Arcade Fire - Funeral (2004)

The Suburbs komt niet eens in de buurt van Neon Bible, laat staan Funeral. Maar goed.

Ongelooflijk dat Une Année Sans Lumiere trouwens zo weinig stemmen heeft. Nog steeds mijn favoriete AF-nummer samen met de opener.

Ik vind het dan weer echt onbegrijpelijk dat Haïti zo weinig voorkeur stemmen heeft, dat nummer is in mijn oren even briljant als Neighbourhood 1 of Wake Up, maar qua voorkeurstemmen hinkt het maar wat achterop.

Toevallig heb ik Haiti en Crown of Love aangekruist als mijn twee favorieten van deze plaat. Hoewel ik er 9 aan zou kunnen kruisen als favorieten zegt dat natuurlijk niet veel, maar ik begrijp toch dat mensen die aan dit album beginnen eerst naar de hoogst genoteerde kijkt in de lijst van voorkeursstemmen.

Het is inderdaad lastig om uit 10 nummers van zo'n hoge kwaliteit twee favorieten te kiezen. Het zijn voor mij dan de details die het hem doen en Haiti is wat dat betreft voor mij wat "oppervlakkiger" en "simpeler". Daarbij betekent achterlopen in voorkeursstemmen niet per se dat het het slechtste nummer van het album wordt bevonden, maar vooral dat het niet vaak als één van de beste wordt gezien, maar dat begrepen jullie vast ook al

Als ik trouwens naast de gewone 5 sterren ook nog eens drie Michelin-sterren zou kunnen geven aan dit album, zou ik dat zonder aarzelen doen.

Ik denk anders niet dat de cd zelf zo lekker smaakt. Het hoesje lukt met enige tegenzin misschien nog...

Bestaan er misschien twee versies van dit album. Een heel goede en een heel matige. Ik ben bang dat ik dan steeds naar de heel matige luister. Ik zou heel graag het geniale willen ontdekken wat de meeste van jullie op dit album horen. Maar na tig luisterbuurten hoor ik het nog steeds niet. Sterker nog, ik kan dit album amper in één keer beluisteren zonder dat het gaat irriteren. Awkward. Nee, geen drie Michelin sterren van mij voor dit album dat er lekker uitziet maar qua smaak mij niet weet te bekoren en al snel gaat tegenstaan.

Het verrast mij ook dat dit album het zo goed doet. Maar dat moet haast wel aan mij liggen want de score die ik er voor over heb is zeldzaam. Met name de zang doet de meter ernstig naar beneden uitslaan.

Apart toch, want qua beschrijvingen zou dit helemaal mijn cup of tea moeten zijn. Ook users met wie ik meestal redelijk op 1 lijn zit, geven hoog op over dit album. Voor mij echter is de emotie "irritatie' degene die de boventoon voert.

Blijft een raar geval in mijn verzameling. Kan er ook niet toe komen hem te verpatsen. Over een paar jaar probeer ik het wel weer een keer.

De muziek kan nog zo goed zijn, als de zang je niet aanspreekt (of zelfs ronduit tegenstaat) wordt dat allemaal teniet gedaan. Sterker nog: je kunt niet eens door die zang heenluisteren om te ontdekken of het überhaupt goede muziek is. Ik ken dat gevoel. Er zijn nu eenmaal stemmen die vrij gemakkelijk ergernis oproepen, omdat ze verre van mooi klinken. Win en Régine horen daar zeker bij. Het klinkt eigenlijk voor geen meter, maar sommige mensen vinden dat nu eenmaal zijn charme hebben.
Die stem van Régine Chassagne op dit album trek ik overigens ook niet. Gelukkig klinkt ze op de volgende albums (en dan met name Neon Bible) een heel stuk beter. Hoewel: of het beter is kan ik eigenlijk niet zeggen, wel dat ik het prettiger vind om naar te luisteren.

Kortom: Mensen die dit album niet kunnen luchten of zien, omdat ze zich ergeren aan de zang: Ik begrijp jullie helemaal!

Maar, maar, maar, maar, maar... 1 ster? EEN? Eentje maar?

Ik begrijp het punt rondom de zang. Met name de 'zang' op Laika is haast geschreeuw. Echter het nummer gaat over de dood van Win's broer. Wel een nummer met passie gezongen vind ik.

Ten tijde van het opnemen van dit album hadden de bandleden met verschillende overlijdensgevallen te maken. Dan wordt het wellicht emotioneler wat ten koste gaat van de zang.

Overigens op Youtube onlangs wat live optredens bekeken en daar is de zang prima.

Hoe ben je dan ooit door Neutral Milk Hotel heen gekomen?

Inderdaad. De zang vind ik hier juist veel intenser dan op latere albums. "Come on Alex, you can do it!"

