White Lies - To Lose My Life... (2009)

Geen hond die begrijpt dat Taxidermy niet op het reguliere album staat.
Ik hoop hem alsnog te horen als bonustrack op het tweede album.

Had hier inderdaad wel op gepast.

Ik was al bekend met To Lose My Life en nu hetzelfde getitelde album op vele (top) lijstjes terecht is gekomen, heb ik maar besloten om het eens te gaan luisteren.
Het klinkt in eerste instantie wel oké, alleen jammer dat ik de single 'To Lose My Life' iets te vaak gehoord heb. Voor de rest staan er wel oké nummers op, met eervolle vermeldingen voor: E.S.T., From the Stars, Fairwell to the Playground en The Price of Love.

Wat vooral heerst is dat het album wel oké klinkt, maar het heeft mij nergens echt weten te pakken.

3, 0 Sterren.

Natuurlijk is het niet allemaal even orgineel wat white lies ten gehore brengt, maar wat is nou nog wel orgineel en vernieuwend vandaag de dag?
Feit is en blijft dat White lies hier een meer dan behoorlijk debuut aflevert met degelijke pop / rocky nummers, waarbij ik ook wel een associatie met the sound heb, zoals eerder hier opgemerkt.
Persoonlijk vind ik dat to lose my life eigenlijk geen zwakke broeders kent(of het moet nothing to give zijn) , terwijl ik Death en het titelstuk zelfs erg sterk durf te noemen. Verder klinken ze live ook zeer behoorlijk.

**** en voor mij een van de lichtpuntjes uit een matig 2009.

U heeft een 11 maanden durende winterslaap gehouden in 2009?

In tegendeel. Een hoop middelmaat en weinig verrassends in 2009.
Ook in de MM top 100 over 2009.

Grinnik. Wat een kutjaar, als White Lies je hoogtepunt was.

Hopen dat dit zooitje het niet red tot het 2e album.

Dan is het wel een erg slecht jaar voor u geweest ja, als u enkel zaken heeft gehoord die nog slechter waren als White lies, want die hebben het woord middelmaat opnieuw uitgevonden.

Typisch geval van verdraaien van woorden. Ik zeg dat ik 2009 matig vond en jij maakt er meteen van dat ik enkel zaken heb gehoord die slechter zijn dan White Lies.
Bovendien heb ik in mijn eerste post al verwoord dat White Lies alles behalve vernieuwend is, maar dat het voor mij wel werkt.
Prima om een andere mening ergens over te hebben, maar leg me a.u.b. geen woorden in de mond die ik niet heb gebruikt.

2009 was nou niet zo bijzonder goed jaar hoor, qua mooie albums. Maar, dat is natuurlijk subjectief.

Zozo, nog steeds in de rotatielijst? wel een goed album natuurlijk. Weet er iemand al wanneer het vervolg komt?

Goed u noemde een paar lichtpuntjes, dat zijn er dan geen tientallen, u heeft dus voornamelijk zaken gehoord die minder zijn dan White lies en ook dat is knap.

Dan kunnen we mijn vorige bericht als niet geschreven beschouwen.

Groot, groter, grotesk. Neem het debuut van Killers, voeg nog een flinke dosis galm en bombast toe en een zanger die zichzelf nog meer overschreeuwt dan Brandon Flowers. Lardeer het geheel met teksten die vol staan met gemeenplaatsen over de Liefde en de Dood en verwijder alles wat nog een beetje tongue-in-cheek is.

Resultaat: een plaat die bol staat van de pretenties, maar waar de onechtheid helaas van afdruipt.

@NF: wel streng hoor! Ondanks die pretenties en de imo gladde productie moet ik zeggen dat het een prettig in het gehoor liggende plaat (of komt dat juist door die productie?) is die ik regelmatig draai - en dan moet ik niet te zeer op de teksten letten. De stijlverwantschap (ik hoor ook af en toe The Sound) stoort mne niet en de eeuwigheidswaarde zal op zich niet zo heel groot zijn, maar so what? En destijds dacht ik hetzelfde bij bijv. The Headline According to... en die blijkt zich bijv. aardig te hebben gehandhaafd.

Soms moet je streng zijn.
De songs zijn redelijk in elkaar gestoken, maar het ontbeert wel diepgang en het klinkt allemaal erg bedacht en commercieel.
De houdbaarheid is voor mij al verlopen na een beperkt aantal draaibeurten.

En dan die potsierlijke in obligaat zwart-wit gestoken hoes, geen idee wat ze daar nu toch mee willen zeggen. Ook hier geldt: groot, groter, grotesk. Natuurlijk maken ook andere bands in het genre zich schuldig aan een dergelijk stilistisch conformisme (zoals het door mij geliefde Interpol), maar daar staat dan tenminste een behoorlijke plaat tegenover.

mmmm.... om een of andere reden vind ik deze jongens al vrij ongeloofwaardig omdat ze voor white lies met fear of flying wel heel andere muziek maakten. surfing the waves of popularity, heet zoiets....

They got surfed indeed.

Gewoon een lekker album. Niks meer. Niks minder.

Deze plaat heeft het nét niet voor mij...het is alsof iemand je op je rug krabt maar net dat ene jeukende stukje overslaat. Je hebt de hele tijd het JAAAH DAAAR gevoel...maar het raakt het niet!!

2,5**

EDIT: toch maar 3 **

Off topic bericht verwijderd, je kunt ook je bericht editten...

Ik heb White Lies vorig jaar op Lowlands gezien, weliswaar op televisie... was er sinds 4 jaar een keer niet bij. Maar vond de zanger nu juist wel erg oprecht en sterk overkomen.

Ongeloofwaardigheid/onechtheid... echt goede argumenten hoor ik daar niet voor...

Misschien dat de houdbaarheid van de plaat wat minder lang is. Dat dan weer wel.

Ik ben zeer benieuwd naar de opvolger van To Lose My Life, en of ze deze lijn vast kunnen houden, want dit album vind ik heel lekker! hij zingt misschien niet altijd even zuiver, maar dat neem ik voor lief, want ik vind het toch echt heerlijk klinken, gewoon een goed debuut album, en de bass bij de white lies is heeerlijk

De stem van de zanger doet me soms wat aan Ultravox denken.

ik hoop echt met alles in mij, dat hun 2e album niet gaat tegenvallen en net zo goed wordt als dit album, Harry McVeigh is niet de beste zanger op deze wereld, maar het klinkt allemaal zeer goed

toch iets te streng geweest. bij herbeluistering erachter gekomen dat vooral de eerste plaathelft een aantal lekkere popsongs in een "modern" new wave jasje bevat: detah, to lose my life, a place to hide, fifty on our foreheads,...

Album na een tijdje weer opgezet, en wat me opvalt is dat het weer hetzelfde voelt als toen ik het album voor het eerst hoorde, alleen vind ik Death iets te langdradig

Duurt inderdaad 41 minuten te lang ;-D.

Kom op, zo slecht is het ook weer niet, toch ?

Welnee, als debuut album is dit zeker geen slecht album. Zeker niet met het oog op de voor de hand liggende vergelijkbare bands.

In al het muzikale geweld heb ik deze band gemist.
Ik heb het album nu opstaan en klinkt prima, al hoor ik direct een groot gedeelte van mijn platen collectie voorbij komen ( Joy Division, New Order, Echo, Editors enz enz ).
Vooral het nummer Fifty On Our Foreheads valt mij direct in positieve zin op.