Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)

Bruce Springsteen staat al jaren garant voor prima albums. Uiteraard is in zijn grote oeuvre altijd wel een album te vinden dat je wat minder aanspreekt; of je hebt de E Street Band er graag bij of je gaat liever voor de rustige, breekbaardere albums.
Echt slechte albums heb ik nog niet van hem gehoord en dat is een knap staaltje.
Voor dit album was ik dan ook niet bang ondanks de lelijke hoes en als je dan het 8 minuten durende Outlaw Pete gelijk al voorgeschoteld krijgt dan weet ik al weer genoeg: dit gaat ruim 50 minuten genieten worden, want wie zo groots weet te openen mag zelf ook groots genoemd worden en dat is the Boss natuurlijk al heel wat jaartjes.
Als ik de nummers na die grandioze opener hoor weet ik dat ik een probleem heb namelijk welke nummers hier op musicmeter te moeten gaan aanvinken. Vandaag zijn dat Outlaw Pete, Kingdom of Days en The Wrestler en morgen kunnen dat er zo weer 2 of 3 andere zijn. Gelukkig is dit een probleem waar een mens alleen maar blij mee mag zijn want het wil zeggen dat zo'n beetje alle nummers goed zijn wat mij betreft (Surprise, Surprise blijft momenteel nog wat achter want die vind ik wat cheesy).
Is het nodig om dit album verder nog aan te prijzen? Nee, dat denk ik niet. De man heeft genoeg liefhebbers en die weten dit album ongetwijfeld wel weer richting cd-speler te loodsen. Hij zal ze er niet mee afstoten en hij zal er ook niet veel nieuwe fans bij krijgen.
Het zal voor de één gaan behoren tot zijn betere albums, het zal voor de ander gewoon een gemiddeld Springsteen-album worden en voor sommigen misschien één van zijn mindere (alhoewel ik denk dat die laatste groep uiteindelijk niet groot zal zijn). Zo is het altijd al wel geweest en zo zal het altijd wel blijven.
Working on a Dream is wederom een goudeerlijke rockplaat geworden en daar moet je van houden. Ik doe dat zeer zeker en ik vind dit nu al een geweldig album waarvan het me niet zou verbazen als dit op langere termijn zelfs tot mijn favoriete Springsteen-albums gaat behoren. Uiteraard zal de tijd het leren maar het jaar starten met een uitstekende aanvulling op mijn zo goed als complete Springsteen-collectie is toch een zeer fijn gevoel. En dat ik wel vaker zeg nooit een groot fan te worden laat ik dat niet zien in het feit ik zijn albums toch koop en beluister en altijd prima beoordeel
Dit is een uiterst gevarieerde cd geworden waar velen mee in hun nopjes zullen zijn.

Soms vraag ik me wel eens af hoe het kan, zoveel artiesten en bandjes beginnen tegenwoordig zo veel belovend en dan een paar albums later willen we ze weer snel vergeten. En dat terwijl Bruce Springsteen al decennia lang vrijwel alleen ijzersterke albums maakt. Natuurlijk zijn ze niet allemaal even goed of briljant maar echt middelmatig of erger word het nooit. Zelfs de grote der aarde zoals Paul McCartney of Bob Dylan hebben matige tijden gekent, Bruce echter niet. De man blijft zich opnieuw uitvinden en schuwt het niet om na een succesvolle formule een totaal andere aanpak te kiezen, zo kwam hij na het succes van “Born to Run”, “Darkness on the Edge of Town” en “The River” met een album dat eigenlijk bestond uit demo’s dat daarna door velen als z’n beste werkt word beschouwd genaamd “Nebraska”

Na twee wat mindere albums begin jaren 90 zonder de geliefde E Street Band(minder ten opzichte van Bruce andere werk in iedergeval) en het ingetogen “Ghost of Tom Joad” keert hij met diezelfde E street band terug met het briljante “The Rising”. Na nog twee projecten zonder de E street band(“We Shall Overcome” en “Devils and Dust”) zette Bruce de samenwerking met z’n oude makkers weer voort en dat brach “Magic” wat wederom een geweldig album was. De tour die bij dat album hoorde was behoorlijk succesvol gezien de 100 shows die vrijwel overal ter wereld helemaal uitverkocht waren. Je zou verwachten dat je tijdens zo’n tour weinig spirit over hebt(zeker gezien de gemiddelde leeftijd van de band) om tussendoor nog een album op te nemen, nou dan ken je Bruce en de leden van de E Street Band niet.

