U2 - No Line on the Horizon (2009)

You Too Stuart?!

Maar je hebt gelijk, na de grote Bruce Springsteen falen nu ook de helden van U2...

Dat had je gedacht. Het is 5 jaar geleden dat hun vorige album + tour er was. Ook nu willen ze weer stampvolle stadions vullen voor hele forse toegangsprijzen.
Dat is in het huidige financiële klimaat (mooi gezegd he) een stuk lastiger. En zonder album is dat nog wat lastiger: kijk zelfs maar naar the Stones en hun laatste wereldtour. Anders zien heel wat jonge gasten (en misschien ook wel wat oudere lieden) U2 als een gouwe ouwe band (bekend van Arbeidsvitaminen!).

Vandaar dus dit gemakzuchtige, verplichte albumpje (+ videoclips + optreden bij de Brit Awards etc.). Zo komt het althans op mij over: ze zijn er niet vol voor gegaan (hoop ik).

Zonder GOED album is dat nog lastiger, ben er daarom van overtuigd dat ze hier hun stinkende best op hebben gedaan. Overigens heeft dat niks te maken met naamsbekendheid, maar meer met het hooghouden van hun naam. Daar heb je dus een goed album voor nodig. Smaken blijven verschillen, maar ben ervan overtuigd dat ze niet gemakzuchtig zijn geweest, 'safe' misschien wel, maar dat is wat anders.

@Reptile71: geef even je stem door.

Weer een prima album van U2. Best knap dat ze na zoveel jaren toch telkens weer kunnen verrassen zonder in herhaling te vallen. Het unieke U2 geluid blijft aanwezig en Bono is goed bij stem. Get on Your Boots is helaas wel een misser. Tja wat men ook zegt over U2 (zelf ben ik nooit gecharmeerd van Bono geweest). Ze laten toch elke keer weer zien dat ze bij de top horen.

Ik zou niet weten waarom ik dat al zou moeten doen en überhaupt moet doen. Maak ik nog steeds zelf uit.

Tuurlijk je hebt helemaal gelijk, maar gezien de vele negatieve reacties op dit GOEDE album mogen de positieve niet achterblijven

Ik denk dat je daar een heel goed punt hebt. Toen Madonna en U2 als eersten een contract afsloten met Live Nation, werden juist de concerten (en de mechandising eromheen) het fundament voor die overeenkomst.

De cd's zelf zullen - raar maar waar - steeds minder de basis zijn voor het business model, maar wel de aanleiding. Gevraagd naar mogelijke, toekomstige ontwikkelingen heb ik ooit eens geschreven over een (nog niet bestaande), futururistische website "myimageshirt.com" waar je als fan van een band jezelf kon registeren en daar tegen betaling bewegende beelden van je favoriete band kon downloaden om die weer te geven op een shirt dat was geïmpregneerd was met e-paper.

Daar zit dan dus ook weer geld in - je identificeren met een band en dat tonen.

Ik heb het album tot nu toe driemaal beluisterd en vind het erg slecht.

Je hoeft niet meer te luisteren, want lager als een 0,5 gaan we hier niet.....Your Favorite Worst Nightmare.... is over.....

Voor mij is het in ieder geval het minst toegankelijke album van U2.

Alleen daardoor vind ik het al .enigszins vernieuwend. Ook eens met de koptelefoon beluisterd en dan hoor je veel bliepjes die niet echt U2-achtig te noemen zijn.

Maar voor mij nog steeds te vroeg om te stemmen. Knap dat zoveel andere mensen dat wel kunnen.

Begrijp echt niet hoe mensen dit album als 'save' kunnen betitelen! Dit is toch veel avontuurlijker dan ATYCLB en HTDAAB (niet dat dat zo moeilijk is), dat vond ik pas 'berekende' platen en daarom ook gewoon hun twee minste albums (alhoewel nog steeds zeker niet slecht).

NLOTH is zeker geen hoogst-experimentele plaat en ook klinkt het typisch U2. Maar toch is het veel minder hap-slik-weg dan de vorige twee. Er gebeurt erg veel in de liedjes, zowel de geluiden, productie en arrangementen als de songstructuren. Ik vind Boots zeker het minste nummer van de plaat, maar nog steeds een veel 'sprankelendere' single dan bijvoorbeeld Elevation of Vertigo. Dat vond ik maar flauwe meespring-nummers. Knap als je het kan maken hoor, maar mij doet het niets. Dan vind ik Boots toch echt stukken beter. Het is rete-catchy, maar toch is het zeker geen voorspelbaar of voor de hand liggend nummer. Het zit meteen in je hoofd, maar is zeker niet flauw of makkelijk.

