U2 - The Unforgettable Fire (1984)

4,5 ok , net achter boy en achtung baby!

Ha, dat wist ik dus niet, dat het een vertraagde opname van ASOH was, cool! Ik mag het nummer ook graag horen. Het is het meest onconventionele nummer op de plaat, dus krijgt het de minste bijval, maar ik hou ook van 'het experiment'.

Raar dat deze niet bij de lichting 'vroege albums' wordt her-uitgegeven.

Als ik nog effe mag; Ik vind de versie van A Sort Of Homecoming die staat op Wide Awake In America minstens zo'n duizend keer beter dan de rommelversie die hier op staat. Hier klinkt het alsof het is opgenomen in een bunker of een tunnel, en iemand heeft de knop van de hoge tonen blijkbaar toegedraaid tijdens de opname. Zelden een nummer zo Knudde weten klinken als dit openingsnummer, zelden een nummer LIVE zo schitterend weten te hernemen...

Ik deel je mening op het punt dat de studio-opname van dit nummer wat dof klinkt. Maar dat vind ik juist de charme ervan. Het lijkt rommelig te klinken en toch vind ik het heel sfeervol overkomen. De live-versie vind ik wat klinisch uitgevoerd en deze raakt mij ook veel minder.

Dat is nou net de perceptie; ik vind die live-versie juist zo'n duizend keer BEZIELDER dan de doffe versie op dit album, dat als een onafgewerkt kladje klinkt... tja...

Ik vind de live-versie eigenlijk vooral anders klinken. Had niet misstaan op Under A Blood Red Sky kwa impact en, inderdaad, bezieling.
De studio-versie vind ik er gevoelsmatig los van staan.

Een paar offtopic berichten verwijderd

Even over de liveversie van Homecoming........Op Wide awake vind ik 'm prachtig mooi klinken, doch kan die mijns inziens niet tippen aan de studioversie. De bombast gecombineerd met (ik noem het maar zoals ik het beleef) majesteus krachtige beleving van emotie vind ik niet terug live. Ik dacht aanvankelijk dat ze het zichzelf makkelijk maakten met deze versie. Maar dat blijkt onterecht. Zo heb ik een bootleg van ze waar ze het nummer spelen in de sfeer zoals op TUF. En ik kan er maar twee woorden voor vinden: f*cking geniaal. Het energieke gitaarspel is bijna nog dynamischer als op het album, de baslijn wordt getekend door meedogenlos diepe klanken en Bono gaat erop uit zijn dak die zijn weerga niet kent. En dit ís natuurlijk zo subjectief als t maar wezen kan, maar geloof me. De kippenvel die je ermee krijgt lijkt werkelijk te doen overtuigen dat de versie op TUF de versie is, exact zoals die wezen moet, met alle respect voor de Wide Awake-fans.

The Unforgettable Fire is echt wonderschoon, helemaal als hij hoog gaat zingen.

Ik vind Bad nog altijd een van Bono's hoogtepunten op vocaal gebied. Prachtig gewoon. Het hele album is gewoon een parel. Heb nu Pride loeihard staan! Kippevel, nog altijd

vooral Bad en de title-track hebben een speciale plaats in mijn hart

4.5

Nou in het mijne ook! Hij staat nu weer eens op, van vinyl. Wat een geweldig album. Met hoeveel overtuiging kun je je muziek brengen? Wat mij betreft is U2 toch nog steeds het hoogtepunt van de jaren 80. En uiteraard zullen velen dat ook niet met me eens zijn, maar nog steeds als ik nummers als The Unforgettable Fire en Bad hoor word ik me er weer bewust van wat deze band voor mij heeft betekend. Zoveel emotie, het raakt me keer op keer op keer.... U2 bedankt!

sorry liefhebbers maar ik vind hun oudere werk OK, fris en oprecht, maar vanaf deze plaat is er niets meer aan. Bono's ego -kijk mij toch eens geweldig zijn, zingend van een kistje- gaat hem steeds meer in de weg zitten. inmiddels vind ik de man een ondraaglijke poseur geworden die bijna dagelijks met een uberinteressante bril de grote wereldproblemen met de paus en nelson mandela zit te bespreken.