Jeff Mangum heeft ook zo'n stem die gemakkelijk irritatie kan oproepen. Zoals ik al zei, zijn er bij iedere grafstem altijd mensen die het 'zijn charme vinden hebben'. In het geval van Mangum ben ik er daar een van. Over Win Butler denk ik overigens net zo. Zijn stem waardeer ik ook zeer.

Ik vind Funeral lichtjes tegenvallen. Omdat ik The Suburbs uitzonderlijk goed vind en Funeral erg hoog gewaardeerd wordt door de pers en door de liefhebbers hier, had ik hoge verwachtingen voor dit album. Bovendien vind ik Rebellion (Lies) zowat het beste nummer dat er ooit gemaakt is. Maar na vele luisterbeurten vind ik dat enkel de eerste 2 nummers kunnen tippen aan Rebellion (Lies). De rest is wel goed, maar doet me toch niet zo heel veel. Van veel Arcade Fire-nummers word ik ofwel erg wild (dan zing ik enthousiast mee of spring ik door de kamer of zo) ofwel ontroeren ze mij (of allebei), maar dat gebeurt hier slechts in beperkte mate.
Ik zal één van de weinigen zijn, maar ik vind Funeral hun minste album van de drie (maar wel nog erg goed ).

Ik moet qua zang soms erg aan Roger Waters denken.. ben ik de enige die dit heeft?

Dat denk ik wel, ja.

Afhankelijk van waar precies de vergelijking komt. Ik zie niet echt een vergelijking

Voorbeeldje?

Draai eerst eens Pink Floyd - The Final Cut en dan Arcade Fire - Tunnels

Net even geluisterd en ik kan de vergelijking enigszins begrijpen, gek genoeg. Roger Waters en Win Butler zijn nou niet bepaald twee figuren die in één adem genoemd worden. Ik denk ook vooral dat het 'soort' nummer en het subtiele effect op beide stemmen wat vergelijking oproept, maar ik denk dat dat ook de enige directe vergelijkingen zijn die je tussen Pink Floyd/Roger Waters en Funeral kan trekken. Wel grappig dat dat jouw associatie is

Ben ik dus toch niet helemaal gek ik had het direct toen ik Funeral voor het eerst opzette. Het zit 'm voor mij vooral in de klank en de afgeknepen emotionele manier van zingen.

Volgens mij heb ik wel eens ergens gelezen dat Amused To Death van Roger Waters een inspiratie voor Arcade Fire is geweest.

Prima cd maar de enorme hoogte van de stemmers verbaasd me wel enigsinds. Arcade Fire is namelijk niks nieuws onder de zon. Het is het best te omschrijven als een mix van Talking heads (de lichtelijk hysterische stem) en Pixiesachtige melodieen. (luister maar eens naar Bossanova). Niettemin een goede plaat die lekker pakt. Haiti en Rebellion zijn de wat mindere nummers maar de rest is dik in orde. De tekst van In the Backseat is werkelijk prachtig. Ik heb het cdtje flink wat gedraaid maar was er gek genoeg alweer snel op uitgekeken.

De Pixies-invloed is er inderdaad wel, maar Bossanova is toch wel een erg matig album voor hun doen en vergeleken hierbij. Rebellion en Haiti vind ik dan weer tot de betere nummers behoren, al staat er eigenlijk geen enkel minder nummer op.

Ik zeg het mischien ook verkeerd; Haiti en Rebellion zijn het minst opvallend. De andere nummers zijn uitgesproken nummers met de nodige hoeveelheid emotie. Ik oordeel misschien ook wat te hard want het is waarschijnlijk een van de beste albums van de het eerste decenium. Wat me een beetje tegenstaat is de ter ver opgezochte emotie. Ik begrijp dat anderen dat juist de kracht van het album zullen vinden. By "In the backseat" vind ik het aandoenlijk en "My familytree losing all its leaves" is werkelijk supermooi. Maar de zin "Alice died" (wat in wezen over haar moeder gaat) vind ik bijna pijnlijk over de top. Maar ik zeik te veel. Dit is een goed album en doe er een half puntje bij. Dat verdient de band alleen al omdat ze zich ver onderscheiden van wat er in de de VS momenteel gemaakt wordt.

Bij neighbourhood 3 moet ik ook altijd erg denken aan new order, en dan vooral bij 2.18

Funeral is voor mij – hoe ironisch het ook mag klinken – een ode aan het leven. De algemene teneur is nochtans niet vrolijkmakend. Hoe kan het ook anders als op korte periode 9 familieleden van de verschillende bandleden in het graf sukkelen. In de afsluiter In The Backseat wordt op een prachtige manier beschreven hoe het voelt als je een naaste verliest.

