U2 - No Line on the Horizon (2009)

Ieder houdt er zijn eigen graadmeters op na en dat doe ik niet . Ik heb maar één graadmeter en dat is of ik de nummers goed vind en dat is mijn eigen oordeel. Ik vind het gewoon een matig album omdat ik de nummers niet sterk genoeg vind. De opener vind ik bijv. totaal niet pakkend bijv. en is voor mij de zwakste opener van welk U2 album dan ook. Verder gaat het wat op en neer, maar het blijft wat zwalken.

Met die laatste conclusie kan ik het wel eens zijn

Toen het album uitkwam, vond ik het in eerste instantie beter dan ik had verwacht. Ik zette het af tegen Simple Minds - Graffiti Soul en die laatste vond ik net iets beter. Wil je echter een reëel beeld hebben van het belang (de relevantie) van U2 in het tijdsgewricht, het eerste decennium van de 21e eeuw, zul je niet af moeten gaan op populariteit (en hoe de verdeling daarvan is over leeftijdscohorten).

Dan zul je - eerlijk is eerlijk - de leading generatie in deze (Gen Z of Einstein, en de jongere Y'ers), de 15 - 25-jarigen moeten vragen in alle openheid de relevantie van dit album af te zetten tegen bijv:

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion
Editors - In This Light and on This Evening
Fever Ray - Fever Ray
Interpol - Interpol (uit 2010 weliswaar)
Mumford & Sons - Sigh No More

Dat zijn maar een paar voorbeelden. Wat OLR en OW'ers vinden van dit album is één ding, het belang dat de huidige generatie die ermee opgroeit aan hecht, lijkt me wellicht belangrijker dan de mening van de eerstgenoemden - vanuit de tijdscontext tenminste

Ben ik het niet mee eens.
Ik ga de doelgroep waar Justin Bieber zich op richt toch ook niet vragen wat ze van de laatste van Neil Young vinden ...

Ik geloof niet dat Mjuman dit bedoeld.
Het gaat er om hoe de huidige jongere generatie de albums beoordelen die heden te dage uitkomen. (Of ze smaak hebben is een ander verhaal )

Hier ben ik het gedeeltelijk mee eens. Je zal het aan de manager van U2 moeten vragen. Aan Bono ligt het niet volledig. Hij is wel teveel met andere dingen bezig dan muziek. Maar hij roept bijna iedere maand dat er een nieuw album aan gaat komen. Het zijn wel vijftigers bij U2. Bono heeft een gezin en een wereldtournee kost ook veel tijd. Dus we zullen met iets minder nieuw materiaal genoegen moeten nemen helaas.

Ik ben heel blij dat er een nieuw album komt dit jaar. No Line On The Horizon is leuk. Maar op een gegeven moment krijg ik toch wel weer zin in iets nieuws van U2.

Ik zal het idd even uitleggen: born in the 50's behoor ik tot de generatie vóór Generatie X, regelmatig aangeduid met "babyboomers", net als Musician trouwens

Groeide gelijktijdig op de optluikende pop- en beatmuziek. Ik heb geen idee hoe vaak ik destijds niet te horen heb gekregen dat dat herrie was, gespeeld door apen ("langharig, werkschuw tuig"), andere muziek: jazz, desnoods rock & roll, of een zachtere NL variant daarvan was - toen nog - populairder, en als implicatie ook beter, althans volgens de criticasters. Zelfs Skip Voogd, presentator voor een populair muziekprogramma voor jongeren, liet zich uitermate negatief uit over Rolling Stones - maar het was de muziek van een generatie. Wij lieten ons ook niet door de oudere generatie vertellen dat albums van Beatles, Stones, Beach Boys zoveel minder goed en irrelevanter waren dat het 12e albums van Ray Conniff, het 8e van Bill Haley of de laatste van Conny Froboess.

Binnen het werk van U2 vind ik dit een matig album, met drie * goed gewaardeerd. Het afzetten tegen hedendaagse muziek kan ik niet - in alle eerlijkheid - daarvoor ben ik te zeer 'historisch belast'; o.m. Boy, October en TUF zitten in mijn systeem. De geflatteerde 3* geven al aan dat ik dit album niet als "urgent" of "absolute must-have"zou willlen betitelen. De OW'ers en OMR's mogen roepen wat ze willen, in het Zeitgeistdenken is hun mening slechts een aardige wetenswaardigheid.