En wat een album is het geworden zeg!

Het begint meteen goed met de geweldige opener “Outlaw Pete”, je hebt gelijk door dat je met Bruce te maken hebt. Hoewel het toch ook wel weer een ander geluid is dan op “Magic”, zo word maar weer bewezen wat ik hierboven al heb gezegd. Het tweede nummer “Lucky Day” is voor mij de “Radio Nowhere” van WOAD, het rockt, je krijgt het niet uit je hoofd, echt een lekker nummer. “Working on a Dream”, opgedragen aan Barack Obama en kenmerkend voor het hele album. Het nummer straalt hoop voor de toekomst uit, in tegenstelling tot “Magic” dat eerlijk gezegd een stuk somberder was. “Queen of The Supermarket” is een nummer dat aangeeft wat de voornaamste kwaliteit van Bruce is; alledaagse dingen die de gewone man meemaakt en voelt op een briljante wijze verwoorden. Nog nooit werden alle clichés zo prachtig samengegoten! “What Love Can Do” en “This Life” maken wat minder indruk maar dat heeft niets met de kwaliteit te maken, het zijn gewoon nummers zoals bijvoorbeeld “Girls in Their Summer Clothes” van “Magic” rock nummers met een poprandje en typisch Bruce. “Good Eye” maakt dan weer wel veel indruk, een nummer dat je totaal niet zou verwachten. Bluesy, ruig mischien wat vaag en enorm goed. “Tomorrow Never Knows” is zoals bekend niet de Beatle klassieker, het een lekker country, folk achtig nummertje dat zo van “We Shall Overcome” zou kunnen komen. Wederom een nummer dat we nu al tot een klassieker van Bruce kunnen noemen: “Life Itself”. Ik heb iemand hier zien zeggen dat dit het beste is wat de man de afgelopen 20 jaar heeft gemaakt en ik durf(met lichte twijfel tegenover “Devils Arcade” en “Land of Hopes and Dreams”) met die bewering mee te gaan, wat een briljant nummer. “Kingdom of Days” mag zich bij “What Love Can Do en “This Life” voegen, uitstekend nummer dat typisch Bruce is maar toch(net als het hele album) toch weer enorm anders is dan de nummers op “Magic” en “The Rising”. “Suprise, Suprise” is dan het minste nummer van het album, het is wel erg cheesy hoor. Toch zou ik blij zijn als ik zo iets kon maken Het nummer dat het officiële album afsluit, “The Last Carnival” is een duidelijke ode aan Danny Federici die helaas vorig jaar veel te vroeg is overleden, en het is ook echt een ode die bij hem past. Het bonusnummer, “The Wrestler” is een prachtig nummer en veel meer kan ik er niet echt over zeggen. We zijn van Bruce gewend dat hij prachtige nummers maakt dus tja…

Al met al is WOAD een geweldig album dat ik keer op keer wil luisteren, repeat, repeat, repeat. Het is nog beter dan “Magic” en dat zegt veel, het is een gevarieerd album en een opgewekt album.

Wat me wel opviel is dat er zeer weinig Sax solo’s voorbij komen en dat drukt me met de neus op de feiten, want hoewel de heren nog een geweldig album hebben afgeleverd worden ze er niet jonger op en vooral bij de 67 jarige Big Man is dit een steeds groter wordend probleem. Ik hoop dat ze in ieder geval nog één keer gaan touren, want een album als dit verdient gewoon een tour.

Wederom een zeer sterk album van Springsteen........
Goed het is allemaal niet echt (of beter gezegd echt niet vernieuwend), maar dat zijn we van Mr. Springsteen ook niet gewend. Als je ergens goed in bent is het verstandiger om gewoon te doen waar je goed in bent en dat snapt Bruce als de beste.....