My family tree’s loosing all it’s leaves
crashing towards the driver’s seat
the lightening bolt made enough heat
to melt the street beneath your feet

De onzuivere stem van Régine Chassagne, de krijsende violen en de prachtige tekst maken van dit nummer de ideale afsluiter. Het handelt voor mij niet alleen over de dood, maar ook over heimwee naar je kindertijd. Je weet wel, die periode waarin je grootste kopzorg was hoe je in godsnaam die schooltaak nog op de bus naar school kon afkrijgen. Of je wel een vriendje zou vinden die bereid was om zijn blad af te geven, zodat je de oplossing nog vlug kon overschrijven vooraleer de bel ging.

I like the peace in the backseat
I don’t have to drive
I don’t have to speak
I can watch the countryside
and I can fall asleep

Grappig dat je vroeger, toen je nog een kind was, niet kon wachten om vanvoor in de auto naast papa of mama plaats te nemen. Kijk mij groot en volwassen worden! Nu verlang ik soms opnieuw naar die tijd waarin ik onbezorgd op de achterbank kon gaan zitten, mijmerend over vanalles en nog wat, afgesloten in mijn eigen wereldje. Eens je verantwoordelijkheden krijgt, besef je dat het leven niet altijd een pretje is. Verantwoordelijkheid boezemt mij bovendien vaak angst in. De angst om iets te verliezen, de angst om niet te voldoen aan de hoge eisen van de maatschappij. De ratrace van de westerse wereld is niet aan mij besteed vrees ik.

Wake Up handelt over hetzelfde thema, en klinkt groots en kwetsbaar tegelijk. Eens je opgroeit, verlies je langzaam je onschuld, niets is wat het op het eerste gezicht lijkt. Een nummer dat erom smeekt om door duizenden mensen meegekeeld te worden. Toen ik de groep live aan het werk zag in Arras, was dit misschien wel het hoogtepunt van het optreden. Sindsdien is Wake Up enorm in mijn achting gestegen. Arcade Fire is de enige stadionband die erin slaagt om mij oprecht te ontroeren met zo’n nummers.

But now that I’m older
my heart’s colder
and I can see that it’s a lie

If the children don’t grow up
our bodies get bigger
but our hearts get torn up

Op het einde wordt de song wat lichtvoetiger, en krijg ik zin om te dansen door mijn kamer. Door alle tegenslagen ben ik sterker worden. Ik ben mijzelf tegenkomen en ben daardoor meer te weten gekomen over mijzelf.

With my lightnin' bolts a glowin'
I can see where I am goin’

Tunnels is voor mij pure romantiek. Op een prachtige manier wordt een prille liefde geschetst terwijl het hartje winter is. Alleen die intro al is fantastisch met zijn pianoklanken die klinken als vallende sneeuwvlokjes.

And if the snow buries my
my neighborhood
and if my parents are crying
then I'll dig a tunnel
from my window to yours
yeah, a tunnel from my window to yours

De liefde is zo sterk dat ze zich willen afzonderen en wegvluchten uit deze wrede maatschappij. Liefde als vorm van escapisme, alleen jij en ik.

You climb out the chimney
and meet me in the middle
the middle of the town
and since there's no one else around
we let our hair grow long
and forget all we used to know
then our skin gets thicker
from living out in the snow

Laika is vervolgens één van mijn absolute favorieten. De hysterische vocalen en de chaotische maar knappe opbouw brengen mij in extase. Net zoals de bandleden doen wanneer ze dit nummer live brengen, ren ik mijn kamer door terwijl ik wild om mij heen sla. Af en toe moet je je eens volledig kunnen laten gaan, om niet helemaal gek te worden. De lucht eruit laten, vooraleer de ballon knapt.

Une année sans lumière is dan weer een ontzettend lieflijk nummer. Een warm deken dat troostend op je schouders wordt gelegd. Je bent weer helemaal tot rust gekomen na de hysterie van daarnet.

Met Power Out heb ik ook weer een zeer innige band. Wat een energiebom, alle frustratie moet eruit. Als je een vriend of familielid verliest vraag je je wel eens af wat het leven eigenlijk betekent. Existentiële vragen komen naar boven, en je merkt hoe koud en kil de wereld kan zijn. Je verliest je dromen en je idealen. Dit album doet mij altijd denken aan de beste televisieserie die ooit op het scherm geweest is. Six Feet Under is een reeks over de Fischers, een familie die een uitvaartbedrijf bezit, en doet an sich eigenlijk juist hetzelfde als dit album. Verhalen vertellen over sterfgevallen, existentialisme en relaties. Zowel de serie als dit album tonen aan hoe pikzwart het leven met momenten kan zijn, maar ook dat het geen zin heeft om met die gevoelens te blijven zitten. Omarm de miserie en je verdriet, schreeuw het desnoods uit en probeer voor de rest zoveel mogelijk uit het leven te halen. LEEF GODVERDOMME LEEF! Ga het verdriet niet uit de weg, laat het een deel van jezelf uitmaken. Op Power Out kan ik niet stilzitten, ik moet dansen ondanks het droevige thema. En dat is juist wat de band wil. Fuck Tiësto, David Guetta en andere soortgenoten, dit is muziek met een ziel. Dit is het leven vertaalt in klanken!