Iedere generatie gaat weer anders met muziek om. Zo ben ik opgegroeid met de jaren 90-U2. Ik ben 28 jaar oud nu. Achtung Baby was het eerste album dat ik van U2 hoorde. Toen was ik 7 jaar. Mijn vader had nog ergens The Unforgettable Fire als vinyl liggen in de kast. Die heb ik ook vaak gedraaid. Daarom ligt het me net iets beter dan The Joshua Tree. Ik heb Zooropa gevraagd als cadeau voor mijn tiende verjaardag aan mijn ouders. Op mijn dertiende ging ik naar mijn eerste concert, U2 in De Kuip op 18 juli 1997. Het maakte veel indruk. En toen was ik helemaal om. No Line On The Horizon is absoluut niet het beste album van U2. Maar ik kan er wel van genieten.

Da's niet helemaal juist geformuleerd: in essentie gaan we juist op dezelfde wijze met muziek om: we horen iets, we worden erdoor gegrepen/het raakt ons, we 'adopteren' het (da's de marketing-term ervoor) en nemen het op in ons systeem. We komen alleen in aanraking met andere muziek. In de 70's kreeg je andere muziek aangeboden (om naar te luisteren) dan in de 90's; Beter zou zijn: Iedere generatie gaat met andere muziek om.
Al hebben de multi-mediale veranderingen de laatste 20 jaar misschien een aanvullende rol gespeeld.

Muziek is evenwel synchroon (gemaakt in een bepaald tijdvak), maar door de wijze waarop muziek is vastgelegd is het tevens diachroon: oude muziek is nog steeds verkrijgbaar (via internet ook ) en te beluisteren. En dat is precies een essentiële rol van deze site: hedendaagse users (Gen Z/Einstein) kennis laten maken met het diachrone aanbod - en voor de oudere users kennis te nemen - als ze daarvoor openstaan - van het synchrone aanbod.

Het was inderdaad niet juist geformuleerd. Ik bedoelde te zeggen dat iedere generatie muziek anders ervaart. Dat is volgensmij wel zo. Omdat iedere generatie een ander referentiekader heeft.

Bijna geen één fan van U2 rekent Pop tot één van hun beste werken. U2 zelfs niet. Ik wel. Pop staat nu nog steeds als een huis, vind ik. Het is zelfs beter dan OK Computer van Radiohead, is mijn mening.

Nee de ervaring (waarneming) vindt op ezelfde wijze plaats, via de oren. Hoogstens verandert er iets aan de manier waarop iets tot je komt, radio, lp, cassette, cd, mp3 etc. Zie hieronder verder.



Een referentiekader is persoonlijk, maar dan nog kunnen mensen uit totaal verschillende culturen en generaties een bepaalde song een prachtnummer vinden. Ben het wel met je eens dat context in de 60s/70s vs 90/00s wel een verschil uitmaakt - daarvoor volstaat het voor mij om naar een foto te kijken van de straat waar ik woonde in de 60s en vervolgens er nu doorheen te rijden. Dan nog blijft dat sommige albums door meerdere generaties heen als een meesterwerk overeind blijven. Dus hoe belangrijk is context?

Wat een band zelf van een album vindt, interesseert mij totaal niet. Pop heb ik nooit een slecht album gevonden (misschien zelfs wel goed, maar daarvoor zou ik het eerst weer eens moeten draaien) en van Radiohead ben ik absoluut geen fan, al zullen ze heus hun verdiensten wel hebben.

Hier nog één! Pop vind ik één van de betere U2 albums, samen met October en The Unforgettable Fire.

Veel discussie plots over No Line on the Horizon en wat U2 ons ooit nog te bieden heeft.
Ik denk dat U2, als er nog een nieuwe CD gaat verschijnen, met nog meer van hetzelfde gaat komen.

Sinds 2000 spelen en schrijven ze via een vaststaand concept. Radio vriendelijk en goed verkoopbaar. Daar hoeft niets mis mee te zijn.
U2 is allang geen leuk bandje meer die maakt wat ze zelf willen.
U2 is feitelijk een miljoenen bedrijf, een instituut, met heel veel commerciele belangen, grote verantwoordelijkheid voor honderden werknemers. Het is Business. Dus zomaar even een plaat opnemen die ze zelf echt willen, uit de losse pols en schijt aan commercie en verkoopcijfers, die vrijheid zijn ze jaren geleden al kwijtgeraakt.

