Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Je kan niet ontkennen dat technisch Dream Theater ontzettend sterk is.

+ 16423

Iemand die ik ken is ook helemaal enthusiast over dit album en DT, komt ie telkens weer aan met z'n 'hoor die solo!', 'hoor die dubbele bass!', 'hoor dat ritme!'. Ja, ik hoor het, en dan? Die gast is dan ook wel weer heel erg, wordt meteen helemaal wild als ie een heavy riffje hoort, en skipt nummers weg na 30 sec. als ie ze op het eerste gehoor saai vindt. Tja, beetje oppervlakkig denk ik dan.

Dat zeg ik ook niet, ik was vroeger een fan die alles kocht, maar ergens ben ik het kwijt geraakt. Ik vind al dat dikdoenerij en gebrij op de instrumenten totaal niet meer belangrijk.

Ik weet nu wel dat ze goed kunnen musiceren, maar daar hoeven ze voor mij geen nummers van 18 minuten meer voor te spelen. En de opbouw is altijd hetzelfde. Die toetsen die ophol slaan, die bassist die het op zijn heupen krijgt, de gitarist die á lá Malmsteen/Satriani uit de bocht vliegt om vervolgens weer met zijn alle, vaak vol valse dramatiek, naar het oude thema van het liedje terug te keren (meestal ben je dan weer 8 minuten verder) waar Labrie wederom zijn valse noten kraakt.

Ik kan genieten van de vreemde loops en wendingen van Dream Theater, maar zeker niet altijd. Ik ken ook alleen maar deze plaat en Scenes from a Memory, en er bestaat geen twijfel dat ze technisch ontzettend sterk zijn en vele invloeden inmengen in hun geluid (jazz, metal, blues, rock, prog, ... (keyboardsounds die waarschijnlijk ook in trance en house voorkomen, maar dat terzijde ) en ja, uiteraard mag je daarin niet overdrijven, want er knappen behoorlijk wat mensen af op té geforceerd klinkende muziek. Ook al zijn ze in DT allemaal waarschijnlijk met onderscheiding afgestudeerd van een of andere jazz-academie (anders kan je dit echt niet maken).

Ik sluit me ook aan bij horned_reaper wat betreft Porcupine Tree, die band kan me emotioneel zo veel meer raken dan Dream Theater, met vaak veel "eenvoudigere" (technisch en qua snelheid gezien dan) klanken. 't Is inderdaad wat je ermee doet.
En toch ben ik ook soms van het type: check die solo, check die dubbele basdrum, check dat deuntje van Rudess na ongeveer 2 minuten in The Dance of Eternity, het moet gezegd: objectief indrukwekkend, subjectief voor sommigen een pijniging van het gehoor (niet ik ).

En Count Of Tuscany kent sterke (intro, refrein, hervatting na 14 minuten, outro) en zwakke (die eerste verzen) stukken, wat niet onlogisch is bij een lengte van 19 minuten.

Eerste impressie: heb me er eens rustig bijgezet en de tijd is letterlijk voorbij gevlogen.

Het plaatje begint zeer mild en breekt dan los tot een bombastisch schouwspel. Vanaf dat moment gun ik het album de ruimte die het verdient. Het nummer is erg goed opgebouwd. Bij Rite of Passage gaat het ietsje minder, maar al snel weet ik de draad goed op te pikken en word het nummer beter. Wither is relatief erg kort, maar het 'Kort maar Krachtig'-principe hoort hier zeker weten thuis. The Shattered Fortress ook erg goed. Vele herhalingen van volgens mij 'The Root of All Evil', ook een geniaal nummer, en op deze manier mooi thuisgebracht naar een plaat waar ik de stukjes veel beter in vind thuisvinden. Best of Times: zeer emotioneel, over Mike's overleden vader. Goed nummer, maar de zang van LaBrie is niet bepaald sterk, en breekt het nummer vooral in het refrein af. Count of Tuscany is een redelijk goed nummer, maar ik heb het slechts een keer beluisterd en moet het nog wat tijd gunnen, dan denk ik dat het een knaller kan zijn.

