Joy Division - Still (1981)

Als toevoeging op bovenstaande uitleg ;
De twee studio lp's zijn ijzersterk. Dat de heren geen topmuzikanten zijn is geen issue bij deze muziek. Het is bijna kunst in het uitdrukken van een gevoel. Maar hoe goed UP of Closer ook mogen zijn, deze live opnames vallen tegen omdat ze in ieder geval tijdens deze live opnames niet erg strak spelen. Dan gaat de betovering er van af. Verder hulde aan JD.

De live opnames zijn zeker niet bijzonder en strak, maar bij de eerste 9 nummers zitten een aantal juweeltjes tussen. ik beschouw de live opnames meer als bonus.

De toegevoegde waarde van de live-plaat bij Still is voor mij persoonlijk de volgende.

- Hun allerlaatste concert, voor Ian uit het leven stapte (toevallig niet zo denderend op band gezet) en ik meen gelezen te hebben dat Ian tussen Decades en Digital uitgeput moest afgevoerd worden. Dat verklaart waarom hij op Decades bijna niet meer te horen is (where has he been?) en hij op Digital zo moeilijk op gang komt. En het geeft een bijzonder accent aan de tekst "feel it closing in".

- Het gloednieuwe Ceremony staat erop (en ook daar is Ian om technische reden in de eerste strofe nauwelijks te horen). Het is interessant om Ians live tekst eens naast die van New Orders versie te leggen.

- Onsterfelijk is de emotionele outburst in A Means to an End: I'll put my trust in you, alsof hij de fakkel doorgeeft aan zijn drie kompanen. In The Village en 586 zal New Order tussen de regels terugkomen op de tekst van A Means to an End (lees mijn analyses bij PC&L).

- De amateuristische synthesizerklanken die ontsproten aan een eigenhandig door Bernard Sumner in elkaar geflanst keyboardje. De charme die van dat krakkemikke en zelfs vals gestemende geluid uitgaat en eigenlijk New Orders pioniersrol als peetvaders van de techno muziek in pril embryonale fase aankondigt.

Als ik die vier troeven bij elkaar optel, vind ik die live plaat dus echt wel een bijzonder document.

De synth was oververhit. Daarom klinkt die vals.

Tegenwoordig is men teveel gewend aan de technische perfectie van live optredens. Live spelen de meeste popmuzikanten de nummers noot voor noot af zonder enige improvisatie en imperfectie. Hoe saai en braaf.

Ik heb destijds de dubbel lp gekocht, en heb 'm grijs gedraaid.

Toch een belangrijk sluitstuk na de 2 studioplaten. De live versie van Still is een absolute meerwaarde.

Schitterend

Ooit greep ik dit album aan om de band eens te leren kennen. Dat was een fout besluit, want daarna heb ik veel te lang gewacht om het nog eens te proberen.

Nu ik de 2 reguliere platen op de juiste waarde kan schatten, en er erg van kan genieten heb ik dit album ook weer eens opgelegd. Maar ik begrijp waarom ik destijds mijn mening vormde, en het niet begreep waarom deze band zo enorm hoog gewaardeerd werd.
Dat is op basis van deze plaat namelijk niet te horen, en (voor mij ook) niet te begrijpen. Die menig heb ik na de herbeluistering, en nu ik beter weet, nog steeds.

De songs klinken als B-kant materiaal.
De plaat haalt zeker niet het niveau van de 2 voorgangers. Het werd natuurlijk ook noodgedwongen uitgebracht omdat de beste man (Curtis) het leven liet, en er behoefte was aan materiaal. Het is niet voor niks op de plank blijven liggen in 1e instantie.

Ik begrijp de release dus wel, maar waardeer 'm niet hoog. De live plaat die er bij zit vind ik helemaal erg. Live was deze band echt niet de moeite waard wat mij betreft. Dat dit zijn laatste show was, maakt 't voor mij niet ineens beter. Ik begrijp hier dat het voor velen juist wel een reden is om het bijzonder te vinden.

Ik hou 't bij Joy Division - Unknown Pleasures (1979) en Joy Division - Closer (1980), daar valt heel veel meer moois te halen...

Die heb ik!

En ik heb nog een live plaat van ze, Last Order, opgenomen in Paradiso in januari 1980. Kan daar trouwens amper iets over vinden. Iemand enig idee van de commerciële waarde ervan? Gewoon om te weten.

£30 op eBay.

Op YouTube staan ook verschillende versies van dat concert en deze vind ik de beste.

Tot voor kort (ik meen tot nov 2017) kon je op discogs gewoon dat soort releases (bootlegs) kopen en verkopen. Nu vind je ze alleen als je de titel exact vermeld en hebben ze de toevoeging dat het verboden is om die release via discogs te verkopen.

Het mooiste collector's item van Joy Division blijft Joy Division - Licht Und Blindheit (Vinyl) at Discogs - heb die vorig jaar op de grote platenbeurs in Utrecht zien liggen, in perfecte staat voor 1000,-

Premonition - die opname van Paradiso is idd top - ik waan me echt terug in de tijd

Sodeju, wat een impact. Het oude gevoel is weer helemaal terug. Inderdaad Mjuman. Dank Premonition.

