U2 - No Line on the Horizon (2009)

Er zijn vele redenen om een hekel aan U2 te hebben. Die Bono bijvoorbeeld, met z'n messiascomplex en zonnebrillencollectie, dat is natuurlijk een zeer onuitstaanbaar mannetje. Zo iemand die als je hem op een feestje uitnodigt met alle meisjes gaat zitten flirten en alle spelletjes wint en iedereen een schuldcomplex bezorgt met z'n geoudenhoer over Afrika. Dan is er nog The Edge - wat natuurlijk een achterlijke artiestennaam is - die altijd zo'n stom mutsje op z'n hoofd draagt en met zijn gitaarsound wel zo achterlijk veel bandjes heeft beinvloed dat je nooit van je leven aan zijn galm zal kunnen ontkomen. En dan is er nog het feit dat U2 gewoon een retecommerciele band is die instant radiohitjes op commando uit kan poepen, liedjes die iedereen na een luisterbeurt mee kan brullen en dat dan ook massaal doet in de megalomane stadions die het Ierse kwartet steeds weer weet te vullen. Sinds ze in 1976 bij elkaar kwamen hebben deze Christelijke gladjakkers tot doel gehad de grootste rock & roll-act ter wereld te worden en het lijkt ze aardig te zijn gelukt.

Voor zover het cynisme dat ik noodzakelijk achtte om dit stuk mee te openen. Want als ik eens mijn ongeremde enthousiasme over deze band openlijk laat gaan word ik altijd nogal vies aangekeken door mijn muziekminnende vrienden. U2, dat kan toch niet? Daarom lijk ik mij altijd te moeten verantwoorden als ik over deze band spreek. En eigenlijk heb ik daar schoon genoeg van! Want als je platen als The Unforgettable Fire en Achtung Baby hebt gemaakt, wat maakt het dan uit dat je je gezicht constant op goede doelen-benefieten laat zien en met wereldleiders rond de tafel zit en niet van de radio te branden bent? 'Cool' is zo'n betrekkelijk stempel. Het belangrijkste is dat ik U2 geloof. En het is zonder enige twijfel de meest bezielde band die ik ken.

Een kanttekening die ik echter wel moet plaatsen is dat ik hun vorige twee platen - million-sellers All That You Can't Leave Behind (2000) en How To Dismantle An Atomic Bomb (2004) - nogal middelmatig vond. Niet dat er geen goede nummers op deze albums staan, maar ze klinken wel heel erg als U2 op de automatische piloot. Nogal bloedeloos en weinig avontuurlijk. Terwijl deze band in de jaren tachtig en negentig zichzelf juist kenmerkte door een constante vernieuwingsdrang ten opzichte van haar eigen sound. U2 was een spannende band omdat ze met grote regelmaat van stijl veranderde. Van de new wave en postpunk van Boy (1980) en October (1981), tot de etherische gospel en soundscapes van The Unforgettable Fire (1984) en The Joshua Tree (1987) en van de blues en country van Rattle & Hum (1988) tot de eclectische alt-rock van Achtung Baby (1991) en de ambient van het onder het pseudoniem 'Passengers' uitgebrachte Original Soundtracks 1 (1995). De platen Zooropa (1993) en Pop (1997) zijn mijn persoonlijke favorieten van de band. Over het algemeen worden deze juist als hun minste gezien, omdat ze hierop teveel hun eigen sound zouden verloochenen. Maar de combinatie van techno, ambient, krautrock en britpop zorgde voor een broeierig gevoel van avontuurlijkheid dat mij simpelweg het meest wist te raken. Ik hou nu eenmaal van een beetje onvoorspelbaarheid in muziek. U2's werk in de jaren nul was echter zo voorspelbaar als het kapsel van Balkenende. En aangezien voorspelbaarheid nu eenmaal verkoopt verwachtte ik dat het wel voorgoed over zou zijn tussen mij en U2.

Toch werd mijn nieuwsgierigheid wel geprikkeld toen ik hoorde dat U2 op haar nieuwe album weer wat avontuurlijker uit de hoek zou komen. No Line On The Horizon - zo heet die plaat - komt over twee weken officieel uit, maar is gisteren reeds over het internet uitgelekt. Nieuws dat de kranten haalde, terwijl het voortijdig lekken van een plaat tegenwoordig toch eerder regel dan uitzondering is. Giel Beelen mocht er bij De Wereld Draait Door over komen praten en stelde daar dat het album niet makkelijk te downloaden was, alleen voor mensen met connecties in de muziekwereld zoals hij was het album vindbaar. Ik heb die Beelen altijd wel een sympathiek non-figuur gevonden, maar hier probeerde hij zich toch echt belangrijker voor te doen dan hij is. Ik had het album ieder geval binnen vijf minuten gevonden en op mijn harde schijf staan.

