MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Bob Dylan - Together Through Life (2009)

mijn stem
3,57 (259)
259 stemmen

Verenigde Staten
Roots
Label: Columbia

  1. Beyond Here Lies Nothin' (3:51)
  2. Life Is Hard (3:39)
  3. My Wife's Home Town (4:15)
  4. If You Ever Go to Houston (5:49)
  5. Forgetful Heart (3:42)
  6. Jolene (3:51)
  7. This Dream of You (5:54)
  8. Shake Shake Mama (3:37)
  9. I Feel a Change Comin' On (5:52)
  10. It's All Good (5:28)
totale tijdsduur: 45:58
zoeken in:
avatar
Antonio
Mojo Review for Together Through Life:

April 2009 - Mojo - mojo4music.com ... eview.html

"Bob Dylan
****
Together Through Life
(Columbia)

Like life - that other great imponderable - Bob Dylan is full of surprises. He surprised us in the mid-'60s by resigning his portfolio as ordained prophet of the nascent counterculture. He surprised us (an understatement, perhaps) with his mid-'70s conversion to born again Christianity and the hellfire records that followed. And he's surprising us now, with this purple patch of renewed vigour, consistency and a new record seemingly out of the blue.

More so than Modern Times - a good record, but (can it now be said?) one which lacked a 24-carat humdinger, a Mississippi or a Love Sick - Together Through Life is an album that gets its hooks in early and refuses to let go. It's dark yet comforting, with a big tough sound, booming slightly like a band grooving at a soundcheck in an empty theatre. And at its heart there is a haunting refrain. Because above everything this is a record about love, its absence and its remembrance.

It's there, amid the heavy rumble of opener Beyond Here Lies Nothin', as the humid bass of Tony Garnier and the stinging lead guitar of The Heartbreakers' Mike Campbell goad a Dylan cursed to navigate "boulevards of broken cars", haunted too by David Hidalgo's ever-present accordion, an uncanny echo of Al Kooper's organ underpinning of yore.

Dylan pursues his ancient love through this landscape, full of apocalyptic landmarks only half-glimpsed, until he smacks straight into Life Is Hard, the lachrymose country-jazz ballad which, once commissioned for Olivier Dahan's soon-come movie, My Own Love Song, set his writerly juices flowing a year ago. "Since we've been out of touch/I haven't felt that much," he growls, a gloomy bullfrog with emphysema. "From day to barren day/My heart stays locked away."

Life Is Hard is paradigmatic of all that's great about Together Through Life. On a record with a high melody count it has one of the best, requiring a high register leap in the chorus that Dylan really has to haul himself into. More typically still, it's excruciatingly crepuscular and sad, not the only farewell wave on a record full of narrators who are hanging on the best they can, their grip failing by the day: "The sun is sinking low/I guess it's time to go/I feel a chilly breeze/In place of memories." Memory was Modern Times' preoccupation too, but there's something crueller about the tricks it plays in Together Through Life. In Forgetful Heart the past harboured love; now our narrator lies awake and listens to "the sound of pain". But it's unclear if it's her faithlessness being castigated, or his. Life is meaningless, Dylan seems to say; only love makes it bearable, and even that hightails it in the end. It's almost Beckettian.

Is this Dylan? Is this how he feels? Hard to say. These songs have shifting perspectives - tragic, comic, satirical. Some of them sound like a scrapbook of pensées, grouped by theme - not stories as such. Surely that's Dylan, "listening to Billy Joe Shaver and reading James Joyce" in I Feel A Change Comin' On - how could it be anyone else? Maybe that's some other fellow, lost in the barrooms of Austin, Fort Worth and San Anton' in the hard-swinging, gun-toting If You Ever Go To Houston, although Dylan has spent so long imagining himself into the North American Southwest it's as if he's left a splinter of himself there.

