Arcade Fire - Funeral (2004)

Zojuist voor de derde keer geluisterd en moet zeggen dat ik hem heel goed vind. De eerste keer had ik een beetje mijn twijfels. Nogal vreemde nietszeggende nummers leken mij het. Maar al bij de tweede luisterbeurt kon ik de echte goede nummers herkennen.

Drie van de vier Neighbourhood's zijn geweldig, Tunnels is de perfecte opener, Laika is een heerlijk relaxt nummer, vooral het accordeon geluid bevalt me. (doet dit nummer jullie ook aan alamo race track denken?) De derde Neighbourhood is inderdaad heftig, is ook mijn favoriet. Alleen 7 kettles doet me niet zoveel.

Verder vind ik Un annee sans lumiere en haiti ook erg mooie nummers. Haiti komt ook vooral weer door de melodie, de teksten ken ik helaas nog niet zo goed dus daar kan ik nog niet over oordelen.

Al met al krijgt Funeral voorlopig 4 sterren van me, met mogelijkheid tot groei...

Nu eens goed beluisterd, wat een creatie hebben deze heren afgeleverd.Het voor mij behoorlijk vernieuwend geluid voor diegene die nieuwsgierig zijn gewoon kopen die cd en een paar keer opzetten je zult zien hij wordt steeds beter.

Arcade Fire bestaat ook uit dames. Als je het album echt 'goed beluisterd' had dan had je dat gehoord!

Wake Up staat in de lijst met nummers die je kan kiezen voor de top 2000, wel grappig, dat was eigenlijk een wat minder opvallend nummer voor mij...

Ik ben ook via het uitstekende Neon Bible bij dit eerdere album uitgekomen. Goedemorgen, wat een heerlijke cd. Ik hoor soms Bruce Springsteen, soms de vroege R.E.M., maar ik hoor vooral het zeer complete geluid van Arcade Fire. Veel instrumenten en stemmen prachtig op elkaar afgestemd. Schitterend!

Wake Up was mijn eerste kennismaking met Arcade Fire, dankzij U2.

één van de beste debuten ever , en dat wil wat zeggen , emotie , puurheid , soms waanzinnig , soms wegdromend eenzaam , prachtige nummers , geen zwak of middelmatig nummer aanwezig , amai , wat een plaat

Zeer fraai debuut, maar ik vind een aantal nummers wel middelmatig. Vooral Crown of love vind ik maar een raar beest, net als track 8.
The Backseat is een twijfelgeval, mooi opgebouwd maar de vocale prestaties staan me niet zo aan.

Tot zover de kritiek want er valt meer dan genoeg te genieten. Rebellion is zo een nummer dat, voor zover dat kan, perfect is. Je voelt het, alles klopt aan dat nummer, het was mijn kennismaking met Arcade Fire en de eerste keer dat ik het hoorde dacht ik dat het een dEUSnummer was.
De neighbourshoods zijn ook prima, vooral de eerste vind ik erg fraai uitgevoerd, terwijl de vierde me steeds aan INXS doet denken (maar dan wel beter).

Ha, als het refrein begint ben ik elke keer weer bang dat Ben Cramer "De herinnering blijft" in gaat zetten.

Skipmomentje inderdaad.

Ik vind crown of love een absoluut hoogtepunt eigenlijk. Dat discobeatje op het einde van het nummer vind ik echt geweldig!

Mij hart branden van verlangen, wanneer die 3 cd's uit Amerika zouden aankomen. Als 13 jarige had ik van een gedeelte van mij verjaardags geld drie cd's uit Amerika bestelt die per boot na me werden gebracht, omdat ik ze nergens kon vinden. Cd's die als ik terug kijk een grote indruk op mij hebben gemaakt. Net uit mij Green Day periode en er kwamen drie bandjes opeens op me afstromen. De Pixies, de donkere kant van Weezer die ik al tijdje langer kende en the Arcade Fire.

Dus doodnerveus zitten wachten ,iedere 2 uur vragen aan ma en pa als ze er al waren, en na twee weken waren ze er. Doolittle, Pinkerton en Funeral.

