U2 - The Unforgettable Fire (1984)

Met een minimum aan "echte" songs (check ook het restmateriaal)
werd een maximum aan sound en atmosfeer gecreëerd door Eno en Lanois.

De titelsong, Bad en Wire zijn outstanding. Promenade een prachtig sfeerstukje.
A Sort of Homecoming een beresterke song, die nog wat in de mist van Eno en Lanois zit,
maar die U2 zich later in bijvoorbeeld de live b-kant versie weer helemaal weet toe te eigenen.

4th of July en MLK zijn sfeerstukjes (zoals je die bijvoorbeeld ook aantreft op Avalon van Roxy Music).
Elvis Presley & America is het resultaat van een in de studio bij elkaar geïmproviseerd nummer
en vanuit die context zeker een winnaar (ook Mia van Gorky behoort tot die categorie).

Ik vind Indian Summer Sky het minst beklijvende nummer.
Iets te rechttoe rechtaan, weinig verrassend, maar perfect in het geheel passend.

En voor iemand mij van vitten beschuldigt: ik geef 5 sterren en vind het U2's beste worp.
Omdat het album in zijn diversiteit toch één erg sfeervol geheel weet te vormen.

Een plaat die op sommige momenten de hemel weet te raken.
Niet doelbewust of planmatig, maar door een samenloop van omstandigheden.
Een band die volwassen wordt en de juiste producers treft om daar vorm aan te geven.

Het woord organisch is hier op zijn plaats. Spontaniteit ook.
Wat ik dan weer mis op The Joshua Tree: U2 is daar iets te veel een band met een missie.
En op later werk misschien net iets te veel een band met een ego, een imago.

Op The Unforgettable Fire brandt het heilige vuur van de eerste drie albums nog.
Maar met een zekere esthetiek, zoals ook Ocean Rain dat heeft bij Echo & The Bunnymen.
Of New Gold Dream bij Simple MInds. Vergelijkbare platen, vind ik.

Die dazzler.....hee hef (bijna) geliek.

Ik zelf vind Elvis meer een gebrek aan inspiratie/ideeën, een voortkabbelend nummer die nog met enkele leuke gitaarlijntjes van The Edge wat kleur krijgt; ook jeuzelt Bono me daar wat teveel, maar enfin....verder zijn we het haast helemaal eens. The Joshua Tree vind ik ook minder.

New Gold Dream was de blauwdruk voor het album dat Bono en The Edge voor ogen hadden. Er wordt ook gefluisterd dat NGD de inspiratie voor Big Mac vormde om Ocean Rain te maken...

Dat zal een BM nooooooooiiiitttt toegeven.....maar dan ook nooit.

Dan hadden Paul en David dat wel mogen meegeven aan Brian. Verder, d'r wordt zoveel gefluisterd - dat het mijn fave SM-album was, totdat ik het licht zag en het weer uit zag gaan in de grot van Ian (McC).

Voor elk album een woord:

NGD - groots; denk community
Ocean Rain - lyrisch; denk vervoering a.k.a. meebrullen in de badkuip met afkoelend water
TUF - weids; denk dak naar beneden en tuffen maar met de cabrio over de 101

Toch vind ik dit het beste album van U2 met unforgettable fire en Bad, nog steeds kippevel na 32 jaar.

Dat vind ik zelf ook, maar ook de drie voorgaande albums zijn van dit zelfde hoge niveau, evenals The Joshua Tree . Het optreden op Pinkpop 1981 heeft mij destijds laten ervaren dat deze band zowel op plaat alsook live een behoorlijke potentie had om uit te groeien tot een wereld act en hopelijk doet U2 in de (nabije) toekomst Pinkpop wederom aan, maar dan zal Smeets een behoorlijke duit in het zakje moeten doen.

Score 4,5

Dit is dus vooral een plaat die mij het beste bevalt in de herfst of winter.
Lang niet meer gehoord trouwens.
I.v.m de op stapel staande Album Top 20 van 1984, maar weer eens aangehoord.
Blijft een fraaie plaat. De beste tot dan toe.
Rijker in sound en atmosferischer.
Mooi produktie van Eno en Lanois.
Sterk punt zijn de wat droog gemixte drums van Larry Mullen Jr.,die echt van zich laat horen hier.

Al met al toch wat te laag gezeten.
Mag gerekend worden tot hun beste platen.