Ik vrees dat je voor een groot deel gelijk hebt. Maar zijn er niet veel meer van dergelijke 'instituten' in de pop/rockwereld? Commercie en inspiratie zijn nooit los verkrijgbaar (geweest). Daarom gingen ook zoveel bands door 'interne spanningen' op de fles (vaak letterlijk). U2 is inderdaad een bedrijf, die kan zich geen split-up permitteren.

Mee eens. U2 is een bedrijf geworden dat producten maakt. Was het nog maar een groep kunstenaars waarbij de kunst en de boodschap voorop stonden.

Maar het hoeft niet zo te zijn. Pearl Jam, Tool, Radiohead en Bruce Springsteen zijn ook groot, rijk en door de wol geverfd, maar doen volgens mij precies waar ze zin in hebben, en behouden hun integriteit. Ik krijg niet de indruk dat zij zich bij het maken van hun muziek druk maken om verkoopcijfers en de waarde van hun 'bedrijf'.

No line on the horizon is te berekenend, een verzameling losse nummers zonder eenheid. Het is een greatest hits album van de periode 2005-2009 van een band die niet kan kiezen omdat ze met alles en iedereen rekening willen houden. Lief, maar het werkt niet.

Ik ben bang dat je daar geen gelijk in hebt.
Een band als Radiohead is zichzelf wel trouw gebleven. Maar achter de schermen zijn de heren van de platenmaatschappij zeer bepalend.
Een cd uitbrengen en flink promoten kost miljoenen en dat moet dubbel en dwars worden terug verdiend.

En dan heb ik het nog niet eens over het geld wat de sponsors willen verdienen mocht er een grote tour worden gehouden. Achter de schermen wordt zo'n bandje heel wat onder druk gezet. De wijze van het managen van grote bands wordt door dezelfde personen gedaan als degene die achter Justin Bieber opereren.

Ik heb nu het ganse album opnieuw beluisterd en nummer per nummer beoordeeld.

1. No Line on the Horizon (4:08)
Klinkt mysterieus waarbij de Bono met volle borst zingt bij begeleiding van gitaar in combinatie van synths met uitbundig refrein. Zeer geslaagde opener vooral door de sfeer en afwisseling.
Cijfer: 8,5

2. Magnificent (5:20)
Begint met een dreigend gitaargeluid waarna de synths komen invallen. Tegen het minuut swingt het de pan uit waarbij het ritme mij doet denken aan Pride maar de melodie is anders. Eigenlijk een typisch U2-nummer met karakteristieke The Edge-gitaar maar met veel passie waarbij het refrein blijft staan als een huis.
Cijfer: 8,5

3. Moment of Surrender (7:20)
Hier wordt gas terug genomen waarbij de sublieme orgel en de zang van Bono het nummer bepalen. Een episch en pastoraal aandoend nummer dat misschien wat te uitgesponnen is maar die gitaarsolo vind ik prachtig.
Cijfer: 8

4. Unknown Caller (5:59)
Eén van de beste nummers op dit album mede door het gitaarwerk van The Edge dat het nummer bepaalt, erg pakkend. Dat orgel-middenstuk gevolgd door een gitaarsolo zorgt voor een treffend einde.
Cijfer: 9

5. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight (4:10)
Een nummer dat ik steeds meer weet te waarderen waarbij The Edge weer op zijn best is. Vlot nummer met een refrein die blijft hangen.
Cijfer: 8

6. Get on Your Boots (3:23)
Het minste nummer op dit album - het lijkt hier wat dissonant - maar toch best te doen. Moet het vooral hebben van de sterke riff en baslijn en effecten.
Cijfer: 6,5

7. Stand Up Comedy (3:46)
Een vrij stevig gitaargeluid, een degelijk U2-nummer met prima zang maar verder niet echt opzienbarend.
Cijfer: 7

