U2 - The Unforgettable Fire (1984)

Klopt dazzler, die versie is adembenemend mooi!

Inderdaad, geweldige versie van het nummer. Het lijkt bijna wel een compleet nieuw lied te zijn met dezelfde tekst.

Sinds lange tijd weer opstaan. Wat is 'The Unforgettable Fire' toch een belachelijk goed nummer! En dan kort daarna; 'Bad'.. Wauw. Zometeen maar direct door naar 'Achtung Baby'




Volgens Songfacts:
'This is the second song on the album where Bono sings about a heroin addict. The first was "Wire."'

Wat ik ook niet wist:
'This started as an improvisation by U2 guitarist The Edge, with the others joining in. It was recorded in 3 takes at Slane Castle in Dublin. The castle on the cover of The Unforgettable Fire is not Slane, but Moydrum Castle.'

Inderdaad. Ben enkele jaren geleden bij de plek geweest waar de coverfoto (Moydrum) en de foto op de achterhoes zijn gemaakt. Ook nog bij Slane castle geweest trouwens.

Goed album van U2 al vind ik dat na Bad de boel flink instort.Dat is niet zo heel erg,want alles daarvoor is van grote klasse.Goede zet om Lanois en Eno aan boord te halen,al begon de U2 sound zich al te vormen op War.Hier wordt de boel uitgekristalliseerd en dat heeft de band geen windeieren gelegd.Op TJT komt alles tot volle wasdom,maar hier waren ze al goed op weg.4 sterren

Wel mee eens, vooral Elvis presley And America is een Drama (met eind ).

Vreemd dat bijna iedereen Elvis Presley and America een draak vind. Ik sla het nummer net zo hoog aan als Bad. Mooi breekbaar gezongen, mooie opbouw.

Ook ik vind 'Elvis Presley and America' en andere ondergewaardeerde track 'Promenade' erg goed. De sfeer in beide nummers is geweldig. Sowieso is het een album dat voor mij van a tot z klopt. Op 'Pride' na weinig commerciële tracks, die vooral bouwen op (mystieke) sfeer en melodie in plaats van op vaste songstructuren. Ik vind de albumhoes ook perfect voor de muziek (soundscape) die erbij hoort.

Albumhoes vind ik ook geslaagd. Ik blijf EPAA toch te weinig een song vinden en dat hoeft inderdaad ook niet altijd zo precies. Overigens vind ik Promenade ook wel iets van een vaag idee hebben dat wat vreemd eindigt...(gaat wat stuurloos voort in fade out).

Grappig aan de beoordelingen kan je zien wat iemands muziekopvatting (referentiekader zegt men ook wel) en muzikale bagage is. Rockisti, traditio-rockers, zijn te herkennen aan het afkraken van Elvis Presley and America. Mensen die later 'instapten' bij U2 zijn eveneens te herkennen: die houden geen rekening met het feit dat Eno Bono anders leerde zingen en U2 anders met songs/composities omgaan. In zekere zin kwam Elvis Presley ... als bij jazz via een soort free flow in een jamsessie/improvisatie tot stand.

Voor mij was dit altijd de mooiste U2 - en welke U2 cd's ik ook weg deed, omdat de band (door massale adoptie - zelf de grootste 'laggards'hadden de mond vol van U2 - én irritant gedrag) me op een gegeven moment de neus uitkwam, deze bleef altijd in de kast staan.

Tegenwoordig draai ik heel weinig U2

Je kunt natuurlijk alles goed praten en dat gebeurt hier nogal eens . Goed album van U2, maar met een enkele (halve) misser.

Vreemde reactie: mijn punt was juist, dat het afhangt van je - daar gaat ie weer - eigen insteek (referentiekader, context, bagage) hoe je iets beoordeelt. Te snel wordt vanuit een puur achterafperspectief iets be/veroordeeld, zonder oog/begrip/liefde voor historische context. Je kunt gewoon niet een misser claimen, je kunt het maximaal een minder nummer vinden. Het ging mij erom een nuancering aan te brengen. Eenieder mag vinden wat ie wil, de keuze van labels, typeringen zou iets anders kunnen zijn.

Destijds was het voor een band als U2 uiterst ongebruikelijk om zo een nummer te componeren. Een band als A Certain Ratio was daar veel meer bedreven in destijds.

Maar nu ben ik wel weer even klaar met U2.

Ok, duidelijk. Ik heb het dan verkeerd begrepen. Overigens houd ik wel van, laten we zeggen,. 'open minded' songbenadering (vreselijk) , maar ik vind het niet altijd geslaagd. Overigens vind ik dat uiteindelijk wel met Promenade, maar niet met EPAA . Daar heb jij een andere mening over en dat is uiteraard je goed recht.

Eno liet U2 freewheelen in de studio.
Al improviserend werden jamsessies nummers.

Als je de bonustracks van dit album erop nagaat valt dat heel erg op.
Songs die meer op een geluidslandschap lijken dan op een lied met kop en staart.

