U2 - The Unforgettable Fire (1984)

Ik weet nog dat ik de plaat gekocht had en thuis met "trillende" handen op de pick-up legde; wat een teleurstelling na de eerste luisterbeurt. Weg waren de gitaarklanken en de drumpartijen van War. Ik moest eerst erg wennen aan dit 'nieuwe' U2 en eerlijk gezegd is het 24 jaar later nog steed niet één van mijn favoriete U2 albums. Is het slecht? Nee, absoluut niet. Is het goed? Jawel, maar...dat is het dan ook. Ik vind Kant A nog steeds de beste kant en Kant B voldoende. Het enige nummer wat er echt uitspringt wat betreft mij was/is Bad, maar de rest vind ik niet echt sterk, als je het vergelijkt met Kant A.
Achteraf vond ik het wel een wijze beslissing om in ieder geval niet het geluid van War te volgen maar proberen om vooruitstrevend te zijn , wat ook wel degelijk gelukt is. Aan dit album heb ik echter meer jeugherinneringen dan dat ik het zo vaak afgespeeld heb (behalve Kant A)....

Simpelweg een goed album met een aantal geweldigfe ups (Pride, Bad, het titelnummer) en wat duidelijk minder gelukte dingen.

Beste U2 album staat als een huis,topklasse

Daarvoor staan er te veel pure soundscapes op, songs die geen volwaardige songs zijn, probeersels, zeg maar, neen, leuke plaat, maar hun topper kwam nèt hierna, als je het mij vraagt, met The Joshua Tree.

Maar als ik me goed herinner kwamen Brian Eno en Daniel Lanois U2 pruduceren en klonk de band ineens een stuk anders, een stuk volwassener, zou je kunnen zeggen De meeste fans konden die omslag wel waarderen. En die periode met Eno en Lanois vind ik trouwens de beste periode. Beter dan de Pop en Zooroopa periodes. Maar het hoogtepunt vind ik ook The Joshua Tree, een echte klassieker>

Jij begrijpt dus niks van deze plaat. Die soundscapes zijn zeker geen probeersels, maar een essentieel onderdeel van de fraaie spanningsboog op deze plaat. Dit album draait vooral om het creëren van een bepaalde desolate sfeer. Eno en Lanois hebben dat meesterlijk uitgedacht en uitgevoerd. Jij bent daar denk ik niet zo gevoelig voor, je gaat meer voor de pure liedjes-platen. En daarvoor moet je idd bij 'The Joshua Tree' zijn.

Zoveel van die soundscapes staan er niet eens op. 4th of July is een prachtige aanloop naar Bad, de rest zijn in principe gewoon liedjes. Meesterlijke plaat van in mijn ogen nog steeds een van de beste bands ooit.

>je gaat meer voor de pure liedjes-platen. En daarvoor moet je idd bij 'The Joshua Tree' zijn.

Toch geldt dat niet voor heel de Joshua Tree. Deel 1 (t/m Running to stand still) is een pure liedjesplaat, maar deel 2 heeft ook een prachtige desolate sfeer, die ik vergelijkbaar vind met de sfeer op deze cd.

Vind ik ook. Ik denk dat Father M. doelt op het feit dat veel nummers sterk atmosferisch zijn.

...en '4th of July'....krijg ik steeds weer kippenvel van....prachtig...en dan daarna het machtige, ingetogen 'Bad' ....alleen daarom al 5*.

Zoiets had ik ook in gedachten hierover en sluit me bij Chameleon Day aan.

Ik sluit me daar ook bij aan. Mooi hoor.... Ik ben op een gegeven moment ook afgevallen toen U2 een andere kant op ging met hun sound, maar wat zij hebben neergezet met hun eerste 5 albums is wat bij betreft nog onovertroffen. Overigens staan op de nummer 6 ook nog wel sterke nummers, All I Want Is You vind ik bijv. ook echt schitterend!

