Bob Dylan - Together Through Life (2009)

Sinds vandaag ook bij mij in Leeuwarden te koop
Het was vanavond koopavond en ik kon de verleiding niet weerstaan, dus heb in een plaatselijke platenboer het eerste nummer van de cd even geluisterd.
De cd kopen doe ik niet, op 5 mei ben ik jarig, dus ik vraag hem wel op mijn verjaardag

Ik zal dus nog even geduld moeten hebben, maar Beyond Here Lies Nothin' klonk errug lekker, los, swingend en eigenlijk schaamteloos pretentieloos.
Pretentieloos is zeer zeker niet negatief bedoeld, want voor mij hoeft Zimmerman zich echt niet meer te bewijzen, laat hem maar lekker doen waar hij zelf zin in heeft...

Dat laatste gaat hem, na bijna een halve eeuw, nog immer zeer goed af !

Dit wordt geen recensie van de nieuwe Bob Dylan. Die heb ik immers nog maar drie keer gehoord en dat is natuurlijk te weinig om er een oordeel over te kunnen fellen. Wel kan ik zeggen dat het een plaat met een erg warm en ouderwets geluid is, met veel accordeon, mandoline en pedal steel. Dylan klinkt ook iets beter bij stem dan op zijn vorige twee albums, maar dat zegt natuurlijk ook weer niet al te veel. Hij klinkt vooral wat meer verbeten en dat vind ik hoe dan ook erg fijn. Er stonden de laatste tijd veel grote artikelen over Together Through Life in de kranten en bladen, maar die heb ik bewust genegeerd. Zijn vorige album Modern Times stelde mij namelijk nogal teleur, toen ik het reeds overal als meesterwerk uitgeroepen had zien worden voordat ik nog maar een noot gehoord had. Inmiddels vind ik dat overigens een zeer puike plaat, maar ik kan mijn teleurstelling goed begrijpen. Dylan's laatste echte meesterwerk, Time Out Of Mind uit '97, was een zeer duister en diepzinnig album. Het ging geestelijk en lichamelijk dan ook niet erg goed met Dylan in die tijd en hij dacht dat hij niet lang meer te leven had. Sinds die plaat lijkt hij echter een nieuwe energie gevonden te hebben en maakt hij muziek die opvallend luchtig klinkt en vooral heel erg ouderwets is, teruggrijpend naar allerhande typisch Amerikaanse tradities (blues, country, swing-jazz, tex-mex etc.). Ik heb altijd meer van de donkere dan van de zonnige kant van Dylan gehouden. Blood On The Tracks is dan ook mijn favoriete Dylan-album en een desolatere plaat is nauwelijks denkbaar. Inmiddels heb ik mij erbij neergelegd dat Dylan nu eenmaal niet meer zo'n soort plaat zal maken en geniet ik gewoon van de laatste bespiegelingen die hij met de wereld te delen heeft. Zo zingt hij op Together Through Life: 'I'm listening to Billy Joe Shaver / I'm reading James Joyce / Some people they tell me / I've got the blood of the land in my voice'. De muziek is aangenaam kabbelend, maar wat schuilt er onder de oppervlakte? Wat heeft Sir Bobness ons dit keer allemaal te vertellen? Een nieuwe plaat van hem is toch altijd weer een kubus waar je dagen mee kan spelen. Ik zal er de komende tijd ieder geval zoet mee zijn. En een echte recensie volgt natuurlijk nog.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Hulde aan Bob! hij heeft het weer gepresteerd om een goed album uit te brengen. Een vergelijking met modern times is eigenlijk niet te maken omdat die plaat wat dreigender en een meer duister geluid tentoonstelt in mijn ogen. Dit is een redelijk toegankelijk album dat op met dit mooie weer zeer goed te behappen is. De volop aanwezige accordeon zorgt voor de tex-mex sfeer die ik in ieder geval prachtig vind. Ik was er in het begin wel een beetje huiverig voor toen ik hoorde dat op elke trek een accordeon te horen zou zijn, maar het heeft uitstekend uitgepakt. Dit album heeft 10 hoogtepunten.