Maar goed, de vraag is nu of No Line On The Horizon inderdaad een U2-album is dat de gebaande paden weet te verlaten, een plaat die meer weet te bieden dan instant-megahits. Waarbij ik overigens wil benadrukken dat ik daar helemaal niet op neer kijk en er zelfs wel respect voor heb als je commercieel succes zo slim weet uit te melken als deze band op hun vorige twee albums wist te doen, maar dat het mij persoonlijk nou eenmaal niets doet. Een nieuw U2-album dat mijn bloed sneller kan laten stromen is natuurlijk iets waar ik stiekem op hoop, maar als dat niet het geval is: even goede vrienden. Ik heb immers genoeg platen van deze band waar ik wél ongelooflijk blij mee ben, dus alles wat daar bij zou komen is alleen maar mooi meegenomen. Bovendien, wie ben ik?

Met die instelling heb ik No Line On The Horizon aan een drietal luisterbeurten onderworpen en op dit moment schalt hij voor de vierde keer door mijn kamer. En ik kan zeggen: deze plaat laat mijn bloed zéker sneller stromen! Het biedt het beste van twee werelden. Aan de ene kant klinkt het typisch U2 en grijpen ze soms zelfs nóg meer naar hun vintage jaren tachtig-sound dan ze op hun vorige twee albums al deden. Daarmee lijkt de band toch het 'veilige pad' gekozen te hebben. Maar de nummers zijn meer dan gemakkelijke herhalingsoefeningen. Ze weten namelijk het 'mysterie' te vangen dat het beste jaren tachtig-werk van de band altijd méér liet zijn dan slim vakmanschap alleen en dat op die vorige platen nagenoeg ontbrak. Catchy liedjes die op meer dan één truukje berusten. Aan de andere kant gaat deze plaat óók verder waar het jaren negentig werk van de band (de trilogie Achtung Baby - Zooropa - Pop) gebleven was: een zoektocht naar nieuwe geluiden, sferen en stijlen.

De eerste single van het album, Get On Your Boots, was al wat langer bekend en is een zeer aanstekelijk lied. De vocale melodie is wel wat makkelijk geleend van Elvis Costello's Pump It Up - die het op zijn beurt weer jatte van Bob Dylan's Subterranean Homesick Blues - maar weet met z'n vuige gitaarriff en hiphop-break toch te verrassen. Toch is het het minste nummer van het album. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight en Stand Up Comedy zijn minstens zo catchy en springerig, maar hebben een element van waanzin in zich dat ze meer laat zijn dan de zoveelste U2-meezingers. Ze lijken eerder uit de hoek van Achtung Baby's The Fly te komen dan dat ze voor de zoveelste keer het thema van Elevation of Vertigo uitkauwen.

De overige acht tracks van het album zijn stukken minder makkelijk dan deze drie songs en groeien per luisterbeurt. Het zijn gelaagde composities die soms wel zes of zeven minuten duren en waarin geluidsmagiër Brian Eno - de huisproducer van de band - zich helemaal kan laten gaan met spannende soundscapes en geluidjes. No Line On The Horizon is een uiterst sonisch avontuur. Dit komt het best naar voren in de eerste vier en de laatste twee tracks. Het titelnummer is het spannendste openingsnummer dat U2 heeft afgeleverd sinds Zooropa, Magnificent brengt het beste van The Unforgettable Fire en The Joshua Tree samen tot een intens beest van een song, het pastorale Moment Of Surrender is het meest epische nummer dat U2 geschreven heeft en Unknown Caller springt van de ene geniale melodie naar de andere. De twee afsluitende tracks, Breathe en Cedars Of Lebanon, zijn bijna psychedelisch te noemen. Mijn twee favoriete U2-songs, If You Wear That Velvet Dress en Wake Up Dead Man - beide van Pop - zijn bovendien in het laatste nummer terug te horen. Het pompeuze FEZ-Being Born en de intieme hymne White As Snow moeten voor mij waarschijnlijk nog groeien, maar klinken alvast veelbelovend.

Mijn enige kritiekpunt op No Line On The Horizon zijn toch wel de teksten. Als tekstschrijver heb ik Bono nooit erg hoog hebben zitten, maar toch wist hij mij vroeger nog weleens te raken. Toen durfde hij soms klein en persoonlijk te zijn. Helaas is hij op dit nieuwe album weer nogal sloganesk bezig en is op bijna elk nummer het woord 'love' te horen, waardoor dat nogal een dooddoener wordt. Jammer, want dit obstacel zou het album uiteindelijk ervan kunnen weerhouden volledig in mijn hart gesloten te worden. Zijn voordracht maakt echter een heleboel goed; hij weet zijn uitgekauwde verzen vol vuur te brengen, overschreeuwt zichzelf soms onderwets en lijkt er al met al tenminste zelf in te geloven.