Het is allemaal wat lichter en wat meer pop gericht, maar het klinkt zeker niet commercieel al zal ook dit album dat natuurlijk weer wel worden (een commercieel sucses dan hé)........

Het eerste nummer van het album (Outlaw Pete) vind ik zelf eigenlijk wel het beste met een paar "gestolen" accorden van Kiss - I Was Made For Loving You en het mondharmonicatje van School van Supertramp of van Ennio Moricone's Once Upon A Time in the West (daar ben ik nog niet helemaal uit) maar het werkt allemaal wel.......

Wat hij bij Tomorrow Never Knows met zijn stem doet is mij niet helemaal duidelijk en het heeft volgens mij ook niet het beoogde effect (het lijkt wel of hij door een filter of iets dergelijks zingt). Vind dat nummer dus gelijk het minste van het Album......

Queen of the Supermarket is een lekkere pop song met herkenbaar refrein.......

De meeste nummers van dit album zullen live ook zeker overeind blijven denk ik zo.......... Maar dat zullen we tijdens Pink Pop wel ondervinden......

Kortom samen met The E Street Band heeft Bruce Springsteen wederom een goede degelijke rock plaat afgeleverd die zeker niet misstaat in zijn omvangrijke ouvre..... De beste man is ook al weer ruim 35 jaar bezig en nog steeds going strong....... Laat dit een voorbeeld zijn voor de nieuwe lichting rock bands eens kijken wat zij over 35 jaar nog produceren...........

4.5*

Een stuk of 30-35 luisterbeurten gehad ondertussen (ja, noem me maar gek), feit is voor mij dat het elke keer weer genieten geblazen is bij WOAD, het blijft bloeien en intrigeren. Het openingsnummer "Outlaw Pete" is - om even lekker te overdrijven - gewoonweg koninklijk, een heerlijke song van het kaliber Born to Run (imo), alleen dan acht minuten lang. Bovendien zit er meer verhaal in deze ene song dan op een volledig album van de hedendaagse popartiesten (Beyoncé, Rihanna e.d.) - aan wie ik me kapot kan ergeren.

Nummers #2 en #3 zijn heerlijke energierijke wegluistersongs waar ik geen genoeg van kan krijgen. Wat volgt is een iets rustiger maar desalnietemin lekker "Queen of the supermarket", tekstueel gezien moet ik nog even nagaan wat onze Bruce hiermee wil zeggen, maar dat terzijde.

"What love can do" en "This life" zijn beide mooie nummers, met name de basgitaar (zoals ook op de dvd te zien is) in This Life is lekker. (nog) Niet mijn favoriete tracks, maar dat kan altijd nog komen.

"Good eye" is een prettige afwisseling, maar meer ook niet. De stemvervormer spreekt mij niet echt aan.

Wat volgt is het heerlijke, vrolijke country-achtige "Tomorrow never knows". (Het kan aan mij liggen, maar het melodietje doet me een beetje aan Amy MacDonald denken). Niet te lang wat er voor zorgt dat het niet gaat vervelen naar verloop van tijd.

Dan, op Outlaw Pete na mijn favoriete nummer: "Life itself". Een melancholieke song die mij qua tekst het meest aanspreekt, het weet je echt te pakken en lijkt werkelijk uit het leven gegrepen.

Nummer 11: Surprise, Surprise. Bij m'n eerste luisterbeurten dacht ik echt, waar was Bruce mee bezig toen hij dit opnam en besloot het op WOAD te plaatsen. Het is echter zo dat het op de een of andere manier toch past in het geheel na meerdere luisterbeuren. Ondanks dit blijft ik het het minste nummer vinden.

Tot slot de twee integere afsluiters, zoals vaker gezegt: een schitterende ode aan Danny (the last carnival). Een nummer waar - zeker als je de dvd erbij bekijkt - de tranen haast in je ogen springen. The wrestler is een mooie afsluiter, die helaas wel wat aan kracht verliest na meerdere luisterbeurten.

Kortom: wat mij betreft een zeer geslaagde plaat van The Boss, hopelijk zullen er meer van dit kaliber volgen.