Een stuk beter dan ik verwachtte. Ik ken eigenlijk niks van zijn latere werk, omdat ik Bob's stem dan meestal vreselijk vind. Doordat ik niet bekend ben met z'n latere werk valt het me op dat er wat meer aandacht aan de instrumentatie besteedt is. Z'n stem klinkt alsof hij een keer goed z'n keel moet schrapen, maar is niet echt storend.

Helaas zijn de nummers te veel in hetzelfde langzame tempo. Er had wat dat betreft wat meer afwisseling in gemogen. Ik heb het ook niet zo op die accordeon. Desondanks een leuk album, maar voor mij niet opgewassen tegen zijn werk in de jaren 60.

Ik ben niet echt onder de indruk na de eerste luisterbeurt. Kan nog komen natuurlijk, maar het valt me ietwat tegen.

Zojuist ontvangen en het klinkt allemaal goed. De extra CD met Bob's radioshow in de Deluxe Edition is een prachtige aanvulling. Erg sfeervol, net zoals het album. Stem volgt na meerdere luisterbeurten.

Ik moest wennen aan het stemgeluid van Bob Dylan, ik heb dan ook decennias niks meer van hem beluisterd. Door de jaren heen is zijn stem veel rauwer geworden; een verbetering vind ik dit absoluut niet, toch heeft het wel wat. Together Through Life vind ik een alleraardigst album, dat helaas voor een groot deel staat of valt vanwege de producties. Deze kan ik zeer goed waarderen, de gypsy stijl zorgt voor een vrolijke/zomerse sfeer. Is de accordeon niet mijn favoriete instrument, op dit album past het prima en vind ik het erg vermakelijk klinken. Helaas zijn woorden als: vermakelijk, prima en alleraardigst voor een artiest als Bob Dylan niet goed genoeg. Mijn omschrijving past meer bij een gemiddeld artiest of iemand die met een debuut album op de proppen komt. Dit is Bob Dylan absoluut niet en dus is dit album misschien wel een teleurstelling. Aan de andere kant: niet veel mensen van 68 jaar kunnen dit nog neerzetten. Ik begin voorzichtig met een voldoende en ik hoop dat ik er in de toekomst nog meer voor kan geven.

Wat bedoel je hier mee?

Het zijn voornamelijk de producties die het hem doen, aangezien ik Bob tekstueel heel wat minder aantrekkelijk vind dan op zijn oudere platen. Daarnaast vind ik zijn stem nog steeds erg wennen.

Beter dan Modern Times?

Laten we het op anders houden. Modern Times heeft een totaal andere sfeer dan dit album. Dit album is(mede dankzij het prachtige accordeon dat als de viool van Desire het hele album doorgaat) een stuk lichter, losser en inderdaad meer zomers dan Modern Times. Allerlei stijlen worden aangedaan en op een geweldige manier.

Er is ook duidelijk minder geschaafd aan z'n stem, en ik vind het echt een prachtige stem. Moest ik kiezen voor een dertien in een dozijn zanger(es) van die Xfactor programma's met hun Amerikaanse cliché maniertjes en truukjes of voor deze oude, toch wel verrote stem vol ervaring en karakter dan zou ik geen moment twijfelen.

Het is weer de typische Dylan zoals we hem kennen, heeft hij net 3 albums gemaakt die volledig in lijn met elkaar liggen komt hij met deze die dat weer totaal overhoop gooit.

Ik kan aan de éne kant de teleurstelling van mensen hier wel begrijpen, zeker omdat ze vrijwel allemaal toegeven weinig te kennen van z'n recente werk en dan is vooral de stem inderdaad even schrikken. Ik schrok eerst ook eerlijk gezegd, maar nu ben ik van die stem gaan houden.

Daarnaast vraag ik me af of je niet gewoon teveel vraagt van een 68 jarige man die al een halve eeuw bezig is en een onuitwisbare indruk op de (muziek)geschiedenis heeft gemaakt. Wat trouwens ook wel weer te begrijpen is aangezien we tegenwoordig een gebrek hebben aan mensen als Dylan.

Ik heb mijn standaarden in geval van Dylan niet verlaagd, ik heb ze veranderd.

