Joy Division - Still (1981)

I PUT MY TRUST IN YOU !!!

Ik krijg steeds kippenvel bij die quote uit A Means to an End.

Mijn jeugdvriend en ik riepen dit wel eens naar elkaar
toen onze wegen na een avondje stappen weer uit elkaar gingen.

Of nog ...

Have a goodnight have a goodnight have a goodnight etc ...
Have a goooooodnight ... (Sister Ray)

Een andere reden die JD voor mij bijzonder maakt.
Heel wat quotes werden door mijn boezemvriend en mezelf
als insiders communicatie gebruikt in brieven, mails en oneliners.

(had trouwens een gelijkaardige verstandhouding
via OMD quotes met een andere vriend en dus ook OMD fan)

V.w.b. uitvoeringen van NO - 12"s hun uiterlijk, de nummers erop en uitvoeringen il ik graag verwijzen naar dit topic:

New Order

Vanaf 11 feb 09 doet Daz haarfijn uit de doeken welke 12"s er zijn, welke versies (lengte, edits) en welke formaten ( 7", 12"). Moet een hele klus geweest zijn, met veel nuttige info.

@Daz: heel herkenbaar die citaten.

Deden wij ook:

"nudge, nudge, wink, wink - say no more, see what you mean."
"xcuse me but I touched the sky".
"I pulled out the queen, smiling, beguiling"
"don't touch me, I'm a real live wire"
"they say animals are hairy, they are living on nuts and berries"

Een van de oudste: "hope I die before I get old"; en een van de vaakst misplaatst gebruikte citaten: "no woman, no cry" - werd vaak gezegd als iemand weer single was geworden of maar single bleef.

Wie heeft dat ook: Als ik Means To An End draai dan zing ik altijd I Fuck My Prostitute i.p.v. I Put My Trust In You. En eigenlijk vind ik mij songtekst beter.

en met name het eind als hij er ook nog "And You" achter zingt i.p.v. "In You".

-respectloos-

Wie heeft dat ook ??? Wat denk je zelf, als dat de wijze is om jouw frustratie te verwerken, ga er zeker mee door, maar val er een ander niet mee lastig !!

Nee dat heb ik niet - wel zeg ik altijd in het buitenland als ze vragen waar ik vandaan kom: "I'm from the dark side of the moon".

'k zou zeggen word songwriter, maar ik zou er geen euro op zetten dat je succesvol wordt. Sterkte!

Hahahahahahahahahahahaaaaahhaaaaaaahaaaaaa!!!!!!!!

Joy Division was ook niet echt succesvol met dit nummer.

Wat bedoel je met succesvol?

Kun je slechte mensen verbieden naar goede muziek te luisteren?

Niet echt succesvol? Closer is anders één van de grootste klassiekers ooit gemaakt, hoewel ze daar inderdaad niet het echt grote publiek mee bereikt hebben, maar bij mij is dat niet echt een voorwaarde voor succes.

Something must break now!

Laten we het erop houden dat Joy Division nooit bakken met geld heeft verdiend.

Ja, voor 9,95 kun je de uiterst boeiende documentaire van Grant Gee kopen (oa Plato). en daar wordt o.m uitgelegd hoeveel geld er verdween in The Hacienda, een uitermate riskant project waar wekelijks 10 - 20 K gbp in verdween en waarvan NO (zonder het te weten) mede eigenaar was.

Ter vergelijking kan je denken aan een bank die heeft herbelegd in Icesave: 't beloofde en 't leek heel wat, maar pakte verkeerd uit en aan het einde: niet goed, geld weg!

Wow kippenvel hier na het allerlaatste nummer dat Joy Division ooit live speelde . Ian Curtis die eindigt met: 'Thank You, Goodnight'. Dit krijgt toch wel een extra lading mee als je je beseft dat hij niet veel later dood zou zijn.

Meende ooit gelezen te hebben dat Still het allerlaatste optreden bevat.
En dat Ian even voor Digital van het podium werd gehaald ... ingestort.

Dan komt hij terug met de beste versie van Digital.
En gelukkig is er ook Ceremony, een nummer dat in mijn ogen,
net als Atmosphere, een behoorlijke dosis hoop uitstraalt.

