Eels - Hombre Lobo: 12 Songs of Desire (2009)

Kan ik mij ook in vinden, op deze plaat staat er zeker geen vernieuwende zaken het kan eigenlijk meer als een onderhouden album gerekend worden. De songs die er opstaan zijn zeker wat we van Eels kunnen verwachten; sober, pakkend en soms op de rand van gekte.

Alleen is het gewoon jammer dat wij Eels al beter kennen en dat wij van deze band gewoon heel wat meer verwachten dan een gewoon onderhoudend album. Nuja hopelijk komt er een verrassende opvolger op een heel andere wijze, Eels goes Dance of Funk... nuja we'll see dus.

Voor het eerst dat ik in aanraking kom met Eels. Vooral de hoes fascineerde me. Als je de cd wil associëren met behoorlijk prijzige sigaren..
Maar wat een heerlijke muziek! Genieten dit. Zijn de andere cd's net zo of zit daar groot verschil tussen (maw, welke raad je me aan als ik deze goed vind?)

4*, grote kans dat die de weg omhoog gaat vinden

De stevige nummers sluiten aan bij de albums 'Souljacker' en 'Shootenanny'. De rustige nummers meer bij 'Blinking Lights and Other Revelations'. En dat laatste album is zijn meesterwerk.

Maar probeer zeker ook 'Electro-Shock Blues' en 'Beautiful Freak'.

...ach check alles maar!

De eerder uitgebrachte platen zijn nog net even wat beter dan deze laatste. Gewoon bij het begin beginnen!

Dank voor de tip, het bevalt me nu al Maar niet alles tegelijk hoor, anders verzuip ik er gelijk in.

Ondertussen voorzie ik Hombre Lobo van nog een half sterretje. Samen met een nominatie voor mijn eindejaarslijst.

Lijkt me het beste advies. En als je na Blinking Lights & Other Revelations nog steeds bent geinteresseerd moet je zeker de verzamelaar met "restmatriaal" Useless Trinkets niet vergeten. Magistraal!!

Het gros van de nummers zit op niveau 4*
Maar het geheel, als dat er al zou moeten zijn, ben ik nog nergens tegengekomen.
En nee, ik ben geen fan van nummers die enkel goed zijn voor de shuffle.

3*

Matig album als je het naast de anderen zet. Er zitten wel wat goede nummers tussen maar het geheel als album is het te afwisselend en niet één richting op.
Desondanks blijft het wel de karakteristieke muziek van 'E' en dat blijf je nog wel horen.

3 sterren dus.

Ik ben echt oprecht blij dat Eels eens een plaat heeft gemaakt die al z'n fans k*t vinden.

Het resultaat is in ieder geval prachtig!

Pardon?

Als ik ertoe kom om eens géén Beatles te draaien - erg moelijk als je in zo'n herbelevingsperiode zit - zal ik deze eens een herkansing geven. Ik hoop dan dat het dubbeltje alsnog wil vallen, want na die mooie evenwichtige Blinking Lights... was dit even slikken...

Heerlijke warme herfstplaat, overschaduwd (in positieve zin) door de rauwe stem van E.
De plaat is over het geheel erg relaxed, met hier en daar wat scherpe randjes. Ik vind de plaat overigens op en top Amerikaans. Dit komt door de stem van E, maar ook de rustieke melodieen zorgen ervoor dat ik mij waan op de Amerikaanse highway in Texas of Arizona.
Het sterke van de plaat vind ik dat er niet echt grote uitschieters of niemendalletjes te bespeuren zijn. Als ik dan toch een aantal favorieten moet noemen zijn dat Prizefighter, That look you gave that guy en Fresh Blood. Minpuntje vind ik Lilac breeze, dit nummer vind ik wat TE simpel.
Al met al een 4 voor een zeer aangename plaat, zeker voor de tijd van het jaar!

Dat laatste is mijn conclusie na de reacties hieronder vluchtig doorgelezen te hebben (geen wetenschappelijke pretenties, dus...)

Opvallend, aangezien het wat mij betreft de eerste Eels-plaat is waarvan ik denk WAUW, die moet ik hebben, komt in het eindlijstje 2009 etc.

Het lijkt er dus haast op dat Eels een plaat gemaakt heeft voor iedereen die z'n eerdere platen niet kon pruimen.

Voor de duidelijkheid: de man heeft al zat prachtige liedjes geschreven, maar een hele plaat trok ik voorheen nooit. Daar is met Hombre Lobo gelukkig verandering in gekomen.

Berichten over het nieuwe Eels album verplaatst naar Eels

tja, wat kan ik her nu van zeggen?

eels by numbers? mmmm... lijkt me nog de meest passende vergelijking. het wordt nergens zo ontroerend als op blinking lights, nergens zo indringend claustrofobisch als op electroshock blues, nergens zo heerlijk vrijblijvend poppy als op beautful freak of nergens zo venijnig rockend als op souljacker....

eels by numbers dus. niet goed, niet slecht, niet....

