U2 - The Unforgettable Fire (1984)

Ik moest het wel even 10x checken , maar idd Bono neuriet iets wat enigzins lijkt op het wijsje , let's spend the night together.
Vrees dat ik er nu nooit meer vanaf kom. Bedankt hè!

Ik heb dit album al zeker 15 jaar en het is me nooit eerder opgevallen.
Totdat ik vanmiddag heel aandacht naar dit album was het luisteren.
Heb het zelf ook een paar keer terug geluisterd.
Zal er nu ook elke keer aan herinnert worden vrees ik

Gisteren de Deluxe box (met bonus disc, DVD etc) gekocht voor 15 euro. Had de originele versie al op cd en LP maar voor dit geld kon ik dit exemplaar uiteraard niet laten liggen.

Ik heb laatst de documentaire over het maken van dit album die op de DVD "U2 Go Home: Live at Slane Castle" staat nog eens bekeken. Erg leuk om te zien! Kennen meer mensen deze documentaire?

Inderdaad een erg leuke docu. De documentaire staat ook op de dvd in de Deluxe box.

Waar als ik vragen mag?

Die ken ik nog niet , zeer interessant lijkt mij.
Het is dat ik geen cd's koop, anders had ik hem gelijk besteld.

Dat is gewoon de oude Making Of van The Unforgettable Fire, uit 84. In Slane Castle, met zijn matje. Haha, hoeveel voetbalspelers (vooral in engeland) daarna niet een matje hadden.
Remember Chris Waddle??
Was vroeger op video, die zal toch wel op die DVD staan van TUF.
Weet nog zelfs dat het op TV werd uitgezonden, via de BRT. Meen via dat programma waar Bart Peeters mee werkte. Die zonden toen alles uit: ook Red Rocks. wel 2 keer.

U2 had drie aardige albums uitgebracht, maar alledrie waren ze eigenlijk erg wisselvallig. Er stonden op elk album een aantal wereldnummers, en wat dingen die zeer matig waren. Wel hoorde je per album duidelijk een ontwikkeling. Bij dit vierde album gingen ze met de producers Eno en Lanois samenwerken, wat voor een andere sound zorgde.

Een erg mooie sound, kan ik wel zeggen. Het is een van de pluspunten aan dit album: het is prachtig geproduceerd. Heel erg sfeervol, het gitaarspel van The Edge speelt daarbij ook een grote rol. Zijn effecten en dergelijke, in combinatie met de productie, zorgen voor een uniek geluid.

Ook zijn er wat erg mooie nummers geschreven voor dit album. Bono ontwikkelt zich goed in het schrijven, vooral tekstueel. Het album begint al meteen ontzettend sterk. De opener A Sort of Homecoming zet al meteen een erg mooie sfeer. Tekstueel schept het erg mooie beelden:

And you know it's time to go
Through the sleet and driving snow
Across the fields of mourning
Lights in the distance
And you hunger for the time
Time to heal, desire time
And you earth moves beneath
Your own dream landscape

Het past perfect bij de muziek, je kan je de tekst die hij zingt daardoor helemaal inbeelden. Muzikaal gezien wordt het goed voortgestuwd door de drums, maar is het ook weer een tikje melancholisch door het sfeervolle gitaarspel. Een mooie combinatie, en Bono zingt mooier dan ooit op het nummer. Het maakt het tot één van mijn favoriete U2-nummers.
Tekstueel is het nummer overigens geïnspireerd door Paul Celan, en de titel komt uit een uitspraak van hem; "Poetry is a sort of homecoming". Bono was zich tijdens de War-tour erg gaan verdiepen in literatuur en poëzie, en daarvan is op dit album het resultaat te horen.

