Eels - Hombre Lobo: 12 Songs of Desire (2009)

Ik heb eerder een omgekeerd gevoel. Die rustige nummers scheppen een geweldige sfeer en vind ik prachtig, maar ze worden telkens afgewisseld met snellere nummers, waardoor die sfeer weer breekt. Dat is jammer, want ik hou van albums waar muzikaal een rode draad doorheen loopt. Ik denk dat als de tracklist een andere volgorde had, dit album als geheel beter zou geweest zijn.
De variatie zorgt er misschien wel voor dat je niet in slaap valt, maar je kan er bijgevolg ook ni mee wegdromen

ja, maar dergelijke Eels-albums zijn er al in overvloed, toch?

Ik bljf voorlopig niet al te enthousiast. Ik hoor weinig dingen om te onthouden, neen dit is géén Blinking Lights.., dit is véél minder.
Ik kom voorlopig niet hoger dan *** maar wie weet...

Tot je in Breda bent geweest!!!!!!!!!

Gisteren de CD om mogen ruilen voor de CD/DVD versie. Dat kan dus tenminste nog in een "speciaalzaak" waar "service" geen ouderwets woord is. En het was de moeite alleszins waard. Ik vind de 30 minuten durende docu, erg leuk (met de "droge" Eels humor). Het album zelfs blijf ik, onveranderd goed vinden en stiekem soms nog een beetje groeien. Da's toch weer mooi nieuws uit Breda, niet???

Met de DVD erbij staattie bij mij nou op 4.75*, maar da mag nie!!! Dus laat ik 'm maar even zo staan!!!

Ik heb de DVD nu verschillende keren gezien en ik raak steeds meer gefascineerd door die Mr.E. Eigenlijk stelt het filmpje helemaal niets voor, maar op één of andere manier gaat het me steeds meer boeien en ga me steeds meer proberen te verplaatsen in het warrige hoofd van Mark Oliver. Het album zelf blijft onveranderd "steengoed" en eigenlijk mag je het niet vergelijken met de voorganger Blinking Lights. Die is van een heel andere orde en staat gewoon helemaal op zichzelf. Dit album is zo geweldig afwisselend, dat op het moment dat je af wilt zetten, je weer hevig geraakt wordt door het volgende nummer. Ik vind dat knap in elkaar gezet. En eigenlijk ook weer heel simpel. Daarin schuilt m.i. de kracht van dit album. In combinatie met de entourage waarin dit alles is opgenomen (en hoe) ga ik dit album toch opwaarderen naar 5 sterren. Nogmaals, Blinkings Lights is niet beter, maar anders!!! Bovendien, The Longing en Ordinary Man zijn van ongekend niveau.

Ad, ik zal de cd nog wel vaker moeten draaien, eer het kwartje valt. Voorlopig na een 3-tal beluisteringen vind ik dit een matig plaatje van een goed band (nou ja, eigenlijk Mark Everett en wisselende begeleiders).
Voorlopig niet veel aan, echt niet.

waarom dat vreselijke overstuurde geluid in de uptemponummers? Manmanman; breng de dynamiek terug in de (rock)muziek aub! De songs op zich doen me ook al niks na een 10tal beluisteringen van de cd. Tegenvaller over de hele lijn voor mij.

Ik wil de plaat best nog wat "kansen" geven, maar ik stoor me ook mateloos aan dat vreselijke overstuurde geluid in die uptemponummrs, zelfs de zang lijdt daar vreselijk onder.

Als ze bij mij met veel dissonante klanken afkomen, vink ik het al gauw kut.

Ik kan voorlopig héél weing met dit album.
Neen, de inspiratie is hier echt ver zoek, spijt dat ik het gekocht heb, maar dat is puur op basis van wat de band (nou ja band, E dus!) hiervoor gepresteerd heeft.
Voorlopig maakt dit plaatje met de geslaagde mooie hoes, niet veel indruk op me.

Iedereen ervaart dat op zijn eigen manier, gelukkig!!! Maar vanavond duiken wij de schoolkelder weer in om daar met een stel "oudere" jongeren zoveel mogelijk dissonante klanken en decibellen de wereld in te sturen en dat is me toch een partij leuk en gezellig, joh!. Ik ga voorstellen een paar van die Eelsnummers in te gaan studeren. Ik ben benieuwd, wat ze van mijn idee vinden. Misschien zijn mijn trommelvliezen al té ver heen en de hunne nog niet. Maar even terugkomend op dit album. Ik kan me de kritiek voorstellen. Maar de schoonheid van dit album zit 'm in de geweldige afwisseling. En eerlijk is eerlijk. De "rustige" Eelsnummers genieten ook mijn voorkeur. Ordinary Man is zowel tekstueel als melodieus geniaal. Maar dat is mijn bescheiden mening. En na Blinking Lights wordt het wel heel moeilijk, die te overtreffen, dus je moet wat! Ik waardeer jouw mening uiteraard, maar ik hoop dat je mijn mening ook een beetje begrijpt. Heb jij trouwens de DVD, die bij Hombre Lobo zit ook gezien? Lachuh!!!!!!!! De hond op die DVD leeft , ondanks het kabaal, nog steeds en jankt er vrolijk op los. Die bij ons is pas overleden (van ouderdom)

vandaag eindelijk de lp kunnen ophalen

mooie klaphoes met reliëf en lyrics
gekleurd vinyl (okergeel zoals de onderste helft van de hoes)
had niet gehoeven, maar het oogt wel leuk

Ha, de nieuwe plaat van Eels, een groep (of man?) die ik heb leren kennen dankzij 'Beautiful Freak' en 'Electro-Shock Blues'. Ik ben eens benieuwd.