Voor mij het album waarmee U2 zijn naam (bij de USAF: vliegtuig voor spionagevluchten op grote hoogte) waarmaakte. Mijn favo: Elvis Presley and America.

Eno/Lanois leerden Bono zijn stem beteugelen en het was goed! Nooit meer overtroffen en steeds lager gaan vliegen. Paar jaar geleden al geland. Maar goed, properties in Howth are safe en Bono paust met Mandela en Mandelaat met Steve Allen (van Kleinzacht) en things will never be the same!

Crisis, what crisis - then play on!

THE UNFORGETTABLE FIRE 1984
is misschien wel mijn favoriete U2 plaat,
al komen War en Under a Blood Red Sky dicht in de buurt.

Veel heeft te maken met de nostalgie die bij deze plaat hoort.
Een aantal jongens uit mijn klas waren al U2 fan, en alhoewel ik
(door hun enthousiasme aangespoord) eerst Under a Blood Red Sky
kocht, was het toch dit album dat me definitief over de streep trok.

The Unforgettalbe Fire was toch nog net iets meer dan kwaliteitsrock.
Deze plaat had een aantal nummers die ook muzikaal dieper gingen.

Uiteraard speelt de productie van Eno en Lanois een rol.
Maar als je naar het restmateriaal van deze sessies luistert,
dringen ze zichzelf hier en daar soms zelfs te nadrukkelijk op.

Op de langspeler staan bijna alleen maar winnaars.

A Sort of Homecoming gallopeert nog wat in de Ierse mist
rond Slane Castle, en komt beter uit de verf in zijn live versie
(de versie op Wide Awake in America bijvoorbeeld is subliem).
De tekst van A Sort of Homecoming beschrijft de positie van U2
op dat moment van hun ontwikkeling: on borderland we run ...
Op de grens tussen authenticiteit en wereldfaam ...

Ik hou van ohcomawayocomawayocomaocomawaysayI ...
wat in mijn fantasie refereert naar iwalkawaywalkawayIwillfollow ...
I Will follow en A Sort of Homecoming maken een soort brug.
Beide markeren een nieuw begin in de geschiedenis van de groep.

Pride is een commercieel verantwoorde single die werkte.
U2 haalde de top 10 in Europa zonder zichzelf te verloochenen.
Natuurlijk iets braver dan bijvoorbeeld New Year's Day, maar
Pride heeft dezelfde puurheid, dezelfde overtuigingskracht.

Wire is het allerbeste U2 nummer volgens mijn broer.
In ieder geval spint The Edge een web van gitaarklanken.
Of hoe muziek de inhoud van een lied kan onderstrepen.
Het is alsof je de naalden hoort prikken ...
Gevangen en verstrikt in het web van een verslaving ...

The Unforgettable Fire is volgens mij misschien wel
het beste nummer dat U2 ooit schreef. Muzikaal een mini symfonie
en tekstueel een ode aan de ultieme poptekst.

Ben E King zong in Stand By Me

If the sky that we look upon
Should tumble and fall
And the mountains should crumble to the sea
I won't cry, I won't cry, no I won't shed a tear
Just as long as you stand, stand by me

U2 zingt in The Unforgettable Fire

And if the mountain should crumble
Or disappear into the sea
Not a tear, no not I
Stay in this time
Stay tonight in a lie
Ever after
This love in time
And if you save your love
Save it all

Stand By Me bevat fragmenten van een bijbelse psalm, zoals
soulzangers (ooit koorknapen) van het eerste uur wel vaker deden.

Het fascineert me telkens weer hoe je gebeden ook
als liefdesverklaringen kan lezen ... of hoe de ultieme YOU
in een lied zowel God als je lief kan zijn ...
En dat brengt ons natuurlijk ook bij de groepsnaam U2.
You Too ... steeds met een knipoog naar de Heer.

Promenade is een geweldig sfeerstukje, zwaar onderschat ook.
Het is net geen lied, eerder een flard, een suggestie ... maar zo mooi vormgegeven.