Mijn ouders hebben deze plaat alweer in huis gehaald als verstokte Bruce Springsteen fans, maar wederom kon het mij niet de broek bollen. Het gaat maar door in 1 dralerige tendens, niks geen opmerkelijke momenten, niets interessant.

Deze man heeft mij nooit kunnen boeien, maar dat fans dit soort albums nog willen hebben verbaast; het lijk namelijk weer meer van het zelfde kunstje, alleen dan ongeïnspireerd op de automatische piloot.

Overigens stond de drum soms zwaar naar de voorgrond gemixt.

Ik zal een van de weinige zijn, maar dit album vind ik dus echt slaapverwekkend.. Op Outlaw Pete na blijft er geen enkel nummer hangen hier. Sta ook versteld van de hoge waardering hier. Voor de titelsong heb ik even een teiltje nodig, net zoals de titel van het album. Bruce kan echt veeeeeeeeeel beter dan dit. Nee, snel vergeten, dit gedrocht.

Alle platen t/m Born In the USA vind ik goed tot fantastisch. Daarna verdween wat mij betreft toch wat heilig vuur en volgen pieken en dalen elkaar op. Tunnel of Love (wat men daar toch in hoort...) en Human Touch vind ik oervervelende platen. Lucky Town mwoah. Tom Joad en Devils & Dust voornamelijk saai. The Rising en Magic daarentegen weer goed. We Shall Overcome een grotendeels geslaagd experiment. Hier dus de mening van een kritische pro-Springsteen fan
Die zich weer eens aan een track-by-track bespreking gaat wagen.

Outlaw Pete. Ik weet nog steeds niet wat ik van dit nummer moet denken. De ene keer vind ik het goed, de andere keer vind ik het veel te gezocht klinken. Het intrigeert wel. 3*

My Lucky Day. Eenvoudig nummer, maar daarin zit hem de kracht. Het vlamt!. 4*

Working On a Dream. De eerste keer dat ik het hoorde vond ik het vreselijk zeurderig. Dat vind ik nu niet meer, maar het is ook bij lange na geen hoogvlieger. 2.5*

Queen Of the Supermarket. Absoluut nietszeggend nummer, dieptepunt van de plaat. Plaatsvervangende schaamte bij de tekst. Waar zijn de tijden dat beresterke nummers de platen niet eens haalden? 1.5*

What Love Can Do. In eerste instantie geen opvallend nummer. Toch heeft het zich ontpopt tot mijn favoriete nummer van de plaat. Ik kan niet zo goed uitleggen wat hier zo goed aan bevalt, maar het voelt erg fijn. 4.5*

This Life. Leuk nummer, niks meer en niks minder. Tekstueel wel matig. Lekkere oldschool Clarence-sax. 3.5*

Good Eye. Leuk dat hij eens een andere stijl probeert, maar aan mij is die stijl niet besteed. Ik vind het niet erg geslaagd en enigzins geforceerd overkomen. Aan de andere kant vlamt dit wél en hoor je de lol er aan af. 2.5*

Tomorrow Never Knows. Klein liedje, beetje niemendallerig. Iets té lievig en oubollig. 2.5*

Life Itself. Kijk, zo hoor ik het liever. Duisterder van toon dan de rest van de plaat, intrigerend arrangement. Één van de steunpilaren waarop de rest van de plaat lijkt opgehangen. Nummer met diepgang en potentiële eeuwigheidswaarde. 4*

Kingdom of Days. Het nummer vind ok, maar de uitvoering niet. Wel erg zoetig en bedaarderig. Dat zit hem natuurlijk ook in de tekst. Ik vind het leuk voor Bruce dat hij gelukkig is, maar moet hij daar echt zulke tamme nummers over schrijven? 2.5*

Surprise. Surprise. Één van de betere nummers van de plaat. Poppy, maar daar is niks mis mee. Leuke muziek leidt handig de aandacht af van een belabberde tekst. 4*

The Last Carnival. Eerbetoon aan Danny Federici. Volgens mij is de Billy in de tekst dezelfde Billy uit Wild Billy's Circus Story van The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle (een nummer wat prominent met accordeon werd ingevuld door Danny Federici). Aardig nummer, helaas ook weer erg zoetig. 3*

