Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Zonder te gaan leuteren over genialiteit enzo. Ik vind het een geweldige CD die ik graag luister en dat is toch waar het om draait.
Heerlijk hele CD.

Mee eens. En dat was juist datgene waar ik op doelde.

Het is allemaal weer van een bijzonder hoog niveau. Het klinkt allemaal weer erg goed, het zal allemaal weer bijzonder lekker in elkaar zitten. Ik heb echter constant het idee dat ik het allemaal al eens eerder gehoord heb.

De verassing is er voor mij een beetje af. Niet dat dit een slechte plaat is nee hoor in tegendeel, ik moet gewoon toegeven dat het allemaal weer heel erg goed in elkaar zit. Een goede DT plaat maar een beetje een tegenvaller in vergelijk met de voorgangers.

Ik zal de plaat nog wat luisterbeurten geven misschien dat ik dan op een hogere rating uitkom, voorlopig blijf ik steken op 3*

Dit is mijn kennismaking met Dream Theater.
Ik vind het een fantastisch album, enige smetje vind ik de wat simpele ballad "Whither". Misschien veranderd mijn mening daar ook nog wel over als ik hem nog een paar keer hoor. "Best of times" is een mooie ballad, en "the Count of Tuscany".... WAUW!
Dit album blijft voorlopig in mijn auto!

En durf jij dan zonder schroom beweren dat DT niet creatief is, niet diep gaat en geen feeling heeft? Kom op man...

Mwah, ik moet bekennen dat de laatste DT-albums (en zeker dit album) absoluut niet als fris en nieuw overkomen. Het is zeker aardig om naar te luisteren, maar ik ken absoluut originelere platen dan deze. En wat betreft diepgang... Dat hangt er helemaal vanaf hoe je dat definieert. Als je diepgang ziet als meerdere lagen muziek die op een knappe manier in elkaar overlappen, ja dan heeft DT diepgang. Bedoel je met diepgang sterke teksten, dan scoort DT absoluut niet hoog.
Geen feeling? Dat is een punt waar ik het dan wel weer met je eens ben: het verwijt dat DT snel zou spelen en daardoor al het gevoel verloren gaat. Ik vind dit absoluut niet het meest emotionele album, maar DT heeft zeker in het verleden bewezen wel degelijk met emoties te kunnen spelen (Space-Dye Vest of Six Degrees of Inner Turbulence bijv.). Heel eerlijk gezegd vind ik dat op deze plaat alleen in het eerste nummer uit de verf komen.

Tja, LaBrie zijn stem ligt me nu eenmaal totaal niet en kruipt me niet onder de huid. Ik heb 6 DT albums gehoord maar met LaBrie kan ik echt niks. Jammer. Echt heel creatief vind ik ze nu ook niet bepaald eigenlijk, ik heb bij deze band ook nooit echt vaak van 'Goh, hoe verzinnen ze toch weer zoiets' (is iets anders dan 'goh, hoe spelen ze toch weer zoiets'). Diepgang vind ik het al helemaal niet hebben. Ik ken dan wel alleen de latere albums, en niets pre-scenes from a memory, dat moet dan wel gezegd worden. Maar eigenlijk vind ik het nogal vlakke muziek, de albums die ik ken. Ach, gewoon niet mijn ding denk ik, daar houd ik het maar op.

Dat kan. Niet alles kan je ding ook zijn, dat zal iedereen hebben. Maar waarom geef je de plaat dan wel een waardering?

Ik ben niet vies van een partijtje metal af en toe, daar niet van, maar deze manier van muziek maken ligt me gewoon niet zo. Hoe relevant het dan nog is om een stem te geven hieraan, kan je jezelf dan afvragen ja.

omdat je men een volledig beeld geeft. als je dit beluisterd hebt, heb je volgens mij niet eens het recht om te stemmen maar eigenlijk ook de plicht. het zo wat zijn als je alleen maar mocht stemmen als je iets goed vind.

Ik heb nergens echt gezegd dat ik Dream Theater niet diepgaand vond. De muzikale lagen die Dream Theater aanbrengt zijn ook altijd sterk, maar ook eigenlijk altijd hetzelfde de laatste jaren. En ik durf ook zonder schroom te beweren dat Dream Theater al een tijd niet creatief meer is. Feeling heeft Dream Theater gehad voor korte tijd. Op Systematic Chaos probeerden ze het nog...maar oh zo geforceerd dat het klonk.

Dat is natuurlijk wel wat anders dan iets dat je ding gewoon niet is en waar je eigenlijk van te voren al kunt weten dat het je niet gaan liggen, maar dat is wel erg off-topic.

vind ik niet je zou nog door een genre verast kunnen worden. zolang een stem eerlijk is(liefst goed onderbouwd) en niet bedoelt om een bepaald genre naar beneden te stemmen, vind ik stemmen niet enkel goed maar vind ik stemmen zelfs erg gewenst.

dat is immers mijn filosofie op het stemmen.

