U2 - October (1981)

Het is weer tijd!

Shit man, helemaal vergeten, eerst nog ff snel naar een ander album toe. Nog maar één dag te gaan.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Albumtracks gerangschikt en beschreven (U2 - October)

Volgens mij hadden we kunnen volstaan door zonder het (openbaar) aan te kondigen gewoon te beginnen met trackbesprekingen. Als iemand iets over een bepaald nummer wil schrijven, is dat toch niet tegen de regels? Het forum is een bijeengeraapt zooitje en precies hetgeen waarom ik andere muziekfora heb verlaten. Ik wil lezen en schrijven over albums en niet ergens iets roepen over een nummer om vervolgens te zien hoe het ineens over iets heel anders gaat. Bijvoorbeeld: "Iemand de nieuwe Dries al gehoord? Die is echt vet of, die valt echt tegen" moeten lezen nadat je een hele verhandeling hebt geschreven over de nieuwe Hellevaerder of iets dergelijks. (Hallo Metalfan.nl).

Ondertussen kruipt oktober voorbij en heb ik de October cd de afgelopen week al drie keer voorbij laten komen en overweeg ik om toch ook snel het zwarte goud erbij te zetten. En ergens begrijp ik wel waarom hij eerder wat matigjes bij me binnenkwam. Van U2 adoreer ik het opzwepende van Boy en War, maar houd ik ook van het hele sfeervolle van The Unforgettable Fire. October hing daar een beetje als een verloren schaapje tussenin. Wellicht omdat de singles net wat minder groot waren in mijn beleving. Het kan ook zijn dat ik het album gewoon te weinig opzet.

Allereerst doen nummers als Gloria en I Fall Down mij herinneren aan de geur van de jaren 80, de jaren dat ik onbezorgd op mocht groeien tussen familieleden die dan nog leven. Ik vind wel dat Gloria op Under A Blood Red Sky veel meer power heeft. Maar hier horen we het nummer zoals het voor het eerst op de mensheid losgelaten wordt en dat mag er best zijn.

Het niemandalletje October gaat de laatste week wel echt bij me leven en dat komt toch echt door de ontoegankelijke chaotische brij die hier op de website gekwakt wordt. Herfstige schoonheid verpakt in een een fris briesje van een minuut of twee. Zoals de herfst voorbijvliegt, zeg maar. Mijn aandacht moest erop gezet worden en nu is het hek van de dam.

I Threw A Brick Through A Window was één van de nummers die ik ook altijd al goed kon hebben. Het nummer start met een opzwepende drumroffel, gevolgd door wat hoekige riffs die de ruimte opvullen. Het nummer wordt gedragen door een voorzichtige kickdrum die voorkomt dat het in een comfortabel ritme landt, waardoor heel voorzichtig Killing Joke om de hoek komt kijken. Natuurlijk maakt de toegankelijke schreeuwerij van Bono dat het verder niet te gek wordt.

Het tempo wordt weer een standje omhoog geduwd met Rejoice. Heerlijk opzwepend opnieuw. Op het punkerige af. Bij vlagen vind ik dat het teveel een vervolg is op I Fall Down, maar het vluchtige leadgitaarwerk maakt veel goed.

Daarna volgt nog Fire. Dat vond ik altijd een hele irritante track. Het huppelende ritme hield me tegen. Maar herbeluistering doet me afvragen waarom ik dat eigenlijk vind. Zo na dat opstandige geweld vormt het een leuke afwisseling binnen het afgebakende U2 -geluid.

Tomorrow begint als een passievolle ballade die wat aangekleed is met wat keltische elementen om vervolgens in een straf ritme verder te marcheren naar het land van morgen. Dat ik die niet vaker voorbij heb laten komen is ook een raadsel.

Het opdringerige With A Shout (Jerusalem) voelt als een formulesong die echo’s van zoveel andere postpunk in zich laat weerklinken. Eigenlijk zijn de typische U2-breaks de fraaiste momenten in een nummer als dit. Het zijn vooral de blazers die het uiterste van me vragen. Hoe minimaal ook, ik trek dat niet. Of het moet ska zijn.