The Wrestler. Kreeg even een flashback naar Nebraska. Tekstueel en muzikaal lijkt dit wel terug te grijpen naar die periode. Eenvoudig en mooi. Tekstueel ook een stuk beter dan het gemiddelde van deze plaat. 4*

In eerste instantie was ik redelijk enthousiast over WOAD. Maar na ettelijke luisterbeurten ben ik daar wel op teruggekomen. Ik vind de plaat veel te wisselvallig. Ik ben geneigd om elke Bruce-plaat te spiegelen aan monumenten als Born To Run en Darkness en dat is misschien niet eerlijk. Maar op die platen is wél elk nummer raak, en dat is wat ik hier mis. Ik heb bij te veel nummers zwaar mijn vraagtekens. Voorheen zouden die nooit door de interne kwaliteitscontrole zijn gekomen.

Daarnaast heb ook ik enigzins moeite met het politieke aspect, en vooral met de timing van uitbrengen van deze plaat. Natuurlijk is Springsteen een artiest die zich de afgelopen jaren sterk heeft gemaakt voor de goede (democratische) zaak. Maar het enige aan deze plaat waar politieke waarde aan gehangen zou kunnen worden is de titel. Daarom begrijp ik ook niet waarom deze plaat zo aan Obama's inauguratie (meespelen op feestje, uitbrengen vlak daarna) is opgehangen. De cynische itchy zegt dat dit een verdomd goede marketingcampagne is. Zowieso vind ik de relatie politiek/Bruce nogal complex maar da's een heel ander verhaal wat ik misschien nog eens bij de discussie op de artiestenpagina opschrijf.

Terug naar de plaat: ik kom gemiddeld op 3* en da's teleurstellend.

The Boss is Hot!

U leest het goed, Bruce Springsteen mag weer. Mag weer? Nee, moet zelfs! Jonge hippe bandjes zoals Arcade Fire en The Hold Steady roemen The Boss als hun belangrijkste muzikale invloed. En dan is de huidige president van de Verenigde Staten ook nog eens bevriend met hem en schijnt hem bovendien zelfs consequent als 'The Boss' aan te spreken. Dat betekent dus dat Springsteen Obama's meerdere is en op z'n minst tussen hem en God instaat.

Ik moet bekennen dat ik nooit een groot kenner van Springsteen's oeuvre ben geweest en zelfs een tijd lang iets tegen de beste man had. Dat zal wel komen doordat mijn ouders altijd Born In The USA tijdens autotochten draaiden toen ik op een leeftijd was dat ik de esthetiek van dat soort power-muziek nog absoluut niet kon waarderen. Het pompeuze jaren tachtig-geluid van dat album (die beukende drums!) riep zelfs altijd een bepaalde misselijkheid in mij op, evenals die 'coole' foto op de voorkant. Maar ja, ik probeerde toen al mijn tijd op mijn kamertje door te brengen met het ontstoffen van de vele LP's die mijn ouders eind jaren zestig en begin jaren zeventig hadden aangeschaft. Het geluid en de sfeer van die platen en hun hoezen was voor mij de absolute definitie van schoonheid in de popmuziek. Springsteen vond ik maar lelijk.

Toch is het later alsnog behoorlijk goed gekomen tussen The Boss en mij. Zijn akoestische plaat Nebraska bleek het perfecte glijmiddel, want daar klinkt hij precies als Bob Dylan en zingt bovendien intrigerende verhalen vol moord, doodslag en onvervulde verlangens. Zijn andere bekende platen - The River, Darkness on the Edge of Town, Born To Run en uiteindelijk óók Born In The USA - begon ik steeds meer te waarderen. Echt een fan ben ik nooit geworden; ik heb nooit de genialiteit in zijn muziek kunnen ontdekken die ik bij bijvoorbeeld een Bob Dylan, Tom Waits of Neil Young hoorde. Maar zijn songs zijn voor mij een klasse apart omdat er zoveel oprechte levenslust, romantiek en hoop uitspreekt. Cynische songschrijvers zijn er genoeg. Springsteen omarmt het leven: de mooie en de lelijke, de onschuldige en de wrede dingen.

