Arcade Fire - Funeral (2004)

Je kan popmuziek als genre ook wat beperkter benaderen, meer in de zin van commerciële(re) hitparade gerichte of anders: radiovriendelijke muziek. Dat is Funeral inderdaad niet, ook niet omdat ze desondanks hitjes hadden in the UK.

Dat lijkt me juist exact de juiste betekenis.

pop·mu·ziek (v) 1moderne (populaire) muziek

En lijkt me persoonlijk ook zeker van toepassing op Funeral.

Op RYM staat het beschreven als:
Genres Indie Rock, Chamber Pop
Chamber Pop, Art Pop, Baroque Pop

Combineer wat west en chevy zeggen en je hebt de gangbare definitie te pakken.

Net weer eens gedraaid en met name het vierde deel van de Neighborhood viel me in positieve zin op. Die neemt het ene gele sterretje dan ook maar van het eerste deel over (de andere houd ik nog maar even bij Rebellion).

Enfin, de plaat heeft zeker zijn momenten, maar zakt hier en daar toch ook wel wat in. De versnelling aan het eind van Crown of Love vind ik flauw, dat Wake Up meteen ook een tempoversnelling aan het eind moet hebben, vind ik zelfs erg flauw. Voor dat soort fratsen komt de band instrumentaal toch ook gewoon wat tekort.

De twee afsluitende nummers zijn dan dus wel weer prima. Met het tweede Neighborhood-deel erbij is per saldo dan toch de helft van de plaat heel behoorlijk. In de andere helft zitten dus wat potsierlijkheden en ook mijn beleving van de zang ligt nog steeds wel wat in het verlengde van die van VanDeGriend.

Zo, even verhoogd naar vijf sterren en dat doe ik niet heel gauw. De reden is simpel: alle tien de nummers zijn raak en staan op hun goede plek. Zelfs de (voor mij) minste nummers Crown of Love en Power Out zijn zo tof dat ze op andere albums een geel sterretje gekregen zouden hebben.

Over Butlers' en Chassagnes' zang: tuurlijk zingen ze vals. Bijvoorbeeld op Wake Up zingt Butler zelfs zó vals - haast een hele noot ernaast. Maar daarmee weet hij mij wel kippenvel tot op mijn stuitje te bezorgen en dat is toch de bedoeling. Een Marco Borsato kan beter zingen, dat is helder als glas, maar als ik iets wil zien wat technisch perfect is ga ik wel naar de Deltawerken kijken.

Heb precies hetzelfde, van mij hoeft er ook niet technisch gezongen te worden. Ik moet de zang voelen, en dat is hier absoluut zo. Het komt gewoon erg oprecht en emotioneel over, en dan zal het me een zorg zijn of er een paar noten worden gemist, who cares. Beter iemand die vals zingt maar wel meent wat hij zingt, dan iemand die perfect zingt maar er geen drol van meent.

meen je dat nou ?

Perfect zingen hoeft voor mij niet, maar vals zingen vind ik te ver gaan. Ik heb liever iemand die toon houdt, waarover doet er voor mij niet (zoveel) toe.

Ja, dat meen ik . Ja alleen maar valse noten gaat ook wat ver natuurlijk, maar een vals nootje hier en daar, geen enkel probleem.

Ik ook niet, maar niet hier en dan ook nog daar ; niet teveel van mijn kant dus, maar het is niet zwart wit. Om een voorbeeld te noemen; Morrissey doet mij weleens de tenen krommen, maar bij de één of bepaald nummer/muziek kun je het ook wat beter hebben soms.

3 jaar terug Arcade Fire geluisterd toen het album The Suburbs uitkwam. Was vrij positief over het album, maar gek genoeg nooit de vorige 2 albums geluisterd. Nu na de release van Reflector was ik net zo of misschien wel nog positiever over het nieuwe album. Van deze gelegenheid maar gelijk gebruik gemaakt om de eerste 2 ook te luisteren. Heb nu een aantal keer dit album geluisterd, maar kan hier toch minder mee. Vind de zang vele malen minder. Muzikaal vind ik dit nog wel goed en dat haalt de beoordeling dan ook wel omhoog. Ben benieuwd naar Neon Bible, is dat meer in het verlengde van dit album of gaat het al meer de kant op van de laatste albums?

De sound op Neon Bible is al wat meer gladgestreken, de ruwe uithalen van Butler zul je op dat album niet meer horen. Ik denk dus dat Neon Bible je wel zal bevallen.
Funeral ligt misschien iets minder gemakkelijk in het gehoor, maar is imo wel hun puurste, eerlijkste en hartverscheurendste plaat.

Nou...... voor mijzelf voelt Neon Bible net zo puur, eerlijk en hartverscheurend (mooi gezegd ) aan als Funeral, misschien inmiddels wel net iets meer. Dat heeft ook nog met de teksten te maken.

