U2 - Boy (1980)

Op mijn versie (cd) duurt An Cat Dubh 4 minuten en 47 seconden.
Into the Heart duurt op zijn beurt dan weer 3 minuten en 28 seconden.

Vermeldt de site de tracktijden op de lp? Op de lp begint track 4 dan met de zang van Bono. Toch een heel andere nuance. Niet dat het impact heeft op de totaalbeleving. Maar als je er eens een individueel nummer wil uitpikken...

De popgeschiedenis betreden met I Will Follow is natuurlijk wel een ontzettend fijn begin. Dit hele album heeft de al eerder genoemde puntige frisheid en het echte U2 geluid is al direct te horen. Naast de open vind ik ook The Electric Co. erg goed, maar over het geheel vind ik het album wat te eentonig.
Desalniettemin een prima debuut.

Aangepast. Wat er stond waren de tracktijden op sommige releases.
Die er nu staan zijn de meest frequente. Ook het half minuutje bonusmateriaal
na Shadows and Tall Trees toegevoegd (weliswaar niet op alle releases aanwezig).

Je moe(s)t van slechte huize komen om het debuutalbum van U2 niet op z'n positieve merites te beoordelen. Ook niet-metalalbums konden bij aanvang van het decennium van 'de patatgeneratie' voor velen, zoals de jonge buizen, inslaan als een bom.
Dit was serieuze pop/rockmuziek, hier werd een nieuwe weg ingeslagen, dat had iedereen (muziekliefhebbers, live-concertbezoekers) in 1980 meteen door!
Schijnt dat U2 destijds ook nog in een Overijssels plaatsje als Hattem in een soortement van sportzaal ('t Heem meen ik) heeft opgetreden. Was er helaas niet bij. U2 zou uitgroeien tot een legendarische band en het begon allemaal met dit album. Die hoes ook..
Een nummer, en een riff, als I Will Follow verveelt nooit.
Op een of andere manier klinken mistige wijde Ierse landschappen in het album door, en religie en strijd.
Het jongetje kijkt, op zijn zo jonge leeftijd nog, (al) bang naar de wereld.
5 sterren natuurlijk.

daar is de live versie van I Will Follow opgenomen die in Nederland een hit werd (met de in mijn ogen zeer vals klinkende gitaar van Edge overigens).

Een van de allerbeste debuten aller tijden. Mijns inziens hebben ze deze nooit meer overtroffen, al wil ik daarmee niets aan de relevantie van hun latere werk afdoen. Een sound die nog enigszins stoelde op Joy Division maar ook lichtere tinten toeliet. Dit zijn "the real songs of innocence".

Bedoel je "vals" in de zin van "gemeen, bijtend" of "vals, slecht gestemd". De eerste herken ik en daarom is de live Hattem-versie imo veel beter dan de album-versie, die toch wat dunnetjes klinkt.

Het was gisteren blijkbaar een goeie dag voor dit album, in 2015 werd nog geen enkele keer de maximumscore toegekend. Gisteren brachten 2 gebruikers daar echter verandering in.

Nu Franck Maudit nog.

Vandaag 35 jaar oud! de boy op de cover is inmiddels 41, en U2 is een band van wereld formaat geworden, en niet meer weg te denken uit de muziek. Ik leerde de band kennen met Pride, en ben dit album dus pas later gaan luisteren. Net als met Queen heb ik lang gedaan om de 1e (3 bij U2) te gaan waarderen.

1.I Will Follow (3:37)
Toen ik dit nummer voor het eerst als studio opname hoorde vond ik het erg tegenvallen. De versie van Under a blood red sky kende ik als 1e, en die is veel rauwer, en rockt dus meer. Toch is in de loop der tijd deze versie ook wel geaccepteerd. De teveel aanwezige xylofoon vind ik het enige nadeel in deze versie. Blijft natuurlijk wel een sterke compositie. En live nog steeds een groot feest. Een mooie tribute aan zijn te vroeg overleden moeder.