No Line On The Horizon is op z'n minst een interessante U2-plaat te noemen en dat is zeker een verademing na twaalf jaar creatieve stilstand. Of deze plaat ook echt net zo goed is als dat ik hem nu vind zal de tijd uit moeten wijzen. Maar op dit moment ben ik weer eens volledig in extase over U2 en daar schaam ik mij in het geheel niet voor. Er zijn vele redenen om een hekel aan U2 te hebben, maar die wegen niet op tegen de redenen om deze band in je hart te sluiten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Heel bewust laat ik de bijbehorende namen van users weg, simpelweg omdat die even niet ter zake doen in mijn commentaar.
Zo voorspelbaar als U2 na al die jaren is geworden (hallo mag het, noem eens een band die dat na zo'n lange tijd niet is), zo voorspelbaar zijn alle reacties op dit nieuwe album. Dit is precies wat ik verwachtte aan reacties, en nu heb ik echt lukraak lopen quoten zonder er iets mee te willen zeggen over de betreffende users.
Heel simpel: ik had ze zelf ook neer kunnen pennen als ik wat eerder zou reageren.
Ik had nu ook een track bij track bespreking kunnen maken en dat laat ik achterwege. Niet omdat er users zijn die zich er aan storen maar puur omdat ik er gewoon niet zo veel van kan maken. Over U2 is alles al eens gezegd en ik heb op die manier mijn zegje bij andere albums van de mannen al gedaan.
U2 is U2 en levert af wat ik van ze verwacht na al die jaren. Het is degelijk, het is een band die ik leuk vind maar waarvan ik ook niet meer gillend gek word als 25 jaar terug. 25 Jaar dames en heren...... Hoe moet ik als bijna veertiger dan nog reageren op een bandje die ik hemelbestormend vond toen ik 14, 15 was?!
Ik wil daar niet eens meer als zodanig op die manier op reageren. Ze leveren in mijn oren geen wanprodukt af. Ik heb o.a. een quote gemaakt van de opmerking over de zang van Bono want dat viel mij net als meerdere users ook wel op, maar ook dat is niet eens zo vreemd denk ik. Bono mag misschien wel een jonge hond willen zijn, hij is het niet meer en dat begin je te horen. Spijtig, maar daar doe je nu eenmaal niet zo veel aan. Ouder worden gaat nu eenmaal gepaard met slijtage dus ook aan de stembanden.
Voor mij is het dan ook allemaal niet zo moeilijk: ik wilde niet verrast worden, ik verwachtte niet verrast te worden, ik word inderdaad niet verrast en ben gewoon blij dat dit niet een album is die ik met tegenzin toevoeg aan de collectie die ik graag compleet wil houden.
Het is lekker genoeg om er van te genieten en het hoeft echt niet allemaal meer op een 'hemelse wijze' want daar heb ik momenteel andere artiesten voor.
Knop voluit, verstand op nul en niet te moeilijk doen en dan is No Line on the Horizon gewoon een erg lekker plaatje geworden.

De nieuwe U2........

Tsja wat kan je er nog van zeggen....... op de automatische piloot genavigeerd....??? Misschien wel het klinkt iig allemaal wel erg bekend en het is dan ook zeker niet vernieuwend en ze blijven gewoon op de gabaande paden, maar wat had ik er dan van wervacht....?????

Was niet in de veronderstelling dat we een geheel nieuw geluid te horen zouden krijgen en dus voldoet deze van U2 in die zin aan mijn verwachtingen........ Het is gewoon een degelijk stukje rock van deze grootheden uit Ierland....... Kijk ze zijn al 30 jaar bezig en tsja dan heb je het allemaal wel een beetje gezien denk ik zo dan wil en hoef je niet meer zo nodig te vernieuwen of je kop boven het maaiveld uit te steken...... En dat is ook helemaal niet nodig als je gewoon doet waar je ontzettend goed in bent en daar ook nog plezier en voldoening uit kan halen is dat tog gewoon helemaal ok......

Deze is dus simpel weg gezegd een voortzetting op hun vorige album van een even hoog nivo en met een zelfde soort rock..... Niets nieuws of bijzonders maar wel heel degelijk..... en over een jaar of 4 a 5 komen ze gewoon weer met een soort gelijk album niets mis mee............