Helemaal in de hemel ging ik naar maar kamer en zette Funeral op, zonder enige verwachtingen behalve dan Rebellion (lies) dat al weken in mij hoofd vast zat. En de eerste roestige klanken van gitaren en vreemde geluiden kwamen op me af, teksten die verder gingen dan meisjes, geen meisjes en school maar vooral de stem van William Bulter. Geen snelle jongens stem maar een soort hoog kwaak geluid dat wanhopig over de muziek probeert te komen. Ik was verbaasd ook dat er liedjes bestonden die langer dan 4 minuten duurde. Langzaam begon ik wat mee te zingen met de teksten van de bijgeleverde uitnodiging voor een begrafenis. Het tweede nummer was ineens een stuk sneller en vrolijker dan het eerste zwaarmoedige gedoe en langzaam veroverende de Arcade Fire mij hart.

Zingen ze nu in het Frans? O ja. Toen verstond ik er geen woord van, nu eigenlijk ook niet, maar weerhield me er niet van om van te genieten. Het is een wereld vol vreemde geluiden, vreemde mensen en vooral vreemde teksten. Zonder te weten hoe ik er als 15 jarige eruit zal zien en naar welke muziek ik zal luisteren(mij 13 jarige ik zal me nu zo een weirdo kunnen noemen) ging de plaat maar door. Het hoogtepunt was Wake Up met zijn koor achtige beging en ik schreeuwde hard mee 'Childeren Wake Up, hold your mistake up, before they turn the summer into dust'. Half wetende wat de zinnen eigenlijk betekende was ik compleet in de wat kitscherige wereld van Funeral.

Rebellion (lies) bleef de single. De clip met de band die met trommels door een slapend dorp met alleen kinderen lopen staat in mij hersenen gekerfd. Het nummer zelf heeft toen nadat de plaat was afgelopen minstens 6 keer met open volume knop door mij huis gebeukt.

Aan de ene kant kan ik er wel om lachen nu, maar iedere keer als ik deze plaat opzet krijg ik weer dat warme wereldopende gevoel van een 13 jarige terug. Snel daarna ook maar de EP over laten komen, die ik zelf nog geweldiger vond. Herinneringen, je moet er maar van hebben ook al zijn ze pas twee jaar oud en ben je nog steeds zo jong.

Het lijkt een eeuw geleden en je bent een compleet ander mens maar je luister nog steeds heel vaak de platen die met de boot uit Amerika kwamen. Deze misschien het minste, maar het heeft wel een wereld voor me geopend. Ik hang het overlijdensbericht maar weer eens aan mij prikbord om me aan te herinneren dat ik hem weer eens nodig moet herluisteren en zet Rebellion (lies) maar eens met open boxen aan.

Dat Power Out erg doet denken aan Suicide Blonde zal wel persoonlijk zijn, maar ik hoop dat ze voor de outro van Wake Up toch eerst eens Iggy ( Lust for life ) geraadpleegd hebben.

Wat mij betreft is dit een voorbeeld van een overschatte band! Heb dit album bij mijn platenboer al meerdere malen beluisterd maar deze band heeft mij niet kunnen overhalen. Te bombastisch voor mij.

Te bombastisch?
Dan zal ik je maar meteen met een groot uitroepteken Neon Bible afraden.

Eigenlijk is het in het geval van Arcade Fire bij mij net andersom gegaan. Maanden geleden had ik hun 2e album "Neon Bible", en nu pas dit debuut.
Over "Neon Bible" kan ik kort zijn, ik vond het verassend, en nog steeds erg goed.
"Funeral" word door velen beschreven, maar ook gezien de waardering, als nog beter dan "Neon Bible". Het was mij duidelijk dat ik "Funeral" ook moest hebben.
Zo gezegd zo gedaan.
En het is inderdaad voor mij weer net zo verassend als "Neon Bible", maar zelf kan ik maar moeilijk beslissen welke ik beter vind, al vind ik het nummer ' Rebellion (lies) ' toch wel het beste wat ik tot nu toe van Arcade Fire gehoord heb.
Over het geheel genomen zijn ze voor mij zo goed als gelijk.