This Dream Of You is the record's most Tex-Mex moment, driven on by a lyrical meld of violin and accordion, while Dylan's narrator is tormented by thoughts of a long-gone señorita that stalk the night and haunt the day. "There's a moment when all things become new again," he muses. "But that moment might have come and gone." The missed opportunity hangs there, agonisingly, and yet it's still "this dream of you that keeps me living on."

This is transfixing stuff, but it's not even the record's best track. That's the already-previewed I Feel A Change Comin' On, which pivots on another of this record's twilight reflections - "The last part of the day is already gone" - but it's a gorgeous little melodic sting in a song that's full of warmth. "Life is for love/And they say that
love is blind," sings Dylan, gaily. "If you wanna live easy/Baby, pack your clothes with mine." One of his best easygoing romances, file it with If Not For You and I'll Be Your Baby Tonight.

So Together Through Life is not without levity, and there's a twinkle in Dylan's bloodshot eye. Shake Shake Mama is a rockin' picaresque in a classic Dylan vein, full of salty-tongued women and ludicrous judges, soundtracked by great niggles of just-distorting valve amp guitar. And in the Chess blues lope of My Wife's Home Town there's even a variant on the mother-in-law joke. Dylan enjoys it so much he imparts two hearty, malicious cackles in the outro, but we're not meant to take it seriously. "There are reasons for that/There are reasons for this," its narrator shrugs. "I can't think of any right now/But I know they exist."

Chuckles aside, Together Through Life ends as it begins, with a glimpse of the end of days. The sarcasm-rich It's All Good is gleefully, relentlessly rendered - imagine Subterranean Homesick Blues delivered by the incensed moralist of Slow Train Coming's Gotta Serve Somebody (the latter is back in favour, by the way, having opened at least two recent Dylan shows, in Copenhagen on March 29 and Saarbrücken on April 5). Mendacious politicos, starving farmers, widows and orphans swirl in a fever-dream of the world financial crisis, although according errant wives equal billing in this menu of Gomorrah's ills lends an edge of farce. Where does Dylan stand, exactly, on the topic du jour? If he knows, he's not saying - at least not quite.

If we're used to anything, we're used to Dylan's riddle-me-rees, but the 67-year-old model appears more than ever to delight in the impression of knowing more than he's letting on. It's the prerogative of the elderly, perhaps. It's not that they like to see younger folk make their own mistakes (although sometimes you wonder); it's that they know we're going to make those mistakes whatever they say. Truly, wisdom is wasted on the young.

Today's Dylan sounds like a man who's already delivered his valediction, as if long past the point where he's taken full stock. There is no statement to make, just tunes to write and life to live. And each new record finds him slightly amazed, slightly amused that he's still here, granted another curtain call.

These days, it seems, the old surpriser is even surprising himself.

by Danny Eccleston"

avatar van Lennonlover
4,0
Ooooh, dit geeft me goestin om al 28 april te zijn...

avatar
Mayne
The Times heeft ook al een review, hier te lezen.

avatar van Bartjeking
4,0
Voor de liefhebbers: Radio 2 is overal - Tekst pagina - Strepenmeester - radio2.nl

Hier kun je Life is Hard beluisteren. Weer een heel ander nummer dan we al hebben kunnen horen, maar wederom een parel. Zijn stem klinkt hier ontzettend goed vind ik.

avatar
Father McKenzie
Life Is Hard klinkt wel overtuigend; Zijn stem klinkt wel behoorlijk oud tegenwoordig, maar dat is ook net de charme ervan. Kijk toch uit naar dit album, zulle!

avatar
Mayne
Het hele album is op die link al te beluisteren! Oh oh ik draai er even doorheen en het klinkt al ontzettend lekker. Ik kan niet wachten. My Wife's Hometown klinkt geweldig.

avatar
3,5
Krijg nou wat.. Die gaan er vanmiddag aan geloven!

avatar van Shangri-la
Klinkt geweldig, ik kijk zeer naar dit album uit.

avatar
Down_By_Law
Toch maar de deluxe editie besteld. Voor die 5 euro's meer krijg je een extra CD, DVD, poster en sticker. Het geld meer dan waard lijkt me.