4*

Ik verhoog nog maar eens met een halve ster. Een heerlijk ingetogen en dromerig geluid heeft dit album toch. Helemaal niet zo standaard en recht-toe-rechtaan als door sommigen beweerd wordt. Perfect album voor de regenachtige herfstdag.

Ook opvallend dat we hier eindelijk weer met een album-georiënteerd U2 album te maken hebben. Er is duidelijk hard gewerkt om de juiste sound en sfeer te pakken te krijgen en wat mij betreft is het gelukt. Heerlijke klanktapijten staan overheersen waarbij het bekende pompeuse U2 geluid ingeruild wordt voor een meer ingetogen benadering.

Het album bevat weliswaar niet de bekende grote uitschieters en potentiële hits maar daar staat tegenover dat dit één van de meest consistente albums uit hun carrière is. De kritiek dat het geen echte vastomlijnde nummers bevat is begrijpelijk, maar eigenlijk niet van belang. Het is maar wat je belangrijk vindt. Muziek kan gezien worden als een ontdekkingsreis en een album als dit moet je gewoon ondergaan.

Geweldig album, en dat nog zo laat in hun carrière. Van het Rolling Stone-syndroom is godzijdank geen sprake. 4,5*

Ook ik vind de vergelijking gerechtvaardigd. Zoals eerder gezegd heeft U2 altijd dezelfde samenstelling gehad. Daarnaast heeft de band qua stijl, daar zullen waarschijnlijk veel mensen het niet mee eens zijn, weinig veranderingen doorgemaakt. U2 is geen Beatles, Kinks, Bob Dylan (bij wie stijl, van tijd tot tijd zou veranderen) en ook geen Deep Purple, Genesis, Fleetwood Mac (en misschien Pink Floyd) waarbij door andere samenstellingen vergelijkingen wat betreft progressie ook niet altijd makkelijk is.

Ik heb het idee dat de vergelijking bij U2 gerechtvaardigd is. Belangrijke pijlers zijn (clichématig) vernieuwing en herkenning. Teveel herkenning is mijns inziens niet goed omdat het dan teveel van hetzelfde is en teveel vernieuwing is ook gevaarlijk omdat de band wellicht niet meer herkenbaar is. Een goede balans tussen deze twee is mijns inziens het recept voor 5*.

In het geval van NLOTH heb ik het Been-there-done-that gevoel. Er staat teveel van hetzelfde op (of van wat ik van de eerdere U2-albums ken) zonder dat daar een kwalitatieve of emotionele meerwaarde aan is toegevoegd. De geëikte klassiekers (waar U2 het van moet hebben: zie de best of 1980s en 1990s) komen niet terug op dit album. Het enige nummer wat mij bij is gebleven is het titelnummer zelf, en ook een nummer als Magnificent, wat dan die klassieker zou moeten worden, zou ik niet op een Best-Of album willen zetten. Om eerlijk te zijn heb ik dit gevoel met dit album nog veel sterker dan met de (door velen verfoeide) voorafgaande twee albums....

De dagen dat ik uitkeek naar de nieuwe U2 liggen al enige jaren achter mij. Neemt niet weg dat ik, al is het maar voor old times sake, trouw de nieuwe releases blijf kopen. Arm word je daar niet van, met die ene cd per 5 jaar, en ik ben natuurlijk graag compleet. Hoewel, niet arm, dat is dan als ik de remasters, die uiteraard in de meest luxe versie binnengehaald moetsen worden, niet mee zou tellen.

Maar allez, het eerste nieuwe U2 werk in vijf jaar dus. Op basis van in het verleden opgebouwd krediet, heb ik gemerkt dat ik heel veel geduld met dit plaatje heb gehad. Ongeveer 15 x zoveel geduld als met de meeste andere releases die me niet in 1 x op zijn minst de suggestie geven dat ik het na tig x draaien misschien wel leuk vind. Zeker 15 x gedraaid dus en het oordeel is voor het eerst in mijn leven bij een U2 plaat negatief. Dus haak hier maar af als je dat niet leuk vindt om te lezen.

Het plaatje begint zeer hoopgevend. Het titelnumer is goed te doen en Magnificent had ook op de beste cd's van U2 niet missstaan. Vintage U2 noemen we dat vandaag de dag geloof ik. Maar goed, dat nummer wordt direct gevolgd door een magnifiek dieptepunt. Misschien wel het slechtste nummer in de hele U2 catalogus. De titel "Moment of Surrender" doet een vlammende old school U2 kraker vermoeden, net als die andere liedjes van U2 met Surrender in de titel zeg maar. Maar het is werkelijk te slap voor woorden. In Oor noemen ze dit nummer geloof ik het emotionele hoogtepunt. Nou hebben ze bij dat blad al lang bewezen dat ze die ellebogen die ze er vroeger bij artiesten in hadden, inmiddels in hun eigen oren heben gestopt, maar hier bakken ze het wel heel bruin met hun gedweep. Ik beloof je: het duurt niet lang voordat een of andere Idols kandidaat dit liedje gaat lopen kwelen waarna Gordon vileine opmerkingen gaat maken over songkeuze.

