Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Wij halen alleen stemmen weg als overduidelijk is dat ze onterecht zijn (omdat iemand bv. post dat ie na 3 nummers de cd heeft uitgezet). Maar dat lijkt hier niet het geval. Zou me er verder ook niet zo druk over maken, als ik jou/jullie was.

Volledig mee eens! Ik verteer deze plaat een stuk meer dan Systematic Chaos (ik word al moe als ik naar die cd kijk), maar het is inderdaad niet te vergelijken met de platen die NIcholas ook noemt. Aan Dream Theater is weinig progressiefs meer, het is een herhaling van zetten. Op zich prima uitgevoerde zetten, maar ze zijn erg voorspelbaar en in bepaalde gevallen al eens gedaan door hen. AC/DC of Motorhead mogen van mij tot in lengte van dagen dezelfde plaat maken, maar Dream Theater niet.

Vind het nu allemaal niet zo bijzonder wat er hier op te horen is, wij hebben het al zo vaak van Dream Theater gehoord. Het oude truukje weer, en dat gezeur van die drummer over zijn alcohol probleem van 15 jaar geleden gaat mij nu ook wel erg vervelen.

Je zou er haast een borrel door gaan nemen.....

Ja, daarom moeten we eigenlijk iedere band die bij dezelfde muziekgenre blijft maar een lage score geven op nieuwe albums.
Want we hebben het toch al allemaal eens gehoord

Jeetje nu al onder de 4... zwaar onverdiend natuurlijk !!!
Mensen gooien er gewoon massaal 1en tegenaan....

@Horned-reaper

Nee, dat begrijp je niet goed. Bands die de pretentie hebben vernieuwend te zijn (zoals Dream Theater) mag je afrekenen op het feit dat zij weinig vernieuwends laten horen (zoals op Black Clouds and Silver linings). Bands die die pretentie niet hebben (AC/DC, Motorhead bijvoorbeeld) niet en waardeer je dan ook anders (hoger).

ach ja zolang wij er maar van kunnen genieten reaper

Goh, wat erg!

voor z'on mooi album vind ik het heel erg. deze cd verdient het gewoon

Als jij dit goed zo vindt, wat kan zo'n score je dan nog schelen denk ik dan.

Ok... Ga na belezing van het hele topic er eens goed voor zitten. Mijn eerste luisterbeurt van de nieuwe DT!
Ik hoop echt dat het niet weer "systematic chaos" wordt...

Geheel mee eens. Dat gejank van LaBrie ben ik inmiddels ook wel zat. De muziek is leuk, maar speciaal? Nah.

Een groeiplaat?! Het wordt alsmaar erger. Hoe vaker ik de plaat beluister, hoe meer ik me stoor aan LA-BRIE. Zijn stem is best goed, wat zeg ik: bij tijden zelfs heerlijk op bv mullmuzzler, frameshift, explorers club of zelfs formidabel op Leonardo maar binnen DT blijft hij imo altijd maar zoeken naar het juiste stemgeluid. Laten ze nu svp heel, heel snel weer eens komen met een vervolg op het grandioze geluid van LTE.

Enne jongens, deze plaat met een 1 waarderen is zeker niet terecht maar een 5 is ook zeer zwaar overdreven. Wat moeten parels als Image of Metropolis part2 dan krijgen. Het is toch duidelijk dat DT zelf het niveau van die albums al lang niet meer kan evenaren.

O.k. in the count of Tuscany en a nightmare to remember zitten prachtige muzikale lijnen. Maar wither is in DT begrippen toch niets meer dan een zeer zwakke balad en de tekst in the best of times is toch gewoon klef.

Thank you for the inspiration
Thank you for the smiles
All the unconditional love
That carried me for miles
It carried me for miles
But most of all thank you for my life

Na een 30 tal draaibeurten is The Shattered Fortress imo toch echt het meest boeiende nummer van deze plaat. Hier mogen we weer even ruiken aan die glorietijden

Ik hoop niet dat ze op deze manier ieder jaar keurig weer een schijfje uitpoepen want dan is de progressie bij de koningen van de progrock/metal toch erg ver te zoeken.

