Bob Dylan - Together Through Life (2009)

Kan iemand mij nou vertellen wat het verschil is, en de reden dat de ene Dylan plaat neergezet onder folk/rock en dergelijke en deze enkel onder roots. Wat wil dat 'roots' eigenlijk zeggen?

Ik denk dat ze de term "roots" maar gebruiken, omdat easy-listening zo lullig staat bij Bob Dylan!!!

Wat een eer dat opmerkingen van Sibren en mij zo hoog aangeslagen worden
Alsof wij de waarheid in pacht hebben

Wat betreft het feit dat Dylan met dit album werelwijd op een hoop plaatsen op 1 is gekomen, dat is geen teken van grauwe middelmaat.
Eigenlijk is het wel een mooi gegeven dat in deze tijd van gladgeproduceerde eendagsvliegjes er nog plaats is voor een oud museumstuk als Bob, een man die allesbehalve gladgeproduceerd is.
Het is toch een prachtig gegeven dat ouwe Bob notabene Lady GaGa van de eerste plaats in de albumlijst stoot ?
Zulk soort feiten geeft mij nog een sprankje hoop dat de mensheid dan misschien toch niet helemaal reddeloos verloren is

Wat je ook probeert, zijn stem valt niet meer ''glad te strijken''.
De beste man klinkt steeds meer als een ransuil die door een gehaktmolen gedraaid wordt (deze laatste opmerking is een quote van MuMe-gebruiker Maartenn)
En persoonlijk kan die kapotte stem plus de muziek mij toch zeer zeker wel bekoren...

Eerlijk gezegd begin ik dit album meer en meer te waarderen, met als enige negatieve uitzondering het al eerder door mij genoemde Life Is Hard.
Lekker zomers en pretentieloos swingplaatje, van een legende die niets meer hoeft te bewijzen en negatieve kritieken heeft Teflon Bob in de afgelopen 50 jaar nauwelijks iets gezegd, de man trekt toch altijd zijn eigen plan.

Op dit album heeft het speelplezier de overhand (je hoort Bob in een tweetal nummers zelfs even lachen...) en daar is naar mijn mening niets mis mee, er is al genoeg ellende in de wereld en deze man weet het op zijn eigen unieke manier altijd weer in perspectief te plaatsen.

Sorry Ad...het lijkt er bijna op dat ik dit album een meesterwerk begin te vinden, dus jij en Sibren staan er alleen voor

Pretentieloze swingplaat; beter is het niet samen te vatten.

De enige, en dan ook echt de enige reden dat deze plaat alle media-aandacht krijgt die het nu krijgt, is enkel en alleen te danken aan het feit dat het de nieuwe 'Dylan' is. In de jaren '90, toen hij weer goede platen ging uitbrengen, kregen mensen de smaak weer te pakken en werd de beste man weer bejubeld. Die ouwe Dylan was kennelijk toch nog in staat geweldige platen te maken! Deze tendens ging verder in het nieuwe millenium, met het ietwat tegenvallende Modern Times, maar toch wel een goed album, en het briljante Tell Tale Signs (welke andere artiest kan er in Dylansnaam een album uitbrengen met outtakes die zo ontzettend briljant zijn???).
Nog heerlijke genoten tussendoor van zijn concert in de HMH (het blijft leuk om met je vrienden het spelletje 'raad welk nummer Dylan zingt' te doen) en toen gebeurde het: er was een nieuw Dylan album aanstaande. Met het concert nog op mijn netvlies natuurlijk blind gekocht in het mooie doosje, maar achteraf zit ik hiet met het gevoel dat ik de kat in de zak heb gekocht.

Dat Dylan nooit ergens een fuck om gaf, mag bekend zijn. Hij vindt altijd zijn eigen weg in zijn muziek en zal dit altijd blijven doen. Des te meer was ik verrast door het feit dat Dylan tegenwoordig een co-writer nodig heeft. Een co-writer!! De grootste songwriter - nou ja één van de grootste - ter wereld heeft tegenwoordig een co-writer nodig?!

En dan nog de muziek. Tot irriterens toe klinkt dat gejengel van die accordeon door de nummers heen. Alsof iemand continue met zijn nagels over een schoolbord heenkrast. Ik vind het persoonlijk niks. Ik vind het irritant, irrelevant en overbodig. De klasse die Dylan's band op het podium weet over te brengen is dan ook volstrekt niet terug te horen op dit album. Inderdaad, het kabbelt maar wat voort (of het moddert maar wat aan, net hoe je het bekijkt).

