U2 - The Unforgettable Fire (1984)

Pride en TUF in Nederland (top 40) beide op nummer 8 als hoogste notering. Pride kwam een half jaartje eerder uit. (eind 1984)

Altijd wat raar gevonden dat er maar twee singles van TUF uitkwamen.
Blijkbaar werd er getwijfeld, wat de ruimte tussen de twee single releases kan verklaren.

Bad was een kanshebber (maar werd dus in een live versie op EP uitgebracht).

Wire ook, want er bestaan remixen van (zie bonustracks van de deluxe release).
En A Sort of Homecoming, waarvan ook de live-versie de nodige hitpotentie bezat.

In plaats van dit alles gooide men in de Benelux Sunday Bloody Sunday in de herkansing.

Wire zou ik niet gek gevonden hebben als single. Dat is net als Pride en het titelnummer wat opzwepender van aard. Bad en Sort Of Homecoming vind ik in hun studiovorm typisch van die nummers die in hun albumcontext veel beter tot hun recht komen. De bewuste live-uitvoeringen doen me ook wel wat, maar dat is toch iets anders dan de studioversies.

Daar sta ik van te kijken! Had altijd het idee dat Pride qua chartpositie een veel grotere hit was dan The unforgettable fire. Dan raakt mijn eerdere post dus kant nog wal
Maar al met al dan toch mooi dat het nummer The unforgettable fire al gelijk de erkenning kreeg dat het verdiende

Wereldwijd gezien was Pride wel een grotere hit dan The unforgettable fire. Zo staat The unforgettable fire niet op de verzamelaar U2 18. Ik vind dat dus U2's beste nummer, hoewel ik Where the streets have no name ook onsterfelijk vind; en Sunday bloody sunday en New years day zijn ook geweldig. Pride is een goed nummer, maar vind ik op een of andere manier niet spannend genoeg, de opbouw is me iets te voorspelbaar. Wel een klasse nummer dat helemaal klopt natuurlijk.

Ik weet dat er wel een clip was van het nummer A Sort of Homecoming, ben dan ook verrast dat deze niet op single is verschenen.

Is The unforgettable Fire als single ooit uitgebracht in de US of was het onderwerp wat te pijnlijk voor ze.

Pfff was het niet zo dat een expositie met dezelfde titel en onderwerp gehouden in de VS, het decor vormde van het nummer?

Ja dat heb ik dus ook altijd vaag gevonden! Zo'n fantastisch nummer man. Zowel de studio als de live versie.

A Sort of Homecoming was de B-kant van de single van The Unforgettable Fire. Daarom had het geen zin deze alsnog op single uit te brengen.

?????????? Nou, ik weet niet welke persing jij hebt dan. Maar ik heb eens de pic-single van TUF gehad, en die had alleen als 'B' de song Love Comes Tumbling. Hetzelfde geldt voor de gewone single. Daarnaast ben ik in het bezit van de 4-pack TUF, die naast de single en LCT The Three sunrises heeft en Sixty Seconds To Kingdom Come. Maar ASOH kan ik iig nergens op terug vinden. En ik kan me het als B-tje ook niet voorstellen eerlijk gezegd. Ik vind het nummer echt veel te groot voor een dergelijke 'degradatie'.

Ben bang dat Uffing wel gelijk heeft, ik had de 12" en daar stonden zowel ASOH als LCT op, op de door jullie bedoende single staat ASOH als B-kant

Precies Henry. Dat is de single die ik heb.

De versie van ASOH op de b-kant is een semi-live versie.
Dezelfde versie staat op Wide Awake in America.

”The Unforgettable Fire” bevat een aantal ijzersterke liedjes. ”Pride (In the Name of Love)”, ”The Unforgettable Fire”, ”Bad” en ”Indian Summer Sky” zijn stuk voor stuk prachtige songs. Hiermee schiet U2 zich gelijk onbewust in eigen voet. Deze liedjes vind ik wel met kop en schouder boven de rest uitsteken. Dat wil niet zeggen dat de rest slecht is, integendeel. Maar toch vind ik het verschil aanzienlijk. Als geheel vind ik ”The Unforgettable Fire” een goed album en geen geweldig album of een meesterwerk. Bij ”The Joshua Tree” heb ik dat wel. Die vind ik over de gehele linie sterk en consistent. En dat mis ik dus een beetje bij ”The Unforgettable Fire”. Voordat ik verzand in teveel negativiteit, want dat is onterecht, is dit dus gewoon een goed album, met prima liedjes, maar bovenal met een aantal regelrechte pareltjes die terecht hun plek in de muziekgeschiedenis hebben veroverd.

Vind je Wire en A sort of homecoming niet tot de ijzersterke liedjes op dit album horen? Met name de tweede zet ik er moeiteloos bij eerlijk gezegd. En MLK? Of is die te kort om als volwaardige song door het leven te gaan?

