U2 - October (1981)

Ondergewaardeerd album. Teksten gejat, twijfel over geloof. Met Scarlet en Is That All heb ik niets, maar het andere is ijzersterk. With a Shout, Rejoice, de rol van Edge op dit album.... en hoor 'm nu....
Als ik 1 optreden mag bezoeken van U2 waar ik niet bij ben geweest, dan zou ik een October gig kiezen. Een mix van Boy en October. Er zijn gelukkig een paar mooie boots uit deze tijd.

Maakt bij mij toch gewoon iets minder indruk dan hun debuut.Vind Boy net iets betere songs hebben.
Fire heb ik altijd een sterk nummer gevonden,op korte afstand gevolgd door Gloria maar voor de rest vind ik er geen echte toppers tussen zitten.
Een groter probleem van October is de productie,die de tand des tijds niet echt goed heeft doorstaan.Vooral het drumgeluid vind ik,zeker tegenwoordig best lelijk klinken.Best wel opvallend want bij een beetje vergelijkbare bands uit het begin van de jaren tachtig (Simple minds,Echo & the Bunnymen,Big country en de hierboven al genoemde the Scars) heb ik dat gevoel/probleem helemaal niet.
Verder wel een goede vocale prestatie van Bono en een aantal aardige gitaarlijnen/riffs van the Edge maar meer dan drie sterren kan ik er nog steeds niet voor geven.

Ik vind de productie in vergelijking met Boy veel dynamischer en helderder klinken. Gelukkig is het drumgeluid door Lillywhite niet zo dramatisch op de voorgrond gemixt als op Sparkle in the Rain, maar ik snap wat je bedoelt. Larry Mullen was zeker in die tijd niet de meest begenadigde drummer en dat probeerde Lillywhite door zijn productie wat te verbloemen.

Niks mis met de productie. Helemaal top. Ook de drums.

Muziek zal bij mij altijd gekoppeld blijven aan herinneringen en ervaringen. Zo ook dit album van U2, het eerste album van deze groep dat ik kocht, toen het net uit was gebracht.

In deze tijd had ik een zeer evangelisch-pinkster vriendinnetje. Ging regelmatig naar de Youth for Christ koffiebars, heb zelf ook nog in een kritisch relifolkbandje gespeeld. De jaren 80 begonnen en er werd afscheid genomen van de progressieve muziek van de jaren 70. In het evangelische circuit had je echt veel slechte muziek (het ging ten slotte om de tekst), maar je had best wel redelijk goede muziek daartussen. Denk aan Larry Norman, maar ook bands als Jeruzalem en The Resurrection Band stonden hun mannetje met onverbloemde hard rock. En in deze tijd kwam midden tussen de wave muziek U2. Een band uit Ierland met wel zeer spirituele teksten.

Ik was geabonneerd op Vinyl, maar ook op 2 Christelijke tijdschriften, namelijk Aktie van Youth for Christ en nog een pinksterachtig jeugdblad. En wat je niet voor mogelijk houdt, October werd in alle drie de bladen gerecenseerd. Wel op een heel andere manier. Vinyl (en wrsch ook Oor) hadden toch wel moeite met het uitgesproken Christelijk karakter van de teksten. Voorganger Boy werd veel beter beoordeeld. Bij Youth for Christ en het andere blad waren ze lyrisch over de teksten. Eindelijk een band die vol in de schijnwerpers stond en geen geheim maakte van hun geloof. Ik viel als een blok voor deze plaat. En goede, originele muziek, maar ook teksten waar ik toen achter kon staan. Het begint al met Gloria met daarin de tekst “Ik probeer dit lied te zingen / Ik probeer op te staan / Maar ik kan mijn voeten niet vinden / Ik probeer het woord te nemen / Maar alleen in jou (U) ben ik compleet. / Glorie in U, Heer. / Gloria, verheugt u / Gloria, gloria, o Heer, maak mijn lippen los / (...) Ik probeer binnen te komen / Maar ik kan de deur niet vinden / De deur is open / U staat daar en laat me binnen.”
Als ik andere gospelgroepen hoorde neuzelen, was dit toch wel andere kost. Zo hebben bijna alle teksten wel een Bijbelse verwijzing. In deze tijd waren 3 leden van U2 daadwerkelijk lid van een pinksterachtige gemeente 'Shalom".
Zelf ging ik ook naar Kamper/Flevofestival van Youth for Christ en werd er gefluisterd dat U2 daar ooit ook nog op zou treden. Maar dat is nooit gebeurd. Tussen October en War kwam er een breuk tusen U2 en de 'Shalom' gemeente en veranderden de teksten. Hoewel ze altijd een spirituele laag hebben gehouden.

