U2 - October (1981)

Het is weer tijd!

Shit man, helemaal vergeten, eerst nog ff snel naar een ander album toe. Nog maar één dag te gaan.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Albumtracks gerangschikt en beschreven (U2 - October)

Volgens mij hadden we kunnen volstaan door zonder het (openbaar) aan te kondigen gewoon te beginnen met trackbesprekingen. Als iemand iets over een bepaald nummer wil schrijven, is dat toch niet tegen de regels? Het forum is een bijeengeraapt zooitje en precies hetgeen waarom ik andere muziekfora heb verlaten. Ik wil lezen en schrijven over albums en niet ergens iets roepen over een nummer om vervolgens te zien hoe het ineens over iets heel anders gaat. Bijvoorbeeld: "Iemand de nieuwe Dries al gehoord? Die is echt vet of, die valt echt tegen" moeten lezen nadat je een hele verhandeling hebt geschreven over de nieuwe Hellevaerder of iets dergelijks. (Hallo Metalfan.nl).

Ondertussen kruipt oktober voorbij en heb ik de October cd de afgelopen week al drie keer voorbij laten komen en overweeg ik om toch ook snel het zwarte goud erbij te zetten. En ergens begrijp ik wel waarom hij eerder wat matigjes bij me binnenkwam. Van U2 adoreer ik het opzwepende van Boy en War, maar houd ik ook van het hele sfeervolle van The Unforgettable Fire. October hing daar een beetje als een verloren schaapje tussenin. Wellicht omdat de singles net wat minder groot waren in mijn beleving. Het kan ook zijn dat ik het album gewoon te weinig opzet.

Allereerst doen nummers als Gloria en I Fall Down mij herinneren aan de geur van de jaren 80, de jaren dat ik onbezorgd op mocht groeien tussen familieleden die dan nog leven. Ik vind wel dat Gloria op Under A Blood Red Sky veel meer power heeft. Maar hier horen we het nummer zoals het voor het eerst op de mensheid losgelaten wordt en dat mag er best zijn.

Het niemandalletje October gaat de laatste week wel echt bij me leven en dat komt toch echt door de ontoegankelijke chaotische brij die hier op de website gekwakt wordt. Herfstige schoonheid verpakt in een een fris briesje van een minuut of twee. Zoals de herfst voorbijvliegt, zeg maar. Mijn aandacht moest erop gezet worden en nu is het hek van de dam.

I Threw A Brick Through A Window was één van de nummers die ik ook altijd al goed kon hebben. Het nummer start met een opzwepende drumroffel, gevolgd door wat hoekige riffs die de ruimte opvullen. Het nummer wordt gedragen door een voorzichtige kickdrum die voorkomt dat het in een comfortabel ritme landt, waardoor heel voorzichtig Killing Joke om de hoek komt kijken. Natuurlijk maakt de toegankelijke schreeuwerij van Bono dat het verder niet te gek wordt.

Het tempo wordt weer een standje omhoog geduwd met Rejoice. Heerlijk opzwepend opnieuw. Op het punkerige af. Bij vlagen vind ik dat het teveel een vervolg is op I Fall Down, maar het vluchtige leadgitaarwerk maakt veel goed.

Daarna volgt nog Fire. Dat vond ik altijd een hele irritante track. Het huppelende ritme hield me tegen. Maar herbeluistering doet me afvragen waarom ik dat eigenlijk vind. Zo na dat opstandige geweld vormt het een leuke afwisseling binnen het afgebakende U2 -geluid.

Tomorrow begint als een passievolle ballade die wat aangekleed is met wat keltische elementen om vervolgens in een straf ritme verder te marcheren naar het land van morgen. Dat ik die niet vaker voorbij heb laten komen is ook een raadsel.

Het opdringerige With A Shout (Jerusalem) voelt als een formulesong die echo’s van zoveel andere postpunk in zich laat weerklinken. Eigenlijk zijn de typische U2-breaks de fraaiste momenten in een nummer als dit. Het zijn vooral de blazers die het uiterste van me vragen. Hoe minimaal ook, ik trek dat niet. Of het moet ska zijn.