Ik sluit mij eigenlijk volledig aan bij wat hierboven gezegd wordt. Ik kan ook niet kiezen tussen beide. De ene dag vind ik deze iets beter, de andere Neon Bible. Rebellion (lies) is inderdaad het beste nummer van Arcade Fire. (Heeft dit jaar ook een top 100 noterig te pakken in Tijdloze top 100 van StuBru.

Ik vind deze ook niks, maar Neon Bible juist wel, misschien moet je die eens beluisteren?

Enerzijds als hij dit al bombastisch vindt vrees ik voor zijn ervaring bij Neon Bible, hoewel ik dat album ook stukken beter vind dan deze Funeral. Funeral is aardig hoor maar het is altijd wat wachten op dat ene geniale hoogrepunt Rebellion terwijl Neon Bible genieten is van de eerste tot de voorlaatste song.

Ik vond Neon Bible echt geweldig, dus ging ik dit album, natuurlijk ook meteen proberen, maar op een of andere manier viel het me tegen. Er zitten best leuke nummers tussen hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ook watt nummers die ik niks vind. Tenminste, die nummers vind ik ondertussen al wel aardig, want ze zijn gegroeid. Het hele album is gegroeid bij mij, en hopelijk groeit ie nog verder, maar tot nu toe is ie van 3 naar 3,5 * gegaan. Rebellion (Lies) en Wake Up vind ik de beste nummers.

Wow dit heb ik gezien op Pukkelpop toen ik ze nog niet kende. Waarom toch! 'k Heb ze ontdekt bij de aanvang van mijn blok: da's de ideale periode, want op elk moment dat ik niet studeerde, lag de plaat op en de werkte rustgevend, zelfs de 'hardere' nummers. Nu ja, op Pukkelpop kende ik niets (behalve Rebellion dat ik zelfs maar vaag herkende...). Neon Bible heb ik nog niet echt aandachtig beluisterd, maar voorlopig vind ik deze de beste (kan uiteraard altijd veranderen). Toppers: nrs 1, 3 en het fabuleuze 9

skipmomentje??? dit is pure blasfemie!
als ik paus was van rock'nroll-land, zou ik je spontaan excommuniceren!

De paus ligt inderdaad ook nogal achter. .

Dé cd.
Dé band.

Op een mooie zonnige Zondag, ergens in augustus 2005, zat ik lui, cola in de hand, achter een tv. De reden waarom ik op zo'n dag tv keek was toen al een vraag en nu nog steeds.
Mijn vingertoppen gleden over de 3-knop en ik zag daar een stel 'artiesten' die door de tent vlogen en zich vastklampten aan de hoge masten van het podium: Arcade Fire.
Muziek? Is dit muziek?
Ik denk dat dit de stomste vraag uit mijn leven is geweest, ookal stelde ik hem aan niemand.

Voor mij was alle muziek die tijd nog afkomstig van Limewire, want complete cd's, dat vond ik maar zonde van mijn tijd & geld.
Ik begon met het downloaden van enkele nummers van deze vreemde Circus-artiesten, en bedacht me elke keer als ik luisterde weer wat een band dat was die ik toen op TV had gezien: wat een energie hadden die!
De muziek van de gedownloade nummers spraken me toen (nog) weinig aan, maar ik voelde wel dat elke keer als ik ze aan mijn muziekafspeler(s) voerde, die mij stapje voor stapje verder en dieper in een muzikale wereld brachten dan ik ooit van tevoren had meegemaakt.
Rebellion, Neighborhood #1 & #3, Wake up: die spraken mij die tijd alleen aan.
Wéér één van de dingen die ik mezelf nog steeds kwalijk neem.