2.Twilight (4:22)
Een zeer toegankelijk nummer. De alom bekende U2 sound is vanaf album 1 dus al te horen. Zeer lekker nummer dit! Mooie iets zwaardere gitaar sound na het refrein ook. Helaas maar van erg korte duur.

3.An Cat Dubh (4:46)
Mooi intro, en aantrekkelijk bas loopje. De stem van Bono lijkt wat vervormd. een iets goedkope xylofoon doet intrede halverwege het nummer. Dat is wat jammer. Het nummer zelf is mooi duister en heeft wat elementen die het wat minder toegankelijk maken, dan is die Xylofoon iets ongepast naar mijn idee. De bas maakt het nummer in dit geval. Mooie dreiging! Goed nummer.

4.Into the Heart (3:27)
De overloop naar dit nummer is vlekkeloos en mooi. De xylofoon hebben ze wel meegenomen. Dat hoort toch echt op een kleuterschool of een fanfare band thuis. Wederom wel een mooi nummer.

5.Out of Control (4:14)
Het eerste nummer wat mijn aandacht niet vast houdt. Ik vind het iets te gemiddeld, en haalt 't niveau van de eerdere nummers niet. Het rustige middenstuk vind ik wel mooi, maar bevestigt mijn gevoel dat dit nummer op de opener lijkt (maar dan een slechtere kopie) Nu dit stuk er ook in te horen is, wordt gevoel alleen maar sterker.

6.Stories for Boys (3:02)
Gelukkig wordt het niveau van de afsluiter van kant A niet voortgezet. De Xylofoon blijkt helaas wel een populair instrument op dit album, want ook hier hoor ik 'm weer. Mooi gitaarwerk van Edge compenseert gelukkig een heleboel.

7.The Ocean (1:35)
Een mooi, zwevend intro, en een dromerige zang van Bono. Een veel te kort nummer! Dit vind ik erg mooi! Mooi ook, dat geluid van een krakend schip op zee. Kort maar krachtig.

8.A Day Without Me (3:13)
Een aangenaam, maar geen heel bijzonder nummer. Ligt gewoon goed in het gehoor, maar klinkt me net iets te simpel (het einde doet dat gevoel erg versterken). Wel zeer leuk gitaar werk van Edge!

9.Another Time, Another Place (4:32)
Gelukkig weer een beter nummer. Een typisch U2 intro, mooi te herkennen. Ben meer gecharmeerd van de muziek, dan van de zang op deze song. Pas aan het einde als Bono ineens rauw gaat zingen vind het alsnog interessant qua vocalen. Een nummer met 2 gezichten voor mij. Misschien een andere keer, op een andere plek kan ik het meer waarderen.

10.The Electric Co. (4:46)
Weer een nummer wat ik via U2 - Under a Blood Red Sky (1983) eerder kende. De versie op de live plaat vind ik weer beter. Maar in dit geval echt vele malen beter. De studio versie doet me niks, De live versie des te meer. Deze studio versie vind ik wat rommelig klinken. Maar ik ben "besmet" met de live versie, dus niet objectief misschien?

11.Shadows and Tall Trees (4:40)
Tijd om gas terug te nemen dachten de heren. Ik was er ook wel aan toe. Het nummer vind ik wel mooi, maar de achtergrond zang (van Edge neem ik aan) vind ik dan weer wat storend. Niet zuiver lijkt het. Het drumwerk zorgt ervoor dat ik de aandacht bij het nummer blijf houden.

Deze plaat bevalt me veel beter (als geheel) dan U2 - War (1983). Toch vind ik dat er individueel op War wel veel sterkere songs op staan. Maar dit album is gewoon één geheel en een fijn pakketje. 3,5 sterren is wat ik War gaf, en dat doe ik ook voor dit album. Waar War voor mij neigt tussen 3 en 3,5, neigt deze naar 3,5 tot 4. Maar vooralsnog dus 3,5

Juist mijn 3 topnummers 5 8 en 10 ?