Helaas gaat het daarna al meteen mis. Pride is nogal een draak van een nummer, vooral het refrein is tenenkrommend. De coupletten vind ik eigenlijk nog vrij aardig, tekstueel vind ik het nummer zelfs goed, maar dat refrein verpest heel erg veel. Erg jammer, want je wordt wel meteen uit de sfeer gerukt van het eerste nummer.
In Wire wordt er verder gerockt door de heren van U2. Een zeer energieke gitaarsound, en een wat schreeuwerige Bono. Er zit een lekker tempo in, en daardoor luistert het prima weg, maar ik ben zelf wat meer van de rustige U2-nummers. Het rocken gaat ze wat mij betreft wat minder af. Slecht is het niet, maar op een of andere manier vind ik het allemaal wat overdreven en geforceerd overkomen. Het laat me volledig koud, terwijl de rustige nummers soms hartverwarmend zijn.

Gelukkig word ik op m'n wenken bediend door het titelnummer. Valt in hetzelfde straatje als de opener, maar dan nog wat rustiger, omdat de drums wat meer in dienst van het liedje zijn, en wat minder stuwend. Er zit echter eveneens ontzettend veel sfeer in, en het nummer heeft een prachtig refrein. Prachtig melodieus, en heel mooi gezongen. De tekst is ook erg mooi. De titel is trouwens gebaseerd op een tentoonstelling over de atoombom in Japan. Het grappige is dat ik dit zo'n hartverwarmend nummer vind, terwijl ik de sfeer vrij koud vind.

Dat vind ik trouwens van het hele album, daarom vind ik de openingstekst ook zo treffend. (van A Sort of Homecoming dus) Sneeuw associeer ik namelijk met dit album. Als ik dit album luister, waan ik me bij de rustige nummers in een ijzig sneeuwlandschap. Later in het nummer zingt hij nog over winter. Toeval? Misschien, misschien niet. Voor mij niet.

De a-kant sluit af met Promenade waar het ook voor geldt. Hier versmelt de zang bijna met de instrumentatie, de zang wordt een instrument op zich. Als je niet zo op let, denk je met een instrumentaal nummer te maken te hebben. De erg ingetogen maar erg mooie zang voegt toch zeker wat toe.

De b-kant begint met een nummer dat wél instrumentaal is. Sluit er mooi op aan dus, en het is een mooi rustgevend begin van de plaatkant. Het komt rustig op gang, om daarna wat meer los te kunnen gaan. Het gaat verder met het derde hoogtepunt van de plaat (na het openingsnummer en het titelnummer); Bad. Het nummer begint erg rustig, waar je het echt steeds meer naar een climax voelt gaan. Je hoort in de zang van Bono, en er zit een zeker spanning in de muziek. Bono zingt overigens erg mooi op het nummer. Het wordt vervolgens mooi opgebouwd, drums en bas komen erbij om het verder voort te stuwen naar die climax, en daarna nog wat instrumentjes, Bono begint steeds intenser te zingen. Een echte climax blijft vervolgens uit... maar de weg ernaartoe was al erg mooi, die maakt dat goed. De overdreven pathos hoeft van mij toch niet zo, dit is veel mooier. Het nummer blijft wat aan de ingetogen kant.

Het nummer heeft ook niet echt een refrein. Het nummer gaat gewoon maar door, en Bono zingt gewoon door. Waar hij over zingt? Heroïne, en wat er met je gebeurt als je het gebruikt. Ik heb daar geen ervaring mee, maar hij verwoordt het erg mooi. En eigenlijk past het nummer er ook wel bij, hoe het na een climax toe werkt, en dan uiteindelijk toch weer rustig wordt. Geweldig nummer.

Daarna gaan we weer wat meer rocken, waar ik dus wat minder mee heb, met Indian Summer Sky. Vind het eigenlijk niet zo'n heel bijzonder nummer. Het is wel een aardig liedje, maar meer ook niet. Gewoon een typisch up-tempo U2-nummer.