Ik heb de plaat er bij gepakt en inderdaad hetzelfde concert. Met een verschil, het stereobeeld is omgedraaid. Op de plaat komt de gitaar van links en in de video van rechts. Ik heb voor de zekerheid mijn bedradingen van pc en mijn draaitafel met versterker nog eens gecontroleerd en die kloppen. Blijkbaar is er later aan de opnames gesleuteld.

Meteen gekocht toen die uitkwam maar behoorlijke tegenvaller.
JD live minder dan op de plaat maar die platen zijn ook zo goed dus.... en die studio tracks mwah,
Hoewel die Paradiso link van Premonition wel mooi is, had ik graag bij willen zijn.

Ik heb alles van JD wat ik nodig heb:
de 2 studio albums + de 3 12"s

Al die meuk erna, bootlegs, verzamelaars, allemaal rubbish, lijkenpikkers

Op Substance (met name de cd) staat toch ook nog veel dat niet op de 12 inches staat? Die is voor de meeste liefhebbers ook wel interessant volgens mij.

Berichten verplaatst naar Joy Division

Daar heb je wel een punt omdat ideal for living daar ook op staat, niet mijn favoriete release van hen (heb ik ook niet onbetaalbaar, de latere releases zijn vage bootlegs) en op de CD bv ook Komakino.
Maar voor mij dus niet nodig.

Ik heb de remaster (dubbel cd) gekocht omdat ik deze plaat alleen op vinyl heb. De eerste 9 studionummers zijn voor mij eigenlijk het hele album en die beschouw ik als hun (potentiële) derde album, de live opnames op de eerste cd zijn verschrikkelijk slecht en ik zie ze dan ook maar als bonus. Ik moet wel heel erg wennen aan die remaster van de eerste 9 studionummers, ik heb het gevoel dat het geluid op sommige nummers wel erg afwijkt van het origineel. Het kan ook wennen zijn, normaal vind ik een remaster een verbetering maar hier is het erg wennen. Nog maar eens luisteren!

Bekend met deze?

Warsaw - Warsaw (1994)

Wat voor Joy Division gold, geldt natuurlijk ook voor New Order. Het verschil tussen live en studio is heel groot. Komt natuurlijk ook doordat het nu niet echt fantastische muzikanten zijn. Het was in de studio bij JD vooral de combinatie van de manier waarop Martin Hannett de muziek produceerde, het innovatieve karakter van de band, de oprechte kwelling van Ian Curtis en de tijdsgeest waarin dit allemaal in plaatvond. En idd: na Still is alleen de Heart & Soul box essentieel, de rest van de uitgebrachte releases heeft geen enkele toegevoegde waarde. Ook niet die belabberde live-opnames.

Klopt. Soms vind ik ze live zelfs beter dan op plaat. Ken je de John Peel sessions? Die zijn weliswaar live in de studio maar wel live. Prachtig!

Joy Division - The Complete BBC Recordings (2000) - MusicMeter.nl

Nee, maar ik heb New Order ten tijde van Movement (1981) live in Maastricht (of all places ...) gezien en wat het viel tegen. Slechts 45 minuten speeltijd, met de rug naar het publiek, slechte beheersing instrumenten, nul contact met het publiek, dat was toen een must in die tijd zo'n attitude van al die doombands. Desalniettemin was het toch een legendarisch concert, want het was JD - IC for the first time. NO heb ik altijd meer een studio- dan een liveband gevonden. Zeker ook omdat Bernard Albrecht nu ook weer niet zo'n podium charisma heeft. Daarentegen is bijna elke NO single top en klopte altijd alles. Productie, verpakking, sound ... En dat gold eigenlijk ook wel voor JD.

Ken je deze? Aanrader!

Joy Division - Les Bains Douches 18 December 1979 (2001) - MusicMeter.nl

een iets minder fenomenaal album dan ‘unknown pleasures’ en ‘closer’, maar onmisbaar in het jd-oeuvre.

Prachtige aanvulling op het al eerder uitgebrachte werk, met op LP1 diverse tracks die eigenlijk niet ver onder het niveau van de twee klassieke studioplaten zitten (Exercise one, Glass, The only mistake en vooral Dead souls), en op LP2 weliswaar Curtis die af en toe wegvalt, een synthesizer die jengelt en een mix waarin soms de zang en soms de gitaar wel wat meer naar voren hadden mogen worden gehaald, maar toch ook knetterende live-versies van Ceremony, New dawn fades, Transmission en Digital. Ik zou dit album niet willen missen, ook de live-plaat niet.
        Ooit las ik het negatieve commentaar van de Engelse poprecensent Dave McCullough over Still : "Ik bedoel maar, toen Tolstoj was overleden kwamen er ook geen boodschappenlijstjes die hij schreef tijdens Oorlog en vrede boven tafel." Die rare vergelijking is altijd in mijn hoofd blijven zitten, hoe bizar en onterecht ik hem ook vond. (Misschien wel juist daaróm.) Sommige dingen kun je niet on-onthouden, helaas.

