Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Ja, misschien wat slecht verwoord van mijn kant
Het is alsof er eerst een zanglijn voor Labrie op de muziek is gevonden en pas dan een tekst is geschreven die Labrie krijgt voorgeschoteld en die ongeveer in die zang moet passen. Maar misschien zoek ik het te ver...

Nee, hoor. Volgens mij klopt dat wel. Ik meen dat ook ergens in een interview gelezen te hebben. Zijn ze vanaf Six Degrees mee begonnen blijkbaar. Schijnt ook de reden te zijn dat Myung geen teksten meer schrijft.

Net de cover van Rainbow 'Stargazer' gehoord maar dat klinkt wel lekker en Labrie doet dat ook niet slecht vind ik.

De Queen cover is ook uitermate lekker, ook al hou ik totaal niet van Queen. De vocalen van Mike Portnoy zijn best wel grappig, maar het past er wel precies bij

Inderdaad die Queen cover is ook niet te versmaden, goed gedaan erg smaakvol, leuk die aandacht voor oudere bands als Queen, met name dan voor de jeugd, gaan ze misschien toch Sheer Heart Attack een keer oppakken.

Ja, klopt, alsof ze het als een gruwelijke noodzaak zien om naast muziek ook teksten te moeten schrijven en dat ze dat dus altijd last-minute in de studio doen.

Ik denk dat het grote minpunt van Dream Theater is dat ze nogal stijlloos zijn, of misschien beter gezegd "artistiek onverfijnd" - ze missen een beetje een bepaalde authentieke charme, of wat volgens mij veel DT-haters vaak noemen het "emotieloze" component van de muziek. Maar als je ze bijvoorbeeld vergelijkt met het andere uiterste in het spectrum, zeg, een band als Radiohead, dan moet je ook concluderen dat wanneer je zo gedreven bent om zo virtuoos te worden als de leden van DT zijn, er ook weinig tijd overblijft om ook je poëtische kant te ontwikkelen...

't Is moeilijk te duiden, ik noemde het net "artistiek onverfijnd" - maar snappen jullie wat ik bedoel? DT heeft het niet en ook bijv. artiesten als The Gathering en Muse -op zich prima bands- zitten hierom verlegen. Bands als Radiohead, Nirvana en The Mars Volta (zomaar even drie namen) hebben het wel... En het is niet alleen de lyrics wat het verschil maakt, maar meer een soort van instelling van: muziek is niet alleen noten en maten, maar ook een bepaalde gevoelswaarde. Na maandenlang bijna exclusief naar DT te hebben geluisterd, kan ik dit toch wel beamen... Zelfs op de gevoelige momenten als in Space-Dye Vest en Disappear blijft het een beetje steken in goede bedoelingen.

Trouwens Kevin Moore was volgens mij iemand die dit wel enigszins beheerste, zijn teksten zijn sowieso met afstand de minst slechte... Only a Matter of Time bijvoorbeeld, of Voices. (Of is die van Petrucci?)

Die bepaalde "gevoelswaarde" voel ik dan wel weer bij de eerdere Muse albums(Origin of Sym, showbiz).


Vindt het trouwens nog steeds een groot gemis dat er op 23 juni geen uitgave van BC&SL komt met een 5.1 track, was waarschijnlijk toch wel het grootste pluspunt van SC, naast In the Presence of the enemies part 1, .vond dat namelijk een erg mooie 5.1 track.

Hopelijk later dit jaar nog.

Ja, ik snap helemaal wat je bedoelt en ben het met je eens. They've lost their mojo

Ik mis de laatste paar platen ook bezieling. Op I&W hoor je aan de opnamens dat ze 'eager' zijn om iets te bereiken. Nu klinkt Mike Portnoy alsof hij zijn zoveelste instructie video in aan het drummen is. En begrijp me niet verkeerd. Technisch vind ik het fantastisch wat hij doet. Ik neem nu de drummer als voorbeeld, maar dat geldt voor elk bandlid.

Ik besef me wel dat dit negatieve gevoel bij mij komt doordat ik teleurgesteld ben in DT. Teleurgesteld dat het niet briljant is, maar als je door alle minpunten heenluistert dan blijft er nog een hele puike plaat over. Dit wordt wel bij elk album lastiger.



