Nirvana - In Utero (1993)

Vlakker dus?

Nee, ik hoop dat er met een remaster wat niveaus in de plaat komen en drums en bass bijvoorbeeld los van elkaar gehaald worden zo als ze dat op de Beatle remasters hebben gedaan, wat erg goed en helder klinkt

En zo vind ik de remaster van Nevermind ook klinken. Ik ben daar echt enthousiast over: zouden ze met dit album ook moeten doen.

Ik vind dat in deze heel wat meer diepte in zit (qua klank ) dan in Nevermind. Remasteren is voor mij absoluut niet nodig, ik vind dat het een hele warme klank heeft.

Ok, dan moet ik 'm weer eens goed gaan luisteren.

Bij Nirvana vind ik juist elke cd anders klinken.
Bleach klinkt log en ruw, hoort bij de plaat.
Nevermind klinkt opzwepend en robuust, hoort bij de plaat.
Incesticide klinkt punky en ongepolijst, hoort bij de plaat en van In Utero ben ik in het algemeen wat minder gecharmeerd. Mij iets te geforceerd allemaal, maar ik kan me In Utero eerlijk gezegd niet met een ander geluid voorstellen...

Nee maar ik bedoel niet het geluid van de band, maar echt de productie.
Veelal heeft het ook gewoon met versterker instellingen te maken, dat maakt ook een wereld van verschil.
Op Incesticide is het natuurlijk allemaal iets minder belangrijk omdat dat eigenlijk allemaal B-sides en rareties waren.
Bleach was echt het begin van alles, moesten ze zelf mensen bij vragen voor geld om überhaupt te mogen opnemen(SubPop zat in zwaar weer, Nirvana zou de reden zijn van dat ze ineens miljoenen zouden gaan verdienen) en klinkt daar ook naar, Nirvana in zijn puurste vorm!
Nevermind is qua songs misschien het beste, zet de dist. uit en je hebt prima pop nummers waarvan On A Plain het hoogste pop(lees: Beatle) gehalte heeft, en dat het juist goed maakt. De productie is daar ook naar, je kan Gish en Siamese Dream er naast leggen en vergelijken(die produceerde Vig ook), komen uit het zelfde jaar/tijd. Vig luisterd goed naar het geluid van de band en weet dat precies vorm te geven zodat het die band ten goede komt, maar alleen voor die band kan worden toegepast. Dat maakt Nevermind ook anders dan de rest.

In Utero is een ander verhaal, In Utero is punk, veel harder dan Nevermind. Vig was al gepasseerd en werd er gezocht naar een sterren producent(staat bijna gelijk aan mainstream producer), daar zijn er 100.000 van langs geweest en steeds waren ze niet tevreden met het resultaat. Er bestaan ook alternatieve mixen van de nummers, die zijn rauwer en komt bijvoorbeeld de bass veel beter tot zijn recht. HSB, AA en PRT zijn zo gemixed dat ze direct de radio op kunnen, maakt niet uit, maar nu enigzins gedateerd. (zeker als je kijkt dat Bleach en Nevermind nu geremasterd zijn).

Beter als Nevermind imo.

Waarom dan? Je reacties mogen langer!

Ik vind Nevermind juist het meest geforceerde album omdat ze meer pop-achtige liedjes brengen op dat album en zich wat meer naar het grote publiek willen richten. Dat ligt juist minder in hun aard.

Vooral omdat Nevermind iets te mainstream klinkt. De liedjes zijn iets meer poppy zoals ik eerder zei en Nirvana vergeet soms de echte '' heavy rock '' in dat album dat bij dit album wel aanwezig is (Milk It, Tourette's enzo) Natuurlijk gaan veel mensen het niet eens zijn met mij, maar ik vind dit album gewoon veel beter klinken.

Ben het bijzonder met jou eens.

Rustiger? Heb jij het album wel geluisterd?

Nummers als Scentless Apprentice, Serve the Servants, Rape Me, Frances Farmer, Milk It, Tourettes en Radio Friendly unit Shifter zijn in alle gevallen "heftiger" dan alles wat op Nevermind stond.

Vind het een beetje een rare opmerking van je.

Toen was die reactie weg.. en lijk ik tegen mijzelf te praten..

Ik vind deze toch beter dan Nevermind, maar dat zal wel komen doordat dit nog als iets nieuws in de oren klinkt. Nevermind zet ik nooit meer op, omdat ik het al veel te vaak gehoord heb.

Denk dat dit album ongeveer het heftigste is wat ik in mijn platenkast heb staan. Ben normaal meer van de zuivere zang, mooie poëtische rijmende teksten, melodieën, intro's en uitro's, en dan dit........ wat een lekkere bak met "herrie", en mooier dan zijn voorganger wat mij betreft !

Rape me, taste me, waste me, lijkt niet echt poëtisch of rijmend, maar met een aantal hersenkronkels op een of andere manier weer wel doordacht.....