Daarna word het er wel weer iets beter op maar vlammen zoals vroegah doet het nergens. Sterker nog, het tempo ligt over het algemeen laag, te laag. Reden waarom de plaat juist bij ouderen (waar ik zelf bij hoor) nog wel aan slaat. En daar waar er dan eens gas gegeven wordt, moet er weer perse een nieuw geluid worden uitgevonden. Dat Boots gedoe. Man man. Dat was zelfs op de laatste van Kane, die ik dankzij mijn vrouw, waar ik verder veel van hou, goed ken, het slechtste nummer geweest. Waarom nou niet gewoon doen waar je goed in bent? Dan hebben we nog Stand Up Comedy en dat is dan nog wel leuk. Tenminste als je zoveel van Led Zeppelin houdt dat je ook hun matigste nummers nog pruimt. Fez-Being Born is dan een aangenaam en niet meer verwacht hoogtepunt. Dit nummer, toegegeven, het is ook wat afwijkend van regulier werk, raakt in ieder geval een andere snaar dan die van irritatie. Vervolgens mogen we White als Snow ondergaan. Als dat nummer Last Christmas van Wham niet gaat verstoten van de meest gedraaide kerstplaat top zoveel, eet ik mijn latex regenpak op. Zonder mayonaise. Neemt niet weg dat dit nummer zowaar nog een positieve bijdrage levert aan het hoger uitpakken van mijn score dan 1 ster. Bono zingt fraai en het klinkt in ieder geval of hij gelooft wat hij zingt. Dat doet hij overigens ook in de prutsliedjes, dus aan zijn inzet ligt het niet. Dan komt er nog een rockertje en sluiten we af met zo'n beetje het meest besproken nummer. Dat Lebanon ding. Gezongen vanuit de invalshoek van een oorlogsverslaggever zo heb ik begrepen. Interessant uitgangspunt, matig uitgewerkt.

Dan heb ik ook nog wat te melken over de productie. Die is zompig en dof. Het zal de bedoeling van die hippe Eno en Lanois wel geweest zijn maar met het budget waarmee U2 een plaatje op kan nemen, verwacht ik iets wat klinkt als een klok en niet als een in een emmer olie gedonderde radiowekker.

Voor de goede orde, ik durf mij zelf, zelfs in deze tijd, U2 fan voor het leven te noemen. Heb kaartjes voor 21 en 22 juli enzo.

En weet je...ik ben niet eens teleurgesteld. Ik ben gewoon ontzettend kwaad. Dat mijn vroegere idolen zoiets als dit gemaakt hebben. Met voorsprong zwakste U2 plaat ever.

Symbiose tussen experiment en klassiek U2-geluid

Wat mij betreft zijn Achtung baby en The Joshua tree U2's beste albums. Daarbij is de eerste me net iets dierbaarder dan de tweede, het is het experiment versus het vervolmaakte geluid. Pop en Zooropa, die op Achtung baby volgden, zijn ook zeer waardevolle platen, al klinken ze minder overtuigend. Waarschijnlijk omdat er vooral een zoekende U2 op te horen is, wat interessant maar niet altijd briljant materiaal oplevert.

De laatste twee platen, All you can't leave behind en How to dismantle an atomic bomb, zijn geroemd omdat U2 zogenaamd weer terug naar zijn roots zou zijn gegaan. Dat is niet helemaal waar. Want echte roots heeft U2 mijns inziens niet. Want voor het tijdperk van The Joshua tree waren de platen ook nogal uiteenlopend wat betreft sound. War was een puntige, scherpe plaat, die vooral ook zeer politiek getint was. Daar was U2 vooral nog een bandje met een jongensachtige bravoure. Maar de plaat ervoor (October) en die erna (The unforgettable fire) klonken heel anders. Dus wat zijn dan die roots waarnaar U2 terug zou zijn gegaan?

Maar goed, laat ik de semantiek voor wat die is. Na die twee minder gedurfde platen ligt nu alweer een tijdje No line on the horizon in mijn cd-speler. En ik vind het steeds moeilijker om een oordeel over het werk van U2 te vormen. Ik ken het werk misschien te goed om meteen een verhaal klaar te hebben. Na vele draaibeurten heb ik ook No line on the horizon in mijn hart gesloten. En een ding is zeker: beter dan How to dismantle is ie absoluut. De eenvoud van pure liedjes op All you can't staat me nog steeds zeer aan, maar de plaat erna is amper blijven hangen.