Promenade, 4th of July and Elvis Presley and America zijn voorbeelden die het album haalden.
Ook op Sort of Homecoming (die roffel) en op Wire (die jam) hoor je echo's van die aanpak terug.

Het enige nummer oude stijl is Pride en dat kostte bloed, zweet en tranen
om in de juiste sfeer op te nemen zodat het niet te hard met de andere tracks contrasteerde.
De versie van Pride die je in de videoclip hoort, schijnt zelfs een andere te zijn dan die op plaat.

Welke oude stijl bedoel je hiermee?

Harder, rauwer, emotioneler. Zoals op de albums t/m War.

Ik vind het juist helemaal niet zo een hard en rauw nummer. Vandaar ook mijn vraag.

@Chev93: waarom slechts 3 sterren? Wat mankeert er voor jou aan?

Nou ja zeg. Ga je mond met zeep wassen!

Het nummer gaat uiteraard over MLK, een meneer die geweldloos streed tegen allerlei narigheid, en om die reden is doodvermoord door een of andere racistische totaalmalloot. Het refrein van Pride vind ik daar prima bij passen. U2 houdt van grote gebaren, en geef ze eens ongelijk: ze zijn er groot mee geworden.

Pride is gewoon een klassiek 1980s U2 nummer: een strijdlied, direct herkenbaar, meezingbaar, en uplifting (bestaat daar een Nederlands woord voor?).

Mary J. Blige's versie van One, dat is pas tenenkrommend.

Ook ik vind Elvis Presley and America, 4th of july en Promenade fantastische nummers! Passen perfect op het album. Mooie, zweverige rustpunten (soundscapes is inderdaad een mooie benaming). En Pride is inderdaad het enige nummer dat neigt naar de albums hiervoor. Wat rauwer qua sound in vergelijking met de rest en direkter van opzet (kop - staart).

"Verheffend" zou een optie zijn. Maar sluit maar aan in de rij met mondwassers om MJB's - Queen of hiphop and soul - One nou tenenkrommend te noemen. Bono heeft met haar geduetteerd nota bene. En rockistische bleekscheten zonder enige R&B-affiniteit ontberen apsoluut de competentie daarover iets zinnigs te zeggen, tenzij ze cum grano salis willen worden genomen.

Pride heb ik gewoon te vaak gehoord en daarom zeg ik er verder niets over.U2's strijdlied is en blijft Sunday, Bloody Sunday - ze hebben nou eenmaal meer met de Ierse kwestie, begrijpelijkerwijze, dan met MLK.

Dat was dan ook het probleem, schat ik.
Om het nummer wat milder te laten klinken zodat het in het album paste.

Trouwens: Wire is geniaal.

Wire heb ik ook aan gevinkt, Pride ( In the naaaaaaaaaaaaaaaaame of love) vind ik duidelijk het minste nummer.
Dit album is toch wel mijn favoriet van U2 en dus ook top 10.

Ik herinner me nog een televisie interview t.a.v. dit album, waar Bono Elvis een genie noemt. Daar sluit ik me volledig bij aan.

The Unforgettable fire vind ik, misschien niet te geloven, een onderschat nummer. Ik vind dat het allerbeste nummer van U2. Wat een passie, wat een instrumentatie en productie. Hoe het nummer gevoelig en rustig opbouwt met die prachtige gitaarklanken, hoe het werkt naar een climax, met die prachtige zang en dat refrein, om dat langzaam uit te doven in vioolklanken. Een van mijn favoriete nummers ooit.

Dit album vind ik geweldig, maar net geen klassieker omdat (ik zal niet de enige zijn die dat vindt hier) soms voor pure atmosfeer is gekozen ipv mooie liedjes. Ik ben fan van atmosferische muziek zoals Boards of Canada, of Eno's eigen Music for Airports, maar hier heeft het het nét niet. Het album is net een beetje onevenwichtig, maar liefhebber ben ik wel.

Waarom niet te geloven en waarom onderschat? Volgens mij wordt in dit topic meermaals de loftrompet afgestoken voor het titelnummer. En met 309 stemmen prijkt dit nummer ook nog eens bovenaan het favorietenlijstje.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat dit nummer destijds in '84 geen al te grote hit is geworden. Pride (natuurlijk) en Bad waren DE publiekstrekkers van dit album. Pas jaren later werd dit titelnummer opgepikt door een groter publiek en werd het alsnog tot een soort van hit gebombardeerd.

Hmm zo herinner ik het me niet. Pride was natuurlijk wel een instant hit. Maar deze toch zeker ook. Groter dan Bad. In mijn herinnering elk geval. Ik had de single en de clip was vaak te zien op tv.

Was Bad wel een single overigens? Het nummer werd populair vanwege Live Aid. Volgens mij al vrij apart om het daar te brengen.

Bad is nooit single geweest. Wel een fraaie live-uitvoering van te vinden op de 'Wide Awake' EP.

Bad is toch vooral de Live Aid song, die het liedje groter (bekender) maakte dan een single gedaan zou hebben.
edit dus wat vielip waarschijnlijk bedoeld, toch een soort hit.