Sluit ik mij bij aan. De opmerking van lennon over de xylofoon deel ik, doet ietwat oubollig aan.

Beiden terug naar de wc om opnieuw te pissen - jullie zitten er naast. Het is een Glockenspiel - metalen strips; xylofoon heeft houten strips (en dus een andere klank). Rumour has it dat Steve Witneus onder de indruk was van de klank van dat instrument via Hongkong Garden van Siouxsie. Ik heb het meer een opener, zeg maar meer glazig geluid gevonden dan een xylofoon (xylos =hout), Om te horen hoe een xylofoon klinkt, luister maar eens naar Lionel Hampton (jazz).

Tomato of tomaaaaato...het blijft een jammer geval.

Dat glazige is inderdaad het geval in I will follow.

En niet te verwarren met vibrafoon (vibros = geen hout)

En zeer zeker niet met een vibrator (latijn: vibrāre = slingeren)....geeft een meer zoemend/brommend geluid.

Baanbrekend een zeer goed debuutalbum van U2, die 4 hele sterren verdiend. De toen nog zeer jonge bandleden Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen lieten destijds in 1980 al horen dat zij mooie, goede muziek konden maken (Het grote succes volgde echter pas drie jaar later met 'War')
Een tweede luisterbeurt op de dag hiervoor was voldoende om dit cijfer toe te kennen.
Nog een luisterbeurt extra voor een beschrijving over de nummers. (* mijn favoriete albumtracks).

* 'I will follow': Beste versie van dit nummer, ik hoor hem liever dan de live-versie uit 1982.
'Twilight': Een goed (standaard) nummer.
* 'An cat Dubh': Heeft een heel mooi gitaarsolo en klinkt New-wave-achtig (Doet mij denken aan The Cure rond die tijd).
'Into the heart': Ook een mooi nummer, waarbij ik bij het intro even het gevoel heb dat de bandleden ook naar Mike Oldfield hebben geluisterd.
* 'Out of control': Zeker een van de betere nummers op het album (dat wat wegheeft van 'Regatta de Blanc' van The Police).
'Stories for boys': Ook een goed nummer, maar valt voor mij niet op (dat kan).
'The Ocean': Mooi gitaarsolo-en-drumritmecombinatie, maar dit nummer is helaas te kort.
'A Day without me': Net zoals in 'An cat Dubh', een mooi new-wave-geluid, heeft vermoedelijk invloed gehad op A Flock of Seagulls ('I Ran').
'Another time, another place': Ook dit nummer heeft een new-wavegeluid.
'The Electric Co': duidelijk hoorbaar hoe U2 in het beginperiode klonk, punkachtig, snelle gitaarriffs en drumpartijen, maar wel wat commerciëler beetje Police-achtig.
'Shadow and tall trees': Een wat rustigere afsuiter.

Er is een CD persing die deze track als één geheel heeft. Ik heb deze ergens thuis liggen. Wat je zegt klopt!

Ik heb zo mijn momenten

Bingo : de USA versie met de andere cover heeft track 3 / track 4 als 1 track op de CD staan.

Heel kort door de bocht vind ik kant A van de LP erg goed en kant B gewoon goed.

Gisteravond ook gedraaid in het kader van het U2-weekje in het GH-topic. Toen ook de blauwe sterretjes geplaatst (I Will Follow, An Cat Dubh en A Day Without Me (bij die laatste nog getwijfeld over The Electric Co.)). Het is wel een nette jongehondenplaat waar The Edge meteen zijn karakteristieke geluid neerzet. Op opvolger October zou het allemaal nog wat spannender worden, waarna het zelfvertrouwen en daarmee ook de wisselvalligheid van het resultaat grote vormen aannemen.