Het pastoraal bedoelde Scarlet vormt een nogal gezapige noot op het album. Is het een tekstuele reprise van Rejoice? Hier kan ik helemaal niks mee. Door middel van Is That All? wordt met een afgeraffelde song de boel afgesloten. Een flauw, springerig nummer dat ineens een plotselinge dood sterft. Dan is het gloedvolle “40” van het volgende album toch beter.

Alles overziende, is October een niet te missen schakel in de eerste vier albums van de band. Het is niet een album met grote hits, maar wel een album waar veel vuur en passie te horen zijn en waarop af en toe al wat gezocht wordt naar nieuwe paden. Soms pakt dat goed uit, en soms ook wat minder. In die zin vind ik hem een tikje minder dan War en The Unforgettable Fire, maar ben ik wel blij dat hij dankzij de schrijversbrij op Musicmeter toch nog wat extra heeft kunnen rijpen.

Vóila, alle tracks behandeld in één post door ondergetekende. Meestal probeer ik de algehele sfeer van een album in een paar woorden te vangen en ga ik niet op alle individuele tracks in. Dit keer kreeg ik er zin in, maar moest ik wel even luisteren en uit de comfortzone om de track-voor-track-dinges mogelijk te maken. Het allermooiste vind ik dat platen uit deze jaren een portaal vormen naar die tijd. Sentiment speelt dan ook een grote rol. Is dat dan erg? Nee, vind ikzelf. Het is juist datgene wat muziek zo bijzonder maakt.

Het mooie vond ik dat er tijdens het dag na dag onthullen van de tracks voortdurend nieuw licht geworpen werd op de verschillende nummers. Je gaat inderdaad opnieuw en anders luisteren als je leest wat de anderen in een song herkennen. Ik ben blij dat jij het ook zo ervaren hebt.

Het mooie aan October is dat de plaat beantwoordt aan het cliché van "the difficult second one". Het is een eerlijk album dat de groeipijnen van een band laat horen. Het feit dat U2 daarna nog een succesvol oeuvre heeft ontwikkeld, helpt ons om vandaag beter te begrijpen wat er op October aan de hand was. We kunnen het nu in perspectief plaatsen. A Broken Frame van Depeche Mode vind ik een gelijkaardige plaat. Of Movement van New Order (the difficult first one in dat geval). Dat idee van het moeilijke tweede album dat wat gewrongen zit tussen een beloftevol debuut en de latere doorstart van een artiest leek me wel interessant. Daarom dat ik Seventeen Seconds van The Cure in gedachten had voor een vervolg.

Trouwens...

Ik vrees toch dat je een tweede bericht zal moeten maken om Stranger In A Strange Land nog te bespreken.
Eén nummer in één apart bericht.. als dat maar goed afloopt.

Het bijzondere aan October is ook wel dat een band in de studio genoodzaakt moet improviseren omdat Bono de teksten kwijt is geraakt. Hierdoor ontstaat een soort van sfeerimpressie die ze later met Brian Eno en Daniel Lanois in The Unforgettable Fire voortzetten.

Goed idee.

Warempel...
De volgende alinea is er tijdens het opstellen tussenuitgevlogen.

Opnieuw breng ik het gebruik van breaks door U2 ter sprake in het sprankelende Stranger In A Strange Land. Het is een nummer dat opnieuw gedreven wordt door een kickdrum en zit vol onderhuidse spanning dat me op het puntje van de stoel houdt. Uiteindelijk gebeurt er niet heel veel. Vreemdgenoeg vind ik dat juist de charme van het nummer.

Edwynn, je kan jouw bericht volgens mij gewoon nog aanpassen.

Kan.

Maar dan slaat het bericht van Dazzler nergens meer op.

Ik vind dit ook wel grappig zo.

Jongens, toch. Zoveel small talk. Dat kan echt niet, hoor.

Na een hele poos weer eens in de cd lade.
Terug naar 1983, 14 jaar oud op cassette gekregen van een klasgenoot .Op ondekkings reis in de muziek wereld raakte ik in de ban van U2. Na al die jaren is mijn muziek smaak en collectie behoorlijk uitgebreid, toch vind ik dit nog steeds een lekkere plaat.