Uhh pardon, Intervention heb je overgeslagen? Black Wave / Bad Vibrations?

Daar kan ik mij wel iets bij voorstellen. Ik heb meer een voorkeur voor de lo-fi, ietwat valse sound van Funeral dan voor de monumentale, bombastische sound van Neon Bible. Het is maar wat je verkiest natuurlijk Ook qua teksten geniet Funeral mijn voorkeur, ze voelen voor mij persoonlijker aan, en raken mij dan ook stukken meer. Into The Backseat bezorgt mij nog altijd vochtige oogleden.

Nou twee fantastische songs hoor, maar de uithalen van Butler zijn daar toch een stukje minder dissonant dan bv op Neighborhood 1,2 en 3. Het verschil ligt echter nog meer in de muzikale omlijsting denk ik. Waar Funeral heel organisch klinkt en elk instrument afzonderlijk te horen is, wordt er op Neon Bible meer een massieve muur van geluid opgetrokken.

Eraser, het is al weer een paar pagina's terug, maar ik wil je toch nog even een compiment geven voor die lange recensie. Je hebt precies verwoordt waarom ik dit zo'n mooi album vind.

Bedankt Zuurmatje Als ik het nu herlees vind ik het een beetje gênant dat ik zoveel van mijn persoonlijke gevoelens erin heb gestopt. Maar goed als de band hun emoties durft te delen aan de hele wereld, moeten de users op Musicmeter dat ook kunnen voor een honderdtal personen.

Toen ik voor het eerst een lijst van mijn favoriete albums maakte stond deze al op 1. Het moet bijna 3 jaar geleden zijn, ik was nog niet zo lang op de hoogte van het albumconcept, had pakweg 30 platen beluisterd maar deze stond toch al op 1. Nu, een kleine 1000 platen later, staat Funeral er nog altijd, en steviger dan ooit. Het was nochtans geen liefde op het eerste gezicht.

Toen ik op een dag de Fnac buitenliep met Funeral en The Suburbs in de hand had ik een lange periode achter de rug waarin ik Arcade Fire meer en meer was gaan waarderen en nog kende ik enkel de singles (Rebellion, No Cars Go, We Used To Wait en Ready To Start). De bom barstte niet direct, na een eerste luisterbeurt was ik niet zo enthousiast, maar langzamerhand begon ik gefascineerd te raken. Tot ik op een bepaald moment besefte dat wat ik op dit schijfje hoorde beter was dan alles wat Muse (voor mij in die periode dé band) ooit had gepresteerd, en dat het simpelweg het beste was dat ik al had gehoord. En waarom dat zo is, waarom ik zo veel meer meegetrokken word in deze muziek dan in alle andere, dat is niet de gemakkelijkste vraag om te beantwoorden. Ik doe even een poging:

Wat het hem vooral doet is dat het allemaal zo echt klinkt. Ik weet niet of er veel productie aan is voorafgegaan maar zo lijkt het in alle geval toch niet. Hier en daar hoor je bijvoorbeeld de snaren van een gitaar piepen als er vingers over glijden. De emotie komt puur en onversneden bij de ontvanger aan. Het is een beetje alsof de band hier gewoon in de kamer alles staat te geven. De stem van Win Butler is daarbij niet perfect. Het gaat vaak een kant op die weinig te maken heeft met harmonie. Maar die stem, die manier van zingen is juist fantastisch. Het is perfect in zijn imperfectie. Het geeft de quasi perfecte songs nog een extra lading. Het resultaat daarvan is muziek waarvan ik zoveel meer in vervoering raak dan enig ander stuk muziek.

Het begint met Tunnels. De eerste paar seconden is er enkel piano en dan komen die tegenstribbelende strijkers. Tijdens de intro krijg ik een gevoel alsof de lente aanbreekt. De zon komt erdoor, de bomen krijgen weer bladeren en de dieren ontwaken uit hun winterslaap. En dan begint Win Butler te zingen, neemt de muziek je mee en komt het tempo komt erin. De energie die hier vanaf spat is fenomenaal. Tunnels doet me denken aan een kermisattractie die elk jaar op de buurtkermis staat, eentje waarin keihard rondjes worden gedraaid en je bovendien nog eens op en neer gaat.

Maar we zijn nog niet aan rust toe, Laïka begint met een emotionele uitbarsting die het voorgaande nog overtreft ‘Alexander, our older brother, set out for, a great adventure’ de manier waarop hij dat zingt staat zo bol van de emotie dat het nummer nu al praktisch alles wat ik ooit eerder heb gehoord achter zich laat en we zijn nog maar 1 zin ver. En het blijft aan dat niveau doorgaan. Doordat het op bepaalde momenten trager gaat komen de tempoversnellingen nog beter uit de verf. Op de zang zit geen enkele remming meer en alle haren op mijn armen gaan overeind staan.