Springsteen brengt nog steeds bijna elk jaar een nieuw album uit en ze worden altijd lovend ontvangen, evenals de meer-dan-drie-uur-durende concerten die hij met de tienkoppige E Street Band voor uitverkochte stadions blijft geven. Met het recente werk van Springsteen ben ik echter nagenoeg onbekend. Tot ik een paar dagen geleden uit nieuwsgierigheid zijn nieuwste album Working On A Dream downloadde en sindsdien geen enkele andere muziek meer heb opgezet. Natuurlijk verwachtte ik wel iets van degelijke kwaliteit, het ís immers The Boss. Maar zó'n verslavende collectie vol urgentie gezongen prachtliedereen, vol melodieuze inventiviteit en met zó'n hemelbestormend MAJESTUEUS geluid.... Vergeef me mijn lelijke taalgebruik, maar zoiets had ik dus niet verwacht en wellicht ook niet kunnen verwachten.

Het begint al met het openingsnummer van de plaat, Outlaw Pete. Zoals de titel al aangeeft een cowboysong. Maar niet zomaar een cowboysong. Nee, een rollercoaster van een cowboysong! Acht minuten lang duurt-ie en trapt zwanger van spanning af met marcherende strijkers. Terwijl het orkest aanzwelt, kerkklokken beieren en gitaren oosterse motiefjes spelen, zingt Springsteen over Schuld en Boete. Dan horen we een eenzame mondharmonica die zo uit Ennio Morricone's soundtrack voor 'Once Upon A Time In The West' lijkt te zijn weggestapt. Ook komen er nog een smerig orgeltje en een catchy achtergrondkoortje voorbij. En wanneer de violen vol barok melodrama tot de allergrootste hoogten openbloeien horen we dat The Boss net zoveel van de Arcade Fire houdt als de Arcade Fire van hem. (Van Kiss zal hij trouwens ook wel houden, want de melodie van het nummer doet in de verte wel aan hun I Was Made for Lovin' You denken.) Outlaw Pete is al met al een openingssalvo om U tegen te zeggen. Eigenlijk kan alles daarna alleen nog maar tegenvallen.

Maar dat doet het allerminst. In de drie kwartier die volgen horen we onnoemlijk veel - vaak typisch Amerikaanse - stijlen langskomen, zoals country, blues, folk en westcoast-pop. Elk nummer zit perfect in elkaar en overal spreekt een enorme bravoure en een enorme puurheid uit. oms ook prachtig melancholisch, zoals het nummer The Wrestler dat hij oorspronkelijk schreef voor de gelijknamige speelfilm met Mickey Rourke en daar een Golden Globe mee won. Het meest schaamteloos romantisch is hij toch wel in de song Queen Of The Supermarket. 'Als een man van bijna zestig jaar oud met zulk een pure bezieling de schoonheid van een ordinair kassameisje bezingen kan, moet die hele schepping van mij toch wel ergens op geslagen hebben', zal de Heer wellicht gedacht hebben na het horen van dit lied.

Verslaafd aan Springsteen. Had me dat een jaar of tien geleden maar proberen wijs te maken in de auto van m'n ouders. Maar ja, een neger in het witte huis had ik toen ook niet kunnen bedenken.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

" This life and then the rest -
With you I have been blessed -
what more can you expect ".

Is dit een afscheid?

Qua compositie/melodie is het hele album weinig vernieuwend, met uitzondering misschien van What Love Can Do. Maar ook zonder te vernieuwen kan een Bruce Springsteen album je beroeren zoals alleen goede muziek dat kan. Gewoon, omdat hij er zoveel van zichzelf in legt. De geluidsproductie - wall of sound, maar soms ook juist weer helemaal niet - helpt daarbij wel om het te maken tot een album dat groots afsteekt ten opzichte van de middelmaat.

Oppervlakkig beluisterd geeft dit album weinig nieuws, en er zijn nummers bij die ik best wel als ´gezapig´ zou willen kwalificeren: zeker in het eerste deel met Working on a Dream , My Lucky Day en dan vooral ook Queen of the Supermarket dat me meteen deed denken aan Smokeys Living Next door to Alice (zowel tekst, ritme als accoordschema). ´op de routine´ las ik al een paar keer hierboven.
Maar anderszins zitten er zwaar melancholische stukken in het album als This Life (van waaruit het citaat), Kingdom of Days en The Wrestler . Alsof Bruce terugkijkt op zijn eigen leven en een testament geeft. Gaat dit niet allemaal over zijn Life Itself?