Behoorlijk middelmatig U2 album, weinig echte uitschieters, de vergelijking met de muziek van Simple Minds destijds valt bepaald in het nadeel van U2 uit. 3 sterren

Och, jongen toch! Kom naar me toe, dan trek ik een mooie fles rood open - maar we kunnen ook een whisky doen - en dan luisteren we samen en leg ik je uit en laat je voelen dat dit album vol met emotie zit en met sfeer en rauwe energie en puurheid en met vertwijfeling van vroege volwassenheid, en over richting, en … voor mij, over mijn 14/15 jarige ik-persoon, toen, … en dan trek ik er nog één open en wellicht nog één.

Feeling, feeling, feeling.

Zo te zien is Leonidas geen U2 liefhebber gezien zijn/haar/het stemgedrag, dat mag natuurlijk en daar is helemaal niks mis mee, maar wat ik nooit zo goed begrijp is waarom mensen dan toch de neiging voelen om een commentaar te schrijven. Ach ja, van mij mag het maar snappen doe ik het niet. Daarnaast zijn Chameleon Day en ik en vele anderen natuurlijk besmet met het nostalgievirus van onze jeugd waardoor de waardering voor een plaat wellicht wat hoger uitpakt dan gemiddeld?!

Simple Minds maakte in hun beginperiode hele andere muziek en was veel experimenteler en ook vernieuwender dan U2, als je dat bedoelt snap ik je kritiek.

Op een gegeven moment gebeurde dat precies andersom.
Simple Minds was het artistiek wat kwijt begin jaren 90, terwijl U2 behoorlijk overeind bleef.

Vind dit album ook behoorlijk gewoontjes hoor. En misschien zijn het dan ook veel nostalgie stemmen, ik heb de bewuste tijd ook niet zo meegemaakt.
Een degelijk album imo, niets meer en minder.
Zit dus tussen leonidas en jullie in

Leonidas55 schreefen jeanmaurice reageerdeIk hoef bij een album niet alleen maar lofzangen te lezen, een negatieve opinie is prima. MITS met uitleg en die mis ik bij Leo. Wat deden de Simple Minds in jouw ogen beter en geef daar eens voorbeelden bij ajb? Leg de MuMens uit wat en waarom je iets vindt. Ben oprecht nieuwsgierig naar wat je opvalt!

Nostalgie heb ik bij U2 wel, maar die kan ook gaan tegenwerken: dat je het inmiddels wel kent. In mijn oren zijn de eerste albums van beide groepen relevant gebleven en het waarom ervan leg ik uit bij de desbetreffende albums. Of ga dat nog doen.

Als al die sniksnak-snavelaars even de moeite willen nemen om hier (terug) te lezen
Albumtracks gerangschikt en beschreven ( nominatieronde ) - MusicMeter.nl

kunnen ze kennis nemen hoe liefhebbers meer of minder eloquent zich over dit album uitlaten. Die critici menen hooggezeten als moraalridders vanaf hun paard of vanuit hun tennisscheidrechters-stoel als een besproeiingvliegtuig hun gif over andermans pennevruchten te kunnen sproeien, maar eerlijk gezegd slaat het nergens op.

Alsof het een schande is om als (post-)puber de release van dit album te hebben meegemaakt. Als OW'er kan ik zeggen dat (al vanaf 11 O'clock Tick-Tock) de verwachtingen hooggespannen waren bij iedere nieuwe release van U2 en the boys from Baile Atha Cliath did not fail to deliver. Ok, vanaf de boom werd het iets minder.

De (post-)puubjes van nu mochten willen dat ze nu zo'n band hadden om hun wasdom omheen te laten scharnieren. Bijv Arcade Fire heeft een kleiner aantal relevante albums uitgebracht.
En over die vergelijking met Simple Minds is een speesjaal topic ingericht, voorzien van urinoirs
Simple Minds versus U2 - MusicMeter.nl

Fijne primatenwave, toch Mjuman?

Vroege U2 was de favoriete band van Bokito - ooit was er een vrouw in Blijdorp die hem wilde 'huggen' om samen I Will Follow te zingen

Je vergeet een essentiële toevoeging van het Mjumanniaans: “primatenwave met zwelbastzang”.

Maar even zonder gekheid, Mjuman, door dat gespeelde topic bij dit album is jouw waardering voor October wel weer gestegen of niet?