Wat betreft "A Sort of Homecoming" kan ik er wel in meegaan. "Wire" vind ik vrij nerveus en rusteloos. "MLK" is me te zweverig en begint Bono trekjes te vertonen die me later zo gaan tegenstaan, te prekerig dus.

Ja nu je het zegt heeft MLK misschien wel wat prekerigs. Maar aangezien het de eerste keer was destijds stoor ik me er niet zo aan? Wie zal het zeggen

Na jaren weer eens opgezet. Maar hetzelfde gevoel kwam weer naar boven. Een album wat mij na al die jaren nog steeds dat dubbele gevoel in me boven brengt. A short of homecomming, Pride , The unforgettable fire. Indian summer sky en Bad zijn echt hele goede songs . Maar de tracks 4th of july en Promenade voelen te veel als cement. Het nummer Elvis Presley en America waait echt alle kanten op. Ik vind het niet echt plezierig om het hele album te luisteren

Nou, over een paar jaar maar weer eens proberen, zou ik dan denken.

Tip: momenteel in de Plato winkels is de remastered 180 gram vinyl edition met 16 page booklet verkrijgbaar voor maar 12,99. Klinkt echt als een zonnetje!

En oh ja: maar eens op The Unforgettable Fire gestemd voor de top 2000.

Dit is de allermooiste plaat voor de kerstdagen. Het ademt naar donkere dagen en hoopvolle gedachten. Op zoek naar warmte vind je de desolaatheid van het bestaan. Ik hoef geen boom in huis als ze beter tot hun recht komen in het bos. Thuiskomen voor gevorderden.

zeg maar, A Sort of Homecoming dus

Altijd fijn als iemand een woordspeling uitlegt.

Na mijn eerste kennismaking met U2 via hun 18 singles compilatie, heb ik zowel War als The Unforgettable Fire gekocht. War vind ik een goede plaat, maar ik ben nog steeds een beetje aan het wennen aan de non-singles. Toen ik The Unforgettable Fire aanzette voor de eerste keer was het eigenlijk meteen raak.

Toen ik voor het eerst A Sort of Homecoming hoorde... écht een nummer dat iets met me deed. Een rocknummer van het kaliber waar ik van houd. Bono's vocals zijn behoorlijk aangrijpend. Alsof hij alles geeft dat hij in huis heeft. Gitaarwerk en drums vallen ook behoorlijk op. Maar naast dit sterke openingsnummer heeft het album nog meer te bieden: Pride (In The Name of Love) (het nummer dat ervoor zorgde dat ik U2 ging opzoeken), Wire, The Unforgettable Fire, Bad, Indian Summer Sky en MLK. Stuk voor stuk geweldige nummers. Toegegeven, Promenade, 4th of July en Elvis Presley and America heb ik vaker moeten beluisteren voordat ze goed wilden binnendringen Inmiddels zijn die in niveau aanzienlijk gestegen bij me en heb ik ze hoog zitten. Ze komen wat experimenteler over, maar des te intrigerender is het om naar te luisteren.

Ik ben erg blij dat ik dít album heb uitgekozen om mee te beginnen. Ik luister het vaak en het groeit nog steeds per luisterbeurt. Er staat geen enkel nummer op dat me niet bevalt en ze variëren van vlot en aanstekelijk naar meer ingetogen. Hierdoor wordt de plaat nooit eentonig en ik heb dan ook het idee dat ik nog vaak zal kunnen genieten van dit prachtalbum!

5*

Volgens mij heb ik nooit iets bij dit album gepost Natuurlijk de echte topper uit de tijd dat U2 per album steeds beter werd. Toen gingen ze flirten met de VS en werd het allemaal wat minder en kwamen met invloeden waar ik niks mee kan en waar U2 ook helemaal niets aan bijdraagt. Pas bij Achtung Baby herpakten ze zich, maar dan ook goed! Maar ik denk dat ik deze toch altijd iets beter blijf vinden, zoveel prachtige nummers en een sfeer die me oprecht en integer aandoet, ook de stem van Bono is hier nog van een puurheid en zeggingskracht die ik wat mis bij later werk (of soms totaal mis). Ik kan hier amper een zwak punt ontdekken, misschien Elvis, dat zaagt iets te lang door. Maar de korte intermezzos vind ik wel mooi eigenlijk.

Altijd dat gevit op Elvis ...Machtige improvisatie! Een en al sfeer.

Orbit vit niet, hij heeft er (slechts) wat kritiek op. Ik ben het wel met hem eens en vind het niet boeiend genoeg over die lengte van zes en halve minuut.

Het album zelf is en blijft mijn favoriete U2 album van de 80's en zelf een Top 10 album van dat decennium.

En begin jij nu ook al te vitten?...

Nee hoor , ieder zijn beleving.