Conclusie: Sterke muziek, maar de zang is niet fantastisch en dus raad ik het instrumentale plaatje zeker aan.

4,5*

Vandaag weer beluisterd............fantastisch!

Het nieuwe album nu zo'n 7 keer gehoord na aanschaf. Ik ben zeer onder de indruk van The Best of times . De rest is gemiddeld te noemen maar toch zeker niet zo zwak als ik in de laatste reacties beluister.
Natuurlijk heeft Wither een hoog BZN gehalte en dat is jammer maar DT klaagt altijd over te weining dames bij de concerten, dus 7 okt. as misschien anders ?

Ik moet zeggen dat nu ik het album vaker heb beluisterd, mijn mening ietwat is bijgedraaid. Ik vind het nog steeds een album uit de categorie "minder goede albums van DT," maar bepaalde nummers laten nu wel hun klasse zien. Zo vind ik de Count of Tuscany nog steeds een beetje ondoordacht klinken, maar het einde is wel erg vet, hoe cliché en sentimenteel het ook is. En met die "woh-woh"-vocalen van LaBrie heb ik eigenlijk helemaal geen moeite - sterker nog, ze zijn voor mij zowat het hoogtepunt van het nummer.

En wat een gezanik hier weer zeg van die niet-prog-liefhebbers. Oké, jullie houden niet van technische of ingewikkelde muziek, fijn, is je goed recht, maar jullie hebben je punt inmiddels al tig keer gemaakt, word ik een beetje moe van. Ik val jullie ook niet lastig bij jullie a-technische artiesten dat ze geen virtuoos niveau hebben en alleen maar mooie teksten proberen te schrijven (= sarcasme). En for the record: ik luister ook erg veel naar dingen als Radiohead & the like, probeer eens een open-mind te hebben en niet alles meteen voor een ander te veroordelen als jij het toevallig niet mooi vindt. Komt zo onvolwassen over.

Ik vind dit geen goed album. Ik zal uitleggen waarom:

De elementen die Dream Theater zo populair maken zitten er in:

- Het toonladder fietsen, of 'shredden', van Petrucci. Iets waar hij goed in is en bij vlagen zelfs nog leuke dingen meedoet.
- De welbekende ritmewisselingen zitten erin evenals de lekkere drumpartijen van Portnoy.
- Bij de special edition zit een instrumentale versie van het album. Hadden ze van mij vaker mogen doen.

maar..

- We kennen dit bovenstaande al en hebben dit al tot in den treure gehoord. Hetzij bij Liquid Tension Exprimenten hetzij op een ander Dream Theater album.
- De teksten van Dream Theater zijn nooit goed geweest maar deze zijn zo mogelijk nog slechter.
- Alles aan een nummer als 'The Count of Tuscany' is cheesy, maar de nadruk wil ik graag leggen op de sporadische 'grunts' en het 'we-doen-stadion-rock-ballad
-hou-je-aansteker-maar-in-de-lucht'. Vreselijk.

Een oordeel volgt nog wel als ik zin heb om het album nog een keer te luisteren.

Waarom vind iedereen de lyrics zo slecht?
Je moet er wel rekening mee houden dat sommige nummers echt gebeurd zyn. A Nightmare To Remember gaat over een autoaccident dat Mike Portnoy had en zoals jullie wel weten, gaat The Best Of Times over de dood van Mike's vader.
Verder las ik in Aardschok magazine dat The Count Of Tuscany gebaseerd is op een avontuurtje van John Petrucci. Mike vertelde in een interview dat hij in Toscane vastzat in een kasteel, hij dacht dat hij er niet meer levend uit zou komen. Natuurlijk is het verhaal wel wat vervormd en surrealistisch geworden.

Ik vind het album overigens zeer goed. 4,5*

Een goed (waargebeurd) verhaal kan nogsteeds slecht verteld worden. Net als goed geschreven lyrics slecht gezongen kunnen worden. Wat ik wil zeggen is dit: Het verhaal van de count of tuscany is mogelijk best goed maar dat betekent niet dat de lyrics die op het verhaal gebaseerd zijn ook goed zijn.