You ain't fooling nobody with the lights out!!

Kettles is vervolgens weer een prachtig rustpuntje en vertelt ons dat je sommige dingen niet kan veranderen. Sommige zaken gebeuren gewoon wel of niet, ongeacht de omstandigheden.

They say a watched pot won't ever boil
well I closed my eyes and nothing changed
just some water getting hotter in the flames

Je mag nog zo hard proberen om zaken te veranderen, zo hard opkomen voor je idealen, of je er iets mee gaat bereiken is maar zeer te vraag. Enkel de tijd zal het uitwijzen, al is die tegelijkertijd ook je grootste vijand..

Het prachtige walsje dat Crown of Love heet, was mijn favoriete nummer na mijn eerste luisterbeurt van Funeral. Nu is het dat niet meer, maar toch weet dit hartverscheurende liefdesliedje mij nog steeds te charmeren. Het hoofdpersonage is nog altijd halsoverkop verliefd op een meisje en heeft spijt van zijn gedrag toen hij nog samen was met haar.

If you still want me
please forgive me

Haïti is wat ingetogener, maar bevat een enorm mooie melodie. Dit is één van de twee nummers waarin Chassagne de zang voor haar rekening mag nemen, en voor mijn part mag ze dat vaker doen.

Deze redelijk lang uitgevallen recensie sluit ik af met het bekendste nummer van Arcade Fire. Rebellion Lies is een popclassic zonder weerga, en handelt over het feit dat we door de huidige maatschappij verplicht worden om een bepaald leven te leiden. Wij hebben geen macht meer over onszelf, en laten ons voorschrijven hoe we moeten leven. We schermen ons af van de lelijke kanten van het leven en laten ons overspoelen met leugens.

People try and hide the night
Underneath the covers
People try and hide the light
Underneath the covers

Elke dag moet je met een blij gezicht weer op je werk staan. Ook als een familielid net gestorven is, want rouwverlof bestaat immers niet in deze westerse wereld. En wat als je kinderen je verdriet zien, hoe zouden ze daarop reageren?

Sleeping is giving in
no matter what the time is
sleeping is giving in
so lift those heavy eyelids
people say that you'll die
faster than without water
but we know it's just a lie
scare your son, scare your daughter

Wij zijn allemaal in een diepe coma gesukkeld, maar niemand die het doorheeft. In de echte wereld worden we aan het leibandje gehouden, maar gelukkig kunnen we ons nog uitleven in onze dromen.

People say that your dreams
Are the only things that save you
Come on baby, in our dreams
We can live our misbehavior

Funeral is één van mijn favoriete albums aller tijden, dat zal je waarschijnlijk niet verbazen als je mijn hele recensie gelezen hebt. Het emotioneert mij, laat mij dansen, maakt mij bewust van de minder mooie dingen des levens en doet mij vooral beseffen dat je maar één keer leeft. Doe het dan ook goed, en volg niet blindelings de voorschriften die de maatschappij voor ons klaarliggen heeft. Verstop je emoties niet, maar lach, ween en roep wanneer je dat nodig acht. Omarm je ongeluk, en je zult er veel gelukkiger uitkomen, hoe raar dat ook mag klinken. Geluk en ongeluk liggen dichter bij elkaar dan je denkt en zijn zeker geen uitersten. Waar ik vroeger ofwel zeer opgewekte dagen had, ofwel dagen kende waarop ik pas na 3 uur ’s middags uit mijn bed geraakte, ben ik nu redelijk stabiel. Het is niet zo dat ik niets voel, versta mij niet verkeerd. Ik voel op hetzelfde moment zowel blijdschap, euforie, verdriet, melancholie, angst als liefde. En dat is volgens mij een voorwaarde om gelukkig in het leven te staan. Een duurzame vorm van geluk, niet het soort geluk dat de dag erna helaas weer is weggeëbd. Ik zal niet zeggen dat Funeral ervoor gezorgd heeft dat ik zo veranderd ben, maar het heeft zonder twijfel invloed gehad op mijn attitude. Net zoals Six Feet Under trouwens. Daarom, als je van dit album houdt, ga dan nu meteen die serie bekijken. Ik beloof dat je je het niet zal beklagen!

Prachtige review Eraser!

Geweldige recensie

Ik had me, ondanks dat ik ondertussen de teksten woord voor woord kan opdreunen, tot nu nog niet zo in de betekenis ervan verdiept. Die smeltkroes van emoties is ook heel herkenbaar.

Knap stuk The Eraser, ik heb Funeral maar meteen weer in de cd-speler gestoken !