"Together Through Life" bevat een tiental nummers met vaak standaard melodieen en simpele teksten. Materiaal dat je ook van een gemiddelde, obscure bluesband kunt verwachten. Het is Dylan's stem en niets anders dat van dit album iets bijzonders maakt. Ik ben nu eenmaal dol op versleten stemmen, en elk nummer dat hij sinds "Good As I Been To You" (1992) op plaat heeft gezet klinkt zeer oprecht.

Dit album is heerlijk om naar te luisteren met goede bluessongs en enkele hoogtepunten ('Forgetful Heart' en 'Life Is Hard'). Kortom, niet één van Dylan's beste albums (verwacht ik ook niet meer), maar absoluut een must voor de Dylan-liefhebber.

Ik bedoel: Wat vind je dan zo goed aan de producties? Wat is er zo goed geproduceerd?

Touche

Al dat gezever van mensen over zijn stem en dat hij zijn beste werk in de jaren 60 heeft gedaan, dat zijn teksten niet meer aan de standaard voldoen die de beste man nota bene zelf heeft gelegd...

Wees blij dat iemand met zijn status en muzikaal en historisch CV, zo'n 47 jaar na opnames van zijn debuut, ons trakteert op nog maar weer eens een nieuw album.

Tja, je kan het nooit goed doen.
In de jaren 60 door jan en allemaal als muzikaal verrader en charlatan gezien worden (omdat hij zichzelf vernieuwde) en vanaf de jaren 70 krijg je te horen dat dat juist je beste werk is, dat je jezelf niet meer vernieuwt en dat je nooit meer beter zal doen dan dat wat je tussen The Freewheelin' Bob Dylan & John Wesley Harding deed.

Het is met zulk gezeik af en toe een wonder te noemen dat Dylan in de laatste 40 jaar nog de moeite heeft genomen om te blijven opnemen en optreden...

Collega Mjuman rept regelmatig over OLM (Ouwe Lullen-Muziek). Als er één recente plaat is, die aan die terminatie voldoet, is het Together Through Life wel. Maar de term Ouwe Lul doet één van de grootste artiesten van de afgelopen 50 jaar te weinig eer aan. Ik bedoel: jonge protestzanger, idool, stem van een generatie, gearriveerde vedette, oudere artiest op z'n retour, Dylan heeft alle stadia van een popartiest doorlopen. Inmiddels is hij aanbeland in het stadium van wijze oude man, en dat bevalt hem misschien zelf nog wel het best. In ieder geval klinkt deze plaat als eentje gemaakt door een oude man. Er wordt sterk teruggegrepen op de traditionele Amerikaanse stijlen (folk, blues, bluegrass, jazz en rockabilly) en van Dylan's veelbesproken stem is weinig meer over dan een onvast, monotoon gebrom. Toch heeft Dylan gewoon weer een behoorlijke plaat afgeleverd. Niks baanbrekends, maar gewoon 10 goede en redelijk gevarieerde composities. Zo is Life Is Hard een liefdesverklaring van een oude, door het leven getekende man aan zijn vrouw na 50 jaar huwelijk. My Wife's Home Town is een regelrechte blueskraker en tevens (voorlopig) het hoogtepunt van het album. In If You Ever Go to Houston doet Dylan een walsje, de heupen gaan los bij Shake Shake Mama en in de sterke afsluiter It's All Good wordt de wereld met ouderwets cynisme bekritiseerd: er gaat van alles fout, maar het is toch wel goed.
Al met al, zoals eerder gezegd, een behoorlijke plaat, die geen echte uitschieters kent en weinig vernieuwends brengt, maar wel gewoon weer lekker weg luistert. 3,5*

De stem van Dylan is plots heel veel over te doen. Feit is dat zijn veranderde stemgeluid niet iets van de laatste jaren. 'De stem' zoals we die van Dylan anno 2009 kennen heeft hij al vanaf 1992, vanaf zijn plaat 'world gone wrong' dus. Al bijna 20 jaar is dit zijn strot.