Misschien moeten ze weer snel af van het contract met roadrunner en moeten ze David Prater weer eens op de stoel zetten van producer. Hij is het tenslotte die misschien wel het beste van DT (A change of seasons) naar boven heeft gehaald!

Voor mij is het wel een groeiplaat.... ik had hem al 5 sterren gegeven.... maar Wither en The shatterds fortress zijn opeens ook boeiende nummers geworden!

Er zitten wel een paar kleine minpuntjes in de plaats.
In Wither is het refrein vrij irritant.
Het refrein van the best of times is misschien een tikkeltje aan de kleffe kant.
En a rite of passage zit muziekaal ietswat zwak in elkaar voor een DT plaat.

Verder is dot superb !!!

Idd, zoals al eerder gezegd: een mindere plaat van DT is nog altijd een bovengemiddelde plaat maar laten we deze dan ook bovengemiddeld waarderen. Spreek je jezelf niet wat tegen als je enkele kleine minpuntjes afzet tegen het aantal sons en de rest van het Dt ouvre.

Vergeet in het rijtje van minpunten ook niet de passieloze zang aan het begin van the count of Tuscany. Resumerend houd dit in dat enkel A nightmare en The shattered er heelhuids vanaf komen. En daarbij kun je jezelf dan nog afvragen of dat ze op the shattered zonder de "oude" invloeden boeiend voor de dag waren gekomen maar dat is wellicht wat muggeziften.

Het is toch onbespreekbaar dat deze plaat hier beter gewaardeerd wordt dan Images and words. Die plaat betekende toch een doorbraak voor de prog. Of wat te denken van het feit dat hij zelfs beter scoort dan hun meesterwerk Metropolis part 2. Dit plaat was volledig in balans, een goed verhaal, prachtige muzikale lijnen en zelfs een formidabele La Brie. Hij scoort zelfs hoger dan Awake waar ze zelfs voor DT begrippen progressief uit de hoek kwamen of hager nog dan Six Degrees met het magistrale titelnummer.

Na twee volledige luistersessies moet ik progchitect voorlopig gelijk geven, maar... misschien is het inderdaad een groeiplaat en gaat mijn mening nog veranderen. SFAM was dat voor mij ook, en die staat nu hoog in mijn top10.
Het is echter wel een feit dat DT op dat moment 5 cd's had uitgebracht die alle 5 duidelijk een eigen sound hadden (edit: en ook nog eens qua songs een grote diversiteit ten toon spreidden!). Eigenlijk vind ik dat de laatste cd's min of meer hetzelfde geluid laten horen, en dat vind ik wel jammer. De sound is ok, maar het haalt een heel stuk van de verrassing weg die je bij DT verwacht. Ter illustratie: Iron Maiden is een goed voorbeeld van wat ik bedoel - luister naar Number of the Beast, Piece of Mind, Powerslave, Somewhere in Time en Seventh Son: alle 5 onmiskenbaar afwijkend qua sound, maar allemaal onmiskenbaar Maiden...
En dát is wat ik tot nu toe mis. De meeste songs vind ik na de eerste luisterbeurten beter dan op Systematic Chaos, en The Count of Tuscany vond ik zelfs een van de beste DT nummers van de laatste jaren, maar écht verrassend is het al nergens meer.....
Maar goed: Ik geef nog geen stem, maar 5 sterren...? Ik denk niet dat het erin zit voor deze plaat. Wordt vervolgd...

ik ben hem nu net aan het luisteren, en vind hem tot nu toe geweldig, favoriet is the shattered fortress, waar ja allerlei thema's uit de vorige 12 step nummers kunt horen,
ze hebben het weer eens gedaan.

Tja, je kunt nooit iedereen tevreden stellen hé...

Grappig dat toch behoorlijk wat mensen hier The Shattered Fortress als favoriet hebben, ik vind dat nummer juist gigantisch onsamenhangend. Als ze bijvoorbeeld naar de This Dying Soul intro riff gaan, dan klink dat zo abrupt... zelfde met de Root of All Evil riff.

Bij de eerste luisterbeurten viel dit album heel erg tegen maar nu ik m inmiddels een stuk of 10x heb gehoord en 1x gekocht (de deluxe boxset nog wel!) moet ik zeggen dat dit zeker wel een groeiplaat is.