En dan dat ongemeen luidde I PUT MY TRUST IN YOU.
Mijn boezemvriend en ik namen met deze woorden afscheid
van elkaar na een avondje stappen ... those were the days my friend.

Dat live concert op Still ... A Means to an End ...

Vooroordelen zijn er om weggepoetst te worden. Had in een ver verleden wel eens wat van dit heerschap gehoord en was sindsdien in de veronderstelling dat deze feestneuzen een potje atmosferische zwabberwave op de mat legden. En dat is niet mijn ding. Ik hoor echter kaalgevreten muziek met een ruggengraat. Stooges-geest in een new-wave jasje met de oprechtheid van Fugazi.

Of 24 hour party people kijken

Gisteravond naar Radio6 (internet) geluisterd: programma over Joy Division en aar aanleiding daarvan Still weer eens gedraaid - van vinyl, in die fraaie Hessian karton hoes.

Weet nog heel goed toen het album uitkwam destijds, vroegen we ons allemaal af wat en hoe het album zou zijn. Het viel toen eigenlijk helemaal niet mee: met name het live-album klonk niet écht goed en da's een kritiek die je op meer plaatsen terug kunt vinden.

De synthesizer was bijv. oververhit tijdens Decades en klonk daardoor vals - een gejengel; ook de zang van Ian Curtis klonk in eerste instantie te zwak, totdat iemand achter de PA op het luminieuze idee kwam om het volume open te schroeven. Op een gegeven moment hoor je ook dat Hook eigenlijk zijn gitaar even moet stemmen.

We hadden in '81 echt het gevoel een 'bag of mixed goodies' te hebben gekocht. In het programma van gisteravond - er werden o.m live nummers (o.a. Effenaar gedraaid) - kwam aan de orde dat de gesprekspartners van dat programma Joy Division weinig draaiden, mede omdat de muziek heel sterke associaties opriep met de jaren '80, sfeer, gevoelen van doem en depressie. Ik heb dat heel sterk met dit album en dat draai ik echt niet zo vaak als Closer of Unknown Pleasures en ook minder dan Substance.

En toch... Veel veranderde het toen we hoorden dat kant C en D van het vinylalbum werd gevormd door het laatste concert van Joy Division in Birmingham 2 mei 1980. En zonder aan heiligenverering te doen wil ik stellen dat daardoor het album een soort document is geworden.

Heb je dat in het achterhoofd en ga je luisteren, neem dan de geluidskwaliteit voor lief - er bestaan echt geen perfecte live opnames van Joy Division. Destijds kon je via via altijd aan cassettes met live-opnames komen (altijd klotemerken) met een vaag kopietje als inlay; ook die waren niet denderend van kwalliteit. Je kunt horen hoe rauw en ongepolijst Joy Division live kon klinken: Shadowplay, They Walk in Line, Day of The Lords. Een heel bijzonder gegeven is dat dit de enige uitvoering van Ceremony door Joy Division is die op plaat bestaat. Je kunt dus deze opname met 'rauwe, ' gekwelde stemgeluid van Ian afzetten tegen de New Order versie.

Is dit een eerste kennismaking met Joy Division, dan is het zeker wennen. Als document - zeker op vinyl in de fraai vormgegeven hoes - is het de moeite waard om het te hebben. Waar voor de cd - die kwam pas in 1990 - aanvankelijk één track was weggelaten (dat zou niet passen was het verhaal), hebben ze dat met de latere versies mooi gerepareerd. De in 2008 verschenen collector's edition is zelfs dual disc en bevat op de tweede cd nog in live concert van Joy Division in Londen. Als je die koopt, heb je dus de opnames van twee live concerten.

Even ter aanvulling: op de 'Heart & Soul'-box is nog een demoversie van het nummer te vinden. Een beetje een matte uitvoering waarvan de geluidskwaliteit ook niet te best is.

@CD - da's juist, v.w.b. cd-vorm: Heart and Soul, track 23 van disc 3; ik dacht dat ie niet volledig was, maar dat geldt voor track 24 (zelfde disc) In a Lonely Place - dat heeft de toevoeging detail.