Ik ben van mening dat als een willekeurige andere artiest deze plaat zou hebben het uitgebracht, iedereen hem links had laten liggen. Natuurlijk is het niet kommer en kwel, maar het is ook zeker geen voldoende waard. De manier waarop Dylan er op deze plaat van afziet is voor mij een teken dat ik in principe alleen nog maar hoef te genieten van de tijden die zijn geweest en niet meer van de tijden - en wellicht albums - die nog komen (tenzij het gaat om geweldige compilaties als Tell Tale Sings).

Ad Brouwers en Sibren, jullie hebben een nieuwe medestander in de strijd tegen dit pretentieloze album.

2.5*

En weer dwaalt er een schaap van Dylan's kudde af en alleen Dylan's licht zal je het juiste pad kunnen wijzen

Uiteraard speelt de naam (of produkt, zoals je wilt) ''DYLAN" een zeer grote rol in het feit dat er erg veel media-aandacht voor het nieuwe album is.

Maar ja, die vlieger gaat ook op voor ouwe lullen zoals U2, Bruce Springsteen, Leonard Cohen, AC/DC en Neil Young.
Zulk soort dinosaurussen (en dan is Dylan misschien wel de opper-dino...) hoeven alleen maar een teken van leven te geven en het is vaak al meteen een meesterwerk, aldus de bladen en een hoop fans...

Wat betreft dat co-writer gedoe, het is niet voor het eerst dat Dylan er gebruik van maakt, alleen gaat het in dit geval om een compleet album ipv een aantal nummers.

Ten tijde van The Basement Tapes schreef meneer nummers samen met leden van The Band en ten tijde van Desire schreef hij een aantal songs (waaronder Hurricane en Joey) met Jaques Levy.
Zo zijn er nog wel wat voorbeelden op te noemen, volgens mij heeft hij ergens in de jaren 80 een compleet album opgenomen en geschreven samen met Michael Bromberg...wat nooit is uitgebracht.
En wat te denken van Slow Train Coming ?
Dat hele album is mede-geschreven door Onze Lieve Heer

Je bent een Judas, die Dylan 3 zoenen zou geven en daarna keihard zou liegen door te vertellen hoe geniaal jij zijn nieuwe album wel niet vindt, zelfs Warner krijgt jou de hemelpoort niet meer binnen

Antonio, ik vind het grappig dat jij zo in de bres springt voor Dylan en daarbij erg grote woorden gebruikt. Waar blijft jouw beoordeling eigenlijk? Hoeveel sterren is deze middle of the road of easy- listening cd jou waard. Ik snap wel, als je dit soort muziek als "meesterwerk" gaat bestempelen, je in de toekomst moeilijkheden gaat krijgen met het beoordelen van andere muzikanten, die dit soort muziek, met dito zang moeiteloos uit hun mouw kunnen schudden.

Misschien moet ik voortaan nog maar meer smiley's gaan gebruiken, want zelfs na een zondvloed van deze mannetjes (en aan sarcasme) zijn er nog mensen die mijn over-the-top proza toch nog serieus nemen

Ik vind Antonio helemaal gelijk hebben. Deze Dylan-plaat is gewoon een succes dankzij de naam 'Dylan'. Maar dat feit interesseert me geen reet (sorry voor de uitdrukking). Ik vind dat, zoals ik al eerder zei, we moeten genieten dat een oude getrouwe ('Dinosaurus vind ik niet erg respectvol voor een man met zo'n staat van dienst) nog platen uitbrengt. Dit geldt ook voor een Neil Young. Bruce Springsteen en ACDC zijn nu niet zo oud (en maken wel degelijk goeie songs, hoewel The Boss niet bepaald mijn ding is.). Mijn hoge waardering heeft waarschijnlijk, deels te maken met het feit dat ik de glorietijd van de 'ouwe gouwen' niet heb mogen meemaken, tot mijn grote spijt.
Het doet me énorm veel plezier een Dylan-plaat op 1 te zien staan op de charts. Het geeft inderdaad hoop voor de mensheid en een teken van een betere smaak in de toekomst. Ik smacht naar goeie albums met goeie songs, niet-overgeproduceerd.
Antonio, je zei eerder dat deze plaat niet glad geproduceerd is. Hier ga ik toch niet helemaal mee akkoord. Het is toch allemaal wel netjes binnen de lijntjes en dit niet in de gewoonte van Bob Dylan. Dit is ook het geval voor zijn twee vorige platen.