Zonder gekheid: JA

Je moet gewoon bereid zijn toe te geven dat de ene mood de andere niet is en dat je ook een wide open mind moet hebben voor de jonge waver in je vroegere zelf en CD gaf 't met zijn referentie al fijntjes aan.

Zulks beste mume-maten laat zich het beste toelichten door alle vinyl-vriendjes - incl FAC14 met schuurpapierhoes - die ik heb geruimd onder invloed van cd-verdwazing (let op: kleine letters). Kortom, betreurenswaardig, ik wou dat ik die nog alle had.

De lastige tweede plaat, zo kan je October zeker beschouwen. Toch ligt de schuld hiervan vooral bij de band U2 zelf. Bono, The Edge en Larry Mullen Jr. zijn in de ban van Shalom Fellowship, een Christelijke geloofsgemeenschap die een zweverige glans over het opnameproces legt. De Shalom Fellowship toewijding is zelfs zo sterk dat deze Evangelische sekte de bandleden afdwingt om met U2 te stoppen, en op het spirituele vlak van bezinning hun heil te zoeken. Alleen de realist Adam Clayton laat zich door dit gezelschap niet leiden en richt zich met manager Paul McGuinness op de onzekere toekomst van U2. Het einde is in zicht, slechts openhartigheid en een rationele nuchtere houding kan de band redden.

Het is de kracht van Adam Clayton om die stabiliteit in stand te houden. Uiteindelijk verlaten Bono, The Edge en Larry Mullen Jr. de Shalom Fellowship om hun aandacht volledig op de Boy opvolger te richten. Het zelf reflecterende Rejoice spreekt het wantrouwen in het geloof uit en twijfelt aan een Hogere Kracht die overkoepelend aanwezig is. Rejoice is het besef om het klein te houden. Verander de innerlijke wereld in jezelf, daar heb je controle over. Je kan de boze maatschappij niet veranderen. Al denkt Bono daar later anders over en zet hij zich voor de nodige liefdadigheidsdoelen in. Het maagdelijke Scarlet leunt in volle overgave op de Rejoice songtitel, al is Scarlet tevens een synoniem voor het The Blood Red Sky zinsdeel van het latere New Year’s Day.

Het opruiende rebelse I Threw a Brick Through a Window leunt op de punkgedachte waaruit U2 ontstaan is. En misschien is het Adam Clayton wel die bijna gewelddadig de overige leden wakker schudt en ze een figuurlijke klap in hun gezicht geeft. De hechte broederkameraadschap welke de nodige deuken heeft opgelopen. U2 gevangen in hun eigen ideologie, opgelegd door buitenstaanders. Dat het allemaal weer in orde is, hoor je in het enthousiasme terug waarmee The Edge zijn instrument met slidegitaar uithalen laat janken, het is zowat bluesrock wat je hier hoort! Och en dan vergeet ik bijna om het kletterende dondergeroffel van Larry Mullen Jr. te vermelden. U2 is weer terug, en hoe!

In het gefrustreerde Is That All? gooit U2 alle belemmeringen en opgekropte agressie eruit. Het is een boosheid die de vriendschap van binnenuit terroriseert, muzikaal leunt het zwaar op The Electric Co. Duidelijk dat U2 hier zoekende is om die tegenslagen te kanaliseren. Even schoon schip maken om de neuzen weer dezelfde richting op te laten wijzen. Toch is die Shalom Fellowship gedachtengoed niet helemaal verkeerd. Het brengt de band in staat om de gepassioneerde With A Shout (Jerusalem) punkrockgospel te componeren. Het bezit de nodige verwijzingen naar de jaren zestig beatmissen om jongeren in het huis van God onderdak en een schuilplaats te bieden. Er zitten veel Bijbelreferenties in October, al blijft de band in staat om deze overtuiging bij de luisteraar niet af te dwingen. Het voordeel aan de Shalom Fellowship verbondenheid is absoluut dat U2 dicht bij zichzelf blijft.