Ik vermoed daarentegen dat deze nieuwste wel een blijver is. Daarvoor valt er immers voldoende te ontdekken. Het beste nieuws is dat hij doet denken aan Achtung baby, al overklast ie deze plaat niet. Ik vrees dat U2 daarmee zijn beste plaat als 18 jaar geleden heeft gemaakt. Dat album ontstond uit een zoektocht naar creatieve vernieuwing die zo'n band volgens mij niet nog eens zal doormaken. Maar deze plaat durft wel van de gebaande paden te treden.

De inspiratiebron deze keer zocht U2 in Fez, Marokko. Het is een veel verteld verhaal in de media, maar voor de luisteraar is dat nauwelijks relevant. Want Fez moest vooral ruimte bieden voor nieuwe ideëen, invloeden van de plaats en het land zelf zijn niet hoorbaar. Alleen het nummer FEZ - Being born verwijst in naam naar het ontstaansoord. Dat maakt dit uitstapje anders dan ten tijde van Achtung baby, toen ook de inspiratie hoorbaar uit Berlijn kwam. Net als David Bowie en Duitse periode had, heeft U2 dat met die plaat ook gehad.

Op No line on the horizon sluit U2 een wonderlijk pact tussen de traditionele en de experimentele U2. Daarom zijn Achtung baby en The Joshua tree de eerste referenties. Maar ook The unforgettable fire klinkt door, maar dat komt vooral doordat ook hier het producersduo Daniel Lanois en Brian Eno achter de knoppen hebben gezeten. Eno brengt het experimentele en het electronische in, Lanois is goed voor het warme en traditionele. Van Lanois mag een mooi liedje gewoon een mooi liedje zijn. Eno zoekt altijd naar de twist en maakt het geluid graag voller en voller.

De plaat valt uiteen in drie delen, waarbij mijns inziens deel een meteen het interessantst is - en dat is jammer, want na een lekker voorgerecht hoop je op meer lekkers. Deel twee komt mij het meest plichtmatig over. Dit betreft de uptempo-nummers als de zwakke single Get on your boots en het weinigzeggende Stand up comedy. FEZ - Being born, dat dit tweede deel afsluit, is al vele malen beter en compenseert de nummers ervoor die wat gewoontjes zijn. Op FEZ - Being born klinkt een ongewone weidsheid door, het is een nummer als ene avontuur, op voorhand weet je niet waar het je brengt.

De laatste drie nummers zijn U2-klassiekers. Het ingetogen White as snow laat vooral Bono's stem goed uitkomen. Vooral wanneer het een mooi duet met The Edge wordt, zo rond 3 minuut 30, klinkt de meesterhand van Lanois door. Maak het niet gekker dan nodig, speel mooi, zing mooi, that's it. Afsluiter Cedars of Lebanon is voor U2's doen ongekend verstild. Geschreven vanuit het perspectief van een oorlogscorrespondent, is dit een indrukwekkend nummer, op opvallende wijze fluisterend gezingzegd door Bono.

Maar, zoals gezegd, het echte genieten vindt plaats bij de eerste nummers van deze plaat. Wat mij betreft zijn No line on the horizon, Magnificent, Moment of surrender en Unknown caller alle vier ontegenzeggelijk topnummers. Hier is U2 het meest anders en het meest herkenbaar tegelijkertijd. Af en toe neemt de band een andere afslag, maar altijd is daar weer de herkenbaarheid, vooral in de vorm van het vertrouwde gitaargeluid van The Edge. Misschien omdat deze nummers het meest religieus zijn van toon en tekst dat ze het meest overtuigen, want daar zit uiteindelijk toch U2's handelsmerk. Dan komt Bono het dichtste bij.

Moment of surrender en Unknown caller zijn wat mij betreft de prijsnummers, mede vanwege de teksten waarin de thema's zoektocht en overgave op de typische Bono-manier voor iets bijzonder authentieks zorgen. Moment of surrender zou vanuit het gezichtspunt van een verslaafde zijn geschreven, maar het gaat net zo goed over de zoekende mens in zijn algemeenheid. Zoals de verslaafde zijn kick krijgt, krijgt de zoekende zijn antwoord. "At the moment of surrender, of vision over visibility"

Unknown caller bezingt een gesprek van God tot mens. Zoals eerder heeft Bono opnieuw zijn favoriete bijbeltekst verstopt. Nu is het een wekkerradio die in de tekst verwijst naar Jeremia 33:3: "Roep mij aan, en ik zal je antwoorden". Op de cover van All that you had de band dat in de cover gefotoshopt. (Zie hier.) In couplet en refrein krijgen om en om mens en God het woord. Terwijl de mens in de nacht zijn onzekerheid en zoeken bezingt, roept God op een nieuwe start te maken: "Restart en reboot yourself, you're free to go, shout for joy". Als het gesprek ten einde loopt, nemen eerst hoorn en orgel het over om in een soort psalm uit te barsten. 't Is maar een kort uitstapje, want dan stap The Edge groots in en maakt met een langgerekte solo van de ouderwetse psalm een psalm 2.0.