Ik geef deze een 4 uit nostalgie en voor de goeie nummers op een album waar trouwens weinig zwakke noten vallen te ontdekken. It's All Good is btw een nummer waar ik Dylan hoor swingen als nooit tevoren. Er kan zelfs een 'oooohw'-kreetje af En de stem vind ik aanvaardbaarder dan op Modern Times.

Waanzin! Pure waanzin! Maar daar hou ik dan ook wel weer van.

Even een stukje wedercommentaar; ik was er inderdaad van op de hoogte dat Dylan al eerder gebruik had gemaakt van een co-writer, maar als ik ook actief naar de teksten luisterd, dan mis ik zoveel diepgang wat in zijn oude teksten wél zat. Dylan is niet zo scherp meer als vroeger, een feit waar we ons bij neer moeten leggen.

En dan nog even een stukje commentaar op de recensie van Lennonlover. Ik vind het jammer dat je stem mede wordt gevormd door nostalgie. Hoezeer ik Dylan aanbid met al zijn fantastische muziek, ik vind dat er voor iedere artiest hoort te gelden dat je een album toch nog enigzins objectief beluisterd. In dit specifieke geval kom ik dan helaas tot de conclusie dat dit album niet eens een voldoende waard is. Zit er wel tegenaan, maar net niet.

2,5* is om te beginnen wél een voldoende
Enfin, je snapt mijn beweegreden om uit nostalgie een iets hoger cijfer te geven. Neemt niet weg dat ik het album graag en vaak beluister.

Tja, ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee hoelang Dylan over zijn teksten deed, maar hij heeft op z'n oude dag misschien geen zin meer om zich daar nog zo druk om te maken, en uren in de pen te klimmen?

Als ik naar dit album luister komt het persoonlijk op mij over alsof Dylan gewoon nog lekker muziek wil maken, hij hoeft zich als schrijver niet zo nodig meer te bewijzen. Ik vind dat daar in principe niks mis mee is. De muzikale uitwerking is naar mijn mening echter niet erg overtuigend, en dan is er (voor mij) dus geen compensatie. Weinig tempowisselingen waardoor het snel saai wordt, de accordeon die een zigeuner achtige sfeer oproept waar ik niet van houd. Dylan's stem stoort verder niet, maar het is niet zo dat ik er heel graag naar luister of dat z'n stem me erg boeit.

Ik grijp gewoon veel liever terug naar zijn meesterwerken (waar hij een goed aan te horen stem had). Ik heb nu al geen enkele neiging meer om deze te draaien. Ik heb negen Dylan albums, dus ik ben niet echt een die-hard, wellicht speelt dat ook mee.

Achja.. Het blijft leuk dat Dylan nog steeds meedoet, en ik gun hem zijn huidige succes met deze plaat van harte, maar ik kan er niet zo veel mee. Zeker geen slechte CD, maar ik vind het niet veel meer dan achtergrondmuziek. Muziek moet je raken, en dat gebeurd hier gewoon niet.

Er zit altijd een beetje zin in waanzin

Net niet voldoende ?
Lig ik niet wakker van, vroeger op school was een 5,5 soms toch nog genoeg om over te gaan naar de volgende klas

Dylan heeft al voldoende 10-en op zijn rapport staan en bovendien zit de beste man al lang niet meer op school, dus wat maakt een 5,5 nou nog uit ?

Wil je diepgang ?
Dan heb je zeker Shake Shake Mama niet goed beluisterd ?
Een prachtige tekst, in 3 aktes, over het moralistische verval van onze hedendaagse wereld en de gevolgen daarvan op volgende generaties.

Dit gaat vele malen dieper dan een schandknaap achterin Gordon

Moralistisch verval, zozo. Dylan is nog steeds een zeur dus.




gelukkig compenseert 'ie dat ruimschoots

Antonio, ik heb respect voor echte fans, maar met 3 reakties achter elkaar, over de inhoud nog maar niet te spreken, zet je jezelf aardig voor gek. Maartenn, mag die mening hebben. En toevallig ben ik het nog eens met hem eens ook. Het wordt tijd, dat we een zelfhulpgroep gaan op richten voor muzikanten , wiens muzikale leven in ernstige staat van vergankelijkheid verkeert en daarmee trouwe fans met een fiks trauma achterlaten. Aan alles komt ooit een eind. Het valt niet miet mee een stuk uit je jeugd of gewenste jeugd zo af moeten te zien glijden naar een nivo van grijze middelmaat. Toen ik 17 was kon ik me jouw verontwaardiging begrijpen van non-believers in Dylan, maar anno 2009, ach joh er is nog zoveel mooie muziek (zegt een 55 jarige ouwe zak, een groot Dylan liefhebber, geen fan!!!)