Kun je misschien wat voorbeelden van passages geven? Ik heb ze nog niet gehoord

Mooi verwoord

Zo laf dan geeft Ludwig nu 2 sterren voor dit album... maar geen comment !

Boeiend.

Als hij het niets vindt mag dat toch. Bij een album als The Dark Side of the Moon zijn toch ook niet alle lage stemmen verdedigd, moet dat dan hier ineens wel?

Na een eerste volledige luisterbeurt, moet ik zeggen dat ik er niet direct wild van word. Quasi alle nummers kabbelen gezellig voorbij en laten geen diepe indruk na.

Momenteel houd ik de score op 3. Kijken of er verandering in komt.

De laatste twee nummers kunnen zich meten met het werk van I&W.

Iedereen die een slecht cijfer ophangt moet toch even een paar keer goed naar de laatste 2 nummers luisteren.... en dan weer oordelen !

Ik ben een fan van dream theater maar na een paar luisterbeurten kunnen 3 songs op dit album mijn waardering hebben.

Ik ben een beetje teleurgesteld in het hele album, en had er ook meer van verwacht.

de eerste 2 nummers kunnen me helemaal niet bekoren, het is vrij zielloos en ik heb er niks mee, ze duren ook veel te lang wat de nummers niet echt sterk maakt. Hadden ook op SC kunnen staan

Wither vind ik een goede ballad waarin de stem van Labrie goed doorklinkt.

De shattered fortress is een herhaling van zetten, delen van oude nummers in een nieuw jasje gieten, ik begrijp de achtergrond van dit nummer maar het is totaal overbodig, (Het slechtste nummer).

The best of times is het op 1 na beste nummer op dit album.
Vooral op het eind van het nummer de heerlijke gitaarsolo van Petrucci.

Het mooiste nummer is The count of Tuscany met het prachtige middenstuk, een beetje trial of tears achtig.

Het hele album is beter als zijn voorganger maar absoluut geen 4 of 5 sterren waard, omdat het gehele album een aantal zwakke nummers heeft.

Ook heb ik het gevoel dat het allemaal op de automatische piloot gaat.

Misschien dat dream theater eens een paar jaar geen albums moet maken, en dan terugkomen met een nieuwe stijl, met nummers waarvan je zegt wauw.

Als teleurgesteld fan hou ik het bij 3 sterren

Het eerste nummer zit ook geweldig in elkaar! Blijf het een erg lekker album vinden. Knap dat de band na al die jaren nog steeds zo goed voor de dag weet te komen.

Ze flikken het maar mooi weer met een degelijk album te komen. Van slijtage is nog geen sprake na ruim 20 jaar Dream Theater. De band maakt wel eens sprongetjes naar links en rechts, maar met deze CD staat de band wel weer helemaal recht op het juiste pad. Metal, power, melodie en op tijd een rustpunt, deze CD heeeft het allemaal. Er straalt duidelijk rust en balans van deze CD af. Eerst maar eens kaartjes voor oktober regelen.

Mm ik was in het begin ook wel lichtelijk positief over de nummers maar naar verloop van tijd (dit was ook bij mij het geval bij Systematic Chaos) beginnen de "metallica death magnetic riffs" mij echt een beetje te vervelen.

De 1e 2 nummers zijn nog wel te behappen, maar het klinkt allemaal heel geforceerd. Misschien dat het er live beter uit komt maargoed.

Dan wither, wat een draak van een ballad is dat, echt ik begin bijna te puken van ellende. Het laaste nummer van de AA sage wist mij dan wel te bekoren, ook al worden oude nummers in de mix gegooid het wist mij wel te raken ( en al helemaal als je de hele saga in 1 lijn zet past het er goed tussen)

Dan best of times.....een nummer die mike portnoy voor zijn vader heeft geschreven. mmm don't get me wrong maar het is gewoon zo'n zeik nummer. De solo is oke maar het refrein en de teksen zijn zo ongelofelijk slapjes....

Het laatste nummer: The Count of Tuscany, wie zou die tekst geschreven hebben. Juist Petrucci, en net als op het vorige album is het echt huilen met de pet op. Het nummer zelf begint goed met een rustig old school stukje dream theater wat door wat orgineele keyboard stukjes ondersteund wordt. Maar het nummer is gewoon te lang, en vervalt zo halverwege in een saai gepiel en wordt daardoor een ongeinspireerde tijd vuller. Jammer...