Ach ja, so what. Hij zingt gewoon ook briljant op heel veel nummers. En... in zijn rol als rockster kan hij een en ander bereiken, dus moet hij er wel voor blijven zorgen dat hij er zo uitziet, vandaar de zonnebril enzo.

Dit is inderdaad gewoon nog een uitstekende plaat met een intrigerend sfeertje. 4*

Bad is gewoon een wereldnummer en dan vooral de uitvoering op Live Aid: Kippenvel!!

Inderdaad, daar waar Bono 'Ruby Tuesday' in de song integreert. Dat noemen we wel kippenvel, ja.

Vond er niks kippenvellerig aan. Beetje het publiek inspringen en de andere bandleden achterlatend met een twijfelend gevoel over wat te doen, bevordert de podium-prestatie niet.

Zo blijkt weer dat ook Bono maar een mens is. Ook voor hem was een optreden als op Live Aid destijds erg indrukwekkend en in zijn enthousiasme moest en zou hij door alle security en hekken heen iemand uit het publiek halen. Of het nou goed was of niet, voor velen een moment geworden dat ze nooit meer zouden vergeten.

Vond het maar een ego-tripje. Maar goed, wel een tripje wat mensen opslaan in hun geheugen inderdaad.

Vond het ook niks, maar het trucje werkte wel.....we hebben het er nog steeds over...en dat was het doel: iets doen om het publiek dat optreden niet te laten vergeten.

...maar het doet allemaal niets af aan de pracht van deze plaat!

Of het ook werkelijk een ego-tripje was weet je natuurlijk niet. Dan zouden we in Bono's hoofd moeten kunnen kijken.

Maar goed, terug naar het album. Bad blijft inderdaad een waanzinnig nummer dat is gebaseerd op 2 akkoorden. Ik blijf het in elk geval meesterlijk indrukwekkend vinden hoe dat nummer is opgebouwd en vind het geweldig gezongen. Na bijna 25 jaar heeft het voor mij nog niets aan zijn kracht verloren.

Idd...meesterlijk in zijn eenvoud en opbouw. Mss wel het beste nummer dat ze geschreven hebben....krijg nog altijd kippenvel als ik het hoor en dat is best regelmatig.

Super album. Heeft iemand de geremasterde versie al eens beluisterd? Klinken deze albums echt veel beter of is het verschil te minimaal om deze albums opnieuw aan te schaffen?

Naar mijn weten is er nog geen remasterde versie van dit album. Inmiddels wel van de eerste 3 en The Joshua Tree, dus een remaster van deze komt er in de toekomst ook wel.

Volgens mij is die er nog niet. Ik verwacht dat ie eind dit jaar of ergens volgend jaar wel uit zal komen, samen met Rattle And Hum en (mogelijk) Achtung Baby samen met Deluxe-versies. De Deluxe-versie van deze wordt wel gaaf, denk ik (Wide Awake-EP?).

Over een eventuele remaster:
Ik hoop dat met name A Sort of Homecoming dan beter klinkt!

Zet maar niet al te hoog in. The Joshua Tree heeft ook zo'n waterige productie op sommige nummers (Ik denk dat dat van Eno komt, die er nogal afwijkende ideëen op nahoudt) en dat is op de remaster daarvan toch wel gebleven ondanks wat meer detail.

Als u2 liefhebber wil ik graag wat melden over dit album.
Door de jaren heen hebben de mannen een diversiteit aan albums uitgebracht en er zitten vele juweeltjes tussen. Nu vind ik dit album niet perse hun beste , maar heb ik er vooral goede herinnering en gevoel bij.
Voor mij was The Unforgettable fire de afsluiting van hun New Wave periode, want met deze plaat kwam een toch wel andere stijl, de wat meer herkenbare delay partijtjes van Edge en geliktere produkties. Met nummers als Pride en een van mijn favo U2 nummers Bad.......mag niet missen in je collectie.