Times Are A Changing en zijn stem ook. Hij stond aan toen ik de winkel van Arend (Velvet) wat liep te neuzen en ik hoorde muziek, die ik daar niet zo gewend ben. Ik wilde even weten waar ik al bang voor was. Of het de nieuwe Dylan was. En tsja het was 'm! Wat een ouwbollige muziek zeg. Er was niks meer over van die rebel uit de sixties. Als mijn vader, god hebbe zijn ziel, die plaat op had gezet, toen ik nog een tiener was (in de sixties) zou ik hem in zijn gezicht uit hebben gelachen om die "ouwelullenmuziek" (ja, Mjuman, je hebt helemaal gelijk). Dylan vergelijken met zijn muziek van toen is appels met peren vergelijken. De muziek kan het best gedraaid worden als achtergrond muziek in een supermarkt of in een cafe waar alleen ouwe knarren komen. Het zal allemaal wel goed in elkaar zitten en naarmate iemand ouder wordt het er allemaal niet makkelijker op. Maar waar ik nog zwijmelde op de tonen van Blowing In The Wind, zo triestig werd ik van deze "muzak". Dylan is Dylan niet meer. Helaas maar waar. De koek is op. Het zij zo. Waar McCartney, Crosby Stills Nash en zeker Neil Young en nog wat andere oudjes het nog goed doen is het einde van het muzikale leven van deze "legende" voorbij. Amen.

De voorbeelden die je noemt zijn zeker allemaal nog in staat om topplaten te maken dus daar ben ik het alleen maar helemaal mee eens, maar misschien moet je deze Dylan toch nog een kans geven (of anders één van zijn andere 'latere' platen). Ik heb ook heel vaak platen gehoord in een CD-winkel die toen niet zo geweldig klonken, maar thuis bleek dat dan heel erg mee te vallen.

Mijn ervaring is eerder tegenovergesteld, maar Dylan nog een kans geven? Ik ben met de muziek van de man opgegroeid, maar ik accepteer dat hij naar de 70 toe gaat. Wat hij nu nog uit zijn strot krijgt is gewoon triest. Enik snap ook wel dat hij op zijn leeftijd niet meer de grote protestzanger kan zijn. Hoe je het ook went of keert als hij nu al met accordeon liedjes gaat maken is de "droom" toch over. Misschien komt er zijn volgende(?) album nog en panfluit bij. Op is op. Ik vond de stem van de terminaal zieke Johnny Cash op zijn laatste cd nog een verademing. Maar ok, eens fan, altijd fan. Dat wil ik best begrijpen, maar voor mij is "the dream over" Ik hou het maar bij de bootleg series en zijn oude muziek.

Zonde Ad, zonde.
Geef deze plaat toch een kans, het is hele mooi en pure muziek.
Maar als je de oudere Dylan wil ontdekken luister dan ieder geval naar Oh Mercy uit '89 en Time Out Of Mind uit '97. Die laatste is zelfs beter dan zijn meeste albums uit de jaren zestig en zeventig, echt waar. Al zal dat natuurlijk vooral een kwestie van smaak zijn.
En een protestzanger is hij al bijna 45 jaar niet meer hoor, hij is dat feitelijk maar een heel korte tijd geweest ('62 - '64) en daarna is hij steeds weer een andere koers gaan varen. Jammer dat mensen hem als protestzanger blijven zien, want hij is altijd zoveel meer dan dat geweest. De Dylan van de jaren nul (Love & Theft, Modern Times en Together Through Life) is dan ook op geen enkele manier te vergelijken met een van zijn eerdere incarnaties, dat is de bedoeling ook niet. Deze Dylan staat gewoon weer helemaal op zichzelf, zo moet je hem dus ook beoordelen. En ik vind dit weer een hele fijne plaat, misschien beter nog dan z'n twee voorgangers.
En een plaat beoordelen op wat je vluchtig in een winkel hoort is natuurlijk nooit helemaal eerlijk. Voor Dylan moet je altijd goed gaan zitten.

Dylan is feitelijk NOOIT een protestzanger geweest, dat label hebben zijn volgelingen opgeprikt. Dylan haat de term 'protestzanger'. Zelf zegt hij dat zijn fans veel teksten zelf hebben ingevuld en er protestsongs in dachten te horen.

Ik heb Time Out Of Mind, Modern Times, Love & Theft, Hard Rain en de Bootleg Series 1,2,3. Dus, ik weet wel waarover ik het heb, maar deze zal ik wel eens beluisteren, maar zeker niet gaan kopen. Ik zit wachten op de nieuwe EELS en Bright Eyes dat vind ik toch echt beter dan Bob op zijn retour met ouwemannenmuziek.