Na een half jaar af en toe luisteren van deze nummers besloot ik de hele cd maar te downloaden/luisteren.
Ik wist niet wat ik hoorde. Waarom heb ik dit overgeslagen? Wat bezielde me om het bij 4 nummers te houden? Er spookte zoveel door mijn hoofd.
Alles van deze cd was zo mooi, en alles wat ik nu hoorde maakte een nieuw beeld voor me vrij. Het was de eerste ervaring met een groei-cd die voor mij nooit heeft gestopt met groeien.
Ik wilde meer weten van de teksten, hoe die muziek nou in elkaar zat. Ik kocht de CD en nam alle teksten in me op, al het muzikale begon meer te betekenen dan het ooit voor me had gedaan.
De energie en hoop, droop van de muziek af en de emoties huilden van de teksten tot op mijn netvlies.
Alles bouwt zich prachtig op, alles heeft zijn beeld over het overlijden van verschillende mensen in de directe omgeving van de band.
Het levensproces is niet te stoppen en de geliefden zijn niet meer terug te halen. Het gevoel van het missen zal blijven, en rouw om verloren mensen die je lief had krenkt het hart.
Alle nummers kenmerken verdriet, alle nummers lijken het gevoel te kennen van een gemiste.
Op het laatste nummer wordt dit gevoel bezegeld: De families verliezen haar geliefde familieleden en duidelijk wordt dat alles wat tijd kan helen zijn eigen tijd kent. Voor de leden van The Arcade Fire is deze tijd nu aangebroken: ze kunnen doorgaan.
Deze cd brengt het gevoel van hoop zo ver naar voren, dat zelfs wanneer je het niet nodig hebt, de hoop je overvloeit.

Dit was de eerste cd die de poort tot alle muziek voor mij open zette.
Een schakel die zich zonder dat ik mijn handen hoefde te gebruiken omzette: Arcade Fire liet het doen.
Na deze cd begon ik mijzelf af te vragen wat ik allemaal niet gemist had. Wat viel er nog in te halen? Meer wilde ik weten, en meer wilde ik horen.

Teksten gingen zich steeds meer vormen, En de instrumenten die ik speelde kregen eindelijk gevoel met zich mee.
Muziek doet doet veel met je, voor mij is dit duidelijk geworden.

Ik ben nu 17 en de laatste 2 jaar is voor mijn ogen langzaam een luik opengegaan. Het oorsmeer in mijn oren is omgeruild voor oordopjes.
Nieuwe muziek heb ik gehoord en nieuwe ervaringen gedaan, maar niets heeft kunnen evenaren wat deze cd/band heeft betekend voor mij en waarschijnlijk zal dat ook niet meer gebeuren.

een dikke 5*

Ik zou hem persoonlijk voor je het land uitschoppen
Crown of love vind ik juist een van de betere nummers op funeral. Echt een hele mooie tekst, en het uptempo stukje op het einde is lekker (maar wel typisch voor funeral).

Crown of Love is nou typisch zo'n nummer waar BZN zich nog voor geschaamd zou hebben. Het is de wisselvalligheid waardoor dit album ook maar niet verder wil groeien, de song erna is juist weer een absoluut kanon

IS dat zo joh? In welke encyclopedie heb je dat gelezen?

Inderdaad, Jantje Keizer heeft het nummer afgekeurd en in de afvalbak gegooid. Butler zat op dat moment in die afvalbak, zodoende

Misschien moet je zelf die afvalbak ook eens in gaan om je geloofwaardigheid te gaan zoeken. Lijkt me een goede plaats om te beginnen met zoeken.

Wat ik (klaarblijkelijk) wil aangeven is dat ik het vervelend vind als muziek waar je van houdt wordt verklaard als shit alsof het een feit is.

waar zal ik beginnen?

Juist, in het kader van daar ga je faber, de afvalbak in.

Ik snap uberhaupt niet wat Jan Keizer te maken heeft met the Arcade Fire, is zoiets als appels met peren vergelijken. Jan Keizer is toch een held voor veel Neerlandse bejaarden en the Arcade Fire is toch ook zeker van een dusdanige kwaliteit dat zij niet in welke afvalbak dan ook thuishoren.

Denk overigens dat Jan Keizer zoiezo de meeste nummers uit dit genre zal afkeuren.. dat is zijn goed recht natuurlijk hehe. Zal de goede man the Arcade Fire uberhaupt kennen?