Dus of de verhalen achter de nummers echt gebeurd zijn of niet het heeft natuurlijk geen direct invloed op de kwaliteit van de lyrics.

Klopt helemaal. Het gaat erom dat een verhaal geformuleerd wordt op een manier die aantrekkelijk klinkt en tot de verbeelding spreekt. Dream Theater is vaak te plat hierin. Bij Scenes vind ik de lyrics dan wel weer goed hoewel hetzelfde ook over dat album gezegd kan worden. Hier kan ik het dan weer absoluut niet hebben. Vooral Wither, met dat "en nu met z'n allen" gevoel.

Waarschijnlijk is dit ook gebaseerd op een waargebeurd moment

ik kwam jou tegen owheoo
jij was verlegen owheeoo
ik loop al dagen owheeoo
want ik wil je wat vragen owheeoo


Evenals bij foto's brengt een mooi moment nog geen goede foto.

ach ja de lyrics vind ik niet het aller belangrijkste
het gevoel en de instrumentatie is ruimschoots voldoende

Lyrics kunnen van toegevoegde waarde zijn voor mij. Wederzijds kan het ook zijn dat als de tekst belachelijk slecht is ik het nummer op zich ook minder kan waarderen. Ik vind juist lyrics eigenlijk behoorlijk belangrijk.

Als je het wil vertellen moet je het wel goed doen want het was John Petrucci die in z'n jeugd dat auto ongeluk had en niet Portnoy.

Beetje jammer.
Dream Theater wist voor Octavarium de technische bekwaamheid van de individuen te combineren met goeie songwriting. Bij de laatste 3 albums komt het allemaal te geforceerd op mij over en lijkt het alsof iedere bandlid zich naar voren probeert te spelen.
Ik dacht altijd dat de solo's en dergelijke in dienst stonden van het nummer. Nu is het net alsof het nummer in dienst staat van de uitsloverij.

Ja, en jij bent nu persoon #348 die met dit onzinnige argument kom aanzetten. Dream Theater heeft altijd indrukwekkende solo's gespeeld, vanaf hun eerste album al. Puur alleen het feit dat een solo technisch complex is, wil niet meteen zeggen dat "het nummer in dienst staat van uitsloverij." De solo staat niet in dienst van het nummer, en het nummer staat niet in dienst van de solo, er staat helemaal niets in dienst van iets - dit is gewoon muziek met technischere solo's, that's it. Prima dat je dat niet mooi vindt, maar houd toch alsjeblieft een keer op met dat cliché geblaat van "o ik zou het zelf nooit kunnen spelen DUS dan is het louter krachtpatserij zonder emotie."

Dat zegt Scream-Machine helemaal nergens. En solo's kunnen wel degelijk in dienst van de muziek staan. Dat wil zeggen, het nummer geven precies wat het op dat moment nodig heeft, de luisteraar op het verkeerde been zetten, naar adem laten snakken weet ik veel wat. Maar zoiets moet vaak goed getimed worden en niet zomaar uit de lucht komen vallen. En daar heeft Dream Theater op sommige (en ik bedoel echt "sommige", kijk maar naar m'n top 10) nummers wel degelijk last van. Dat de balans enigszins zoek is.
Die 1,5 van Scream-Machine vind ik dan wel weer enigszins overdreven. Zeker als ie de muziek tot Octavarium nog wel goed vond. Er staan nog zeker mooie dingen op dit album.

Tja, die 1.5 baseer ik op mijn beeld van Dream Theater. Ik ben er gewoon van overtuigd dat ze veel beter kunnen. Ik denk dat ze een break nodig hebben en gewoon een jaar of 3 geen album uitbrengen, maar zich eens lekker gaan concentreren op het schrijven van goeie songs. En daar bedoel ik dus niet mee de technische solo's achterwege laten. Ik bedoel dus...die solo's een nummer laten aanvullen.
Maar goed, dat ik nu met dezelfde argumenten zou komen als 348 andere mensen is hetzelfde als wat de fanboys doen. ''Als je dit niet goed vindt hou je niet van technische muziek''
Want ik hou wel degelijk van technische muziek, maar dan moet die techniek wel ten goede komen van de muziek zelf.

