U2 - The Unforgettable Fire (1984)

Mooie hoes, schitterend album.
Onder productie van Brian Eno en Daniel Lanois ging U2 wat meer experimenteren, al bleef de vertrouwde U2-sound aanwezig.
Het titelnummer en "Pride" werden grote hits maar "Bad" en het openingsnummer zijn zeker zo sterk.
Enkel "Elvis Presley and America" vind ik minder geslaagd.
U2 kreeg van de pers ook veel lof omdat ze ondanks hun succes durfden te experimenteren, zij hadden evengoed een kopie van "War" kunnen uitbrengen.

Wat heeft iedereen hier toch tegen 'Elvis Presley and America'? Voor mij is dit nummer samen met 'Bad' het hoogtepunt van het album. Een onconventioneel, broeierig en tikkeltje emotioneel nummer, prachtig toch? Misschien wel iets aan de te lange kant.

Zonder meer geweldig, inderdaad. De song - op hèt album - waarmee U2 de gebaande paden van de songschrijverij tijdelijk verliet. U2 op de top van hun kunnen, wat mij betreft.

Juist, en dat hadden ze vaker moeten doen. Ik kan mij zo niet een U2-nummer voor de geest halen dat in dezelfde lijn ligt (maar misschien zie ik nu wat over het hoofd). Dit nummer heeft zelfs een beetje 'post-rock' achtige trekjes. Heel fraai. Hier hadden ze een heel album mee mogen vullen. Zou baanbrekend geweest zijn, maar helaas hoort bijna niemand dat, behalve de echte liefhebbers .

*mompelt iets over na-praten zonder geluisterd te hebben*

Hier nog een liefhebber van 'Elvis Presley and America', één van de hoogtepunten van dit album. Beetje verwarrende song en dat bevalt mij wel. Dit is denk ik mijn favoriete U2 album, heerlijke sfeer. Bevat nog mooi die koude Keltische klanken maar laat ook al wat kiertjes horen van wat later zou komen.

Ja een heerlijk en dromerig nummer. Zet het altijd lekker hard. Prachtig!

Ha....er zijn meer liefhebbers van Elvis........He is alive!

The Unforgettable Fire blijft toch mijn favoriet. Na zoveel jaren vind ik dat nog steeds een onbeschrijfelijk mooi nummer en ook gewoon zo magisch mooi gezongen door Bono.

Goed album van U2, maar met een erg glad 80's geluid. De titelsong, Wire en Indian Summer Sky vind ik het leukst. Pride heb ik iets teveel gehoord en met Bad heb ik nooit zo gehad. Een wat rauwere sound had het album nog wat kunnen liften, ik vind de productie nu te anoniem. Als geheel is het meer dan voldoende.

Zo'n beetje het laatse wat ik van dit album zou zeggen, is dat het een "glad geluid" heeft. Bijv. 'Wire' en 'Bad' zijn toch niet glad te noemen. Naar mijn smaak heeft het album juist een heel broeierig, organisch geluid.

Door de productie van Daniel Lanois is het U2-geluid op "The Unforgettable Fire" minder ruw en meer verfijnd, organisch inderdaad, maar zeker niet glad. Wie gladde pop wil horen moet maar luisteren naar ABC, Spandau Ballet of boysbands als Backstreet Boys en Take That.

Precies, LucM!

Tja, het kan altijd nog gladder. Maar War klinkt toch zeker een stuk rauwer.

'War' kan dan rauwer zijn, maar dat maakt deze nog niet glad.

Deze plaat is juist zo goed vanwege de warme organische productie. Ik moet er niet aan denken dat ik de titelsong zo kaal als op 'War' zou moeten horen. De productie tekent ook de reactie en de progressie ten opzichte van die van haar voorganger.

Daarin heb je zeker gelijk. Glad is hier wellicht ook te sterk uitgedrukt. Ik denk gewoonlijk meer in metal begrippen......

Maar ik zit hier bij een U2 album en in deze context kan ik mij in de woorden verfijnd en organisch ook best vinden.

@James Douglas: Juist! Goed geobserveerd!


Naar metal-maatstaven is dit een zeer glad album ja, hahaha! Hoe dan te oordelen over ABC e.d.? Een luchtig briesje?

War is zelfs op momenten behoorlijk saai en een beetje te plechtstatig, terwijl deze een veel romantischer en warmer gevoel uitstraalt. De nummers zitten ook gelaagder en interessanter in elkaar vind ik. War is een plaat die ik nooit meer draai, deze nog regelmatig.

Juist! Ook goed geobserveerd.

Toch draai ik War nog wel, zeker niet slecht.

Ik ben geen U2 fan maar dit album heeft voor mij altijd iets speciaals gehad. Ik krijg er om de een of andere reden een heel winters, bijna nostalgisch gevoel van. Prachtige sfeerschetsen; dromerig vooral. Gelaagd, diep en romantisch.

Tsja, ik ben dan toch meer een War-fan.
Alhoewel ik deze zeker niet slecht vind!