Ook Last Carnival en Oulaw Pete gaan over levens waar wordt teruggekeken. Hoewel ik ook me wel erger aan de niet te missen associatie met Kiss´I was Made for Loving You (ik zag dat ook anderen dat al hadden opgepikt) is dit toch een monumentaal nummer. Vooral het laatste couplet, met de vertraging, waarbij "Can You hear Me" ineens een spiritueel tintje krijgt, grijpt me aan. Meer dan een song is het een epos, een beetje als Hurricane van Bob Dylan. Dat ik daaraan moest denken kwam misschien ook wel weer door Tomorrow Never Knows, want dat is ook wel een soort van Bob Dylan -nummer.

Uiteindelijk is het dus vooral de combinatie van indrukken, met daarin enerzijds berustende en beschouwende nummers, en anderzijds in- en expliciet de emotie in de dankbaarheid voor wat het leven te bieden had en heeft, dat dit album voor mij bijzonder maakt, en dat eigenlijk zonder dat ik het meteen een geweldig goed album vind (The River zal toch wel mijn favoriet blijven). Hoewel ik het hem en de fans niet toewens, zou het een perfect album zijn om de carriere mee af te sluiten.

Bovenstaande discussie grijp ik maar gelijk aan om ook mijn recensie te geven.

Net zoals een aantal posters boven me, behoor ik tot de die-hard Springsteen fans. Ik volg de man sinds 1990 en heb sindsdien 10/11 concerten bezocht. Onnodig om te zeggen dat ik alle cd's heb. WOAD behoort zeker niet tot zijn beste werk, maar ook zeker niet tot zijn slechtste. De sound is soms bijna on-springsteeniaans en daarnaast is de cd wel wat wisselvallig.

Opener Outlaw Pete is een goed nummer, maar live komt dit nummer nog veel beter tot zijn recht. Het krijgt dan epische proporties, zo heb ik in Frankfurt en op Pinkpop mogen ervaren. Kippenvel als Bruce live zingt "can you hear me?"
My Lucky day is aardig; een nummer zoals Springsteen er zoveel heeft geschreven: up-tempo, coupletje, refreintje, brug, sax. Dit soort nummers schrijft hij nog in zijn slaap. Het is aardig, maar er zijn geslaagdere nummers volgens dit recept.
Working on a dream is ook al zo'n nummer wat live veel beter tot zijn recht komt. Velen vinden dat Springsteens stem live niet meer geschikt is voor dit soort nummers, maar ik geniet van elke seconde, inclusief de speech die hij live houdt.
Queen of the supermarket: you love it or you hate it. Ik behoor tot de 2e categorie. Waar was Bruce met zijn gedachten toen hij dit nummer schreef? Muzikaal bezien gaat het nog wel, maar die tekst....verschrikkelijk. Nooit gedacht dat ik Bruce zoveel keer groceries (vergeef de spelfouten) zou horen zingen. Het komt bij mij niet over.
What love can do is 1 van mijn favorieten: lekkere drive, mooie stem, niets aan toe te voegen.
Met This life heb ik een haat-liefde verhouding. Het begin is mooi, de tekst is mooi, maar het middenstuk verveelt me. Die Beach Boys-sound past Bruce niet. Daarentegen is dat outtro wel heel erg mooi.
Good eye behoorde in het begin tot mijn favorieten, maar gaat toch wel erg snel vervelen, naarmate je het vaker hebt gehoord.
Tomorrow never knows idem dito. De tekst doet mij denken aan Blowin' in the wind van Bob Dylan, maar ai ai ai wat een gezapig nummer is dit. En nee, dit is geen cover, maar wat wisten The Beatles in 1966 al een onvoorstelbaar spannender nummer te maken met dezelfde titel.
Het venijn en de pracht zit hem in het 2e gedeelte van de cd. Life itself en Kingdom of days kennen eigenlijk allebei dezelfde thematiek, maar wat een prachtige nummers. Het is geen rock meer, maar schitterende rock-pop over vergangelijkheid en ouder worden. Met deze 2 nummers bewijst Bruce voor mij zeer waardig oud te worden. Gelukkig is hij geen Born in the USA II, III en IV blijven schrijven met nummers over auto;s, meiden, etc, etc...
Surprise, surprise; ik snap waarom mensen het niets vinden, maar ik vind het leuk, het maakt me vrolijk. Een heerlijk nietszeggend niemendalletje.
The last carnival: woorden schieten hier tekort, wat een ontzettend mooi eerbetoon aan Danny Federici.
De cd sluit af met "bonustrack" The wrestler. Mooi nummer, maar toch op een wat rare plaats op de cd. Afsluiten met The last carnival had mooier en toepasselijker geweest.

