Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Niet alleen uit The Root Of All Evil, maar uit alle delen van de AA-saga

De mensen die niet echt fan zijn van Dream Theater en die dus ook niet weten wat de AA-saga inhoud vinden het allemaal maar raar en een beetje slecht van Dream Theater dat ze stukken jatten uit andere nummers van hen

Maarja dat krijg je met zulke nummers natuurlijk.

Hier dat stuk dat ik bedoelde in The Shattered Fortress dat ik steeds hoor dat Razor's Edge uit Octavarium daarna komt

YouTube - Dream Theater The Shattered Octavarium

Is blijkbaar iemand anders dus ook opgevallen ^^

CoT's lyrics zijn niet bepaald goed. Muzikaal gered.

Hoor ik het verkeerd, of is het begin van The Best Of Times practisch hetzelfde als dat van Hollow Years? Volgens mij hebben deze twee songs ook thematisch met elkaar te maken. Gaan beiden over de papa van...

wow wow en nog eens wow

dream theater heeft een inspirerend album gemaakt. ik had verwacht dat het goed zou worden. maar zo goed. een van de beste progalbums van de afgelopen jaren.

dream theater je hebt het verdient. de volle mep . en hopen dat dit in de top 250 komt

zoveel beter dan Systematic Chaos. Eigenlijk vind ik DT niet echt minder erop geworden. Ik luister net weer even naar Octavarium en realiseerde me dat ik het een behoorlijk goede plaat vind.

Zal je zelf moeten beginnen om het in je eigen top 10 te gooien :> xD

Maarja, dit gemiddelde van nu is ook wel een beetje absurd : 4,60.
De mensen die Dream Theater niet echt wat vinden moeten in ieder geval nog gaan stemmen

Heeft iemand trouwens al de volledige versie van A Nightmare To Remember? Dat halve begin dat ik nu heb vind ik altijd nog wel een beetje jammer

Voor de rest blijft het nog steeds een top plaat

Take Away my Pain ging over Petrucci's vader, Hollow Years volgens mij niet

Mag ik ook een 10 geven!!!

Tja, ik dacht Portnoy. Maar ik zie net dat juist Petrucci expliciet in de credits voor Hollow Years vermeld staat. De tekst zal dan wel van Petrucci zijn en dus ook niet op Portnoy z'n vader slaan.

Het album begint voor mij steeds meer op z'n plaats te vallen. Het is te horen dat DT somehow heeft besluiten weer eens ontzettend mooie nummers te maken in plaats van een nummer te bouwen om een gefreakte solo sectie. De Rudess solos zijn er ook niet te veel, en komen nooit op een vreemd moment inzetten.

Maar de solo's van Petrucci zijn vooral weer van een ongekend niveau. Geen zinloos geshred, wel veel snelle noten maar altijd met de hoofdmelodie steevast in het achterhoofd. Een voorbeeld daarvan is de eindsolo van The Best of Times, zeker een van de mooiste solo's die hij ooit op tape (in dit geval Pro Tools waarschijnlijk =p) heeft vastgelegd.

The Shattered Fortress kan ik nu ook meer waarderen, het is in het begin wel vreemd om al die stukken die je al kent aan elkaar geplakt te horen. Maar na meer luisterbeurten begint de vorm van de song zelf zich prijs te geven, en die is zeker niet mis.

The Count of Tuscany is gewoon geniaal. What the f**k, hoe verzin je zo'n nummer? Die tekst is te belachelijk voor woorden, maar toch heel geinig om zo'n episch nummer of dit vreemde verhaal te maken.

Episch inderdaad. En dat is wat DT gewoon hoort te zijn, wat mij betreft. Songs maken die je van sfeervolle dalen naar intense pieken slepen. Met wat instrumentaal, effectief geneuzel om het geheel nog even wat indrukwekkender te maken. DT is gewoon technisch, als je daar niet tegen kan is de band gewoon niet aan je besteedt.

Train of Thought en Octavarium vind ik behoorlijk vet. Systematic Chaos vind ik een behoorlijke misser. Maar dit album klinkt alsof het eigenlijk na Six Degrees had kunnen uitkomen. Een album dat hoop geeft op nog meer geinspireerde platen van DT.

