U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)

Rockt wel lekker weg zonder al teveel indruk achter te laten. Vertigo springt er wel uit en m.n. Sometimes You Can't Make It On Your Own is een blijvertje.

Dat is ook wel een "nadeel" van deze site. Je komt in aanraking met zoveel goede muziek dat als je een nogal brede smaak hebt je wel erg sterk in je schoenen moet staan om niet van alles meteen aan te schaffen.

All Because of You en City of Blinding Lights blijven voor mij de toppers op dit album.

1 van de betere albums van U2. staat eigenlijk geen minder nummer op. Love and peace or else is mijn favoriet dat komt door de dreigende sfeer die dat nummer uitademt. In mijn ogen hadden ze dit de opener moeten maken. Met Vertigo als beginnummer is wel voor een veilig pad gekozen. D.w..z. Vertigo geeft mij niet het gevoel dat ik benieuwd moet worden naar de rest van het album en dat gevoel roept Love and peace or else wel bij me op. Yahweh vind ik daarintegen weer juist een perfecte afsluiter

Nog eens beluisterd, het is inderdaad een sterk album zonder inzakkers al vind ik Yahweh wel iets minder. Sometimes You Can't Make It on Your Own vond ik aanvankelijk niet zo veel aan maar nu weet dit nummer mij te grijpen door de emotionele lading, Love and Peace Or Else heeft een lekkere dreigende sfeer. Vertigo is natuurlijk typisch U2 maar wel een erg opzwepend nummer en een ideale opener.
Globaal is dit album minder dan hun glorieperiode (t.e.m. Achtung Baby) wegens minder verrassend maar een beginnende band zou hemel en aarde bewegen om met zo'n album te debuteren.

"How to Dismantle an Atomic Bomb" vind ik geen bijster sterke plaat. Er staan een aantal aardige nummers op zoals "Sometimes You Can't Make It on Your Own" en "City of Blinding Lights". Ook de eerste single "Vertigo" is op het eerste gehoor een lekker nummer, maar na verloop van tijd valt ook deze door de mand. Slecht zou ik dit ook niet durven noemen, maar het probleem (althans voor mij) is dat ik U2 altijd vergelijk met hun fantastische platen uit de jaren 80 en begin van de jaren 90. En dan moet ik toch echt vaststellen dat "How to Dismantle an Atomic Bomb" daar niet aan kan tippen. Over het geheel genomen staan er op deze plaat een paar aardige singles, de rest vind ik maar vullers, en van een band als U2 verwacht ik toch echt meer.

Hopelijk is het de heren gegeven om een nog eens terug te komen met een album op dit niveau. Wat is Original Of The Species toch prachtig. Ook albumtracks als A Man And A Woman en Miracle Drug.

Voor mij net zo goed als 'All That You Can't Leave Behind'.

Ik kan mij wel aansluiten, bij het bovenstaande bericht van nlkink. Ook aan 'All that you can leave behind' deelde ik (volgens mij) 4 sterren uit, en qua sound komen de nummers van dat album aardig overeen met deze.

Het eerste wat ik van dit album was 'Vertigo'. Ik vond het toen een te gek nummer, omdat het (Kane-achtig) rockte, maar dit haalt bij mij tegenwoordig mijn favoriete tracklist van het album niet meer. Het zijn thans: 'Sometimes you can make it on your own', 'City of blinding lights' en 'Original of the species', omdat ze veel mooier zijn.

Daarnaast mag 'Love and peace or else' wat mij betreft ook als een klassieker worden aangeduid. In dit nummer hoorde ik de laatste paar dagen een paar keer, dat de melodie vrij veel overeenkomt met 'Psycho' van Muse (op het 2015-album 'Drones'). Ik denk dat Muse er veel naar geluisterd heeft.