Dan is er nog wat "raars" met deze cd. Iedereen heeft het over vrolijk, opbeurend, maar wel beschouwd gaat dat maar voor weinig nummers op. Natuurlijk is de muzikale toonzetting van de meeste nummers licht en gloort er hoop door de teksten, maar WOAD is vooral een herfst cd. Life itself, This life, Kingdom of days, What love can do en The last carnival gaan over ouder worden, vergangelijkheid en de dood. De nummers die dan overblijven vormen een gevarieerd mengelmoesje.

Al samenvattend: niet zo sterk als Magic, maar dankzij een aantal zeer sterke nummers toch nog 4*

Enkele weken geleden zag ik deze plaat liggen bij de Medamarkt, en natuurlijk kon ik hem niet laten liggen.

Na enkele donaties van oude platen van 'the Boss' door mijn ouders, wilde ik de collectie zelf aanspekken, en deze 'Working on a Dream' is zijn geld meer dan waard.

Opener 'Outlaw Pete' is een opener zoals een opener hoort te zijn: lang en veelbelovend! De emotie is bijna te proeven bij het luisteren van dit nummer, fenomenaal hoe hij het toch doet. 'My Lucky Day' knalt er daarna meteen in, wat een verfrissend classic-rock (vooral de progressie) gevoel geeft, doch Outlaw Pete verre van overtreft en kan na diverse luisterbeurten wat zeurderig overkomen. 'Working on a Dream' blijkt de middenweg tussen de eerste 2 nummers te vormen. Bruce' sterke (achtergrond)vocalen zijn een genot voor het oor en dit 3e nummer is dan ook een fijn stuk muziek. Dan arriveert 'Queen of the Supermarket', en hoe. Na Outlaw Pete zakte het geheel meteen wat in (het bleef wel fijn, maar echt sterk werd het niet), maar met deze supermarkt-koningin trekt Springsteen het meteen weer helemaal recht. Door een fijne opbouw en een wat sprookjes-achtige tekst is dit samen met Outlaw Pete het beste nummer van deze plaat, zeker als je naar de volgende nummers kijkt. Pas bij 'Kingdom of Days' word dit niveau weer bereikt, en fantastisch ook nog. Een prettig ballad wat weer bewijst dat Bruce het ook wat rustiger kan. Eerlijk gezegd viel 'Suprise, Suprise' daarna in prima aarde hier. Ik kan me voorstellen dat het gaat vervelen, maar tot nu toe is het refrein pakkend en heeft het een lekker meezinggehalte. The Wrestler is natuurlijk een hele bekende en mag er zeker zijn. Tekstueel wat cliché, maar snijdt wel mooi het (Amerikaanse) volk aan. Tomorrow Never Knows heeft ook wat country-invloeden (stoomtrein-drums!) en doet het erg goed ter afwisseling.

Outlaw Pete, Queen of the Supermarket en Kingdom of Days behoren tot de favorieten hier. 3/4 van de plaat is goed, doch het is allemaal wat anders dan we van hem gewend zijn. Een positieve ontwikkeling me dunkt. Ik kan iedereen deze plaat aanbevelen, alleen al om de ballads die het totaal zeer toegankelijk maken waardoor men automatsch naar de rest gaat luisteren.

4*

Van mij mag het hoor