8. Fez - Being Born (5:12)
Het meest verrassende nummer en een nieuw hoogtepunt op dit album door de aparte arrangementen en geluidseffecten. Klinkt hierdoor wat groots en een tikkeltje bombastisch maar geweldige opbouw met ingebouwde spanning.
Cijfer: 9

9. White as Snow (4:37)
Heeft de inderdaad de sfeer van een koude besneeuwde winterdag, sober, melancholiek en breekbaar. Een nummer van buitenaarde schoonheid en wat mij betreft het beste op dit album.
Cijfer: 9,5

10. Breathe (4:56)
Dit nummer heeft een meer dreigende sfeer, ook vrij bombastisch en groots maar het zijn vooral de zang van Bono en het gitaar van The Edge die het nummer naar de hoogte tillen.
Cijfer: 8,5

11. Cedars of Lebanon (4:09)
Daarna weer een ingetogen nummer dat mij wat doet denken aan One. Erg melancholiek, sober gebracht met pakkende tekst, waardige afsluiter.
Cijfer: 8

Natuurlijk klinkt het typisch U2 door de zang van Bono (die op dit album erg sterk is) en de gitaar van The Edge die prominent aanwezig is. De kleine vernieuwingen zitten in de arrangementen waar Eno en Lanois verantwoordelijk voor zijn. Dit album bevat geen bonafide hits maar vormt wel een sterk geheel met veel sfeer en afwisseling.

Tsja, het is jouw mening en die mag je met hand en tand (of hoe zeg je dat ) verdedigen , maar het gemiddelde van 3,41 geeft al aan dat het Mume-publiek er toch wat anders/negatiever over denkt. Nogmaals, ik vind ze hier (op dit album) zwalken.

+ 1 - zie mijn eerdere commentaar

Mooi helder verslag. Je gemiddelde beoordeling komt op 8,18. dat is dan een 4,0 afgerond. Of zit er nog een verborgen plusje naar boven in je afronding, bijvoorbeeld 0,33 punten voor de hoes?

Nou LucM, ik heb nog niet al je berichten gelezen. Maar dit is een mooie beoordeling. Chapeau! Ik ben het er bijna helemaal mee eens. Ik ga het album weer eens opzetten. Ik heb er zin in gekregen.

Kan me er bijna volledig in vinden.

Qua vinden zou'k willen zeggen - volg deze verstandige raad eens Zoek jezelf broeder

Ik vind het ook nog steeds geen slecht album, ook niet slecht afsteken tegen ander werk van U2. Ik kan Luc daarom aardig volgen. Ik ben alleen minder weg van een nummer als Moment of Surrender, dat ik te traag vind en te langdradig.

Is nou het grootste probleem dat er sprake is van, zeg maar, de bedrijfsstilstand van U2? Of vind je nu juist de evolutie van U2 naar uiteindelijk No Line On the Horizon het struikelblok?

Ik ben overigens helemaal geen U2 die hard, heb ze ook wel eens een behoorlijk tijdje links laten liggen. Maar eerlijk gezegd vind ik, als je zou mogen spreken van een hernieuwde kennismaking, No Line On the Horizon beter dan Pop, Zooropa, How to Dismantle an Atomic Bomb en All that you can't leave behind.

Ligt in totaliteit lekkerder in het gehoor, overall genomen.
Voordat je nu roept "zie je wel, U2 = volledig mainstream geworden" zou ik dat toch te gemakkelijk vinden. Als compositie en uitstraling, vind ik bijvoorbeeld de opener minstens zo sterk als A Sort of Homecoming, de track waarmee The Unforgettable fire begint.
Magnificent een geweldige single, bijna van het niveau New Years day of dan toch in ieder geval Pride.

En zo het album afgaand, kent het weinig slechte momenten.

Het kan hoor, dat de redenatie is dat je het allemaal al een keer gehoord hebt en dat er niets nieuws is onder de horizon.

Wat ik schreef, Bono zingt en The Edge speelt gitaar. Daar is niets aan te doen. Maar Bono zingt niet meer of minder overdreven dan in de jaren '80. Zo groot is dat verschil gewoon niet.

Na een groot aantal luisterbeurten zit ik nu te twijfelen tussen een 3,5 en een 4. Ik denk dat als ik dit album zonder het eerdere werk van de heren in mijn achterhoofd te hebben moet beoordelen naar een 4 neig. Echter ik heb al dat eerder uitgebrachte moois wel in mijn achterhoofd en daarom blijft mijn 3,5 staan.