De intro en outro van The Shattered Fortress vind ik echt geniaal gedaan. Daar tussenin is vind ik het nog steeds vrij goed, maar het haalt niet het niveau van de andere 3 harde nummers van de Suite.
De plaat blijft mij ook nog steeds groeien. A Nightmare To Remember wordt per luisterbeurt beter, wat nu ook vooral komt omdat ik de volledige versie heb. Ik wacht nog even met stemmen, maar de plaat zit nu zo rond de 4 sterren.

Volgens mij komt trouwens aan het begin van A Nightmare To Remember hetzelfde geluidseffect voor wat ook aan het einde van The Count Of Tuscany te horen is.

Ik merk dat ik de laatste dagen spontaan stukken begin te zingen, is het dan toch een groeiplaat. Dan toch zeker een die pas laat zijn geheimen prijsgeeft. Waar ze op falling into infinity geforceerd probeerden om toegankelijker te klinken, lijkt het nu gelukt.

Nu ik het album meermaals heb gehoord bevalt het me wel. Ik had net als bij Systematic Chaos wat tijd nodig om in het album te geraken, maar nu kan ik het wel apprecieren. De gloriedagen van Images and Words en Scenes from a memory worden niet geëvenaard. Dat neemt niet weg dat er toch wel een paar pareltjes op staan: The count of Tuscany en A nightmare to remember op kop. Labrie is ook verrassend goed en komt een pak frisser, dynamischer en aggressiever over dan op Systematic Chaos. Meer dan degelijke plaat alweer die bol staat van vakkundig musiceerwerk. De plaat van het jaar is het niet, daarvoor is de nieuwe Mastodon veel te sterk.

Heb hem nu een aantal keer beluisterd, en kan alleen maar concluderen dat het een super album is! Count of Tuscany is echt weer ouderwets goed. En over LaBrie: Ik vind hem op studio-albums eigenlijk helemaal niet zo slecht (live daarintegen zit hij er vaak gigantisch naast en heeft hij die irritante uithalen).

voorlopig 4,5*

Ik vind dat ze zich behoorlijk vertillen aan de Queen nummers, muzikaal wel ok, maar die zang is gewoon matig., En dan de gemakzucht, gewoon drie nummers pakken in een "medley" wat Queen in feite ook al deed op Sheer Heart Attack (daar komen de drie dus vandaan in exact zelfde volgorde en overgangen)

Om even terug te komen op de stem van Labrie, de man is de laatste tijd echt in goeie doen. Op deze BC&SL doet hij het uitstekend, maar ook bij Roswell Six is het genieten geblazen.

En de deluxe edition is binnen!

Vindt BC&SL geweldig, met de bonusnummers erbij vindt ik 'm zelfs nog beter, de Queen covers zijn echt fantastisch!

4,5*, veel beter dan Systematic Chaos.

Huh? Wat hadden ze dan moeten doen op een covercd? Je hebt geen bezwaar tegen de overige covers op die cd? Waarom dan wel tegen een drieluik? En waarom zou dat dan ineens gemakzuchtig zijn? Over de uitvoering kan ik niks zeggen, maar je overige argumenten om het af te kraken vind ik nergens op slaan...

De hoes is aangepast merk ik, een stuk scherper!

Tijd voor een ietwat ander geluid dan ik tot nu toe gehoord heb. Waar ik bij Systematic Chaos het gevoel begon te krijgen dat DT ideeen tekort begon te komen, wordt dit op dit album nog een keer bevestigd. Het klinkt zeker allemaal lekker (op die vervelende zang van LaBrie na), maar nergens krijg ik het gevoel dat de band zichzelf aan het vernieuwen is en voor de zoveelste keer haar trucje aan het herhalen is. Misschien moet ik het nog een paar luisterbeurten geven en zeker de opener en de sluiter mogen niet verkeerd genoemd worden, maar alles ertussenin ben ik eigenlijk direct weer vergeten na het luisteren (misschien op The Shattered Fortress na, maar dat komt ook omdat het een grote repititie is van de AA-saga). Maar zoals ik al aangaf, misschien moet het album nog op me groeien. Voorlopig 3*

ja de hoes was niet om aan te zien dus hebt ik 'em verwisselt ^^