Over Neil Young zal ik in deze discussie niet zo stellig durven zijn. Die heeft een zeer zwakke nieuwe plaat uitgebracht, hetgeen hij de laatste jaren helaas aan de lopende band doet. Feitelijk is McCartney de enige (zo'n beetje) die ook nog iets van zijn jeugdigheid vast heeft kunnen houden, terwijl mensen als Neil en Bob echt oude mannen zijn geworden, oogt en klinkt Macca nog fris en jong.

Ouwemannenmuziek, Ad.... ??? Je bent zelf 55 zulle kameraad!

En neen, ik heb de plaat nog niet gehoord, dat komt nog. Deze heeft bij mij ook geen haast, er zijn inderdaad andere platen die ik eerder wil horen, maar komen doet hij toch wel eens.... lekkere ouweballenmuziek, toch?

Wat is er mis met een accordeon, Ad? Die was op Desire uit 1976 ook al te horen (in Joey om precies te zijn), en daar vind ik het toch zeker wel een meerwaarde hebben. Nu heb ik dit album nog niet gehoord, maar ik weet zeker dat Dylan ook hier weer prima muziek af weet te leveren - ouwelullenmuziek, zeker, maar dat deed hij op zijn vorige twee albums ook al en daar beviel het me prima.

De term ouwelullen/ouwemannen muziek slaat naar mening dan ook helemaal nergens op.

Ouwelullen muziek bestaat niet, hooguit saaie en voorspelbare muziek, en aan die laatste twee typeringen voldoet Dylan absoluut niet. Dylan is een legende.

Ik moet zeggen dat ik de term 'ouwelullenmuziek' niet eens zo heel slecht vind passen bij Dylans laatste platen, hoor. Het woord heeft een ietwat negatieve bijklank op het eerste gezicht, maar zodra je daar voorbij kijkt (wat mij betreft hoeft ouwelullenmuziek helemaal niet slecht te zijn) klopt 't vrij aardig: muziek van een oude man, die ook echt oud klinkt en wellicht door oude mannen gesmaakt kan worden. (Al durf ik over dat laatste geen harde uitspraken te doen.)

Zelf ben ik 17 jaar en ik mag graag luisteren naar Dylans laatste platen. 't Is een beetje alsof ik naar de verhalen van een wijze man met een grote witte baard ga luisteren. Maar dan met een heerlijke muzikale begeleiding.

Opnieuw een heerlijk album van de meester.
Ik heb hem nu een dag en vind hem na drie luisterbeurten (nog?) niet zo goed als Modern Times. Together Through Life klinkt een stuk vrolijker dan diens voorganger met behoorlijk wat blazers. Dylan zelf is tekstueel in vorm als altijd (hoewel "altijd") en vooral de gitarist van de begeleidings band valt op. Ook zingt Dylan, net als op Modern Times, weer verrassend helder. Al met al niet het meesterwerk dat Modern Times was (Eigenlijk zou alleen Beyond Here Lies Nothin' echt voldoen op Modern Times en misschien my wife's hometown of forgetful heart) maar des al niet te min een erg sterke plaat en een van de betere van 2009 tot nog toe.

Kijk Karl, dat bedoel ik nou. Dylans muziek is goede achtergrond muziek geworden., Achtergrond muziek van goede kwaliteit. Dat vind ik pijnlijk, omdat als al wat "oudere" (Ja, Father, 55) ik moeilijk tegen aftakeling van mensen om me heen kan en bij Dylan dat hij op muzikaal gebied bij soort muziek is terechtgekomen, dat zonder enig probleem op een CDA congres in de lounge afgespeeld kan worden. Dan wordt het bedenkelijk, vind ik, als oude jongere, jongere oudere of voor de rest een ouwe lul, streep maar weg wat je wilt

Ik heb hem al paar keer gehoord en vind hem behoorlijk ok. Met Dylan moet je natuurlijk minstens 5 keer de plaat horen voor je het echt wat gaat vinden. Ik zit nu te wachten op de deluxe edition ben erg benieuwd wat er op die dvd staat.