Tja, voor mij is en blijft deze plaat geen uitnodiging om ze live te gaan bekijken, ik vind deze cd ondermaats. Critici blijken deze plaat zodanig op te hemelen maar ik versta hun lof eigenlijk helemaal niet ik vind heel deze plaat maar een magere bedoening.

Niet alleen doet U2 wat ze telkens doen, namelijk gebruikmaken van dezelfde soort riffs en weer diezelfde catchy zanglijnen. Zo doet Magnificent mij heel sterk denken aan vorige hits en doet Get on your Boots mij ook heel hard denken aan Vertigo.

De laatste 3 albums zijn voor mijn part echt overbodig, het is gewoon gericht op commercieel succes die een groep als U2 makkelijk keer op keer lijkt te halen.

Spijtige situatie want deze band heeft heel wat topplaten afgeleverd en daar heb ik enorm veel respect voor. Jammer maar ik verwacht niet veel spectaculairs meer van deze band.

Sorry maar dit is in mijn ogen echt géén doorsnee plaat... Luister eens naar het nummer Cedars of Lebanon, wat is dat een geweldig nummer en vooral de laatste 30 sec! 'Not bare in the beginning but when the story ends, gonna last with you longer than your friends'... Voor de rest is de plaat niet hoogstaand en dat komt vooral door nummers als: Get on Your Boots en Stand Up Comedy. Maar ik vind dit U2-waardig.

Ik heb hem wel gekocht toentertijd, ik sluit me wel bij je aan, Zooropa is niet om door te komen.

Bijkomend voordeel daarvan is dat je de draak "The Wanderer"dan niet haalt...

Beste album van U2 na Achtung Baby vind ik. Met knallers als 'Magnificent' en 'Breath'. Rustpuntjes zijn 'White as Snow en 'Cedars of Lebanon' Moment of Surrender vind ik een prachtig lied vol emotie.
Unknow Caller zou zo op War kunnen staan.
Enigste minpuntje is inderdaad Get on your Boots.
De 'overproducing' waar sommigen het over hebben is voor mij juist een voordeel omdat het goed klinkt en helder geluid heeft.

U2 had altijd mindere songs op hun albums, zo vond ik bv plaatkant 2 van "the Unforgateble Fire" ontzettend zwak.
Mede daardoor kom ik bij U2 op 1 uitzondering na ("Achtung Baby") nooit hoger als 4 sterren.
Hier is inderdaad "Get on Your Boots" te stupide voor woorden maar dat duurt maar 3:23 minuten.
Voor de gehele CD geldt dat Bono zijn stem teveel op de voorgrond gemixt is, vooral het openingsnummer wat ik al niet echt geweldig vind wordt hierdoor verpest.
"Magnificent" toont de passie en bezieling waarmee ze groot zijn geworden maar het kan beter.
"Moment of Surrender" is op zich aardig maar meer ook niet, echt een b-kant ofzo maar hier niet echt op zijn plaats.

Echter vanaf "Unknown Caller" vind ik het genieten, mooie intro's sterke songs en afwisselend.
Een klassieker vind ik "I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight", zo mooi !
"Stand Up Comedy" had op "Achtung Baby" niet misstaan maar is wat overgeproduceerd, wat dat betreft snap ik de kritiek daarop wel maar echt sterke songs kunnen dat hebben.
Een vreemd begin van "Fez - Being Born" maar wat geeft dat als je zo wordt meegozgen in dat mooie sferische klanktapijt ?

Het rustige "White as Snow" is een mooi rustpunt voor het geweldige "Breathe", lekker bombastisch begin en groots.
Nogal nietszeggende afsluiter trouwens maar op elk album van ze komen dat soort songs voor.
Nog net geen 4 sterren maar dat kan nog komen, zeker de helft van de songs zijn zeer sterk.

Ik heb nu het ganse album opnieuw beluisterd en nummer per nummer beoordeeld.