4th of July is niet veel meer dan een sfeervolle intro.
Eentje die muzikaal past in het album, maar ik begrijp de titel niet.
Hoe kan je een politiek statement maken van zo'n instrumental?

Bad is subliem ... een exorcisme van bad feelings.
Als je dit nummer tot je laat doordringen, word je meteen
gezuiverd van al je slechte vibes ... to let it go and so to fade away ...
Bad is als een helend gebed.

Indian Summer Sky is het enige nummer op kant 2
dat het tempo wat de hoogte in jaagt, en misschien is dat precies
de zwakte van het album als je het naast The Joshua Tree legt.
Het nummer was voor mijn part inwisselbaar met Three Sunrises
of zelfs met Boomerang II (tikt ook heel lekker voorbij) ...

Elvis Presley and America is zo'n studio improvisatie
die dan leidt tot een onweerstaanbaar intrigerend nummer.
Ik denk op dit moment ook aan Mia van Gorky of Hat van the Nits.
Songs die een zelfde genesis hadden ... stream of consciousness.

MLK is opnieuw een klein gebedje.
Misschien net één religieus moment te veel op dit album.
Want Martin Luther King kwam al voorbij in Pride.

Soms heb ik het gevoel dat The Unforgettable Fire
maar net genoeg briljante tracks telt om onvergetelijk te zijn.
Als je 4th of July en MLK (en in zekere zin ook Elvis Presley and America)
buiten beschouwing laat ... slechts 7 echte songs met kop en staart.
Maar het zijn stuk voor stuk songs die werken, die indruk maken
en de onwaarschijnlijke groeischeut van de band illustreren.

@Dazzler: mooi stukje werk - wat opvalt is dat je - imo - "A sort of Homecoming" een veel profanere duiding geeft, dan ik verwachtte. Voor mij heeft het een veel meer spirituele betekenis: de mens die tot rust komt, zijn natuurlijke balans bereikt.

Het Concise Oxford Dictionary omschrijft borderland (behalve als "the district near a border") ook als: "an intermediate condition between two states". Er lijkt mij voldoende in de richting van een religeuze/spirituele symboliek te wijzen: "I'll be there"; "The city walls are all come down"(denk aan Jericho).

Suffocation (verstikking) moet hier ook niet letterlijk worden opgevat (daarvoor is de term "asphyxiation").

Pride, inderdaad, een intens gevoelde, oprechte aanklacht tegen de moord op Martin Luther King - waarvan ik destijds (april '68, mede ten tijde van de moord op Bobby Kennedy) met afschuw kennisnam.

En stream of consciousness, in een pm nog eens.

De bijna perfecte soundscape !

Toen ik in 1984 de LP van The Unforgettable Fire kocht, kreeg ik deze ik een witte plastic zak met in grote roze letters U2 erop en in zwarte letters The Unforgettable Fire, en trots dat ik was. Ik heb er een half jaar mee gelopen, helemaal leip achteraf gezien. Helaas zaten er eerder krassen op de LP dan dat de zak kapot was.

Hopen dat de geremasterde versie wel de B kanten van Pride bevat: Boomerang I en II en/of de DVD met de clips van de Unforgettable Fire en de kleurversie van Pride (In the Name of Love), met de rood witte schoorstenen. Het was een tegenvaller dat de U218 Videos de zwart/wit versie van deze clip had. Verder kan de Wide Awake In America EP erbij met de live versies van Bad en A Sort Of Homecoming, Love Comes Tumbling en The Three Sunrises. En dan Bass Trap, B kant van The Unforgettable Fire en dan is de koek ver op voor deze remaster.

Voordat deze plaat verscheen was U2 erg goed maar nog zoekende en vaak wat rommelig, ze moesten het op platen als War en Boy toch vooral hebben van hun enorme inspiratie en doorzettingsvermogen, maar toen Eno en Lanois zich met U2 gingen bemoeien viel alles op zijn plaats, het grote U2 geluid werd geboren. Tot op de dag van vandaag herkenbaar uit duizenden.