Die Ad toch...zoals al eerder gezegd, neem een zeer grote hoeveelheid (met name die drie laatste berichtjes) vooral niet te serieus.
Je hebt alleen jezelf ermee, zonde van je tijd

Jij kijkt als 50 plusser natuurlijk anders naar Dylan dan een 26 jarig broekventje als ik, die pas 10 jaar liefhebber is van 's mans muziek en teksten, wat ook wel begrijpelijk is, gezien levenservaring en verwachtingspatroon.

Wat ik bedoel te zeggen is dat jij Dylan echt hebt zien ''groeien'' van jonge held tot de oude schim die hij nu nog is en dan kan ik er zeker wel inkomen dat je daar een zure nasmaak van krijgt.
Ik daarentegen ben het afgelopen decennia opgegroeid met alle soorten Dylan door elkaarheen (folk, rock, gospel...al zijn fases zeg maar), dus ik beleef het anders als jij.
Ik kan net zo genieten van The Basement Tapes als van ''Love and Theft'' om maar eens een voorbeeld te noemen.

En er is zeker nog erg veel mooie muziek, dat hoef je mij niet te vertellen.
Je denkt toch niet dat ik de hele dag als een monnik opgesloten in mijn huis Dylan zit te luisteren ?

Nee hoor, luister sinds een week of 2 eigenlijk enkel en alleen nog maar Buddy Holly en Steely Dan.
En met name van Steely Dan krijg ik geen genoeg, wat een onnoemelijk lekkere muziek is dat

Ik denk dat je hier wel een punt hebt. In principe heb ik ook van mijn favorieten niet één echt zien groeien, simpelweg omdat ze nu al dood zijn of 'Together Through Life' uitbrengen. De manier waarop mijn generatie naar Dylan kijkt, zal dan ook anders zijn van mensen die met Dylan zijn opgegroeid. Echter, ik ben wel van mening dat teveel artiesten teren op oud succes - ik vond dit bijvoorbeeld ook bij het nieuwe Bruce Springsteenalbum - en zich daarom minimaal inspannen om hun nieuw uitgebrachte platen nog enigzins bijzonder te maken. Together Through Life is daar een goed voorbeeld van. Weinig nieuws onder de zon, nergens even lekker scheef uit de bocht, toch wel oké, maar meer ook absoluut niet. Het idee van Ad om een zelfhulpgroep voor dergelijke artiesten te beginnen steun ik dan ook van harte. Soms moet je gewoon dingen accepteren, zoals Dylan moet accepteren dat hij nu beter kan stoppen met albums maken, tenzij hij er weer wat meer voor geeft.

@ Lennonlover: 2. = 5.0, zoals 3.0 een 6.0 is. Een 5.0 is geen voldoende

;2*, ik maak er ook geen woorden meer aan vuil, 2*... Hoe doe ik een smiley met een traan? Ohw gevonden

Zo: : ')

Ik word van deze plaat helemaal zo :

Da's niet goed, Father, zo mag u niet in de camion. Dat wordt levensgevaarlijk, als u in zo'n stemming bent. Wat gaat dat niet worden, als de nieuwe EELS uitkomt. Die heeft in ieder geval een stem, begeleid door gierende gitaren en een baspartij van jewelste. Ik verzoek u wat minder uitbundig te zijn achter het stuurwiel. Bij mij werkt het toch anders. In het kader van het afkicken van rustgevende middelen en slaappillen, heeft mijn dokter mij aangeraden de "nieuwe" Dylan te kopen (op kosten van het ziekenfonds) om de afkickverschijnselen te verzachten. Helaas heb ik het aanbod afgewezen. Dan maar cold turkey, om met Lennon te spreken.

Haha, die Ad!

Dylan moet wel erg hot zijn tegenwoordig, gezien het aantal reacties hier op dit album. De teneur is veelal hetzelfde. De plaat is kennelijk “niet goed, niet slecht, pure middelmaat, vlak en vrijblijvend, kan niet echt boeien, spreekt niet echt aan, pretentieloos, muzikale uitwerking is niet erg overtuigend, het kabbelt maar wat voort, het moddert maar wat aan”. Maar nergens wordt aangegeven waarom dat zo is… Dat zou ik dan toch graag eens willen vernemen.