Ik heb hem nu één keer beluisterd. Ook de recensie in HUMO gelezen, en ja, ik kan me daar wel in vinden. Het is een erg constante plaat, met overheersend ingetogen nummers (‘The Longing’; ‘All The Beautiful Things’;…), die ik persoonlijk het mooist vind. Verder wordt het album aangevuld met enkele snellere nummers, zoals ‘What’s A Fella Gotta Do’. Simpelheid en soberheid in ritme troef, de teksten zal ik er een andere keer eens bij moeten nemen, als ik me verder in deze plaat zal verdiepen, maar E kennende, zullen die wel van hoogstaand niveau zijn. Voorlopig geef ik ‘m 3.5 sterren, maar deze zal ongetwijfeld nog wel groeien.

van 4 naar 4.5.
Briljant in zijn eenvoud. Teksten nog steeds uit de grond van zijn hart, minder depressief dan eerder werk, maar zeker zo oprecht. En dat overstuurde stemgeluid in bijv Tremendous Dynamite en Fresh Blood vind ik juist wel wat toevoegen. Die hartgrondige rauwe wolvenhuil (no pun intended) in dat nummer op onder andere 0:57 is echt legendarisch.

Tja, ook in de herkansing redelijk gebuisd, zeg maar.... Ik kan en wil hier echt niet méér dan 2.5 voor geven, voor enkele redelijke songs.
De vergelijking met Blinking Lights gaat misschien niet op, maar dat album vind ik stukken interessanter dan dit.... rommeltje.
Ik haak wat deze band betreft, voorlopig flink af.

Prima. Ik neem het stokje over, want dit is de eerste Eels-plaat die hier te huize door de balotage is gekomen. Eindelijk een plaat met ballen van mr. E.

Tja, als foeilelijke NOISE equivalent staat voor BALLEN, dan maar géén ballen, haja!
Ik zoek naar songs die de naam "song" waardig zijn en ik kies altijd voor goed gestructureerde songs, gedenkwaardige melodietjes, en die hoor ik hier helaas amper op, it's al perception, my dearest dj maus.... als Eels net zo kakafonisch dreigt te worden als Pixies, tja, dan haakt deze man hier af....

Dat verschrikkelijk truucje "ik weet het allemaal veel en veel beter, maar ja, laat ik toch maar zeggen dat smaken verschillen" begint toch afgezaagd te worden Father McKenzie.

Na lang wikken en wegen ben ik niet helemaal weg van de plaat. Een paar prachtige nummers, maar ook wel een aantal nummers die me echt niks doen helaas.

BIj mij dus méér songs die me niets doen dan andere, helaas ook!

Als je dit al noise noemt...



Uw favoriete band moet welhaast The Carpenters zijn...

jawel, The Carpenters, Abba en The Cats!

Noise is een zeer betrekkelijk begrip, ik vind dit nog prima toegankelijk, ik hoor tenminste een melodie, een zangpartij, een duidelijke structuur etc. etc.

Er zijn ongetwijfeld genoeg voorbeelden van muziek waarbij deze elementen minder makkelijk te herkennen / te volgen zijn, dán praat ik pas over NOISE!

Dissonante storende geluiden, en overstuurde opnamegeluiden, die de muziek eerder "vervuilen" dan opsmukken, vind ik noise.
Op Blinking Lights liet men dit gelukkig meestal achterwege.
het is maar wàt je onder noise verstaat, zo is het.

kijk nou begrijp ik het

normaal gesproken zou ik enige ironie vermoeden, maar in dit geval neem ik je antwoord bloedserieus

Laat je vooral niet op het verkeerde been zetten door tegenstrijdige smileys e.d.

Ik moet Electro Shock Blues nog eens herbeluisteren, maar op dit moment vind ik dit de beste plaat van Eels die ik gehoord heb (ik heb altijd een haat-liefde-verhouding gehad met Beautiful Freak).

in 6 weken van 4 naar 4.5 en dan nu de volle mep.
5 welverdiende sterren.

een halfje erbij, voor o.a. het laatste nummer, dat erg mooi is

4 sterren

Al vanaf het eerste album deze band altijd gevolgd. Ze hebben me eigenlijk nooit teleurgesteld. Tot nu dan. Ik vind Hombre Lobo voor de helft een slap aftreksel van hun album Souljacker (de 'harde' nummers) en voor de andere helft een slap aftreksel van electroshock blues. Het is mij iets te veel gerecycled. Akkorrdenschema's die E al honderd keer eerder gebruikte. Er staan meerdere tracks op dit album waar je als het ware de zanglijnen van oude nummers op zou kunnen zetten.
Vind het nog steeds niet een heel slecht album, maar zeker niet Eels waardig. Heb ze vorig jaar nog live (semi)akoestisch mogen zien. Live is het nog steeds een geweldige band. Ik hoop op een volgend werkje met iets meer bezieling en creativiteit. . .

Ben het volledig met Mr Siegal eens.

Het is nergens echt spannend, maar alle ingrediënten van E zitten er in. Er staan wat rustige, ingetogen nummers op , maar ook wat rockerige nummers met vervormde microfoon (á la Souljacker). Wat ik bij dit album wel heb, is het idee dat ik sommige nummers al eens eerder heb gehoord. "All The Beautiful Things" leunt wel heel erg op "Packing Blankets", bij "Fresh Blood" lijkt het af en toe op "Hospital Food", "Prizefighter" speelt leentjebuur van Status Quo's "Whatever You Want", en bij het intro van "Beginner's Luck" moet ik onbewust denken aan The Jam's "A Town Called Malice". "The Longing" klinkt als een van de zovele nummers van voorganger "Blinking Lights", maar wel een van mijn favorieten.

Op zichzelf is het best een aardig album, maar het had beter kunnen zijn.