U2 - No Line on the Horizon (2009)

...je drukt je nog vrij eufemistisch uit....punt is helder.....en juist, haha.

...en Editors begint, helaas, een tweede Coldplay te worden...

Daar ben ik dan heel erg blij om. Weer een supergroep erbij. Wanneer komt de nieuwe Editors uit?

Na een aantal keer beluisteren van deze CD wordt je het toch al gauw zat hoor.

Fijne bands hoor. De tijd zal het leren. Over 25 jaar zullen we het weten of beide bands het beter hebben gedaan. Hopelijk zijn we dan ook weer een aantal U2-albums rijker.

Over 25 jaar zijn we allemaal gestorven aan de varkensgriep, de paardenkoorts, de koeienvlaai, de gietenkaas, de kippengekte of welke koorts dan ook, dus dat zullen we nooit weten..........
In ieder geval verschillen de muziek-smaken gelukkig, dus wie er beter is of was gaat nooit bekend worden...... 1 ding is zeker: U2 blijft voorlopig op nummer 1 qua inkomsten, alleen al vanwege de opgebouwde rechten !!!

Zeer goed album van U2, wat een verademing na het zeer matige .....Atomic Bomb

Jammer dat ze Get On Your Boots als eerste single hebben uitgebracht, wat een draak van een nummer.

Voor de rest alleen maar hoogtepunten op dit album waarop I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight en Moment Of Surrender er naar mijn mening bovenuit steken.

Ik kijk uit naar 21 Juli!

***** voor dit album

vind 't best een goed album
behalve het feit dat de nummers wat lang duren, ééntonig zijn, en dat m'n pa soms beter kan meezingen dan de zanger! Get on you're boots is een stevig leuk nummer maar Magnificent kiezen als tweede single was een grote fout, ja!
- Mr Panda: 2 *

Nog nooit zo veel gezeik gelezen dan bij dit album, zeg.

Ergert u niet, verwondert u slechts....

Persoonlijke aanvallen verwijderd.

Dat heeft te maken met de overdreven, haast fanatieke, steun die aan dit album wordt gegeven door een aantal die-hards, soms lid van de U2 fanclub. Anderen ergeren zich daaraan en gaan lopen zeiken.

Je zag het ook bij het laatste matige album van Bruce Springsteen: precies hetzelfde. Ook hier had het invloed op mijn stem, want muziek is ook emotie. Nu, wat verder in de tijd, verhoog ik 'm naar 2,5* vanwege een aantal toch heel aardige tracks op dit album.

Nou, west, je draait de boel mooi om zeg. Ik dacht dat we bij MuMe zaten om muziek te beoordelen, en je eigen muziekbeleving te verwoorden. Dat heeft totaal niks te maken met een cd steunen ofzo. Dat sommigen zich geroepen voelen om daar over te gaan zeiken en ook nog eens een belachelijk lage waardering te geven is buitengewoon puberaal en kinderachtig. Wat mezelf betreft ik vind het nog steeds een buitengewoon goed album, maar mischien vinden een hoop nono's me wel een overdreven, fanatieke die-hard (overigens geen lid van de fanclub). En het interesseert mij geen ene moer wat een ander van mijn mening vind.

Heerlijk, die momenten van "de pot verwijt de ketel" hier^^

Als het je geen ene moer interesseert wat iemand anders van je mening vindt, waarom neem je dan uberhaupt de moeite om je mening tot in den treure te blijven neerzetten?

Mijn lage waardering heeft niks met dit alles te maken, ik vind de cd gewoon niet goed. Het is net zoals met de voorgaande albums gewoon een random cd. Kies blind een u2 cd uit je kast en je hoort 9 van de 10 keer dezelfde standaard rock, dat is voor mij een beetje het probleem geworden, want een band als u2 heeft veel beter gekunt. Tel daarbij op het overdreven gegeil van de media op u2, iets wat zeker mijn aversie opwekt.

Toch doe ik er een halfje bij, want het mediagedeelte heeft verder vrij weinig met het album te maken, moet ik me niet door laten beinvloeden Ben je nu weer blij?

Hoge bomen vangen veel wind
Ik heb de indruk dat daardoor de stemmen zich een beetje polariseren, maar als je naar de stem-verdeling kijkt lijkt dat wel mee te vallen. Misschien discussieren hier alleen de die-hard fanaten en de die-hard 'tegenstanders'. De middenmoot heeft blijkbaar niet zoveel te verdedigen

Ik doelde niet specifiek op jou hoor Ad. Sommige mensen zullen dit album oprecht echt goed vinden, zoals jij.
Verder ben ik het juist met je eens: we zitten hier om muziek te beoordelen, dat bedoelde ik ook. En ook ik erger me juist aan overdreven (zeker ook) hoge en lage beoordelingen, ondersteund met felle zwart/wit standpunten, puur om het polariseren en vind dat dus juist kinderachtig.
Aan de andere kant is en blijft muziek emotie, dus het eens lekker oneens zijn hoort er wel weer bij.