In dat geval is 4 sterren best veel

Nuja, je moet het relatief bekijken. De meeste Dream Theater platen zijn voor mij de volle 5 sterren waard. Dan is een 4 relatief laag voor een Dream Theater album, het blijft toch nog altijd goed in elkaar zitten.

Voorlopig is "A Rite of Passage" het enige nummer dat mij quasi volledig goed bevalt. In "The Best of Times" zitten ook mooie stukken, in het bijzonder die met de gitaarsolo's, maar de teksten zijn afgrijselijk. Ook de combinatie van Dream Theater en het gebruik van meer grote akkoorden vind ik soms raar aanvoelen.
"The Count of Tuscany" heeft een paar goede ideeen en riffs maar staat toch een heel niveau lager dan wat ik gewoon ben van Dream Theater epics.
"The Shattered Fortress" is me dan weer teveel knip en plak werk, bij de overgang naar de "Root of All Evil"-riff veranderen ze zelfs zonder enige aanleiding van toonaard... Maar eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat er een paar prachtige momenten in dit nummer zitten, net zoals het openingsnummer trouwens. Tot slot hebben we "Wither", wat een eenvoudig tussendoortje is om de plaat wat divers te houden.

Een groot negatief punt zijn de teksten die een waar dieptepunt hebben bereikt, nu weet ik dat Dream Theater nooit echt de beste teksten schreef maar tot voor deze plaat stoorde mij dit amper.
De nummers hebben ook te weinig gevoel naar mijn inzien en komen zelfs geforceerd over.
Een ander minpuntje vind ik Rudess, ik ben altijd benieuwd wat hij nu weer gaat doen op een nieuw album. Met uitzondering van een paar momenten was dit hier weinig verassend en lijkt het me veelal automatische piloot. Petrucci zijn soleerwerk is dan wel weer interessant en genietbaar.
Dat Portnoy een deel van de frontzang op zich neemt vind ik wel positief. De typische baking vocals van Portnoy en Petrucci op de refreinen van enkele nummers vielen me trouwens ook op.
Ten slotte nog even erop wijzen dat de sterke beheersing van de instrumenten en technische kwailiteiten van de bandleden erg veel goed maken, maar dat mag ons na 10 prachtige albums niet meer verbazen.

Verhoogd naar 5*, en met name de laatste twee nummers hebben daar een groot aandeel in. Ik stoor me niet aan de simpele, directe tekst van The Best of Times, ik vind het zelfs heel effectief gedaan. Beide nummers staan nu zeker wel in mijn DT top 15, en The Count misschien wel bij de bovenste 5.

De teksten van Systematic Chaos zijn een stuk erger dan bij deze IMO.

Hmm, net als zijn voorganger pakt dit album mij niet.

Pluspunten:
- Nummers hebben meer een kop en staart dan op SC
- 'A Nightmare to Remember' klinkt erg goed
- Gitaarsolo's!
- AA gedoe eindelijk klaar

Minpunten:
- Productie klinkt erg mat. Petrucci en Portnoy zouden er goed aan doen om weer eens een externe producer in de arm te nemen. De laatste 6 albums klinken bijna allemaal hetzelfde.
- Songs klinken niet geinspireerd en op de automatische piloot. DT zou wat mij betreft eens 5 jaar moeten wachten met het uitbrengen van een nieuw album, om eens goed op wat sterke songs te broeden.
- De lyrics, tenenkrommend.

Misschien dat het kwartje nog valt, dus ik wacht nog even met mijn sterren, maar zou nu rond de 2,5-3 zitten. Jammer!

Ik denk dat je op één na al je minpunten toch van tafel moet vegen als je de laatste 2 nummers van het album goed beluisterd !

absoluut mee eens

Wat nou slechte tekst ?? The Count of Tuscany is één van de mooiste teksten die ik in jaren van Dream Theater heb gehoord !