Ik heb altijd een beetje minachtend naar Nirvana geluisterd. Ik vond het een overgewaardeerd rockbandje dat zijn legendarische reputatie, naar mijn mening, vooral te danken had aan de zelfmoord van frontman Kurt Cobain. Ik kon me ook altijd ontzettend ergeren aan mensen die beweerde dat Nirvana 'iets vernieuwends' was. Het kwam er allemaal op neer dat ik vond dat Nirvana een veel betere reputatie had, dan de band verdiende. Daar kwam de afgelopen herfst verandering in. Toen kwam ik erachter dat Nirvana veel en veel meer is dan gewoon maar een rockbandje.

De zomervakantie was weer afgelopen en ik moest weer naar school. Ik weet niet waardoor het kwam, maar ik luisterde in die periode veel naar Nirvana. Ik denk dat mijn interesse in wat iedereen zo goed aan Nirvana vond weer eens begon op te spelen. Natuurlijk kende ik de klassiekers al wel, maar voorheen had ik nooit echt diep in hun werk gesnuffeld. Ik luisterde vooral veel nummers van dit album. In Utero intrigeerde me het meest van de Nirvana-albums omdat het een jaar voor Cobain's dood uitgebracht werd. Ik was benieuwd of dat in het album terug te horen was (daarmee bedoel ik Cobain's depressie) en of dit feit voor meer diepgang zou zorgen, net als dat bij Joy Division's Closer het geval is. De diepgang die ik bij Nevermind miste, vond ik bij In Utero. Ik vond de nummers niet meteen goed, wel aardig, maar niet heel goed. Maar na een paar luisterbeurten begon het me te raken. Uiteindelijk besloot ik dat ik wel bereid was wat geld te investeren om dit album in huis te halen. Mijn vader had Bleach en Nevermind al, dus deze paste wel mooi in dat rijtje.

Ik moest langer zoeken dan ik had verwacht. Veel winkels hadden alleen Nevermind en enkele compilaties van Nirvana. Dus ging ik naar een wat alternatiever muziekzaakje. Ik doorzocht de bak met Nirvana, maar daar stond In Utero niet tussen. Toen ik me teleurgesteld omdraaide zag ik dit album daar op de plank met aanraders staan. Ik heb geen moment getwijfeld en hem meteen gekocht. Het kostte me slechts 6.75 euro. Erg goedkoop voor een album dat ik als een van mijn belangrijkste in mijn, nu nog, bescheiden collectie zou gaan zien.

Inmiddels heb ik het al tientallen keren geluisterd. Op mijn kamer had ik mijn eigen cd-speler. Die zette ik naast mijn bed en als ik dan ging slapen zette ik mijn koptelefoon op en draaide ik nog eens even lekker dit album, voor ik ging slapen. Niet bepaald slaapliedjes, maar toch heerlijk om nog net even voor het slapen gaan te luisteren.

In Utero, de zwanenzang van Kurt Cobain, is geen Closer, maar zeker net zo goed. Ik ben het gaan luisteren alsof het een concept-album is. Want zo klinkt het: een verhaal met begin en eind. Het begin wordt voor je voeten neergesmeten, slechts voorafgegaan door enkele afteltikken. En vanaf dat moment zit ik erin, tot het prachtige, ingetogen einde. Een reis door de persoon Kurt Cobain, in het laatste stadium van zijn leven. Ik hoor er een depressieve en wanhopige man in. Het zit 'm in de krankzinnige razernij van Scentless Apprentice, Milk It (met zijn grommende bas), Radio Friendly Unit Shifter en Tourette's. Ik hoor het in het melancholische en op een mooie manier verveeld klinkende Dumb. In Dumb hoor ik een man die het leven duidelijk saai vindt en verlangt naar geluk.

Datzelfde wanhopige verlangen is duidelijk aanwezig in het prachtige Pennyroyal Tea. Dit nummer heeft een zeer mooie afwisseling van hard en zacht en een prachtige gitaarsolo. De reutelende gitaarsolo van Pennyroyal Tea klinkt vermoeid, zeurend, als een vervelende kwaal die alsmaar voortduurt en energie opslurpt. Tot het weer terugkeert naar een zacht couplet. I'm on warm milk and laxatives, cherry flavoured antacids Een uitgeputte man die nog een keer opstaat voor een ijzersterk refrein: Sit and drink pennyroyal tea. Waarna echt alle energie verdwenen is, de zanger, uitgeput kreunend, in elkaar zakt en de muziek vertraagt, als een hart dat steeds langzamer gaat kloppen. Dit alles eindigt in een laatste akkoord van eenzaamheid.