1. No Line on the Horizon (4:08)
Klinkt mysterieus waarbij de Bono met volle borst zingt bij begeleiding van gitaar in combinatie van synths met uitbundig refrein. Zeer geslaagde opener vooral door de sfeer en afwisseling.
Cijfer: 8,5

2. Magnificent (5:20)
Begint met een dreigend gitaargeluid waarna de synths komen invallen. Tegen het minuut swingt het de pan uit waarbij het ritme mij doet denken aan Pride maar de melodie is anders. Eigenlijk een typisch U2-nummer met karakteristieke The Edge-gitaar maar met veel passie waarbij het refrein blijft staan als een huis.
Cijfer: 8,5

3. Moment of Surrender (7:20)
Hier wordt gas terug genomen waarbij de sublieme orgel en de zang van Bono het nummer bepalen. Een episch en pastoraal aandoend nummer dat misschien wat te uitgesponnen is maar die gitaarsolo vind ik prachtig.
Cijfer: 8

4. Unknown Caller (5:59)
Eén van de beste nummers op dit album mede door het gitaarwerk van The Edge dat het nummer bepaalt, erg pakkend. Dat orgel-middenstuk gevolgd door een gitaarsolo zorgt voor een treffend einde.
Cijfer: 9

5. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight (4:10)
Een nummer dat ik steeds meer weet te waarderen waarbij The Edge weer op zijn best is. Vlot nummer met een refrein die blijft hangen.
Cijfer: 8

6. Get on Your Boots (3:23)
Het minste nummer op dit album - het lijkt hier wat dissonant - maar toch best te doen. Moet het vooral hebben van de sterke riff en baslijn en effecten.
Cijfer: 6,5

7. Stand Up Comedy (3:46)
Een vrij stevig gitaargeluid, een degelijk U2-nummer met prima zang maar verder niet echt opzienbarend.
Cijfer: 7

8. Fez - Being Born (5:12)
Het meest verrassende nummer en een nieuw hoogtepunt op dit album door de aparte arrangementen en geluidseffecten. Klinkt hierdoor wat groots en een tikkeltje bombastisch maar geweldige opbouw met ingebouwde spanning.
Cijfer: 9

9. White as Snow (4:37)
Heeft de inderdaad de sfeer van een koude besneeuwde winterdag, sober, melancholiek en breekbaar. Een nummer van buitenaarde schoonheid en wat mij betreft het beste op dit album.
Cijfer: 9,5

10. Breathe (4:56)
Dit nummer heeft een meer dreigende sfeer, ook vrij bombastisch en groots maar het zijn vooral de zang van Bono en het gitaar van The Edge die het nummer naar de hoogte tillen.
Cijfer: 8,5

11. Cedars of Lebanon (4:09)
Daarna weer een ingetogen nummer dat mij wat doet denken aan One. Erg melancholiek, sober gebracht met pakkende tekst, waardige afsluiter.
Cijfer: 8

Natuurlijk klinkt het typisch U2 door de zang van Bono (die op dit album erg sterk is) en de gitaar van The Edge die prominent aanwezig is. De kleine vernieuwingen zitten in de arrangementen waar Eno en Lanois verantwoordelijk voor zijn. Dit album bevat geen bonafide hits maar vormt wel een sterk geheel met veel sfeer en afwisseling.

Ik vind "No Line on the Horizon" niet echt tegenvallend, maar ook allerminst overtuigend. Dat heeft U2 een beetje aan zichzelf te danken. Als je de lat in het verleden zo hoog hebt gelegd, dan kan ik het ook niet helpen dat ik die albums als referentie hanteer. Want laat ik duidelijk zijn, "No Line on the Horizon" mag niet in de schaduw staan van "The Joshua Tree" of "Achtung Baby". Maar goed, dat maakt dit album nog niet slecht. Er zijn staan zeker goede songs op, met name de wat ingetogener nummers zijn best sterk, waarbij het sterke gitaarwerk van The Edge opvalt. De stem van Bono vind ik over de gehele linie overigens niet heel bijzonder. Helaas staan er ook een aantal echt slechte nummers op "No Line on the Horizon". Een nummer als "Get on your Boots" is tenenkrommend. Ik ben een echte albumluisteraar, dus die minpuntjes hebben een grote impact op mijn beleving van dit album als geheel. Dus ondanks dat "No Line on the Horizon" zijn momenten kent, vind ik het over het geheel gezien niet meer dan een redelijk album.

Volledig waardeloos album dit van Bono en co. Matige tot zwakke nummers die klinken als flauwe aftreksels van eerder werk en de single Get on your boots is ronduit een lachertje. Een nieuw dieptepunt, maar het kon nog slechter bleek hierna. 1,5 ster