Vooral kant A dan. Kant B kakt behoorlijk in met aardig wat niemendalletjes. Maar ook kant B heeft nog wel zn momenten.

Bad is natuurlijk wel geweldig.
Indian Summer Sky een mindere track.
Elvis Presley And America ben ik dan wel meer gaan waarderen.
Het heeft zo'n lekker loom verloop, dat het ook wel weer iets heeft.
Maar de A-kant is constanter, mee eens.

Kuch, kuch........

Tis laat..beetje moe..zal m morgen nog ns draaien

Echt??

Deze gaat een halfje omhoog. Ben geen groot U2 fan, maar heb verschillende albums toch behoorlijk kunnen waarderen. Deze heb ik lang niet gehoord en ik moet zeggen dat dit me erg goed bevalt. Beter dan in mijn beleving. Een van U2's betere!

iemand zei winterplaat? Heb ik ook . Dat komt vooral door A sort of homecoming ( through the sleet and driving snow) en het titelnummer , en de invloed van Eno denk ik. Prachtig ijzig , maar toch warm. Ik prefereer deze ook boven Joshua Tree , dat ligt er wat erg dik boven op soms (alhoewel natuurlijk erg veel sterke nummers , maar mist wat sfeer) . Ik vind dat One Tree Hill zomaar wel zou kunnen passen op deze plaat , niet verwonderlijk dan ook mijn favoriet van Joshua Tree.

Anyway dit is voor mij de plaat waar een mystieke sfeer op hangt , dat komt OOK door de instrumentale stukken, Dat magisch goede ( bij vlagen) was er daarvoor niet en is daarna ook niet meer van gekomen ( nog wel erg goede platen als Joshua en Achtung). IK heb eens een documentaire gezien over de totstandkoming van deze plaat , en ik heb het idee ( zij zelf ook trouwens) dat ze samen met Eno en producers in een enorme flow zaten , iets ongrijpbaars, als in een soort droom.
Dat is nu net hoe ik deze plaat beleef.

favorieten : mijn all favoriete u2 song : wire , a sort of homecoming , titeltrack.

minpuntje : Pride , toch wel het lievelingsnummer van een aantal , maar heeft ook dat prekerige,betweterige dat de rest van deze plaat niet heeft. Ik vind het niet slecht , maar minder dan de rest van deze plaat .

Deze en Boy draai ik het meest als ik nog eens wil horen hoe fantastisch U2 ooit wa

Ik sluit me volledig aan bij Steven: dit is hun beste album omwille van de sfeer. Het bevat iets ongrijpbaars en magisch. De 3 albums ervoor zijn ook heel sterk. Vanaf 'The Joshua Tree' werd het iets minder. Bono en de zijnen begonnen naast hun schoenen te lopen en hoewel 'Achtung Baby' ook een heel sterk album is, was het imago onuitstaanbaar arrogant geworden.

Heel herkenbaar en sluit me aan
Rattle en gehum met die Joshua tree waren "te" al staan op de Joshua enkele briljanten als Exit en diversen singles. Auchtung en soort leftovers Zooropa trokken mij tijdelijk weer aan boord van inmiddels gehypte sterrencultuur. Jammer het na Pop bloedeloos werd en de magie die op het onvergetelijke vuur niet door kon branden...

goldendreamzegt: Het is inderdaad coherent als sfeeralbum. Puur qua songmateriaal legt hij het kwalitatief echter toch af tegen hun geweldige debuut 'Boy' en b.v. tijdgenoot 'Once upon a time' van the Simple minds. 'Bad' en 'A sort of homecoming' hebben bijvoorbeeld een zelfde soort schetsmatige aanpak. Sfeervol is het allemaal zeker en ik bewonderde toen en eigenlijk nog steeds wel dat U2 hier nieuwe wegen in wilde slaan. Dus als ie op staat stoort ie me zeker niet, maar ik neem niet deze maar 'Boy' (waarom? nou b.v. vanwege "another time,..." versus 'Bad') mee naar mijn onbewoonde eiland.

Dat is het mooie en persoonlijke aan muziek. Ik zou zelf bijvoorbeeld nooit Another time, another place laten wedijveren met Bad. Twee totaal verschillende songs en dus ook niet echt te vergelijken wat mij betreft. Sowieso vind ik de albums Boy en The unforgettable fire twee erg verschillende albums qua stijlen. Ik vind beide weergaloos!