Elvis Presley and America heb ik helemaal niks mee. Bono zingt over de vertraagde drums van A Sort of Homecoming. Het heeft verder weinig om het lijf, Bono zelf weet ook niet te boeien en het nummer lijkt ook nergens heen te gaan. Dat het nummer bijna 6,5 minuut duurt, maakt het er ook niet veel beter op. Dit is gewoon heel erg saai.

Gelukkig wordt dat ruimschoots goedgemaakt door het prachtige MLK, het vierde hoogtepunt. Het doet me denken aan de afsluiter van het vorige album, 40. Dat was een bewerking van een psalm, en had muzikaal gezien ook en beetje reilgieus tintje over zich heen naar mijn mening. MLK klinkt ook wel een beetje zo, ook erg dromerig, het is echter totaal niet religieus. MLK staat voor Martin Luther King, en het is evenals Pride een ode aan hem. Het nummer brengt je in hogere sferen. Ontzettend mooi!

Al met al is het tekstueel een fantastisch album, qua sfeer ook. Alleen staan er een aantal toch wel duidelijk mindere nummers op. Vooral Pride en Elvis Presley and America zijn zeer matig. Wire en Indian Summer Sky kunnen er wel mee door, maar zijn niet heel bijzonder. De rest is erg sterk, maar door de mindere nummers kan ik hier toch maar (een ruime) 3,5* voor kwijt.

Overigens wel het album waardoor ik U2 echt ben gaan waarderen. Ik vond het altijd maar een vervelende band, maar achteraf gezien kwam dat eigenlijk vooral door hun imago (slecht van me, ja). Toen ik het titelnummer eind vorig jaar hoorde, vond ik dat toch wel mooi en besloot dit album eens te proberen. De opener overtuigde me meteen: U2 is veel beter dan ik altijd dacht.

Mooie recensie Arrie !

En ook op een zeer passende datum geplaatst

4th of July

Ben het er maar deels mee eens, maar dat doet er verder niet toe

Gaat Bad eigenlijk over drugs?

Wire gaat over drugs.

Bad gaat over een slechte dag hebben (grapje).
Neen, ik voel het nummer aan als een uitdrijven van de eigen demonen.

Volgens het boek 'The Stories Behind The Songs' van Niall Stokes gaat Bad over heroine verslaving. "...we are given to understand that Bono is addressing a heroin addict. ... It's an honest admission of his own vulnerability to the temptation that drugs like heroin represent."

Oh oke bedankt rkdev, dat is interessant! Die kant van Bono kende ik, en ik denk velen met mij, niet...

Heeft hij geschreven n.a.v. de dood (door een overdosis) van een oude vriend van hem toch? Dat meen ik tenminste ooit eens ergens gelezen te hebben. Dat zal die heroin addict dan wel zijn neem ik aan...

Zojuist de geremasterde box van dit album bekeken / beluisterd.
Mooie documentaire over het maken van deze plaat op Slane Castle en in Windmill Lane en de discussies die onstonden tussen Eno, Lanois en de band over bijvoorbeeld het nummer Pride.
In het toegevoegde boekwerk bij de box gaf Brian Eno ook aan dat e.e.a in een prettige sfeer verliep en dat hij de durf van de band om een koerswijziging t.o.v het drietal Boy/October /War in te zetten kon apprecieren.
U2 op Live Aid met een magistrale uitvoering van Bad op Wembley blijft ook een onvergetelijke mijlpaal voor mij persoonlijk.
De bonus Cd is eveneens zeer de moeite waard al kende ik de meeste nummers al en als Bono en consorten het nummer Love Comes Tumbling i.p.v Elvis Presley and America op het originele album hadden gezet dan had de plaat van mij de volle mep gekregen.
Kwestie van Smaak natuurlijk.

Inderdaad onbegrijpelijk dat U2 een prachtnummer als Love Comes Tumbling niet op dit album heeft geplaatst maar wel het zwakke Elvis Presley and America. Love Comes Tumbling had er beter bij gepast en dan zou The Unforgettable Fire ook van mij de volle 5* hebben gekregen ipv. 4,5*.