Heb hem vandaag binnen gekregen, ga het morgen beluisteren, ben toch wel benieuwd na wat recensies gelezen te hebben. PS: ook pas in het bezit van de DVD "Score". Wat een genot om daar naar te kijken/luisteren, daarom ook deze CD besteld. (en na de recensie op Progwereld.com)

Hmm oke, maar ik zit bijvoorbeeld totaal niet in black metal. Ik zou het dan ook niet snel goed vinden, wat ook een niet al te beste waardering zou betekenen, maar of het terecht is....?

Natuurlijk is dat terecht. Muziek objectief beoordelen gaat niet..

In Amerika is de plaat op nummer 6 binnen gekomen in de Bilboard album verkooplijst. In Nederland staat ie al twee weken in de top 10. Knap hoor en vergeet niet dat de plaat heel veel te bieden heeft, vooral bij mensen die nieuw zijn met de band.

Nog een aantal keer beluisterd. Voor mij blijft deze plaat toch echt groeien. Ik durf het toch wel een van de persoonlijk fijnere DT albums te noemen. Vooral na Systematic Chaos had ik iets van dit niveau teruggehoopt. Helaas blijft DT nogal voorspelbaar. Zoals die beginmelodieen van Root of All Evil van Octavarium uit 2004. Maar voor de rest blijf ik erg positief erover. Stem van LaBrie heb ik over het algemeen geen moeite mee. Ik vind hem zelfs in sommige passages zeer sfeervol. Het enige nadeel is The Best of Times, waar ik zijn stem ronduit vervelend vind. Maar enfin, ik heb thuis de limited edition (dus met instrumentaal erop), en dan klinkt dat nummer toch vrij goed.

Ik heb daarom mijn stem van 4,5 naar 5* verhoogd.

Jorisker met zijn 0,5 volgens mij heeft hij er niets van gehoord...

net als zo'n sterling

ga ergens anders lopen zieken met je stemgedrag

Anders stel je je niet zo aan ofzo.

Mijn mening:
Het album begint werkelijk geniaal met A Nightmare To Remember. Je wordt echt het nummer ingezogen door de heerlijke riffs. Tot de solo-sectie is het allemaal geweldig; daarna zakt het iets in, maar blijft het niveau nog steeds erg hoog met als hoogtepunt misschien wel de verrassende blastbeats. De 'growls' van Portnoy beginnen me ook steeds minder te irriteren (de oorspronkelijke zanglijn die Petrucci voor Labrie had geschreven klonk misschien nog wel slechter =p).

Dan komen bij het eerste minpunt van het album. Het nummer begint lekker met een mooie baslijn; het klinkt allemaal een beetje als de intro van Home. De riff is best aardig en ook de coupletten klinken goed en dan komt het refrein. Het is echt een grandioos refrein, maar voor een single is de meeblèrevalue wel precies goed. Dan veranderd de toon van het nummer uit het niets en krijgen we opeens een thrashy riff om de oren geslingerd. Na de tegenvallende solo's vallen we opeens weer terug in het refrein, waarna het nummer wordt afgerond. Een misplaatste solosectie begint op de laatste albums toch wel een specialiteit te worden. Al met al een aardige single, maar geen topper.

Over de volgende single kan ik kort zijn: Compleet voorspelbaar, maar wel lekker; mooie zanglijnen, op het zeikerige refrein na en een geweldige solo van meneer P.

Op naar de AA-medly! Het nummer knalt gelijk uit de startblokken met gelijk een van de beste reprises van het nummer (die gitaarlijn van This Dying Soul _0_). Het geschreeuw van Portnoy wordt uiteraard afgewisseld met Labrie's whiskeystem, wat nu wel voorspelbaar begint te worden, maar het werkt hier wel. Sommige hergebruikte riffs komen niet helemaal uit te verf, maar de Glass Prison riff rond 5:30 is wel erg geniaal. Ook de terugkeer van de intro van The Glass Prison was even een kippenvelmomentje. De beide beide solo's klinken al een stuk beter dan op de eerste twee nummers. Al met al is het gezien als een standaard nummer niet echt geweldig, maar als afsluiter van de suite is het perfect.

The Best Of Times begint erg mooi met de mini-overture met een minimalistisch spelende Petrucci. De eerste helft van het nummer heeft een vrolijk gevoel, maar dat slaat halverwege slaat de sfeer van het nummer om. Het nummer is ietswat klef, maar het wordt niet storend. Aan het eind komt me daar toch even een gitaarsolo van Petrucci, die het hele nummer toch even naar boven helpt. Overall toch een erg goed nummer.