Een matige plaat zonder enige echte sterke song. Vooruit ; een paar aardige. Het is U2 dus er blijft echt wel enige kwaliteit. De ergernis zit vooral in het bijgeleverde bonus dvdtje waarin in een quasi interview Bono uitlegd hoe de nummers zijn ontstaan alsof het om iets heel bijzonders gaat en daar dan wat nonchalant over doen.

Een plaat die in het verlengde ligt van de vorige 'All that you can't leave behind '. Een fijne mix van rockers en ballads. Mijn favorieten zijn: 'Vertigo', 'Sometimes you can't make it on your own', 'All because of you' en 'Crumbs from your table' .

loneranger. Geen City of Blinding Lights als favoriet?

Luistert lekker weg. Maar ik raak nergens in vervoering, zoals op alle ander U2-platen wel minimaal een keer, vaak meerder malen.

"Original of the species" vind ik anders een prachtig nummer en als opener is "Vertigo" nog altijd een nummer dat staat als een huis. De band heeft ook zoveel moois gemaakt dat het ook tegen hen werkt.

Ten tijde van de release zat ik helemaal in mijn U2 periode. Toch viel dit album destijds wat tegen. Vreemd eigenlijk, want toen ik het afgelopen week weer een beluisterde vond ik dat het album weinig onder deed voor All That You Can't Leave Behind.

Natuurlijk zijn er de rockers, maar het valt toch vooral op dat Bono & The Edge prachtige ballads weten te produceren. Wat te denken van Sometimes en Species, al is de beste (naar mijn bescheiden mening) A Man and a Woman.

Het is opvallend dat als je het nu hoort superhit Vertigo eigenlijk een van de minste tracks is, wellicht een beetje teveel gehoord. En ook het duo Crumbs from Your Table en One Step Closer vind ik zorgen voor een dip in de plaat. Maar een Miracle Drug, Love and Peace Or Else en City of Blinding Lights zijn daarentegen nog steeds erg fijn!

Uiteraard wordt nergens het niveau gehaald van hun magnum opus Achtung Baby, maar het is een klap beter dan het toch wat matige No Line on the Horizon en hun laatste tweeluik (wat gewoon kritischer bekeken had moeten worden en één topper had moeten zijn).

Ben bezig met terugwerkende kracht het materiaal van U2 aan te schaffen, dacht altijd dat na het verschijnen van R&H in 1988 het gebeurt was met onze Ierse vrienden.

Met de beluistering van Achtung baby wam ik onlangs toch terug op deze boute bewering, met zooropa en pop dacht ik, kweet nie wak hiermee moet.

Via ATYLB uit 2000 kwam het gevoel tochweer wat terug, en nu ik deze How to ... weer een aantal keren heb gedraaid denk ja dit is U2 die ik goed vond en nu weer vind, ik had deze ooit eens gedownload en gebrand, maar nu ik het ook weer fysiek heb en dus vaker draai,groeit mijn waardering weer, een lekkere plaat, niets nieuws onder de zon,gewoon een lekkere rockplaat, met het sometimes.... voor mij als hoogtepunt.

No lines on the horizon ligt hier nu ook, ga ik de komende tijd wat meer beluisteren, evenals de laatste twee worpen, waarvan ik bij release van Songs of Innocence verbolgen was dat deze zomaar in mijn I tunes verscheen, krijgen een nieuwe kans en zijn inmiddels via Dodax onderweg.

Voor deze lekkere plaat doe ik er een halfje bij, 4****.

Ik heb How to Dismantle an Atomic Bomb al een tijdje in mijn bezit, maar had deze nog niet beluisterd. Hing samen met mijn oorspronkelijke voornemen om alles van U2 in chronologische volgorde te beluisteren, maar dat feestje ging eigenlijk al niet meer door toen ik War als eerste album koos. Ooit op een dag misschien

Ik luisterde dit album één dag na hun meest recente release, Songs of Experience. Ondanks dat nu wel blijkt dat die laatste een groeier is, werd wel na de eerste luisterbeurt vrij snel duidelijk dat ik How to Dismantle toch het betere album van de twee vind. De eerste zes nummers zijn eigenlijk stuk voor stuk voltreffers, elk op hun eigen manier. 'Vertigo' is de trefzekere single, 'Sometimes You Can't Make It on Your Own' weet binnen te komen, 'Miracle Drug' steekt (ondanks dat het bij vlagen klinkt als 'Beautiful Day') zowel vocaal als instrumentaal mooi in elkaar en 'City of Blinding Lights' zou ik misschien wel magisch willen noemen. Dat is gewoon het nummer dat je wil horen als je 's avonds door een wereldstad als Londen of Parijs loopt.