Overigens is de Heart and Soul als je 'em goedkoop kunt vinden een mooie JD-compilatie.

Dat nummer dat weggelaten is, is 24 Hours. Dat paste inderdaad niet op een enkele cd. Met 79:59 was Still op dat moment al één van de langste cd's die op de markt waren.

Zo ver ik weet is dat bij latere versies nooit gerepareerd... althans, ik ken geen enkele cd-versie waar die live-versie van 24 hours op staat. Bij mijn weten dus alleen op vinyl.

Het lijkt erop alsof je gelijk hebt; ik heb e.e.a. geverifieerd op Discogs en Amazon. De vinyl re-release op Rhino (2007), net als de vinyl box (peperduur) bevatten het nummer wel, en bij de cd-versie bevatten zowel de gewone remaster als collector's edition het nummer niet.

Het verwarrende is dat mijn eerste editie Still geen vermelding geeft van Twenty Four Hours op de track listing; Twenty Four Hours staat er wel degelijk op, als track C6. De dubbel-lp editie van Still kent 21 tracks. De meeste cd's 20 - het bizarre is dan dat zelfs bij die dual disc collector's edition ervoor gekozen hebben die track weg te laten.

Of staat er ook daar op asl een soort 'hidden track' naar analogie van de eerste vinyl-editie?

Behoorlijk duistere sfeer op kant a. Exersise One en Glass vind ik geweldig. Dit moet nog even wennen, maar ik weet zeker dat mijn voorlopige *4 meer dan verdiend is. Op naar kant b


Nieuw gekocht in de winkel. Wat mij opvalt is het feit dat de geweldige verzamelaar Substance (volgens mij) niet heruitgebracht is. Is hier een reden voor? Ik baal hier behoorlijk van namelijk...

Substance kent twee releases: de originele uit 1988 op Factory Records.
En een rerelease in 1992 op London Records (samen met de drie andere JD albums).

Het klopt dat Substance niet werd opgenomen in het Rhino 2CD rerelease programma
van een paar jaren geleden. Men koos blijkbaar liever voor een 2CD best of waarop
een aantal van de singles terugkeren en op de 2de schijf de Peel Sessies staan.

Reden zou kunnen zijn dat Substance bij zijn originele release niet
op het Amerikaanse Quest label verscheen (wel de US versies van de New Order albums
en de JD albums). Quest is gelinkt aan Warner en Warner wordt door Rhino hetuitgegeven.

Kleine correctie: de tweede cd van Best of JD bevat naast de 8 tracks van de 2 Peel-sessies ook twee tracks van een andere BBC-sessie (het programma Something Else) + een interview met Ian en Steve; oorspronkelijk is die tweede cd uitgegeven als JD live at the BBC. Gezien het feit dat je deze dubbelaar veelal voor 7 -8 euro vindt is het geen slechte aankoop.

Idd: denk dat het tav Substance duidelijk om een rechtenkwestie gaat (Rhino is een Warner-label speciaal voor re-issues).

Imo is Heart and Soul de mooiste verzameling - voor zo 15 - 20 GBP bij Amazon.

Bedankt. Het is mij duidelijk Ik zal Ebay dan maar eens goed in de gaten houden.

Ik gebruik echter geen cd's meer. Dus de overige verzamelboxen heb ik helaas niet veel aan.
Die politieke issues ook altijd..

Wie mee wil stemmen, stuurt me zijn/haar Joy Division Top 5 via privébericht voor maandag 10 januari 20.00u.

De uitslag vind je daarna hier:

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> New Wave top 5 nummers

Ik denk dat Still ook vooral moet worden gezien binnen de tijdsgeest waarin het album uitkwam. Het was toen, voor mij en de vriend waarmee ik JD altijd beluisterde, meer een relikwie, een offerande, een spirituele verbintenis met Ian Curtis. "The brotherhood of men listening to Joy Division"
en da's toch anders dan het verzameld werk dat daarna verscheen

Super album, vind alleen de intro van de live uitvoering van Decades een beetje rommelig klinken, maar ook dat heeft wel weer z'n charme