Zoveel mensen, zoveel smaken. Ik ben juist hier een beetje afgehaakt (qua smaak) en heb ze later nog één keer horen vlammen met Achtung Baby; overigens is The Unforgetable Fire geen verkeerde plaat.

Ijzersterke plaat die het begin vormde van een populariteit die met de release van deze plaat in een stroomversnelling kwam. Wat ik erg mooi aan de plaat vond is dat de weinige opsmuk die het kent. Met deze plaat kwam U2 wereldwijd in beeld en later kwam men met gimmicks die los van de muziek kwamen te staan, om maar vooral in beeld te blijven. Dit is iets wat zeer zeker niet aan deze plaat kleeft.

Is wat van te zeggen, toch vind ik die gimmicks niet geforceerd overkomen. Het was noodzakelijk om op die manier te evolueren. Was U2 niet die richting opgeslagen hadden we het waarschijnlijk nu gehad over die fantastische groep uit de jaren tachtig die helaas aan het eind van dat decennium uit elkaar ging terwijl er nog zoveel potentie aanwezig was.

Ik kan mij daar ook wel iets bij voorstellen, desondanks kijk je naar TUF terug als een plaat die groot was van zichzelf en niet bij voorbaat al groot was. Het was een plaat waarmee men een andere weg insloeg en waar alles wat men hiervoor geprobeerd had naar een hoger niveau getild werd. Hiermee zeg ik in feite hetzelfde als wat ik hiervoor al schreef en waarbij je in de nuance zoekt naar het verschil waarvan ik zelf op dit moment de juiste toon ook niet kan vinden. TUF is een plaat die de band en de fans dicht bij elkaar brengt. Door deze plaat ben ik echt van U2 gaan houden, daarvoor was ik fan.

Mooi album van U2, met toppers zoals Pride, Wire,Indian Summer Sky, het titelnummer en vooral Bad, wat een wereldnummer is dat toch ( de uitvoering op Wide Awake In America is nog beter!! )
Aan het nummer Elvis Presley & America kan ik al vanaf 1984 niet wennen, een van de minste nummers ooit gemaakt van U2 wat mij betreft.

Wat mij betreft zeker het minste van dit album.

Dit nummer is een edit van een langere studiojam.
Eno liet de groep instrumentaal freewheelen en Bono zong
(sprak) de woorden die in hem opkwamen ... samen met 4th of July
het enige experimentele nummer dat finaal het album haalde.
Al hebben A Sort of Homecoming en Promenade ook iets organisch.

Andere tracks die meer experimenteel gingen kan je terugvinden
op de bonustracks bij de singles ... en wie weet unreleased
als bonustracks bij de nog te verschijnen deluxe editie.

Hopelijk staat daar ook Boomerang op.

Wat mij betreft een van de beste van het album en een van de betere uit het gehele werk. Mooi organisch.

2-0

Geen alcohol meer voor Tequila Sunrise: muziekmisbruik! O ja en Stuart: alleen gemeentepils!

'Bass trap' bijvoorbeeld, ook zo'n sferisch pareltje.

Wat betreft Elvis Presley and America; ik bedoel met minste niet zo zeer dat het muzikaal een 'onding' is, maar qua smaak / beleving is het niet aan mij besteed en daar valt niet over te twisten, isn' t it ? (sfeer e.d. is voor mij niet genoeg, voor anderen misschien wel)

P.S. ik zal er binnenkort weer eens naar luisteren trouwens om te horen hoe het nummer ook maar weer precies gaat ; ik 'skip' deze altijd als ik TUF afspeel.

Ik vind het werkelijk en draak van een nummer, ja Mjuman ik zal nu wel met 3-0 achterstaan????
Een dissonant op een verder geweldig album.