Bij Still heb ik vage herinneringen aan de hype die in 1980 rond Joy Division en Ian Curtis in het bijzonder was ontstaan. Ik las erover in Oor en bij de VPRO hoorde ik de audio erbij. Fascinerend vond ik het, al kende ik het werk eigenlijk nauwelijks. Dit betrof iemand van mijn generatie en daarom kwam het dichtbij. Toen Still verscheen, had New Order inmiddels al twee singles uitgebracht; vijf weken vóór hun albumdebuut verscheen deze terugblik. Mogelijk ook om publiciteit rond New Order te genereren. Menig popjournalist was er druk mee...
Ook een dikke veertig jaar later blijft het opmerkelijk hoezeer de populariteit van de band was gestegen door Curtis' zelfgekozen dood. Toen al hoorde je de begrijpelijke beschuldiging van lijkenpikkerij die ik ook hierboven tegenkom. De resterende bandleden weigerden echter om te kijken of in interviews uitgebreid terug te blikken. Zij gingen vooral door met het maken van nieuwe muziek, zich openstellend voor nieuwe geluiden. Geldzucht van de platenmaatschappij of niet, toch staat Still inmiddels in mijn kast en wel in de 2cd-versie.

De studio-opnamen vind ik hierop het beste, oftewel het eerste kwart van deze dubbel-cd. Mijn favorieten: Ice Age, The Only Mistake, Walked in Line, The Kill, Something Must Break en Dead Souls. Hierbij ben ik vooral onder de indruk van drummer Stephen Morris en bassist Peter Hook, die op de puinhopen van punk een nieuwe ritmebasis uitvonden, waarbij de soms punkachtige gitaarpartijen van Bernard Sumner gedijden.
Het concert dat daarna volgt is niet hun beste, wat dat betreft vind ik vooral het rauwe concert op de 2cd-versie van Unknown Pleasures pakkend. De wetenschap dat dit de laatste met de eenzame frontman was, maakt tegelijkertijd dat je het werk anders beluistert.
Toch moest ik nog het meest genieten van die valse synthesizer, die sympathiek jengelt én laat horen dat de groep toen al bezig was te evolueren naar wat korte tijd later New Order zou zijn. Bovendien is het interessant om Ceremony in zijn oervorm te horen, in januari 1981 de eerste single van de fenix uit de as herrezen; ik hoorde het voor het eerst op de compilatie-cd Singles (2005) van de doorstartgroep, ook al zo'n fijn verzamelschijfje.

Het concert op de bonus-cd doet me dan minder, maar misschien ben ik bij vier concerten (ook de bonus-cd van Closer bevat er eentje) wel enigszins oververzadigd, waarbij nuchter gezien niet de meest constante liveprestaties werden neergezet. Tegelijkertijd was die onvoorspelbaarheid met alle emotionele geladenheid de kracht van Joy Division. Geoliede concertgroepen zijn er genoeg, dit is en blijft uniek.

dazzler postte in 2013 dit fragment uit de recensie in Oor van Bert van de Kamp. Even scrollen en je leest onder andere dat hij "Geen pretje, deze vier plaatkanten achter elkaar" noteerde, dit positief bedoelend. De geladenheid was zo kort na dato nog groot.
Nog één album te gaan: Substance is voor mij de laatste relevante terugblik op de groep, die in zijn korte bestaan met Curtis nog in het land der levenden maar één album uitbracht en toch zoveel voor zovelen heeft betekend.

Geldzucht van de platenmaatschappij? Van Factory? Ik vind het normaal dat artiesten zelf willen verdienen aan hun songs. De titels op de studio schijf van Still gingen na de dood van Curtis als zoete broodjes over de bootleg toonbank. Dat was pas lijkenpikkerij! Logisch en goed dat Factory ingreep door ze zelf uit te brengen.

Deze inruilen voor de twee albums is natuurlijk een doodzonde (en zal ik ook nooit roepen), maar deze verdient toch echt wel een derde plaats in het oeuvre van JD. Vaak verguisd, maar hier staan toch echt (zowel studio als live) een aantal echte klassiekers op. Het feit dat hierop het laatste concert staat vereeuwigd geeft het geheel ook iets meer (ook al zijn er betere live-opnames).

Wat mij indertijd vrij snel opviel was de microfoon die het eerst niet goed deed bij het nummer Ceremony; in het begin hoor je de in de verte Ian Curtis. Daarna ahw in de herkansing wel goed hoorbaar. Techniek heeft z'n charme...

Ik vind het vanaf dat ik dit hoorde een grote misser van de geluidsmensen en erger me er nog altijd aan... Maar ja, het leven zelf is ook imperfect, en dat vond Ian ook...

Maar New Dawn Fades vind ik dan weer tien keer beter dan de studio-opname op UP. Kwestie van tegen elkaar wegstrepen dus.

New Dawn Fades is geweldig op dit album, en Transmission is ook enorm sterk. De eerste tien nummers of zo doen me gek genoeg minder, behalve dan Sister Ray, dat is ook monumentaal.

En dan toch nog 5 sterren. Dan heb je waarschijnlijk erg veel tegen elkaar weggestreept.