft staat er geen zwak nummer op deze plaat. Bullet the Blue Sky is uiteindelijk zelfs één van mijn favoriete U2 nummers geworden en deze plaat als geheel staat op een mooie tweede plaats achter Achtung Baby in mijn U2 lijstje.

P.S. Lees dit niet als recensie, het was meer een persoonlijk verhaal over wat U2 voor mij betekent wat nu wel aardig aansloot op de discussie die hier gaande was. Onder andere dat twintigers en tieners deze plaat maar weinig hoog zouden waarderen.

Dat zegt vooral iets over de kracht van de plaat. Daar blijven de platen die hiervoor zijn uitgebracht van verstoken. Dat op zich is ook al een signaal voor wat betreft met welke kracht deze plaat destijds insloeg.

Ik heb hier (op verzoek van meerderen) de bezem maar eens doorgehaald. Dat het maar weer over de muziek mag gaan!

En de muziek die is geweldig. Wat een unieke ontwikkeling maakte de band door. Ik haal The Beatles er maar weer eens bij, als band die hen voorging en R.E.M als tijdgenoten die hetzelfde kunstje flikten.

En nu het daar over moet gaan lijkt het ineens stil te worden, dat is gek........

Het album heeft natuurlijk al 29 kantjes beschreven musicmeter pagina's dus veel is er al gezegd.

U2 is niet per se mijn favoriete band, ook al heb ik alle studio albums. Maar het blijft aardig om ontwikkelingen te volgen, onderscheiden te maken tussen alle uitgebrachte cd's en de één zal beter bevallen dan de ander.

Als U2 je smaak niet is, is het ook prima en uitleggen waarom je het niks vind. En dat is heel wat anders dan het gaan vergelijken met je eigen favoriete band, die toevallig wordt gezien als een concurrent of wordt opgevoerd als zodanig. Dan komt het vermoeden van bashen al gauw om de hoek kijken, zeker als je ziet dat The Joshua tree in het algemeen van redelijk onbesproken gedrag is.

Vervolgens moet je als leverancier van forse kritiek dan ook anderen respecteren/accepteren als zij het wel goed vinden en een weerwoord geven op een afstraffing met 1*.

Wie 1* geeft aan The Joshua Tree moet vooral zeker niet aan de andere albums beginnen van U2, zou ik nog als advies willen meegeven. Hier ligt dan zeker niet je muzikale smaak, zonde van het geld dat je er aan besteed.

Je denkt: ik begin vrolijk overnieuw?

Nee hoor, je mag best iemand die 1* geeft voor The Joshua Tree adviseren vooral weg te blijven van al het andere werk van U2.

Eigenlijk niet, want zoals je zelf al aangeeft heeft U2 zich enorm ontwikkeld en hebben ze door hun carrière heen zich continu vernieuwd. The Joshua Tree mag dan een klassieker zijn maar dat is bijvoorbeeld Achtung Baby ook en dat klinkt toch weer wezenlijk anders.

Maar goed, het specifieke geval hier is natuurlijk dat het meer gaat om een persoonlijke vendetta richting Bono en de idealen van de band dan dat het daadwerkelijk om de muziek ging.

Laat ik eens gek doen met ook in herhaling te vallen:

De muziek is niet zo bijzonder. Een vergelijking met The Beatles gaat niet op.



Inderdaad. Daarover kan ik herhalen dat hun werk uit de jaren negentig mij beter bevalt.

Met TJT kwam U2 met een album dat de overtreffende trap was in alles wat hiervoor was gedaan was, waardoor er wel een vergelijking met The Beatles gemaakt kan worden tot Sgt Pepper aan toe. Daar mag uiteraard anders over gedacht worden.

Op die manier kan je zeker vergelijken. Maar dat gaat dan alleen over de ontwikkeling die een band maakt en het zegt niets over hoe bepalend een album voor een decennium in de muziekgeschiedenis is.

Toegegeven, The Joshua Tree moet hier op de site slechts één ander album uit de jaren tachtig voor laten gaan. Dat dit een metal album is vind ik wel veelzeggend over de muziek die toen populair(der) was.

Welke dan?

De vertaalslag naar de jaren tachtig makend kan juist wel gesteld worden dat TJT een impact had die zich qua populariteit aan de genoemde Beatles plaat kan meten.

Metallica - Master of Puppets