Na 'All Because of You' wordt het even iets minder, hoewel ik 'A Man and a Woman' zeker geen slecht nummer vind. Het waren eerder track 8, 9 en 11 die me nog niet helemaal wisten te bekoren. Ik zie die nummers zeker nog wat groeien bij toekomstige luisterbeurten, maar ze doen vooralsnog wel wat onder voor de rest. Gelukkig zit daar nog het mooie 'Original of the Species' tussenin, waardoor je niet afhaakt.

Absoluut een fijne plaat dit. U2 is nadat ik in 2014 voor het eerst (bewust) met hen in aanraking ben gekomen langzaam maar zeker uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Ik zal nooit meer de eerste keer vergeten dat ik The Unforgettable Fire beluisterde. Dat album blijft vooralsnog voor mij onovertroffen en ik zie daar niet gauw verandering in komen, maar ik kijk evengoed uit naar de albums die ik nog te gaan heb.

4*

Een album dat sterk begint en daarmee lijkt voort te borduren op de voorganger. Na een sterk begin verliest het album echter zijn dynamiek en wordt het in deel 2 voor mij een pak minder. Geen slecht rockalbum van de heren, maar ze hebben veel mooiers gemaakt.

Een logisch vervolg op All That You Can't Leave Behind. De sterke songs bevinden zich allemaal aan het begin van de schijf. Vertigo is een lekkere energieke opener, in de stijl van Elevation. Het emotionele Sometimes You Can't Make It On Your Own is een van de beste ballads ooit door U2 gemaakt. De tekst gaat over de laatste periode van de vader van Paul Hewson en de afstandelijke relatie tussen de twee mannen. Hierna gaat de plaat bergafwaarts, Crumbs from Your Table vind ik nog wel een lekker nummer maar voor het overige zijn het ideeën die onvoldoende tot volle wasdom komen. De intenties zijn aanwezig maar het lukt de heren niet om tot spannende, creatieve hoogtepunten te komen. Dat maakt dat dit album enkele leuke songs telt maar bij lange na niet 50 minuten kan boeien.

voor U2 geldt hetzelfde als REM: in mijn jonge jaren maakten zij platen waarvan je helemaal uit je dak ging maar met het ouder worden verdwijnt de energie die alles liet ontbranden, maar dat neemt niet weg dat de heren nog steeds optimaal presteren maar alles gegoten wordt in albums die degelijk klinken maar het echte vuur, dat vroeger zo kenmerkend was, missen. Het latere werk van de bands wordt over het algemeen ook te laag gewaardeerd naar mijn mening. En bij U2 begint het latere werk al bij Pop waarvan ik nog steeds vind dat die veeeeel te laag is.

Het nieuwe millennium heeft U2 nog niet geïnspireerd tot uitstekende platen. HTDAAB (stomme titel trouwens maar dat terzijde) heb ik destijds direct aangeschaft. Sometimes vond ik toen een fraai nummer, Bono die hartverscheurend zingt over zijn relatie met zijn vader. Inmiddels is het vuur en de liefde voor dit plaatje gedoofd. Vertigo trapt af en is lekker energiek, het kent een beetje dezelfde signatuur als Elevation op zijn voorganger. De eerste helft van de plaat is vrij redelijk met City of Blinding Lights als een van de betere songs. Hierna is het kruit verschoten en komen er weer nummers voorbij waarbij ik elke keer hoop dat een nummer eindigt na een minuut of 2. Hoewel de nummers niet slecht zijn mis ik variatie, een stuk gezonde spanning en verassende tempowisselingen. Ik mis simpelweg de 'hook' , een verslavende melodielijn, of een song met een dwingend ritme.