avatar van devel-hunt
3,5
Ik heb een aantal nummers gehoord maar werd er alles behalve vrolijk van. Dylan zijn stem lijkt nog een paar stapjes minder te zijn geworden, hij klinkt nu als een hele oude man die nog kortademig is bovendien, en nog nauwelijks in staat lijkt iets te doen wat op zingen lijkt. Wellicht herzie ik mijn mening als ik deze plaat in zijn geheel heb gehoord, maar de door mij gehoorde nummers doen het ergste vermoeden.

avatar van Vortex
3,5
devel-hunt schreef:
Ik heb een aantal nummers gehoord maar werd er alles behalve vrolijk van. Dylan zijn stem lijkt nog een paar stapjes minder te zijn geworden, hij klinkt nu als een hele oude man die nog kortademig is bovendien, en nog nauwelijks in staat lijkt iets te doen wat op zingen lijkt. Wellicht herzie ik mijn mening als ik deze plaat in zijn geheel heb gehoord, maar de door mij gehoorde nummers doen het ergste vermoeden.

Zouden we zijn slechte stem niet moeten aanvaarden? Voor perfectie zou je een oude plaat van Sinatra of Elvis op moeten zetten.

avatar van Lennonlover
4,0
De man is oud geworden, dat is duidelijk én heel normaal. Maar ik vind niet dat we te streng mogen zijn. Bob maakt op z'n 68ste nog steeds nieuwe platen en da's heel bijzonder. Al zijn de platen geen Blonde on Blonde, we moeten koesteren dat hij nog onder ons is. Dat hij nog in staat is zijn muziek te maken en brengen, dat wij nog mogen meemaken dat een monument nog onder ons is en zijn (vervlogen) talent nog kan brengen. Dàt moeten we koesteren, dàt is belangrijk. Er zijn er al zo velen veel te vroeg van ons weggenomen...

avatar
Mayne
Ben ik de enige die juist deze oude, "rotte" stem zo prachtig vind

avatar
Father McKenzie
Mayne schreef:
Ben ik de enige die juist deze oude, "rotte" stem zo prachtig vind

Neen, want ik vind dat ook! Dat is al op enkele platen bezig, en die oudere broken voice staat me zéér aan, jawel!

avatar van heicro
3,5
Lennonlover schreef:
De man is oud geworden, dat is duidelijk én heel normaal. Maar ik vind niet dat we te streng mogen zijn. Bob maakt op z'n 68ste nog steeds nieuwe platen en da's heel bijzonder. Al zijn de platen geen Blonde on Blonde, we moeten koesteren dat hij nog onder ons is. Dat hij nog in staat is zijn muziek te maken en brengen, dat wij nog mogen meemaken dat een monument nog onder ons is en zijn (vervlogen) talent nog kan brengen. Dàt moeten we koesteren, dàt is belangrijk. Er zijn er al zo velen veel te vroeg van ons weggenomen...


Respect man, zeggen de jongeren vandaag de dag. Ik zou zeggen:
"Ik heb eerbied voor jouw grijze haren".

avatar van frankieman
4,0
Mayne schreef:
Ben ik de enige die juist deze oude, "rotte" stem zo prachtig vind


Ook ik vind z'n stem op dit album inderdaad prachtig, veel mooier dan op Modern Times eigenlijk.

Het word hier niet verbloemt ofzo, het is rauw en echt.

avatar
3,5
Mayne schreef:
Ben ik de enige die juist deze oude, "rotte" stem zo prachtig vind

Nee! Zowel zijn stem op Modern Times als deze cd is heerlijk ''mysterisch''. Live vond ik hem ruim een week geleden ook zeer goed bij stem klinken.

avatar
3,5
Ik vind zijn stem ook een prachtige bijdrage aan de mysterieuze sfeer die de albums dragen

avatar
Antonio
Bij Tom Waits hoor ik nauwelijks dat mensen zich storen aan zijn stem, dus dat gezeur over Dylan's stem kan ik niet serieus nemen.