Several years ago
In a foreign town
Far away from home
I met the Count of Tuscany

A young eccentric man
Bred from royal blood
Took me for a ride
Across the open countryside

Get into my car
Let's go for drive
I love the way i feel uptight
Just step inside

Maybe you'll recall
I kind of felt curious
A character inspired by my brother's life

Winding through the hills
Seeing far behind
On and on we drove
Down narrow streets and dusty roads

And last we came upon
A picturesque estate
On sprawling emerald hills
An ancient world of times gone by

Now let me introduce
My brother
A bitter gentleman - historian
Sucking on his pipe
Distinguished accent
Making me uptight - no accident

Would you like to see
Our secret holy place?
I come here late at night
To pray to him by candle light

Then viewing through the past
I saw which is believed
Still dressed in royal clothes
A saint behind the altar

History recalls
During times of war
Legend has been traced
Stuck inside these castle walls

Soldiers came to hide
With barrels filled with wine
Never to escape
These tombs of old that's where they died

Down the cellar stairs
I disappear
Like the angel's share
The end is near

Come and have a taste
A rare vintage
All the finest wines
Improve with age

[Lang tussenstuk]

Could this be the end?
Is this the way I die?
Sitting here alone
No one by my side

I don't understand
I don't feel that I deserve this
What did I do wrong?
I just don't understand

Give me one more chance
Let me please explain
It's all been circumstance
I'll tell you once again

It took me for a ride
Promising a vast adventure
Next thing that I know
I'm frightened for my life

Now wait a minute then
That's not how it is
You must be confused
That isn't who I am

Please don't be afraid
I would never try to hurt you
This is how we live
Strange although it seems
Please try to forgive

The chapel and the Sade
The soldiers in the wine
The fables and the tales
All handed through time

Of course you're free to go
Go and tell the world my story
Tell about my brother
Tell them about me
The Count of Tuscany...

Vooral het einde van de tekst is geweldig

Die tekst die doet me niet zoveel. Het klinkt als een sprookje door het onderwerp en taalgebruik. Ik vind dat niks. Maar ja, dat is een kwestie van smaak toch. Hier worden we het niet over eens

The best of times vind ik klef. Al kreeg ik af en toe wel kippenvel.

Ook vind ik de koortjes en de vertraagde zware stemmen totaal niet bij de muziek passen. Vooral aan het einde van 'A Nightmare to Remember '.

Ik moet het album nog even op me in laten werken. Nu ik het vanavond luisterde vielen me al wat meer positieve zaken op. Zo vind ik 'A Rite of Passage' een goed nummer. 'Wither' is een goede ballad en 'The shattered fortress' rockt lekker een eind weg.

De komende week ben ik wel zoet met deze cd.

Toch maar weer verhoogd naar 5*

Tsja, als je uitgerekend A Rite of Passage het beste nummer vindt, dan kun je je ook afvragen in hoeverre je van progressieve muziek houdt of misschien toch iets meer van conventionele rock...

En de teksten, ach, die zijn altijd dramatisch geweest. En dan bedoel ik echt héél slecht, sowieso de slechtste van al mijn favoriete bands, maar weet je wat het is, je gaat je pas ergeren aan songteksten op het moment dat de muziek niet genoeg boeit, en dat is precies de reden waarom ik me bij DT over het algemeen weinig stoor aan de lyrics...

Nee, de editie met de bonussongs is voor mij genoeg. Het moet wel leuk blijven.

Productioneel ben ik het wel met je eens, maar compositioneel vind ik deze mee kunnen met classics als 'I&W' en 'Scenes'. Ik vind dit album veel beter dan zijn voorganger. Ik heb em nu ook al meer beluisterd.
Persoonlijk denk ik dat de band in staat moet zijn om nog eens hun ultieme plaat af te leveren als ze inderdaad meer tijd nemen voor het schrijfproces, gekoppeld aan een externe producer.

Ik vind A rite of Passage veruit het beste nummer en zie niet in waarom ik me dan dit soort zaken zou moeten afvragen. Over men interesse voor progressieve muziek moet ik me alleszins niets meer afvragen, dat is zeker...



Wat ik ook voel bij deze plaat is dat de zang en tekst soms weinig synchroom verlopen, wat de slechte teksten misschien ook meer doet opvallen.

Zang en teksten weinig synchroon verlopen? Hoe werkt dat precies?

Ik denk dat hij bedoelt dat de teksten ritmisch niet kloppen met de muziek.

Oh, ok. Ik dacht dat de zang en teksten niet synchroon liepen ten opzichte van elkaar. En dat is natuurlijk een beetje raar.

Dat gemiddelde is niet mis zeg!

Het album is nog lang niet uit. De meeste stemmen hier zijn van de über-fanatieke fanboys die de lek onmiddellijk binnen hebben gehaald. Dat cijfer gaat wel weer omlaag binnenkort, houd daar maar rekening mee.