Tijdens Une Année Sans Lumière wordt er wat gas teruggenomen en daar heb ik, zoals bij andere platen vaak het geval is, totaal geen wrang gevoel bij. Het klinkt niet alsof er opeens een leegte valt. Het nummer klinkt juist erg vol, er wordt een weidse sfeer opgeroepen. Een die mij opnieuw doet denken aan de natuur en het ongerepte. Ook al is het een ingetogen nummer, toch bezit het een boel energie. Op het einde van het nummer komt er zelfs een ware energiebom. Alle remmen gaan los. Zo’n fantastische muziek hoor je enkel op dit album.

Waar ik net al melding maakte van energie, het losgooien van remmen en het ongerepte komt dit tijdens Power Out allemaal in een waanzinnig grote mate tot uiting. Dit nummer is iets imposants, onverwoestbaars, krachtigs en majestueus. Het is een orkaan die alles wat het op zijn weg vindt van de kaart veegt. Als een gigantische olietanker die de wilde wateren bevaart. Het barst hier volledig open van passie en emotie.

En dan is de olietanker aangemeerd en ligt hij aan wal. Op de een of andere manier doen die geluiden aan het begin van 7 Kettles me vaak aan een haven denken. Een rustige, gemoedelijke haven weliswaar. Ik heb hetzelfde gevoel als aan het begin van dit album, het gevoel dat de muziek aan het ontluiken is, dat we aan een begin staan. Een nieuw begin na het woeste Power Out. 7 Kettles straalt hoop en optimisme uit. Het is een nummer om gelukzalig bij weg te dromen.

Als elegantie en gracieuze gebaren in muziek zouden worden omgezet dan zou dat zeer goed op het begin van Crown Of Love lijken. Het ontaardt al snel in een zeer warm en intiem nummer. Crown of Love is zeer dansbaar, van stijlvolle bewegingen in het begin tot wild in het rond maaien op het disco gedeelte dat volgt.

Wake Up is het nummer waarbij ik er het langst over deed om hem net zo fantastisch te vinden als de andere 9. Maar telkens als ik de genialiteit van dit nummer ervaar kom ik tot de conclusie dat Wake Up mijn geduld dubbel en dik waard was. Er wordt opnieuw een weidse sfeer opgeroepen. Meer zelfs, aan ieder muzikant die aan zijn luisteraars een gevoel wil geven alsof ze met hun haren wapperend in de wind overweldigd worden kijkend naar een uitgestrekt landschap wordt even getoond hoe je op dit vlak de perfectie moet bereiken. Want overweldigd, haast bedwelmd is wat ik word door dat eerste deel. Het tweede deel van Wake Up is haast nog straffer. Je staat niet langer een prachtig landschap van bovenaf te aanschouwen, nee, je zweeft er gewoon door.

Haïti gaat op dat elan verder. Er zit beweging in dat nummer, er zit vaart in, maar er zijn geen sporen van haast. Haïti klinkt idyllisch en zorgeloos. Het klinkt ontzettend rijk, ook al is het opgebouwd rond een zeer eenvoudig motiefje. Het is simpel maar ó zó briljant. Als het op songstructuren en songwriting aankomt zitten we hier tegen de perfectie aan. Niets buitensporigs, niks overdreven maar toch gewoonweg briljant.

Het is eigenlijk een beetje onzinnig om van Funeral mijn favoriete nummer te kiezen want dan moet ik gradaties gaan maken binnen de perfectie. Maar toch, ook al zijn alle nummers van een buitenaards niveau, toch steekt Rebellion (Lies) er nog een stuk bovenuit. Wat hier zo goed aan is dat is lastig te omschrijven, er zit een soort flow in die het hem vooral doet, een allesomvattende flow die altijd maar de spanning opdrijft tot de vioolsolo komt. Ik vind alle superlatieven tekort schieten om mijn band met dit nummer te beschrijven. Wat eigenlijk gedurende het hele album speelt, mijn hoofd die leeg loopt en volledig beheerst wordt door de muziek is hier nog eens versterkt. Rebellion (Lies) is een wereld op zich. En eentje die ongelooflijk veel mooier is dan die waar wij op leven.

Als afsluiter komt In The Backseat. Je zou het een apotheose kunnen noemen. Het klinkt bombastisch. Maar het klinkt bovenal bloedmooi. Die stem gaat tot op het bot.