En dan is dat nog het minste nummer van de plaat. I'll Go Crazy en Comedy zijn de andere twee 'springerige' songs van de poppy middensectie van dit album. Gewoon hele fijne sterke songs, die mij eerder aan Achtung Baby doen denken dan aan U2's twee vorige albums.

En dan zijn er nog die eerste 4 en laatste 4 tracks, die dit luchtige middenstuk omkaderen met composities die gelaagd en spannend zijn. De titeltrack is toch een beest van een opener? Magnificent en Caller weten typisch U2 te klinken, je hoort er veel oude nummers in terug, maar zitten verassend in elkaar en voelen voor mij helemaal niet als herhalinsoefening, maar juist fris en urgent. Surrender is prachtig episch en ontroerend. Fez en Breathe zijn bijna hypnotiserend sonisch en Cedars is de best U2-closer sinds Weak Up Dead Man.

Al met al ben ik onverdeeld enthousiast over deze plaat, zoals uit mijn eerdere post ook al duidelijk moge zijn (alleen aan de sloganeske teksten kan ik me enigszins ergeren, zeker omdat Bono beter kan dan dat). En per luisterbeurt blijft-ie groeien, terwijl ik van de vorige twee albums al snel genoeg had. Dit is zonder twijfel U2's beste plaat sinds Pop. Maar goed, ik zal wel een vreemde U2-fan zijn, want Pop is mijn favoriete plaat van hen en die wordt over het algemeen toch juist als een mindere plaat gezien.

Laat ik voor de grap even alle U2-albums in mijn volgorde van voorkeur zetten, al is dat niet makkelijk:

13. How to Dismantle an Atomic Bomb (6.5/10)
12. All That You Can't Leave Behind (7/10)
11. Rattle and Hum (7.5/10)
10. War (7.8/10)
09. Original Soundtracks 1 (8.1/10)
08. No Line on the Horizon (8.5/10) (Op dit moment, maar kan dus nog groeien of juist minder worden.)
07. The Joshua Tree (8.6/10)
06. Boy (8.8/10)
05. Achtung Baby (9/10)
04. October (9.3/10)
03. The Unforgettable Fire (9.5/10)
02. Zooropa (9.8/10)
01. Pop (10/10)

Zoals je ziet ben ik geen doorsnee U2-fan, die zou namelijk Joshua Tree en Achtung Baby veel hoger waarderen en Zooropa en Pop juist veel lager. Maar misschien dat ik daarom ook wel enthousiaster over deze nieuwe plaat ben dan de meeste mensen hier. (Ik zoek maar een verklaring hoor, want ik vind het wel opvallend dat de consensus zo negatief hier lijkt te zijn terwijl ik juist in extase ben over dit album en dat terwijl nieuw werk van deze band mij tien jaar lang koud liet.)

Kaaasgaaf for president !

Sorry, maar vorige post was nogal warrig.

Waar het mij eigenlijk om ging:

Je kan iets met U2 hebben of je kan het een vreselijke band vinden en je kan dit een goed album vinden of juist niet. Het spreekt je aan of het spreekt je niet aan, zo simpel ligt dat nu eenmaal vaak bij zoiets subjectiefs als de waardering van muziek.

Maar je kan toch moeilijk zeggen dat dit album 'gemakzuchtig', 'save' of 'verplicht' klinkt zoals users hier beweren? Hebben jullie dit album dan eigenlijk wel geluisterd? Het is juist erg gedurfd voor U2. Voor U2, zeg ik dus en dat moet je natuurlijk niet gaan vergelijken met obscure noise-bandjes ofzo.

Ik vond die vorige twee platen slappe zooi, berekenend, doordacht en commercieel (maar zoals ook gezegd, nog steeds verre van slecht). Deze plaat is voor U2's doen (nogmaals: U2's doen) - en ik wil ook benadrukken wat je van een band die al dertig jaar bezig is qua experiment en vernieuwing nog kan verwachten - verre van verplicht klinkend en voorspelbaar. Anders hadden ze toch wel nog meer nummers met een Vertigo- of Elevation-rif erop gezet en niet de relatief complexe nummers die er nu op staan? (Neem nou bijvoorbeeld het creepy begin van Fez, de verrassende songstructuur van Unknown Caller, de bevreemde sfeer van Cedars etc.). Natuurlijk koopt iedereen het trouw en ze kunnen dus ook gewoon doen wat ze willen. Nou, volgens dóen ze ook wat ze willen en klinkt het allerminst als een band die z'n truukje voor de zoveelste keer afstoft. Wat ze natuurlijk ook hadden kunnen doen, maar dan was dit net zo'n album geworden als Atomic Bomb.