Ik ben all in all toch wel teleur gesteld in het nieuwe album. Ik was enthousiast in het begin, maar ik ben er toch achter gekomen dat dit album in mijn mening niet echt een langdurig vermaak bied. En dat komt van een die hard Dream Theater fan XD

Sorry hoor.... maar als je The best of Times alleen maar als Zeik nummer ervaart en the count of tuscany als een hoop gepiel dat na een paar minuten saai wordt, getuigd dat in mijn ogen van een absolute anti smaak.

Jammer :{

Aan zijn top 10 te zien geeft hij anders toch echt wel een goede smaak!

Mij leek de argumentatie nochtnas ook sterk onderbouwd hoor, volledig zijn recht trouwens, en ik kan me bovendien ook vinden in zijn punten van kritiek. Ondanks deze minpunten begin ik de schoonheid van de laatste 2 nummers ook in te zien, hopelijk is dit niet een voorlopige analyse.

En jawel, een cover van een van de muzikaal beste nummer van Iron Maiden erbij. Hoewel ik deze cover al eens eerder gehoord heb (op Maiden Heaven) vind ik het wel geweldig dat deze er ook bij zit.

Verder kan ik niet wachten tot het album uit komt, want ik heb me voorgenomen geen halve geleakte nummers van slechte kwaliteit te gaan beluisteren...

Ben alleen een beetje bang dat ik te hoge verwachtingen heb van deze geweldige commentaren

Ben ook enorm blij dat ik ze ga zien op graspop, dus hopelijk spelen ze er een nummer of 2

Mm van een anti smaak kan ik niet echt spreken, alsmeer van een diepe teleurstelling. Mijn verwachtingen waren gewoon zo gigantisch hoog denk ik, en al helemaal na het in mijn ogen niet echt fantastische Systematic Chaos.

Begrijp me niet verkeerd maar ik vind het nogsteeds wel een redelijk album, maar er zitten dingen verwerkt in de nummers, en dan met name de laatste 2 nummers die van mij wel weg gelaten konden worden. Bij count of tuscany verslapt mijn aandacht op een gegeven moment zo erg in het middenstuk, dat ik bij mezelf denk als je nou het nummer 3 minuten inkort dan was dit niet gebeurd.

Aan de andere kant misschien dat mijn mening nog omgegooid kan worden als ik ze op 24 juni live zie, en dat ze bewijzen dat de nummers wel werken!

Dan verschillen we heel erg van mening dus... want het album is voor mij niets anders dan de laatste 2 nummers.... als die laatste 2 nummers er niet op stonden was het album in mijn ogen best een drama..... maar met die laatste 2 nummers is het in mijn ogen werelds !

Haha, smaken verschillen altijd natuurlijk:) maar we zijn het er blijkbaar toch wel over eens dat er wel meer in had gezeten als album opzich. Want zeg nou zelf, 2 nummers die je werelds vind op het album... terwijl eigenlijk het hele album weergaloos had moeten wezen! We praten wel over DT hier!

Maja... wat moet je dan voor cijfer geven he ?
De laatste 2 nummer stijgen in mijn ogen echt boven Dream Theaters kunnen uit... terwijl ik de rest allemaal middelmatige Dream Theater nummers vindt.
Maar voor die laatste twee nummers verdienen ze van mij al 5 sterren....

Zo geeft ieder op zijn wijze stemmen, dus kun je je ook niet beklagen hoe een ander dat doet....(tijd voor wat minder pretentieuze muziek.....The Cure dus )

Een prachtig album, progressive in the ' true sense of the word' met die death metal invloeden in a nightmare to remember.

voor de mensen die het na 1 of 2 luisterbeurten nog niks vinden, zulke lange ingewikkelde nummers hebben even tijd nodig voordat ze ' werkelijk' tot ons brein door dringen, zelfs voor een geoefend Dream Theater luisteraar.

Simpel, geef elk afzonderlijk nummer een cijfer op 5 en deel dan door het aantal nummers; neem dat dan als je cijfer voor het album. Staat ook wel bekend als gemiddeldeberekening.