Dat van de media waar Freakyy het over heeft is natuurlijk wel waar. Ook de marketing van U2 en vooral Bono is wel erg opgedrongen en gigantisch van omvang. Dat irriteert heel wat muziekliefhebbers en kan zo averechts werken. Ik kan me zo goed voorstellen dat je, nu het ergste voorbij is, alsnog je score verhoogt.

@west Wat die marketing betreft, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Helaas is het zo dat er in de muziekindustrie veel geld omgaat. Maar dat zijn dingen waar wij, klanten, weinig aan kunnen doen. Als het stof opgetrokken is, wordt de muziek weer het belangrijkst en kunnen we daar idd weer op een prettige, maar soms ook stevige manier, met elkaar discussiëren.Met argumenten en geen non-opmerkingen.

Het stof is inderdaad opgetrokken en na weken geen marketing te hebben gezien en geen cd te hebben geluisterd, heb ik 'm weer opgezet. Dat doet de luisteraar goed: ik doe er gewoon nog een 0,5 bij.

Maar Ad, die 5,0* die jij geeft? Die heb ik bijvoorbeeld gegeven aan Achtung Baby: dat is toch another league dan deze No Line on the Horizon?

Daarom is het nou zo leuk,dat mensen van mening verschillen, west. Ik vind deze toch iets beter.

Dat de albums vanaf War tot pak'em beet Pop mij meer grepen is een feit, neemt niet weg dat ik dit een prima plaat vindt na het tegenvallende HTDAAB. Het lijkt erop alsof U2 heeft begrepen dat de tijd uiteindelijk ook vat krijgt op zelfs deze heren, behalve dan het duidelijk mindere 'Get on your boots'.

Ten tijde van ATYCB was er de b-kant 'The Ground beneath her Feet' wat ik een zeer interessant nummer vindt omdat U2 hierin een wat meer mellow, dromerige kant van zichzelf uitvond. In dit album vindt ik dezelfde sfeer terug, die wat mij betreft nog verder kan worden uitgediept. Ik ben dan ook zeer benieuwd hoe de band zich vanaf nu verder ontwikkelt.

Hoe je het ook went of keert, de lp's van U2, geproduceerd door het duo Eno/Lanois geven de muziek toch een wat andere "sound" dan die van Steve Lillywhite. Zonder de laatste tekort te doen geven die eerste 2 de sound, die eigenlijk bestaat uit sologitaar, basgitaar en drums telkens weer iets heel aparts. Dat is bij NLOTH weer goed te horen. Ik ben wel blij dat de groep een tijd wat geëxperimenteerd heeft met electonica, maar ik heb het idee dat ze daarmee een beetje dood spoor zaten. Persoonlijk hoop ik, dat het "restmatriaal" van de NLOTH-opnames ook nog op cd wordt gezet. Dat schijnt er nog volop te zijn en zou een wat zwaarder karakter hebben (meditatiever, volgens Bono). Dat zou het probleem van de, idd toch wel wat, aan slijtage onderhevige stem van Bono mooi op kunnen vangen. En de vraag van welke de beste van U2 tot nu toe is, vind ik zo moeilijk te beantwoorden, dat ik ik het maar houd bij de beste 4, TOF, NLOTH, TJT en Achtung Baby en en een paar andere op korte afstand.

Waneer U2 fans van het eerste (zoals ik) en van het latere uur (zoals vele anderen) elkaars meningen zouden respecteren.

Wanneer U2 haters hun punt maken en vervolgens wegblijven en U2 fans hierop niet voortdurend reageren zou deze thread veel korter zijn geweest.

Ik heb overigens deze cd nog in de plastic verpakking (voor 9,99 gekocht weet je) voor latere beluistering,

Zo interessant vind ik de muziek op de cd nadat ik een paar nummers heb gehoord in een cd-zaak

Het is nog slechts een kwestie van een paar dagen dat deze fantastische cd z'n nummer 1 positie in de rotatielijst kwijt is. Knap dat een album het zo lang op 1 volhoudt in de rotatielijst. (va. eind feb.). De opvolger, waarschijnlijk Doves' Kingdom of rust' mag er ook zijn en is een waardig opvolger!