Het pastoraal bedoelde Scarlet vormt een nogal gezapige noot op het album. Is het een tekstuele reprise van Rejoice? Hier kan ik helemaal niks mee. Door middel van Is That All? wordt met een afgeraffelde song de boel afgesloten. Een flauw, springerig nummer dat ineens een plotselinge dood sterft. Dan is het gloedvolle “40” van het volgende album toch beter.

Alles overziende, is October een niet te missen schakel in de eerste vier albums van de band. Het is niet een album met grote hits, maar wel een album waar veel vuur en passie te horen zijn en waarop af en toe al wat gezocht wordt naar nieuwe paden. Soms pakt dat goed uit, en soms ook wat minder. In die zin vind ik hem een tikje minder dan War en The Unforgettable Fire, maar ben ik wel blij dat hij dankzij de schrijversbrij op Musicmeter toch nog wat extra heeft kunnen rijpen.

Vóila, alle tracks behandeld in één post door ondergetekende. Meestal probeer ik de algehele sfeer van een album in een paar woorden te vangen en ga ik niet op alle individuele tracks in. Dit keer kreeg ik er zin in, maar moest ik wel even luisteren en uit de comfortzone om de track-voor-track-dinges mogelijk te maken. Het allermooiste vind ik dat platen uit deze jaren een portaal vormen naar die tijd. Sentiment speelt dan ook een grote rol. Is dat dan erg? Nee, vind ikzelf. Het is juist datgene wat muziek zo bijzonder maakt.

Het mooie vond ik dat er tijdens het dag na dag onthullen van de tracks voortdurend nieuw licht geworpen werd op de verschillende nummers. Je gaat inderdaad opnieuw en anders luisteren als je leest wat de anderen in een song herkennen. Ik ben blij dat jij het ook zo ervaren hebt.

Het mooie aan October is dat de plaat beantwoordt aan het cliché van "the difficult second one". Het is een eerlijk album dat de groeipijnen van een band laat horen. Het feit dat U2 daarna nog een succesvol oeuvre heeft ontwikkeld, helpt ons om vandaag beter te begrijpen wat er op October aan de hand was. We kunnen het nu in perspectief plaatsen. A Broken Frame van Depeche Mode vind ik een gelijkaardige plaat. Of Movement van New Order (the difficult first one in dat geval). Dat idee van het moeilijke tweede album dat wat gewrongen zit tussen een beloftevol debuut en de latere doorstart van een artiest leek me wel interessant. Daarom dat ik Seventeen Seconds van The Cure in gedachten had voor een vervolg.

Trouwens...

Ik vrees toch dat je een tweede bericht zal moeten maken om Stranger In A Strange Land nog te bespreken.
Eén nummer in één apart bericht.. als dat maar goed afloopt.

Het bijzondere aan October is ook wel dat een band in de studio genoodzaakt moet improviseren omdat Bono de teksten kwijt is geraakt. Hierdoor ontstaat een soort van sfeerimpressie die ze later met Brian Eno en Daniel Lanois in The Unforgettable Fire voortzetten.

Goed idee.

Warempel...
De volgende alinea is er tijdens het opstellen tussenuitgevlogen.

Opnieuw breng ik het gebruik van breaks door U2 ter sprake in het sprankelende Stranger In A Strange Land. Het is een nummer dat opnieuw gedreven wordt door een kickdrum en zit vol onderhuidse spanning dat me op het puntje van de stoel houdt. Uiteindelijk gebeurt er niet heel veel. Vreemdgenoeg vind ik dat juist de charme van het nummer.

Edwynn, je kan jouw bericht volgens mij gewoon nog aanpassen.

Kan.

Maar dan slaat het bericht van Dazzler nergens meer op.

Ik vind dit ook wel grappig zo.

Jongens, toch. Zoveel small talk. Dat kan echt niet, hoor.

Na een hele poos weer eens in de cd lade.
Terug naar 1983, 14 jaar oud op cassette gekregen van een klasgenoot .Op ondekkings reis in de muziek wereld raakte ik in de ban van U2. Na al die jaren is mijn muziek smaak en collectie behoorlijk uitgebreid, toch vind ik dit nog steeds een lekkere plaat.