Sommige nummer verschillen zeer van stijl. Maar over het algemeen is het gewoon heerlijke muziek met de zelfestijl

Ook ik vind dit een erg prettig album, (momenteel) beter dan Beautiful Freak welke ik pas gekocht heb. Met terugwerkende kracht luister ik nu zijn oeuvre en waarschijnlijk pruim ik deze het best door het feit dat het de eerste Eels plaat is die ik gehoord heb. Kwestie van een ander referentiekader dan de gebruikelijke Eels-achterban. Toch hoor ik in deze plaat veel van Daisies of the Galaxy terug in de gitaarpartijen.

Vrij zwak plaatje, ik voelde me vreselijk bekocht als ik dit redelijke onding beluisterde; bliepjes en rare geluidjes en noise, jawel, maar echte songs die in je hoofd willen blijven hangen..... voltooid verleden tijd bij meneer E. , vrees ik... Echt een slap hapje, deze hier.

hm als je 'the look you give that guy' in de context plaatst van hoe hij toen was is het wel een erg nummer. Hij zat namelijk in het midden van een de scheiding met zijn vrouw. Wrs zijn de lyrics gebaseerd op zijn ware leven.
Damn moest ik zo'n liedjes schrijven het zou mij gewoon kapot maken.
PRACHTIG NUMMER

Kan ik me helemaal in vinden. Ook wat betreft de Beatles...

2,4,6,9,10 & 12 zijn inderdaad "songs of desire".
Da's een halve plaat.

De rest is het soort noise, richtingloze noise, waar IK niet zit op te wachten en waar IK agressief van word. Ik moet dat skippen, of gaan lopen, een andere uitweg heb ik niet. Té dissonant en a-muzikaal voor mijn naar melodie en harmonie vragende oortjes.

Da's dus een half geslaagd album; Zet dit dus maar naarst Shoottenanny!, nog zo'n zwak broertje in een verder leuke rij platen, met Blinking Lights als hun meest consistente en evenwichtige album vol lekkers en fraais.

"6 Songs of Desire and 6 pieces of loud noise to chase the neighbours" had ik een mooiere en gepastere ondertitel gevonden.

Richtingloze noise Laat je oren maar eens nakijken dan.

Inderdaad, richtingloze noise, I'm sorry, zo klinkt het voor mij, echt niet anders, mijn oren moeten absoluut niet nagekeken worden, ik houd van harmonie en van mooie songs, niet van lawaai om het lawaai, en zo staan er hier echt te veel op, ik noem dat luchtvervuiling of pollutie, mijn oren zijn echt best ok.

Trouwens, Chameleon, Sonic Youth hoort bij mij thuis in het rijtje Pixies, Joy Division, Front 242, Sisters Of Mercy en nog van die vreselijke NOISE toestanden, jawel, dus je voorbeeld was eigenlijk best goed gekozen, nou hier staan de helft van de "songs" op, die ik geen song durf te noemen.

De liedjes 2,4,6,9, 10 en 12 zijn dan ook echte liedjes, de rest is echt voor

mij noise, maar daar mag jij of wie dan ook echt helemaal anders over denken, dit heet democratie, en kijk ik geef graag mijn ongezouten mening, ook over bands die al eens uit de bocht gaan, hoe goed ik die bands dan meestal ook vind. Deze Hombre Lobo vind ik om bovenvermelde redenen maar half geslaagd, ik kan het ook niet helpen.

Dat de wat hardere nummers van dit album je niet aanspreken, kan ik me voorstellen.

Maar om het als 'noise' te betitelen? Dan kun je U2 met recht een heftige heavy metal band noemen.

Maw: E. heeft niets met 'noise' van doen. Het meest harde nummer van E. is nog steeds een lieflijk liedje in de oren van menig noise-liefhebber.

U2 maakt melodieus erg sterke songs, of die nu hard of zacht zijn, ik vind dat geen vergelijk.

E. ook hoor! In de verste verte geen 'noise'.

Lawaai dat geen richting uit gaat vind ik noise, lawaai, of dat nu muziektechnisch onder de term "NOISE" valt zal mij echt wel worst wezen, want wat muziektechnisch onder noise valt, heeft voor mij al met muziek helemaal NIETS te maken, je hebt wel op zijn minst wat melodie en harmonie in muziek nodig, sorry, dat is mijn standpunt wat dit noise-verhaal betreft.
En ik ben een fan van deze band, maar soms neigt de heer E. flink naar noisetoestanden, en ik huiver ervan, brrrrrrr, neen, op Blinking Lights gaat hij wat dichter naar grootste melodieën toe, wat gewoon meer mijn ding is, that's all dat ik er nog over kwijt wou.

Ik vind dit een vrij briljant en zwaar ondergewaardeerd plaatje, met vooral de NOISE nummers die onweerstaanbaar zijn. WHOOW :d

Wat mij betreft een steengoede plaat!

E die Noise maakt? da's ook het eerste dat ik er van hoor...

beste vader mckenzenie, wilt u noise horen, spit dan maar eens een paar plaatjes van merzbow uit. dat is NOISE, met HOOFDLETTERS

nope, E maakt gewoon kleine liedjes, die ie soms lieflijk akoestisch, soms lekker gruizig elektrisch verpakt

los hiervan, E mag zich best wel eens concentreren op de kwaliteit van z'n werk: simpel gezegd, sommige songs op deze en het erop volgende end times zijn simpelweg niet goed genoeg...