...blijven draaien...het is een wereldplaat...kruipt gewoon ouderwets onder de huid...geloof me maar...volgend jaar en tot het einde der tijden krijg ik (en velen met mij) gelijk...

de groeten!

overigens...ik had laatst mijn mp3 platenspelertje gevuld met alles van U2 (studio) en alles van Pearl Jam (studio) en dan die magische shuffleknop ingedrukt...verrassend veel overeenkomsten en heel vaak zat ik er bij de eerste gitaarklanken naast...dacht ik dat het PJ was, bleek het U2 te zijn en vice versa...
Zegt dat iets over deze plaat...? Nee...het is slechts een bevinding...
Veel plezier en:
"Keep On Rockin' in the Free World"

quote van iemand downthere:
"Hoge bomen vangen veel wind
Ik heb de indruk dat daardoor de stemmen zich een beetje polariseren, maar als je naar de stem-verdeling kijkt lijkt dat wel mee te vallen. Misschien discussieren hier alleen de die-hard fanaten en de die-hard 'tegenstanders'. De middenmoot heeft blijkbaar niet zoveel te verdedigen "

Was het niet zo dat bijvoorbeeld Michael Jackson ooit in lijstjes bovenaan stond...zowel als BESTE én als SLECHSTE zanger...
U heeft gelijk...ik rust mijn zaak(je) )

Wederom een uitstekend album van U2!

We zijn het helemaal met elkaar eens.

Maar mensen, stop AUB eens met dat afkorten, het is een legpuzeel op den duur, zeker wanneer ik moe ben is het haast een kwis TOF, TJT, is het zovéél méér moeite om The Unforgettable Fire (dat is dan toch TUF en niet TOF ???) en The Joshua Tree voluit te typen? Ik kan er soms totaal niet opkomen en dan moet ik weer gaan klikken om te weten wat men bvb met HTDAAB bedoelt, o ja, How To Dismantle..... erg vermoeiend dat overdreven afkorten altijd!

En dat vreselijk kutwoord TIG wil ik nooit meer lezen, dat is niet eens Nederlands, miljaardedzjuu - dàt ook niet, dat is Vlaams!

Die afkortingen heb ik bij MuMe geleerd en ik dacht, laat ik maar met de tijd meegaan. Maar ik geef je helemaal gelijk, soms moet ik ook nadenken wat ze ermee bedoelen. Ik zal het bij deze ook niet meer doen . VEPWT ( Verder Een Prettig Weekend Toegewenst) Houdoe ( dat is Bredaas voor: het ga je goed; HGJG) Shit, nou doe ik het weer. Ajus!!!

Symbiose tussen experiment en klassiek U2-geluid

Wat mij betreft zijn Achtung baby en The Joshua tree U2's beste albums. Daarbij is de eerste me net iets dierbaarder dan de tweede, het is het experiment versus het vervolmaakte geluid. Pop en Zooropa, die op Achtung baby volgden, zijn ook zeer waardevolle platen, al klinken ze minder overtuigend. Waarschijnlijk omdat er vooral een zoekende U2 op te horen is, wat interessant maar niet altijd briljant materiaal oplevert.

De laatste twee platen, All you can't leave behind en How to dismantle an atomic bomb, zijn geroemd omdat U2 zogenaamd weer terug naar zijn roots zou zijn gegaan. Dat is niet helemaal waar. Want echte roots heeft U2 mijns inziens niet. Want voor het tijdperk van The Joshua tree waren de platen ook nogal uiteenlopend wat betreft sound. War was een puntige, scherpe plaat, die vooral ook zeer politiek getint was. Daar was U2 vooral nog een bandje met een jongensachtige bravoure. Maar de plaat ervoor (October) en die erna (The unforgettable fire) klonken heel anders. Dus wat zijn dan die roots waarnaar U2 terug zou zijn gegaan?

Maar goed, laat ik de semantiek voor wat die is. Na die twee minder gedurfde platen ligt nu alweer een tijdje No line on the horizon in mijn cd-speler. En ik vind het steeds moeilijker om een oordeel over het werk van U2 te vormen. Ik ken het werk misschien te goed om meteen een verhaal klaar te hebben. Na vele draaibeurten heb ik ook No line on the horizon in mijn hart gesloten. En een ding is zeker: beter dan How to dismantle is ie absoluut. De eenvoud van pure liedjes op All you can't staat me nog steeds zeer aan, maar de plaat erna is amper blijven hangen.

Ik vermoed daarentegen dat deze nieuwste wel een blijver is. Daarvoor valt er immers voldoende te ontdekken. Het beste nieuws is dat hij doet denken aan Achtung baby, al overklast ie deze plaat niet. Ik vrees dat U2 daarmee zijn beste plaat als 18 jaar geleden heeft gemaakt. Dat album ontstond uit een zoektocht naar creatieve vernieuwing die zo'n band volgens mij niet nog eens zal doormaken. Maar deze plaat durft wel van de gebaande paden te treden.