Funeral is een album dat ik telkens onderga. Arcade Fire maakt zich meester van mijn brein en dompelt me onder in de door hun geschapen wereld. 47 minuten lang is het gevoel van onvrede met de wereld volledig verdwenen en voel ik een uitzonderlijke harmonie met de natuur en alle dingen om me heen. Funeral is ook een zekerheid. Ik weet niet hoeveel keer ik dit album al gehoord heb, het doet er eigenlijk niet toe, maar Funeral blijft me keer op keer verbluffen. Ik ontdek soms zelfs nog nieuwe dingen en wordt nog iedere luisterbeurt verrast. Telkens weer ben ik gefascineerd, verrukt, overweldigd en bevind ik me in opperste staat van adoratie en na afloop kan ik telkens weer met volle overtuiging concluderen dat dit het beste is dat ik ooit heb gehoord.

Funeral is een album dat compleet is, dat af is, alles zit erin. Het is aanstekelijk, woest, ontroerend, gelukzalig, hemels, breekbaar en rotsvast. Je kan er je energie, je frustratie, je verdriet en je geluk in kwijt.

Tot zover mijn poging om mijn band met dit album te beschrijven, een plaat die ik ben gaan beschouwen als een goede vriend. Ik heb het gevoel dat ik nog niet half de sfeerbeelden en het universum kan beschrijven waarin ik word gekatapulteerd maar ik hoop dat ik toch een beetje heb kunnen duidelijk maken wat het bij me los maakt. Bedankt aan diegenen die de moeite hebben genomen de hele lap te lezen. En om mijn gebrek aan smileys in deze recensie wat goed te maken eindig ik maar met een rijtje dat de hele boel feitelijk samenvat.

Erg goede recensie, AM! Altijd moeilijk om niet in herhaling te vallen bij track-by-track-besprekingen, maar gebeurde hier niet: ik las hem met heel veel plezier.

Toch maar weer even opzetten dan..

Zelden zo'n goede plaat gehoord met zo'n kut geluid (op vinyl), weet niet hoe de cd versie klinkt..
Ben ik de enige die dit vind?

heerlijk om nog eens terug op te zetten. ik luisterde te veel enkel naar rebellion (lies) en in the backseat de laatste jaren.
dit is 'art' in zijn puurste vorm, hét album van de jaren '00, dat bewijzen de stemmen op deze site ook. fijn om horen dat dit na bijna 9 jaar nog niets van zijn kracht verloren heeft.
(ik vind deze meer een 2005-plaat dan 1 uit 2004 overigens. ik zag ze in mei dat jaar in het koninklijk circus, een legendarische passage)

Afgelopen maandag bij het concert van the Reflektors in London werden we verwend met maar liefst 3 nummers van dit album. Eerst, aangekondigd als: dit is een song van de band Arcade Fire: Power Out. In de toegift: Crown of Love en tot slot Haïti. Fantastisch om te zien en te horen.

Het heeft een jaar of zeven geduurd, maar vooruit. Ik beken. Dit is een fantastische plaat. Tot zover mijn vrij overbodige opmerking halverwege pagina 36.

Beetje laat......... maar lekker album dit. Kom er op terug.

Enkele stukken v/h nieuwe album gehoord...... ook errug lekker.

Errug lekker? Een pannenkoek, dat is 'errug lekker'. Dit, meneer bikkel2, is gewoon niets minder dan een meesterwerk!

Reflektor vindt ie errug lekker. Funeral gewoon lekker.

Smak, smak........... Gezien de beoordelingen absoluut. Moet me er nog een paar keertjes op storten. Kwartje viel niet gelijk.

Goed album, vooral door de sterke en soms verrassende instrumentatie. De zang stoort niet maar levert ook geen extra punten op. Wat me wel even stoorde was de productie, maar dat went na een tijdje wel.

Gekocht rond de tijd dat het album uitkwam. Na een aantal keren draaien sloeg de verveling toe. De opvolgers waren/zijn niet uit de speler te krijgen. En de laatste tijd kan ik ook Funeral beter waarderen.

O, wat heb ik dit album lange tijd links laten liggen. Veel te lang. Funeral bestond voor mij uit een aantal absolute topsongs, een paar zeiknummers en dan nog wat spul dat er een beetje tussenin hing. Nu heb ik eindelijk de cd aangeschaft (want een moderne klassieker als deze hoor je gewoon te hebben) en die inmiddels een paar keer gedraaid.

Une Année Sans Lumiere blijkt ineens veel meer dan een filler, het zeurderige Crown of Love blijkt ineens een schitterend outro te hebben en zelfs de twee draken met Régine in de hoofdrol begin ik zowaar mooi te vinden.

Funeral begint eindelijk haar schoonheid bloot te geven en ik begin het eindelijk in te zien. Een stemverhoging zit er nog niet meteen in, maar Funeral is behoorlijk in aanzien gestegen.

Edit: Kippenvel op mijn armen tijdens In the Backseat. Wauw! Iemand die dat een paar jaar terug had durven voorspellen had ik voor gek verklaard.