Daar kan ik me helemaal in vinden.

Ik vind juist de songwriting helemaal niet zo verkeerd, wel meer van hetzelfde. Sterker nog, ik vind dit het sterkste materiaal sinds jaren. Wel vind ik dat de band al te lang hetzelfde kunstje doet. De sound, solo's en nummeropbouw. Ook vind ik dat de band wellicht eens een break moet nemen om hun sound en muziek te herdifinieren en wat nieuwe dingen toe te voegen.
Als ik jou mag geloven hebben ze een bagger album uitgebracht. Dat vind ik wel wat ovderdreven.
Labrie verdiend een compliment. Een wereldzanger zal hij nooit worden, maar hij heeft dit album mooi ingezongen.

Al te lang dezelfde sound, solo's en nummeropbouw?

Nou, voor die sound en solo's luister ik net DT, dus alsjeblieft blijf zo doorgaan.

De nummeropbouw ligt op dit album vrij anders, meer standaard: iets als vers-refrein-vers-refrein-solo-refrein (bij benadering natuurlijk). Dit vooral bij A Rite of Passage, Wither en The Best of Times. De structuur is gewoon heel duidelijk aangebracht, iets wat ze vroeger niet deden.

Na ondertussen al veel luisterbeurten (ben de tel al kwijt) vind ik A Nightmare to Remember het beste nummer van de plaat, op de hielen gevolgd door The Shattered Fortress.
A Rite of Passage begin ik recentelijk ook goed te vinden, zeker na de prachtige uitvoering op Graspop. Dat nummer wordt gered door die geniale bridge door Petrucci.

The Best of Times vind ik in feite toch net iets te cheesy (je kan het bijna een lange ballad noemen).
Met The Count of Tuscany kan ik nog altijd niet veel. Het nummer heeft een vrij geniaal tussenstuk met dito einde, maar daarvoor vind ik er vrij weinig aan.

Oh ja, Scream-Machine, een DT-plaat een 1,5 is vrij ridicuul. Zoveel muzikale genialiteit vind je bij geen enkele andere band.

Sorry, muzikale genialiteit? Ik vind muzikale genialiteit iets anders dan alleen het meester zijn over je instrument. Muzikale genialiteit omvat meer dan alleen techniek, theoretische kennis en bekwaamheid...

Ik weet trouwens niet wie het was die het had over die fanboys die bij het horen van iedere wisselende time-signature en het spelen van arpeggio's op onmogelijke snelheden een progboner krijgen...

Maar ik begrijp nu wat degene bedoelt...en hij had hartstikke gelijk.

Met alle respect, maar ik kan weinig anders bedenken dat getuigt van muzikale genialiteit. Het componeren van een goed opgebouwd nummer is een must, maar daarvoor heb je minstens één van de drie eigenschappen nodig die je opsomt.

Voeling met het nummer eventueel, maar zelfs dat is geen must om geniale songs te maken.

Welke bands zijn volgens jou dan geniaal?

Bij het componeren van een goed nummer zijn die drie dingen die scream-Machine juist veruit het minst belangrijk. Feeling, creativiteit en diepgang zijn bij mij iig toch een stuk belangrijker dan het goed beheersen van je instrument, met alleen dat bereik je helemaal niks.

Voor mij is The Count Of Tuscany het beste nummer van dit album. De intro pakt je meteen beet, en als je dit nummer luistert terwijl je over straat fietst met de ondergaande zon in je rug dan voel je je bijna in Toscane. De sfeer is zo goed neergezet in dit nummer, je gaat mee op reis met Dream Theater en aan het einde blijf je over met kippenvel en The Count of Tuscanyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy. Wooooowooooooooooowoooowoo (zoiets dan)

Schitterend.