Tussenstand:

1. Achtung Baby
2. The Unforgettable Fire
3. Rattle and Hum
4. Boy
5. The Joshua Tree
6. War
7. All That You Can't Leave Behind
8. October
9. Zooropa
10. How to Dismantle an Atomic Bomb
11. Pop

Van de debuutplaat van U2 was ik indertijd zó gek dat Boy jarenlang achter Berlin op de tweede plaats van mijn elpee-top-tien-aller tijden stond. Bij de platen die daar op volgden daalde en rees mijn enthousiasme bijna met dezelfde regelmaat als het baswerk van Adam Clayton, en op een gegeven moment vond ik het wel mooi geweest – als ik nu nog iets van U2 wil horen draai ik The unforgettable fire of Achtung baby wel. Toch is How to dismantle an atomic bomb, het laatste nieuwe album dat ik nog ten tijde van de release van ze heb leren kennen, absoluut geen slechte plaat, zonder knallende uitschieters naar beneden en met een lekkere opener, een prima produktie en een paar briljante momenten (voor mij het aangrijpende Miracle drug, het meeslepende "Everywhere you go..." van Original of the species, en het nummer dat voor mij het onbetwistbare hoogtepunt van de plaat is, City of blinding lights), maar ook met een "polish" die mij het gevoel geeft dat het voor mij na een kwart eeuw wel genoeg is geweest. Desalniettemin niets dan respect voor hoe deze band al veertig jaar meedraait aan de top, puur op basis van de muziek, op eigen kracht, en dat dan ook nog eens zonder personeelswisselingen.

Echt een album om zo snel mogelijk te vergeten. Vergane glorie van eens een prachtige band. Jammer.

Daar komt de box aan....

... en die bevat een tof bonusalbum, dat inmiddels ook als losse release hier op de site staat aangezien het met RSD Black Friday ook los van de box op vinyl uit gaat komen: U2 - How to Re-Assemble an Atomic Bomb

Maar met nog een extra disc met remixen en een live concert verdeeld over 2 discs is de box weer goed gevuld. Natuurlijk mis ik nog wel weer iets, maar vooral blij dat ze hier t.o.v. de box van ATYCLB wel wat meer werk van hebben gemaakt. Ik kijk er naar uit.

Afgelopen weekend de CD-Boxset binnen gekregen en ik ben er wel weer blij mee. Vooral door het 'companion-album' dat ik hier heb besproken: U2 - How to Re-Assemble an Atomic Bomb (2024) - MusicMeter.nl

Wel zijn er helaas toch weer wat zaken die ik absoluut niet begrijp. Buiten het feit dat de box met wat simpele aanvullingen nog veel interessanter had kunnen zijn (bijvoorbeeld audio versies van de HQ-video's uit de Limited Edition versie en de videoclips van de singles op DVD) missen er gewoon weer enkele nummers.

De singleversie van 'All Because Of You (Single Mix)' is namelijk anders dan de albumversie, net als bij 'Original of the Species (Alternative Mix)'. Ook had de single van 'Vertigo' een coverversie van 'Neon Lights'. Waarom deze nummers niet ook op de box zetten? Onbegrijpelijke missers die ook al bij de boxset van ATYCLB werden gemaakt. Wel bevat de box wederom een mooi fotoboek van Anton Corbijn.

How to Dismantle an Atomic Band vind ik nog steeds een steengoed album. Vanwege de prijs twijfelde ik om de deluxe cd boxset aan te schaffen. Toch maar gedaan … en geen spijt van. Vooral de cd How to Re-Assemble an Atomic Bomb vind ik zeer de moeite waard. Luckiest Man in the World en Treason zijn uitstekende nummers!