1. No Line on the Horizon doet me niet zoveel. Het klinkt mij wat te geforceerd en te rommelig. 6
2. Magnificent is een lekker U2 nummer, maar stijgt nergens naar grote hoogten. 7
3. Moment of Surrender is even wennen en misschien wat te lang. Gaat soms wat vervelen. 6,5
4. Unknown Caller is wat te lief om echt goed te worden. Het wederom gebruikte ge ohohoho doet er ook geen goed aan. 6,5
5. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight is een aardig nummer. Niet meer en niet minder. Zat wel een leuke videoclip bij. 6,5
6. Get on Your Boots ligt in de lijn van Vertigo, maar dan iets minder. De heren hadden denk ik een "kijk ons nog eens lekker rocken" nummer/eerste single nodig. 6
7. Stand Up Comedy heb ik altijd wel een lekker nummer gevonden. Goede gitaarsolo erin. 7
8. Fez - Being Born is U2 en Eno op hun best. 7,5
9. White as Snow is een van mijn favorieten. Van mij mogen ze een heel album met deze rustige nummers opnemen. Prachtig. 8
10. Breathe is wederom weer een goed U2 product. Niet memorabel maar weinig mis mee. 7
11. Cedars of Lebanon is mijn tweede favoriet van het album. Mooi nummer met als hoogtepunt de samenzang van Bono en Edge. 8

Na het zien van de docu van gisteren is het hopelijk wel duidelijk dat de term "op de automatische piloot" wat vaak wordt aangedragen als verwijt op de laatste 3 albums niet echt een legitiem verwijt is. Na War is elk U2 album een zware bevalling. Misschien niet zo zwaar als tijdens Achtung, maar toch dermate zwaar dat je de groep moeilijk kunt verwijten iets op de autopilot te maken.

Eigenlijk omdat er "no line on the horizon" is, vind ik dat we dit album maar ook snel weg moeten gummen

Ik vind "No Line on the Horizon" niet echt tegenvallend, maar ook allerminst overtuigend. Dat heeft U2 een beetje aan zichzelf te danken. Als je de lat in het verleden zo hoog hebt gelegd, dan kan ik het ook niet helpen dat ik die albums als referentie hanteer. Want laat ik duidelijk zijn, "No Line on the Horizon" mag niet in de schaduw staan van "The Joshua Tree" of "Achtung Baby". Maar goed, dat maakt dit album nog niet slecht. Er zijn staan zeker goede songs op, met name de wat ingetogener nummers zijn best sterk, waarbij het sterke gitaarwerk van The Edge opvalt. De stem van Bono vind ik over de gehele linie overigens niet heel bijzonder. Helaas staan er ook een aantal echt slechte nummers op "No Line on the Horizon". Een nummer als "Get on your Boots" is tenenkrommend. Ik ben een echte albumluisteraar, dus die minpuntjes hebben een grote impact op mijn beleving van dit album als geheel. Dus ondanks dat "No Line on the Horizon" zijn momenten kent, vind ik het over het geheel gezien niet meer dan een redelijk album.

Ik kan me wel vinden in je betoog. Ik waardeer het album echter nog wel iets hoger omdat ik het nog altijd voldoende vind. Dat je de stem van Bono niet heel bijzonder vind ben ik niet met je eens. Ik vind Bono's stem op dit album juist beter klinken dan op de twee voorgangers.

Het lijkt erop dat nu eindelijk de eerste single van het nieuwe album uitgebracht gaat worden.
Tijdens de Super Bowl (2 februari) moet dit gaan gebeuren. Ben benieuwd.

Ook dit is zo'n album die ik thuis heb, en waar ik toch nog niet op had gestemd. Ik heb hem vandaag na het thuiskomen weer eens uit de platenkast gehaald en er naar geluisterd. Het album klonk wel aardig met wat goede nummers als 'Magnificent', 'Get on your boots' en 'Unknown caller', maar ook mindere goede nummers. Ze halen het niet meer in vergelijking met het werk die zij tussen 1981 en 2004 maakten, maar het knap dat een band met leden daarvan rond de vijftig nog steeds in staat waren om weer een hit te scoren.

Mark17
U2