Wat wil je na bijna 50 jaar van optredens en opnames ?

avatar
3,5
Antonio schreef:
Bij Tom Waits hoor ik nauwelijks dat mensen zich storen aan zijn stem, dus dat gezeur over Dylan's stem kan ik niet serieus nemen.

Wat wil je na bijna 50 jaar van optredens en opnames ?


En sigaretten ?

avatar
Antonio
Thoommusic schreef:
(quote)


En sigaretten ?


Ook dat uiteraard, geen idee of hij dat nu nog doet, maar volgens mij wel sigaren.
Bekend is wel dat Dylan nooit zijn best heeft gedaan zijn stem te sparen, zoals andere zangers dat wellicht wel deden, dmv gezonde levensstijl, ademhalingstechnieken en zanglessen.
De beste man klonk vroeger als 20/21 jarige soms al als een oude vent, dus het is een wonder dat hij uberhaupt nog stembanden overheeft.

Als Dylan zou willen zou hij de nieuwe zanger van Opeth kunnen worden, niemand grunt zoals Bob

avatar van Kill_illuminati
Zo te zien zijn de eerste twee stemmen al gegeven, beide met een positief beeld en uitzicht om dit te gaan checken.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
Wow, deze schijnt te zijn gelekt. Ben érg benieuwd!

avatar
4,5
Heerlijke CD!! 4,5 ster ;- ) Top! Niets meer aan doen! Volgens mij rookt ie trouwens vrolijk door getuige de foto op de binnenkant van de cd-cover. Vandaag gehaald bij Sounds in Haarlem en ben er nu heerlijk van aan genieten! Door roken ouwe!!

avatar van Pooiertje
3,5
Ik vind 'm een beetje tegenvallen (na 1 luisterbeurt )

avatar
Mayne
Wat mij opvalt is dat veel van de duistere poetische teksten zijn verdwenen. De liedjes van dit album doen mij erg denken aan oude songs als die van Hank Williams, Cash, etc - liedjes die in een lijn staan van een oeroude traditie. Het hele Tex-Mex sfeertje vind ik overigens prachtig.

Eigenlijk weet je het met Dylan nooit - net als je denkt dat hij een bepaalde richting is in gegaan, heb je het fout. Ik kan nu al niet wachten op de volgende Dylan

avatar van ArthurDZ
3,5
Erg sterk album, vooral Beyond Here Lies Nothin'(maar dat wist ik al langer) en If You Ever Go To Houston. Enkel This Dream Of You valt wat tegen.

avatar van Poles Apart
4,0
Ik heb deze nu een keer of vijf beluisterd en hij is een stuk makkelijker te behappen dan "Modern Times".

De sfeer is vrij ontspannen, zomers, soms romantisch, dan weer wat donkerder en somberder, door de inbreng van accordeonist David Hidalgo is de link met de muziek van Los Lobos natuurlijk niet ver weg.

Ik hoor geen enkele tegenvaller, "If You Ever Go To Houston" en "I Feel A Change Comin' On" zijn wat mij betreft de twee meest aansprekende nummers.

Wederom een zeer geslaagd album van onze vriend Jack Frost.

avatar van heicro
3,5
Leuk, die Tex-Mex/ Cajun sound. Doet soms een beetje denken aan de roemruchte accordeonist Clifton Chenier, maar ook aan de cd Chicken Skin Music van Ry Cooder.

Het zijn eigenlijk allemaal lekker in het gehoor liggende liedjes. Niks mis mee, maar helaas heb ik geen gedenkwaardig Bob Dylan nummer kunnen ontdekken. My Wife's Home Town komt een beetje in de buurt en I Feel a Change Coming on en If You Ever Go To Houston mogen er ook zijn.

Al met al stelt Bob Dylan niet teleur en dat is knap, want niet veel muzikanten vinden op 68 jarige leeftijd nog inspiratie voor een nieuw album.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 19:21 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 19:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.