@Thunder: Tja, qua sfeer, geheel akkoord, maar ze vergaten hier wel ook echte songs te schrijven, de uitzonderingen (Pride, Bad en titelsong) te na gesproken. Ik verwachtte wel wat méér echte songs met structuur;
Tegenover de vorige elpee zàt hier wel degelijk vooruitgang in, maar méér wat de vorm betreft dan qua songstructuur.
Op The Joshua Tree zouden ze er pas in slagen, hun vernieuwingsdrang perfect uit te bouwen en met een quasi héél sterk album, song per song dan, af te komen.
Hier is de aanzet er wel, maar de uitwerking laat nog te wensen over, zo heb ik dit "probeersel" altijd aangevoeld. Dus kom ik niet hoger dan de score die ik er aan gaf.

Ik begrijp je standpunt over dit album. Ik vraag me nu alleen af of een album wel louter uit songs met een kop en een staart moet bestaan. Kunnen sfeerschetsen niet minstens zo geweldig en pakkend zijn? Ik ben nu even hardop met mezelf aan het discussieren. Ik heb zelf namelijk veel minder met The Joshua Tree. Dit album is zo coherent, ieder geluid, elk gezongen woord en iedere nood lijkt op zijn juiste plaats te staan. Voor mij is deze plaat gewoon perfect en dat was het voor mij misschien niet geweest als de nummers ook daadwerkelijk tot volledige songs waren uitgewerkt.

Muziek, het blijft fascinerend.

Dit album heb ik onlangs nog eens beluisterd (voor de zoveelste keer) en ik vind het een zeer geslaagd, origineel en sfeervol album met vrijwel allemaal sterke songs, zeker de twee hits, "A Sort of Homecoming" en "Bad". "Wire" en "Indian Summer Sky", allebei ook uitstekend, klinken nog als de vroegere U2, "Promenade", "MLK" en het instrumentale "4th of July" zijn zweverige en erg sfeervolle nummers die je langzamerhand gaat appreciëren.

Enkel "Elvis Presley and America" kan mij niet boeien, zelfs niet na meerdere beluisteringen, wegens te langdradig en omdat de melodie niet pakkend genoeg is, Bono zingt hier ook niet op zijn best. Vandaar dat dit album niet de maximale score krijgt.

Maar ik heb 100x liever een band die probeert te vernieuwen en een keer op zijn bek valt dan een band die de platgetreden paden veilig blijft bewandelen.

Elvis Presley and America vind ik erg mooi juist. Het is gezongen over een vertraagde versie van A Sort Of Homecoming en de tekst is op aandringen van Brian Eno geimproviseerd in zijn studio. Ik mag dit soort experimenten wel. Momentopnames hebben toch vaak iets bijzonders.

"Elvis Presley and America" klinkt niet voor mij, het nummer pakt mij gewoon niet genoeg, het is gebracht met de instelling "we proberen maar en we zien wel wat eruit komt". De andere nummers op "The Unforgettable Fire" zijn ook min of meer experimenteel, maar vallen volledig op hun plaats.

Op "The Joshua Tree" en "Achtung Baby" daarentegen is er een perfecte balans tussen experiment, melodie, sfeer en emotie, alle songs daarop zijn gewoon top, vandaar dat deze albums de maximale score van mij krijgen evenals bv. "Sergeant Peppers HCB" en "Revolver" van the Beatles en "OK Computer" van Radiohead, die alle 3 in mijn top 10 staan.

Ik heb niets tegen experimenten op zichzelf, integendeel, maar ik beoordeel eerst en vooral op het resultaat nl. wat bij mij uit de boxen komt. Muziek is geen exacte wetenschap en belevenis ervan is louter subjectief, maar voor mij is de melodie het allerbelangrijkste en als die mij niet kan boeien heb ik er niets aan.

Ik geef de voorkeur voor melodieuze muziek met veel emotie en/of sfeer en dat mag van mij zowel experimenteel zijn als simpele hitparadepop, u zal dit wel merken aan mijn stemmengedrag. Als het niet melodieus genoeg is, ben ik weg. Daarom dat ik nooit zal stemmen op bv. house en techno, dit is voor mij niet meer dan gedreun met weinig melodie en emotie, maar ik respecteer ieders smaak.

De emotionele waardering van muziek is inderdaad subjectief, en dat is het mooie. Zo zie je ook in onze toplijsten zowel overeenkomsten als grote verschillen. Het blijft interessant hoe mensen muziek absorberen wat dat betreft.

Aan jou is dit album gewoon niet besteed. Het is juist de sfeer, het organische en de onconventionele songstructuren die dit album tot een klassieker maken. Songs met een geijkte structuur zijn er al genoeg gemaakt!

speciaal album in het u2 oeuvre , met een speciaal plekje in mn hart ( klinkt een beetje melodramatisch...) geweldige opener "a sort of homecoming" , enige nummer dat ik altijd skip is Pride vanwege overkill, te politiek-correct etc . Een plaat als deze ( en achtung baby bijv) is wat u2 zo goed maakte , zoeken naar andere invalshoeken en daar grandioos in slagen. Zet dat eens af tegen de laatste platen.....