Ik kan me er wel een beetje in vinden. Het songmateriaal is muzikaal en tekstueel niet zo heel bijzonder. Zoals ik al eerder schreef is het vooral de stem die het voor mij zo mooi maakt. Als je die ook al niet aan kunt horen dan valt er nog maar weinig te genieten denk ik. Begrijp alleen niet waarom iedereen die het niet kan waarderen dat zo vaak moet herhalen.

En ja, volgens mij is Dylan nu populairder dan ooit.

Misschien zijn de teksten op het eerste gezicht niet van hetzelfde niveau als die op de vorige drie reguliere studio-platen. Muzikaal doet deze plaat niet onder voor welk Dylan-album dan ook. Ik durf te beweren dat Dylan in de jaren 80 niet één album heeft gemaakt dat muzikaal kan tippen aan "Together Through Life".

Wellicht is het allemaal weinig vernieuwend maar als je goed luistert hoor je een stel zeer professionele muzikanten geweldige muziek maken. Als dit album door een Nederlandse band zou zijn gemaakt dan zou het de hemel zijn ingeprezen door onze vaderlandse popcritici. Kennelijk verwacht men van Bob Dylan nog altijd iets dat al het andere overstijgt, terwijl de man alleen maar een leuke plaat wil maken op zijn oude dag.

Ik geniet in ieder geval met volle teugen van deze prachtplaat. En als je niet van Dylan houdt dan luister je toch gewoon niet naar zijn platen. Dan hoef je ook je ergernis over hem niet te spuien op forums als deze...

Bob Dylan is namelijk geen verplichte kost voor muziekliefhebbers.

Beste Floater, je mag toch kritiek hebben op een album. Als je daar niet tegenkan moet op het forum van de Dylan fanclub mee gaan zitten meepraten. Ik heb helemaal niks tegen Dylan, maar wel tegen het soort genre muziek, waarin hij zich aan het begeven is. Goed toegelichte kritiek hoort er nu éénmaal bij. Anders moet je niet MuMe gaan zitten. Ik heb gelukkig nog geen proteststemmen, in vorm van lage waarderingenen, gezien (in tegenstelling tot bijv. het nieuwe U2-album). Dus er is meer sprake van teleurstelling dan van ergernis. Wees verder maar niet bang, dat ik dit album elke dag beluister, om mijn te dag te verpesten. Ik draai dan gewoon liever "mijn" muziek.

Beste Ad, ik kan heus wel tegen kritiek op Dylan. Maar het zou wenselijk zijn wanneer die kritiek gefundeerd is. Bovenstaand citaat is van jou. Je zegt dat hij zich met deze stem diskwalificeert. Waarom zou hij zich hiermee diskwalificeren? Het is gewoon zijn stem. Hij heeft deze stem al zo'n 20 jaar. Dus misschien moet je zelf eens wakker worden...

Voor iemand die Dylan op 1,2 en 3 heeft staan en de laatste albumdeoordelingen (6) ook nog eens van Dylan zijn, zijn toch verder geen argumenten goed genoeg, die jij zult accepteren. Jij zit momenteel in een Dylan roes. Eigenlijk zou jij de stem en het soort muziek goed moeten kunnen beoordelen en vooral vergelijken. Dan kun je toch niet ontkennen dat de stem en genre muziek erg veranderd zijn. Oja, Blonde On Blonde, die in jouw top 10 op nummer 1 staat, heb nog geen 5***** gegeven (tenminste, ik ga daar van uit, dat dat jouw waardering zal zijn)

Voor mij is de Bob Dylan van nu niet eens dezelfde artiest als die van de jaren 60, 70 of 80 of zelfs die van de jaren 90. Ik vergelijk die artiesten dan ook niet met elkaar. En dat zijn stem en zijn genre muziek zijn veranderd in de loop der jaren vind ik alleen maar een meerwaarde hebben. Indien Dylan zich niet steeds opnieuw zou hebben veranderd was ik zeer waarschijnlijk al lang afgehaakt...

Overigens ben ik pas rond 1980 echt naar Dylan gaan luisteren. In de jaren daarvoor luisterde ik naar van alles wat toen populair was. Ook daarna ben ik me voor allerlei uiteenlopende muziek blijven interesseren. Buiten Dylan heb ik toch minstens 600 cd's van andere artiesten.

En "Blonde On Blonde" krijgt van mij 6 sterren.

Nou, daar zijn we het dan daarover eens. Alleen met deze cd is hij een weg ingeslagen, die mij (voorlopig?) doet afhaken. Da's alles.