U2 stond op het keerpunt om het gezicht op de VS te richten maar waar ze nog steeds een volbloed Ierse band was. Samen met Brian Eno die Bowie al terzijde had gestaan levert het een mooi uitgebalanceerde plaat op die wel al verder de oceaan opkijkt maar nog niet dat wereldverbeterende in zich heeft. Het is de meest ingetogen plaat uit de jaren tachtig van het viertal.

Neeeeeeeee !! Hoe kun je dat nu zeggen?

Once Upon A Time is toch een vreselijk matige plaat vergeleken met The Unforgettable Fire ??

Ben het deels met Running On Empty eens. Ik vind Once upon a time alleen best een goed album. Het kan alleen niet in de schaduw staan van The unforgettable fire! Ik bedoel; je hebt goed en je hebt écht goed...

Running On Emptyzegt:Nee, alhoewel ik beide (toch op 1 of andere manier verwante) bands vanaf het begin zeer toegedaan was, gaat voor dit jaartal mijn voorkeur uit naar The Simple minds. Wat ik betoogt heb (zie mijn review bij 'O.u.a.t.') is dat U2 de lieveling van de pers werd en The Simple minds steeds meer werd afgeserveerd als te commercieel. Wat daarbij wellicht ook hielp was het ontluikende politieke engagement van Bono en zijn ambitie om spreekbuis te worden van de 'weldenkende nieuwe generatie' -en dat vind ik altijd tricky; Bob Dylan heeft b.v. bewust altijd een dergelijke rol afgewezen. Alhoewel ik ook weer niet al teveel kritiek kan hebben op de manier waarop Bono deze rol heeft vervuld. 'Pride' vind ik ook een erg goed nummer. 'Bullet the blue sky' van 'The Joshua tree' vind ik daarintegen 1 van U2's meest gedateerde songs (al blijft ie nuttig om ons eraan te herinneren dat Ronald Reagen vanwege zijn gerommel in midden Amerika nimmer tot de betere Amerikaanse presidenten gerekend mag worden). Ik ben het met de critici wel eens dat The Simple minds op een gegeven moment minder relevant werden, maar dat moment lag m.i. na 'Once upon a time'. Voor mij is er maar 1 maatstaf en dat is hoe vaak en met hoeveel plezier leg ik die schijf nog op mijn draaitafel en dan winnen the Simple minds in dit geval ruim (en geloof me, met echt goed songmateriaal, een onnavolgbare stijl en gepaste pretenties). (te) Commercieel of toegankelijk en aldan niet sociaal geengageerd is dan verder niet meer zo belangrijk. Trouwens 'The unforgettable fire' verkocht op wereldschaal meer dan 'Once upon a time' en wat mij betreft waren beide terechte succesalbums.

Toch vind ik dat SM op Once Upon a Time duidelijk de stap richting stadionrock zet.
Die sprong is op The Unforgettable Fire nog niet aanwezig. U2 verbreedt haar geluid.
In dat opzicht hoort TUF mijns inziens naast New Gold Dream te staan.

dazzlerzegt: Volgens mij was U2 al eerder klaar voor de stadions (Under a blood red sky - 1983). Aan mij zijn stadions (na Bowie in de kuip -1983) sowieso niet besteed; te grootschalig allemaal. Ik besef nu dat 'sparkle in the rain' jaargenoot was van The unforgettable fire en niet 'Once upon a time. In die vergelijking wint U2 want bij 'Sparkle in the rain' liepen de Simple minds zichzelf volledig voorbij. 'Once upon a time' was vervolgens (1985) een stuk beheerster en vooral beter, terwijl U2 (qua plaatproductie dan) even rust nam.

Het enige u2 album met echt eeuwigheidswaarde. Qua composities een beetje rommelig wellicht maar de sfeer en consistentie daarvan maakt alles goed.

Prachtplaat. Ik heb vaak de VHS opgezet met de Slane documentaire. Een geweldige productie natuurlijk van Eno/Lanois. Staat niet altijd garant voor succes en No Line On The Horizon is daar weer een bewijs van. Bad is mijn favoriete nummer alle tijden.
Nummers als A Sort of Homecoming, Pride en Bad zijn op dit album zo sterk, dan ik live nooit geen betere Pride heb gehoord.

Heerlijk album voor nu zo naar het einde van het jaar en met de sneeuw...sfeervol

Track nummer 6 doet het 'm dan speciaal heel fijn

Snow in summer