De lege romanticus die achterblijft aan het eind van Pennyroyal Tea, wordt weer vervuld van energie in de 2 keiharde nummers die daarna volgen. Het lawaaierige, buitenaardse Radio Friendly Unit Shifter, waarbij de climax lijkt vast te lopen, maar wordt gevolgd door donkere bas/gitaartonen die mysterieus aandoen. En dan Tourette's. Kurt Cobain gaat voor een laatste keer helemaal los, in een poging zijn triestheid en pijn te verdrukken met keiharde razernij. Een razernij waarin geen plaats meer lijkt voor emoties. Maar schijn bedriegt. Want de laatste kreet ontmondt in een zachte, melodieuze, uitstoot. De ruwe bolster verdwijnt en de blanke pit komt tevoorschijn. En hier klinkt de wanhoop in door, het verlangen naar de liefde en de aandacht die maar niet in de juiste vorm willen komen. Een radeloze zanger, die voelt dat hij al het mogelijke geprobeerd heeft en nog steeds geen waar geluk kent. Die laatste smekende uithaal waarmee Tourette's eindigt heeft zoveel emotie in zich. Het is de snik die vlak voor de overgave komt.

En daarom is het ook zo mooi, zo perfect, dat All Apologies hierop volgt. Want dit lied is de overgave, de berusting in de dood: dat zegt de gitaar, dat zegt de cello, dat zegt de tekst, de titel en bovenal de trieste maar toch warme sfeer. Na zijn woede eruit geschreeuwd te hebben tijdens Tourette's, kruipt de zanger in mekaar, in foetushouding, in utero. Om te eindigen. De gevoelige gitaarriff zet in en het slotstuk begint. Nirvana op zijn breekbaarst. Kurt laat de mensen van wie hij houdt weten dat hij alles geprobeerd heeft en dat hij op is. What else should I be? All apologies Ik zie het als dat hij zijn verontschuldigingen aanbiedt omdat hij niet meer kan zijn, niet meer kan geven, dan hij nu gedaan heeft. Verontschuldigingen omdat hij het opgegeven heeft. Alsof hij sorry zegt voor alle pijn die zijn dood zal brengen bij zijn geliefden. Het heeft de sfeer van een bitterzoet afscheid, dat afsluit met de woorden all in all is all we are. Een zin die klinkt als een inzicht in de essentie van de mens, van het leven, door iemand die op zijn sterfbed ligt. We beginnen in utero, en eindigen hier: aan het slot. All instrumenten vallen weg, want Kurt moet alleen eindigen. Zijn stem is het laatste wat overblijft. All in all is all we are, en met die woorden vervaagt Kurts warme stem, en daarna volgt stilte....

Persoonlijk vind ik de ruige manier van In Utero bij Nirvana passen. Nevermind is een prachtig album maar iets té 'proper' opgenomen voor zo'n band.

Maar welk album je ook beluistert, je wordt nooit bedrogen. Teksten, muziek, stem... ze nemen je werkelijk mee in z'n hoofd en de oh zo heerlijk klinkende harmonieën is iets wat Kurt Cobain terecht z'n onsterfelijkheid opleverde.

Een geweldig tijdloos album, dat op momenten sterker durft te zijn dan z'n broertje Nevermind (All Apologies, heart shaped box, dumb, Serve the servants,...).

Wat een geweldige review!

Bedankt, altijd leuk om te horen

Inderdaad een mooi stuk.

Inderdaad

Bedankt. Ik wou al heel lang een stukje bij dit album schrijven, maar ik had er steeds geen zin in of geen tijd voor. Nou ja, in die tijd heb ik wel over de juiste woorden kunnen nadenken.

Zeer rauw en heftig Nirvana album.
Kurt Cobain op z'n tandvlees. Schreeuwt alle frustraties er nog eens uit.

Mooie review van KoD overigens. Persoonlijk is dit Nirvana album net iets te rauw.

eigenlijk vind ik deze beter dan nevermind. Toendertijd kwam dit album uit toen Nirvana op zijn hoogtepunt van roem was, en eigenlijk niet meer cool was, omdat teveel mensen Nirvana leuk vonden. Maar als ik dit album hoor, is dit zeker geen mainstream album, eerder rauw, hard en gewaagd. En de songs vind ik beter, gevoeliger dan nevrmind. Unplugged blijf ik het beste nirvana album vinden, maar de chaos, harde gitaren, gekte, is hier meer aanwezig dan in nevermind.

Kurt Cobain zag In Utero dan ook als een album om een deel van de fans af te schudden. Hij wilde de fans die alleen het meer mainstream geluid van Nevermind konden waarderen afschudden; de 'echte' Nirvana-fans zouden ook het rauwe In Utero wel omarmen. Cobain maakte het album expres zo rauw, zo anders dan Nevermind.

Klopt. Cobain gaf in een interview zelfs aan dat ze wilden dat dit album minder 'pop' herbergt dan dan Nevermind.

Nu ben ik het ermee eens dat dit album rauwer is dan Nevermind, maar om Nevermind pop te noemen...

all apologies is wel poppy voor een rock album