Helemaal akkoord, Love Comes Tumbling is gewoon zóóó relaxed, die had er zeker niet op misstaan. Maar.......Elvis Presley & America zwak ?!?!?!? Nee, smaken zijn dingetjes waar niet over valt te twisten natuurlijk, maar ik vind EP&A juist verschrikkelijk intens: die drive in het drumwerk maakt het een rustig nummer met een diepe geladenheid, alsof je binnenstebuiten wordt gekeerd. Ik vind dat nummer juist niet normaal meer zo goed.
Maar nogmaals, over smaak is niet te twisten.
..................heb deze nog steeds alleen op vinyl.......moet er maar eens aan gaan werken voor de digitale aanschaf. Blijft een verzielend intens mooie plaat dit.

Het nummer The Unforgettable Fire blijft U2's mooiste song: dramatisch, subtiel, krachtig en betekenisvol. Tegelijk. En thank God, Allah, Buddha en Krishna, het nummer is gelukkig nog niet grijsgedraaid op Saai Radio en andere babyboomradiokanaalzenders, en gelukkig ook nog niet gecovered door een of ander levend R&B marketingproduct. Als ik het nummer opzet ben ik zo weer dat knulletje dat met zijn walkman op het gymnasium in de pauze naar de nieuwe U2 aan het luisteren is. Het nummer blijft om de een of andere reden fris. Ook daarom is The Unforgettable Fire een zeldzaamheid.

Helemaal mee eens.

Mee eens dat het een fantastisch nummer is, en juist in dat nummer werden de typische jaren 80 sounds gebruikt (in de "solo"), waardoor ie nu wel gedateerd klinkt (wat overigens geen nadeel is)

Ik vind het nummer the Unforgettable fire het mooiste nummer van U2, prachtig, zo vol passie, de muziek zo vol spanning, opbouwend en stromend. Kan er wel van janken. Zie hier tot mijn blijdschap dat ik zeker niet de enige ben die dat vindt. Is in de U2 canon nogal ondergewaardeerd t.o.v. andere reuzen als Sunday, New Years Day en One, die ik ook geweldig vind, en Pride, die ik wel leuk vindt maar die me minder doet.

Bij deze plaat heb ik een beetje een hit n miss gevoel, ik zal vast niet de enige zijn. Mooie sound, maar prachtige popsongs worden afgewisseld met voortdeinende soundscapes, die het momentum een beetje uit de plaat halen. Bad en A sort of homecoming vind ik ook prachtig.

Klopt, zowel in de MuMeLadder (het jaarlijkse spel waarin we op de site op zoek gaan
naar het beste nummer ooit) als in Greatest Hits (waarin we per artiest een ultieme best of
proberen samen te stellen) scoort The Unforgettable Fire het hoogst als allerbeste U2 nummer.

Oh, die lijsten ga ik ook eens bekijken. The unforgettable fire was in ieder geval niet een van hun grootste hits en staat ook in de top 100 aller tijden niet zo hoog als andere U2 nummers. Goed om te zien dat het hier wel de waardering krijgt die het verdient. Voor mij een van de beste nummers ooit.

Hier kom je dan ook de 'kenners' tegen...ahum

Ach ja kenners, dat zijn van die mensen die van heeeele obscure bandjes houden waarvan niemand anders gehoord heeft... ik zeg alle macht aan de leken en de onwetenden!

Nouja, blijkbaar sta je nu toch aan de kant van de kenners.

Infiltratie in het hol van de leeuw heet dat

Wat heeft Lanois zijn best gedaan om A Sort of Homecoming van alle magie te ontdoen in die belabberde en ongeinspireerde remix die op de bonus cd staat van de remaster/re-issue/re-cash box...

Maar hoe knap is de semi-live versie (ook een bonustrack)
die op de b-kant en de 12" van The Unforgettable Fire (single)
en Wide Awake in America is terug te vinden. Jawel!

Een prachtig live arrangement.