[OLW-modus]Spannend: ik zou een 'jonge' rockie - progkie klinkt als een misbakel uit de keuken van bakker Rudolph (24Kitchen) - verhalen kunnen vertellen. Hoe we bijeenkwamen in een niet nader te noemen Utrechts bruin café (thans verrestaupimpt) om onze aankopen te bespreken: ik scoorde hoog met bijv Mo-dettes (White Mice), maar vooral met 11 O' Clock Tick Tock. Vol spanning wachten we op het debuut en die spanning werd waargemaakt. The Edge is de architect van het 'wavende' (verwaaiende) geluid en d'r zijn momenten dat ik denk dat hij graag eens met Fripp zou hebben gespeeld. Zijn samenwerking met Jah Wobble en Holger Czukay is daar een voorbeeld van; denk wel eens dat hij het rock-keurslijf echt als prangend moet ervaren. Lijkt me ook een goede voor workshops. Vraag me wie meer aan de 'history of rock' heeft toegevoegd, Paul of David en mijn antwoord is duidelijk, de laatste. Alhoewel de inbreng van bassist Adam niet moet worden onderschat. Op momenten is het stuwende geluid te horen, waardoor eenvoudig de relatie met (post)punk kon worden gelegd. Draai het album heel weinig, maar als ik het hoor is er telkens weer vanaf de eerste tonen het Aha-erlebnis van de prettige herkennismaking. Destijds waren het net zulke blagen als de Poolapen bij hun debuut.

En dan te bedenken dat ik het gewoon niet op kan brengen de laatste te beluisteren. Circus U2: ik hoef er geen kaartje voor

[/OLW-modus]

Ik kwam hier ook weer via het GH topic. Zelf vind ik dit debuut sterker dan October, maar de 5 platen daarna juist hun beste platen, met weinig mindere momenten erop.

Nu de OLW-mode alweer uit? Ik laat die van mij altijd lekker lang aan staan!.......Tot ergernis van mijn gezinsgenoten (met name de dochters).

Vorige week 'Boy' gekocht. Ik had de cd al eens eerder gekocht, een paar keer gedraaid maar de nummers pakten mij niet. Op 'I will follow' na, die ik overigens live op 'Under a blood red sky' beter vind. Daarom heb ik 'm verkocht. Dit is alweer een aantal jaren geleden en om mijn U2 collectie compleet (ik mis nu alleen 'Zooropa' nog) te maken besloot ik 'Boy' wederom te kopen. Voor 8,50 euro en ik dacht misschien kan ik de nummers nu wel waarderen. Na een eerste beluistering vind ik het nog steeds niks. Misschien moet ik hem nog wat vaker draaien. Ik geef hem nog geen sterren maar tot nu toe vind ik 'Boy' de minste plaat van U2.

Betere live versies van I Will Follow heb ik daarna niet meer gehoord.

Ik zou 'm niet draaien als ik jou was. Als je met het recentere werk bent opgegroeid, dan pakt dit debuut je niet. Het recentere werk kan hier echt niet aan tippen.
Ligt aan de momenten, maar Boy, Joshua Tree en Achtung Baby zijn voor mij de vaste top 3. Soms wint Boy, soms JT of AB.
Prachtplaat, meesterdebuut. Van begin tot het eind.

Loneranger is 49 jaar, het lijkt me niet dat hij is opgegroeid met het recentere werk..

Klopt, Orbit. Ik ben niet opgegroeid met het recentere werk maar met 'War', 'The Unforgettable Fire' en 'The Joshua Tree'. Stuk voor stuk albums die ik liever hoor dan 'Boy'. 'Songs of innocence' vind ik ook best een aardige plaat al klinkt hij helaas wel wat overgeproduceerd. En dat is jammer, want songs als 'Volcano', 'Raised by wolves' en 'Cedarwood Road' zijn in potentie prima nummers. Ik ben benieuwd naar het nieuwe album 'Songs of Experience'.