Dan heeft U2 ook nog eens de pech dat Bono tijdens de Amerikaanse tour zijn aktetas met uitgewerkte teksten en onaffe ideeën kwijtraakt, waardoor hij in de studio veel moet improviseren. Deze werkwijze passen ze later grotendeels bij het The Unforgettable Fire proces toe, nu is het pure noodzaak. Ondanks deze frustraties straalt October in bijna alles serene rust uit. Het opstandige Stranger in a Strange Land verwijst letterlijk naar de gelijknamige sciencefiction roman van Robert Heinlein, Bono leent er ook tekstdelen uit. Voor mij staat Stranger in a Strange Land voor het immense Amerika, waar Bono niet alleen zichzelf verliest, maar dus ook zijn songs kwijtraakt. Het is te groot, te onoverzichtelijk. De vocalist is nog te jong voor de lokkende Verenigde Staten, het is een stapje te ver. Die schade haalt hij later ruimschoots met The Joshua Tree in.

Maar eerst moet er nog de nodige pijn geheeld worden. Het indringende indrukwekkende Tomorrow beschrijft de traumatische ervaring van het definitieve afscheid. De stoet die in stilte naar de laatste rustplaats van de vroeg overleden moeder van Bono rijdt. De tranen en het ingehouden verdriet. De dagen dat de slechts veertienjarige zanger volwassen wordt. De angst dat de dood sterft als de dagelijkse gang van zaken het leven stabiliseert. De angst om haar te vergeten en niet meer elke dag aan zijn moeder te denken. U2 blijft met bij Tomorrow dicht bij hun Ierse roots, zodanig zelfs dat er de nodige traditionele folk verwijzingen in verwerkt worden. Hier is vooral doedelzakspeler Vinnie Kilduff verantwoordelijk voor.

Het trieste October titelstuk, de herfst die op 14 september 1974 ingezet wordt. Het moment dat Iris Hewson plotseling overlijdt. De bomen worden kaal en dreigen in stilte af te sterven. Het veilige gezinsleven sneuvelt, maar Bono moet door om te overleven. The Edge houdt deze herinneringen vast en schenkt ze via de pianotoetsen een tweede leven. De emotioneel hulpeloze Tomorrow liefdesverklaring en het vrij intieme October titelstuk vormen voor mij de ziel van October.

Maar met alleen een ziel kom je er niet, er moet ook gescoord worden. Fire verschijnt in de zomer van 1981 op single. U2 bivakkeert dan nog in de studio, waar ze de laatste hand aan October leggen. Fire is stuwend koortsig. Het vuur staat voor de wederopstanding, maar is tevens die eerder genoemde bloedrode hemel. Vallen en opstaan. De zustertrack van I Fall Down. Fire is duistere postpunk, met Joy Division achtige percussie. Fire beantwoordt de vraag van de postpunk gemeenschap en speelt erg op die behoefte in. Fire heeft een prettige optimistische gejaagdheid met bassist Adam Clayton als anker. Hij geeft gezond tegengeweld tegen de grimmige gitaarpartijen van The Edge. Of Fire de juiste singlekeuze is, betwijfel ik, eigenlijk vind ik alleen Gloria geschikt. October is verrassend genoeg zodanig een eenheid, dat die eigenlijk geen echte singles nodig heeft.

Het eerder genoemde I Fall Down is de geromantiseerde tegenhanger van Fire. Het is de magie van The Edge die met subtiel pianospel zoveel toevoegt. Is Julie de gevangen engel die Bono opvangt, en hem de verdwenen woorden terug schenkt? Ondanks de licht deprimerende ondertoon is I Fall Down de kracht om het leven weer op te pakken. Uiteindelijk is Bono degene die zichzelf opnieuw moet leren lopen, stappen zetten. Stilstand leidt tot stagnatie. Julie is denk ik tevens de zomer voor October.

October komt tot stand tussen twee platen die vooral angst uitstralen. Bij Boy is het de angst voor het volwassendom, en vooral in het geval van Bono, zijn imperfecte jeugd niet goed kunnen afsluiten. War richt zich op het onzekere toekomstbeeld, die zich onder een bloederige rode hemel afspeelt. October is hoopvoller, een herfstplaat die zich voor een nieuwe lente bewapend. De grap is wel dat ze dit album in de zomermaanden van 1981 opnemen.

@ deric raven
Mooie recensie wederom.
Voor mij zijn hun eerste drie albums de beste, zonder twijfel. Het echte originele U2 geluid bij uitstek.