De inspiratiebron deze keer zocht U2 in Fez, Marokko. Het is een veel verteld verhaal in de media, maar voor de luisteraar is dat nauwelijks relevant. Want Fez moest vooral ruimte bieden voor nieuwe ideëen, invloeden van de plaats en het land zelf zijn niet hoorbaar. Alleen het nummer FEZ - Being born verwijst in naam naar het ontstaansoord. Dat maakt dit uitstapje anders dan ten tijde van Achtung baby, toen ook de inspiratie hoorbaar uit Berlijn kwam. Net als David Bowie en Duitse periode had, heeft U2 dat met die plaat ook gehad.

Op No line on the horizon sluit U2 een wonderlijk pact tussen de traditionele en de experimentele U2. Daarom zijn Achtung baby en The Joshua tree de eerste referenties. Maar ook The unforgettable fire klinkt door, maar dat komt vooral doordat ook hier het producersduo Daniel Lanois en Brian Eno achter de knoppen hebben gezeten. Eno brengt het experimentele en het electronische in, Lanois is goed voor het warme en traditionele. Van Lanois mag een mooi liedje gewoon een mooi liedje zijn. Eno zoekt altijd naar de twist en maakt het geluid graag voller en voller.

De plaat valt uiteen in drie delen, waarbij mijns inziens deel een meteen het interessantst is - en dat is jammer, want na een lekker voorgerecht hoop je op meer lekkers. Deel twee komt mij het meest plichtmatig over. Dit betreft de uptempo-nummers als de zwakke single Get on your boots en het weinigzeggende Stand up comedy. FEZ - Being born, dat dit tweede deel afsluit, is al vele malen beter en compenseert de nummers ervoor die wat gewoontjes zijn. Op FEZ - Being born klinkt een ongewone weidsheid door, het is een nummer als ene avontuur, op voorhand weet je niet waar het je brengt.

De laatste drie nummers zijn U2-klassiekers. Het ingetogen White as snow laat vooral Bono's stem goed uitkomen. Vooral wanneer het een mooi duet met The Edge wordt, zo rond 3 minuut 30, klinkt de meesterhand van Lanois door. Maak het niet gekker dan nodig, speel mooi, zing mooi, that's it. Afsluiter Cedars of Lebanon is voor U2's doen ongekend verstild. Geschreven vanuit het perspectief van een oorlogscorrespondent, is dit een indrukwekkend nummer, op opvallende wijze fluisterend gezingzegd door Bono.

Maar, zoals gezegd, het echte genieten vindt plaats bij de eerste nummers van deze plaat. Wat mij betreft zijn No line on the horizon, Magnificent, Moment of surrender en Unknown caller alle vier ontegenzeggelijk topnummers. Hier is U2 het meest anders en het meest herkenbaar tegelijkertijd. Af en toe neemt de band een andere afslag, maar altijd is daar weer de herkenbaarheid, vooral in de vorm van het vertrouwde gitaargeluid van The Edge. Misschien omdat deze nummers het meest religieus zijn van toon en tekst dat ze het meest overtuigen, want daar zit uiteindelijk toch U2's handelsmerk. Dan komt Bono het dichtste bij.

Moment of surrender en Unknown caller zijn wat mij betreft de prijsnummers, mede vanwege de teksten waarin de thema's zoektocht en overgave op de typische Bono-manier voor iets bijzonder authentieks zorgen. Moment of surrender zou vanuit het gezichtspunt van een verslaafde zijn geschreven, maar het gaat net zo goed over de zoekende mens in zijn algemeenheid. Zoals de verslaafde zijn kick krijgt, krijgt de zoekende zijn antwoord. "At the moment of surrender, of vision over visibility"

Unknown caller bezingt een gesprek van God tot mens. Zoals eerder heeft Bono opnieuw zijn favoriete bijbeltekst verstopt. Nu is het een wekkerradio die in de tekst verwijst naar Jeremia 33:3: "Roep mij aan, en ik zal je antwoorden". Op de cover van All that you had de band dat in de cover gefotoshopt. (Zie hier.) In couplet en refrein krijgen om en om mens en God het woord. Terwijl de mens in de nacht zijn onzekerheid en zoeken bezingt, roept God op een nieuwe start te maken: "Restart en reboot yourself, you're free to go, shout for joy". Als het gesprek ten einde loopt, nemen eerst hoorn en orgel het over om in een soort psalm uit te barsten. 't Is maar een kort uitstapje, want dan stap The Edge groots in en maakt met een langgerekte solo van de ouderwetse psalm een psalm 2.0.

Wow, compliment Martin Visser !!

Ik vind het een leuk geschreven stuk (complimenten)waar ik het verder overigens niet mee eens ben ( zie mij stuk eerder). Dit vind ik trouwens wel een aardige quoute. Ik heb me regelmatig zitten afvragen waarom er geen Achtung Baby meer in zat. Apart om dit dan te lezen