Dus leg me alsjeblieft uit wat er nou zo 'verplicht' aan deze plaat klinkt? Ik vind hem juist bevlogen, overtuigend en avontuurlijk!!

Hij is al aardig omhoog gekropen. Ik stem in elk geval nog even niet, maar dat komt vast nog wel.

Ik vond de vorige twee platen juist back to basic U2 Rock 'n Roll. Het geluid stond als een huis en er stonden heel wat goede en weinig minder sterke nummers op. Na de dip van Pop was het een verademing om een bevlogen U2 weer alles uit de kast te horen spelen.

Dit album vind ik juist berekende commerciële slappe zooi met vooral een aantal echt (uiterst) matige tracks. Gelukkig staat er (natuurlijk?) wel een enkele fraaie track op, maar veel minder dus dan normaal.
Inderdaad: het spreekt je aan of niet aan. En normaal heb ik zeker wat met U2.

Overigens vond ik het interessant om van Mjumam te lezen dat ook U2 een contract heeft met Live Nation (net als Madonna). Dan staat dus inderdaad de merchandise en het touren centraal, de marketing voorop en is het album maar een onderdeel van dit geheel geworden. En helaas hoor je dat.

Kaaasgaaf, laat die mensen toch raaskallen die dit album als gemakkelijk en verplicht kwalificeren. Ze laten precies horen hoeveel verstand ze van muziek hebben. 0,0%

Voor de liefhebbers: YouTube - U2 Brit awards 2009 - Get on your boots (live)

Chapeau voor beide sprekers.

Heb jij dan even jouw top 20 albums van het afgelopen jaar voor mij? Ga ik die snel kopen: heb ik eindelijk goede muziek in huis. Ik werd al wanhopig: hoe kom ik nou toch aan goede muziek als ik er 0,0% verstand van heb. Alvast bedankt!

ok, aangezien ik 0,0% verstand van muziek blijk te hebben zal ik hem ineens op 5 sterrekes zetten.... (evilsmiley)

beste sierra, je hoort duidelijk dat hier veel werk in is gekropen, de productie is tip top, er is hard gewerkt aan de songs, en t klinkt allemaal net iets minder makkelijk dan de twee vorige platen...

maar, ik mis gedenkwaardige melodieen, de productie is te gelikt en clean... enne, t klinkt wel degelijk vrij safe: gedaan met de slinkse europop invloeden op zooropa, de gruizige gitaarsound van achtung baby, de weidsheid van the joshua tree... het klinkt allemaal als lounge muziek voor middle aged yuppies al dan niet met bmw of audi onder hun gat.

een 2tje zit er misschien nog in, maar meer zal t niet worden...

enne, kan je in t vervolg je flauwe opmerkingen a la mensen die dit niet goed vinden kennen niks van muziek voor jezelf houden?

ps van iemand wiens muzikale spectrum niet verder blijkt te reiken dan een u2 of een radiohead had ik oon niet anders verwacht

Wel, dit bevestigt ieder geval mijn vermoeden dat ik gewoon op een andere lijn lig dan de meeste U2-liefhebber. Want zoals je kan zien is Pop nu juist mijn favoriete U2-plaat. En natuurlijk waren de vorige twee platen basic rock & roll en zeer bevlogen, maar wat mij betreft muzikaal volstrekt oninteressant. Terwijl ze tot en met Pop op elke plaat juist nieuwe muzikale wegen bewandelden en de eigen sound vernieuwden, het was nooit voorspelbaar en dat maakte U2 voor mij tot een interessante band. Deze nieuwe klinkt tenminste weer avontuurlijk, er gebeurt wat. Over de vorige twee kan je dat toch niet zeggen? Degelijke albums, maar je kan ook té basic zijn.

Dit vind ik toch wel heel cynisch geredeneerd hoor. Natuurlijk is U2 een rete-commerciele band, maar de liefde voor muziek staat voorop. Noem me naief, maar daar geloof ik gewoon heilig in. En dit nieuwe album neemt alle twijfels weg die ik op basis van de vorige twee voor even had kunnen hebben.

Interessant...als het persoonlijke gevoel van West en Kaasgaaf voor mij kloppen, kan het qua smaak in ieder geval niet zo 'mijn ding' zijn, maar ik zal 'm t.z.t. toch zelf moeten beluisteren.

Vandaag in de Belgische (kwaliteits-)krant De Morgen een 2 pagina tellend artikel over de nieuwe plaat.
De recensie is flink positief, met hier en daar toch een lichte vorm van kritiek.
De nieuwsgierigheid bij mij wordt toch iets groter. Er zit nog een groot stuk van de oude fan van de band ten tijde van Achtung Baby in me, zowaar.