Dan zijn we aangekomen bij het hoogtepunt van de plaat. Bij de intro is het werkelijk genieten geblazen. De muziek duikt werkelijk alle richtingen, maar het is nergens complexiteit om de complexiteit; puur genieten! Als het dan toch bijna lijkt te ontsporen, gaan we over over op het 'metal-gedeelte' van het nummer. Het luistert allemaal lekker weg en het refrein klinkt zeer goed met een Portnoy wiens zang eens echt goed past. Vervolgens wordt overgegaan naar een wat freaky instrumentale sectie, waarna Petrucci met een fraaie solo een werkelijk prachtige passage inleidt. Ruddess lijkt op dit nummer, net als op TBoT, echt zijn plek te hebben gevonden en zorgt vooral in deze sectie voor bakken sfeer. Aan het eind komt Labrie met zijn beste prestatie in jaren en wordt het nummer heerlijk episch afgesloten. Wat mij betreft staat dit nummer op gelijke hoogte met Six Degrees, Octavarium en ItPoE (A Change of Seasons blijft nog buiten bereik).

De Muzikanten: Mike drumt weer als vanouds lekker, maar moet vaker zijn mond houden; Petrucci komt hier als vanouds met een zeer gevarieerd optreden en zijn beste solo's in jaren; Ruddes viel de eerste twee nummers tegen, maar tilde daarna de meeste nummers naar een hoger niveau; Labrie zingt voor de verandering eens wat ingetogener, met positief resultaat; Myung heb ik haast niet kunnen horen, dus daar is weinig over te zeggen helaas.

Het cijfer: 2 werkelijke topnummers, 1 erg fraaie, 1 supermedly en twee mindere single en 'GVD WEER MYUNG TE LAAG IN MIX, ZET DIE BAS 'NS WAT HARDER' zorgen samen voor een totaal van 4 sterren.

Mja, als je zo gek was om de dure box te kopen, kon je Myung zelf harder in de mix zetten

Edit : Sterling maakt het wel erg bont, bijna elk album van Dream Theater een 0,5 geven. Hou je niet van de muziek, stem dan ook niet vind ik...
Ik kan ook alle hiphop een 0,5 geven, omdat ik het niet goed vind xD

mensen die een beetje installatie hebben ook Ik gooi de bass gewoon lekker hoog

Kan kloppen dat het lykt alsof je het al eens eerder hebt gehoord. Ze hebben gedeeltes gebruikt uit nummers van een ander album. Mike Portnoy (als het goed is) heeft teksten gemaakt over zyn alcoholverslaving die ze dacht ik ook al op Octavarium of het album daarvoor hebben gebruikt. Ik had zelf ook zoiets van hey dit ken ik ergens van.
En verder is het inderdaad niet heel erg vernieuwend, al moet ik zeggen dat ik het wel een heeeerlyk album vind !

Dat is alleen The Shattered Fortress waar je het nu over hebt, de afsluiter van de vijfnummersuite The Glass Prison-This Dying Soul-The Root of All Evil-Repentance-The Shattered Fortress.

Er komen stukjes terug uit de vier voorgaande nummers, terwijl het toch een op zichzelf staand nummer is. Klasse.

Vergelijk ook eens de intro van Hollow Years met (een gedeelte van) de intro van The Best Of Times. Verder lijkt een keyboardstuk in het midden van The Best Of Times erg op het einde van Octavarium. Niet letterlijk, maar volgens mij duidelijk genoeg om daaraan te refereren.

Ik neem aan dat je het midden van The Count of Tuscany bedoelt? Dat spacey pad achtige ding met die volume swells van Petrucci.

Hij bedoelt wel The Best of Times. In dat nummer zit in het midden idd een keyboard passage die wel wat weg heeft van Octavarium (het stuk na 'TRAPPED INSIDE THIS OCTAVARIUUUUUUUUUUUUUUM' =p)

Ik zal wel erg uit de toon vallen, maar na één keer luisteren krijg ik toch vooral een deja vu-gevoel. En het is denk ik ook geen goed teken dat ik de bonus cd met de covers leuker vind.
Typisch geval van meer draaien? Tijd zal het leren. vooralsnog slechts drie sterretjes

Heb me nog niet aan die covers gezet, geen zin denk ik. Zo onbekende nummers.. Ben wel benieuwd naar de King Crimson cover, maar toch I don't feel the need to listen to it.

Voor de rest hou ik enorm van de abrupte overgang in de eerste song (van hard naar plots zeer zacht op 4:56), wat een eenvoudige maar mooie riff en dan die zwoele overgang naar "Hopelessly drifting, bathing in beautiful agony...." en het vervolg. A Rite of Passage kent een gelijkaardig refrein in de zin van "dit klinkt zo mooi". A Nightmare To Remember is misschien wat uitgemolken met z'n 16 minuten, maar het blijft een beest. Hopelijk spelen ze dit live in Vorst. Wither is inderdaad redelijk poppy en simpel, maar het werkt aanstekelijk, ik vind het echt niet slecht. The Best of Times daarentegen heb ik nog nooit uitgeluisterd, wegens saai (ja sorry, misschien is er nog een goed stuk dat ik nog nooit gehoord heb). Count of Tuscany is voor mij, zoals voor 99% van de mensen hier, het absolute hoogtepunt in een lange carrière Dream Theater. Bon ja, Six Degrees en Octavarium nog niet gehoord, dus voorlopig is Count of Tuscany toch m'n favoriet.

3,93* zegt toch veel, niet?
Van mij een 4,5*