Kaaasgaaf, wij hebben duidelijk een omgekeerde beleving bij de laatste 3 albums van U2. Nou ja, dat is dan zo. Veel plezier met dit album!
PS: cynisch ben ik (nog?) niet, kritisch wel.

Vind je de productie gelikter dan op ATYCLB en HTDAAB? Die vond ik pas vlak klinken. Deze klinkt juist zeer gelaagd in mijn oren. Spannend, bij elke luisterbeurt kan je weer iets nieuws ontdekken. Zoals gezegd, gewoon erg sonisch. Dat is duidelijk de invloed van Eno, een grote held van mij die aan de vorige twee ook meegewerkt schijnt te hebben maar waar ik me altijd heel erg over verbaasd heb aangezien ik hem daar nergens terug hoorde. Hier is hij gelukkig alomtegenwoordig en zijn esthetiek gaat inderdaad in tegen alles waar 'basis rock & roll' voor staat. Maar ik vond die basic-sound altijd een beetje saai en bovendien geforceerd, deze meer 'loungy' aanpak (zoals je het inderdaad zou kunnen noemen) komt op mij veel geloofwaardiger over gezien de leeftijd van de heren. Dat heeft niets met 'yuppie-gedrag' te maken, het is eerder een zoeken naar tijdloosheid. En gedenkwaardige melodieen hoor ik juist volop op dit album, het zijn alleen geen hap-slik-weg-songs, je moet ze juist een aantal keer beluisteren alvorens ze zich in je schedeldak nestelen en daar openbloeien. En dat is nu juist het sublieme aan deze plaat, dat het een 'groeiplaat' is. Niet zo'n plaat die je in een keer helemaal overvalt en waar je na een tijdje dan weer schoon genoeg van hebt, nee juist een plaat die je besluipen kan en je daarom de tijd moet bieden. In alles dus het tegenovergestelde van 'gemakzuchtig' of 'save'. Heel gedurfd juist, want ik weet zeker dat ze met hetzelfde gemak ook een plaat vol instant-meebrulhits uit hadden kunnen poepen. Maar dat lijkt me op een gegeven moment ook weinig uitdagend meer. En daarom ben ik blij dat ze met een echt spannende plaat zijn gekomen waar ik me de komende tijd in zal kunnen blijven verdiepen en waarvan ik zelf vermoed dat ik hem over een jaar of tien nog bijna net zo vaak als Achtung Baby en Joshua Tree uit de kast zal halen, terwijl Leave Behind en Atomic Bomb daar stof aan het vergaren zijn.

Misschien is ook wel deel van het probleem dat, gezien hun 'commerciele reputatie' die toch wel hardnekkig aanwezig is, niemand van U2 zo'n 'groeiplaat' meer verwacht en aangezien ze niet binnen 1 luisterbeurt knallers van hits horen het meteen afdoen als een slap album.

Oh, dat klinkt interessant! Is dat ergens op internet terug te lezen? Ben wel benieuwd, want Belgen schrijven altijd erg goed.

Ja, maar soms is het frustrerend voor mij aangezien de meeste U2-liefhebbers die ik spreek eerder jouw beleving aanhangen (een grote voorkeur voor de 'basic'-U2 en een lichte afkeer voor de experimentele kant van de band) en aangezien het bij mij precies omgekeerd is heb ik dan het gevoel alleen te staan. Maar dat is dan ook precies de reden dat ik zo benadruk dat Pop mijn favoriete U2-album is, om maar aan te geven dat mijn ongeremde enthousiasme over deze nieuwe plaat misschien (en wellicht samenhangend daarmee) niet geheel representatief is voor de meeste U2-fans.


Het is ook heel goed om altijd kritisch te zijn. Maar zoals je beschreef hoe dit album tot stand gekomen zou kunnen zijn - weinig aandacht voor de muziek, want is toch alleen maar een noodzakelijke aanleiding voor merchandise en concertkaartjes - vond ik toch lichtelijk cynisch ten opzichte van de muzikale integriteit van deze band. En ook al zal ik als eerste toegeven dat U2 een van de meest commerciele bands is die ik ken - en vind ik bijvoorbeeld hun samenwerkingen met Mary J. Blidge en Green Day misselijkmakend opportunistisch - geloof ik wel nog steeds in de heren en met dit nieuwe albums zelfs meer dan ooit!

Kaaasgaaf, bedankt voor de discussie! Daar is Musicmeter (ook) voor gemaakt.