Voor mij is deze plaat echt gekoppeld aan deze tijd. Ik blijf het ook één van de mooiste U2 platen vinden, maar dat heeft ook alles te maken met deze ervaring. Sommige nummers blijf ik prachtig, maar ook origineel vinden. En op deze plaat gelooft Bono nog in Jezus in plaats van dat hij denkt dat hij dat zelf is. Op deze plaat zingt hij van de twijfels die hij heeft, in het laatste nummer 'Is that all' komt Prediker om de hoek.
Een intens album.

Met mijn evangelisch pinkster vriendinnetje is het niets geworden. Mede hierdoor werd ik gedreven naar de veel negatievere groepen , Joy Division, Cure naar groepen die steeds verder gingen richting destructie. (Throbbing Gristle, Schleimer K, Chrome etc). Mede hierdoor heb ik wel een zeer aparte, unieke collectie wave achtige muziek. Want niets was te gek voor mij. Toch bleef ik October plaat draaien, ergens troostend.

Later Boy gekocht en ook de opvolgers. Het Ahoy concert in 84 bezocht, maar U2 had het evangelisch wereldje vaarwel gezegd. Net als ik. Zij gingen pijlsnel naar de top, stadion concerten. Het kon niet op, met Bono als de redder van de wereld. Toen haakte ik af.
Misschien dat Bono en consorten nog een keer dit album moeten draaien, en zeker dan het laatste nummer.
"Is that all ???"

Mooi verhaal!

Idd heel mooi verteld Teacher. Ik herken er veel van. Opgegroeid in een gereformeerd nest en daaruit ontworsteld, vereenzelvigde ik mij destijds met dit album. Ik herkende de twijfel, maar ook de trek van de calvinistische wortels van jouw opvoeding. Daarom blijft dit album ook zo speciaal.

Dit is een bijzonder sterk album. October vind ik één van hun aller beste nummers. Daar zit zo veel melancholie in.

Tomorrow ook.

Mijn favoriete U2 LP. Waarbij ik ook October en Tomorrow de absolute uitschieters vind.

Een jaar na het debuut komen de Ieren met October op de proppen en stilistisch gezien ligt de plaat in het verlengde van Boy. Gloria en I Fall Down zijn twee degelijke nummers om de plaat mee te openen maar grijpen mij niet direct bij de lurven. I Threw a Brick Through a Window is weer wat sterker, bevat voor mijn gevoel net wat meer body. Rejoice en Fire, ook allebei degelijk maar op de een of andere manier wil het ook hier niet ontvlammen, het gitaarwerk van The Edge is trouwens wel lekker. Het Iers aandoende Tomorrow is wat sterker. Dan de beste track op de plaat; October is een fenomenaal mooi nummer, de pianoklanken gaan erin als koek. Het vlotte Is That All? is als afsluiter nog wel degelijk maar voor het overige vind ik October een (klein) pak minder dan het debuut, voor mijn gevoel net wat minder onderscheidend dan Boy.

Tussenstand:

1. Boy
2. October

Ik ben het met je eens, maar pianoklanken? Je bedoelt de uilleann pipes van Steve Wickham (later opererend in In Tua Nua en The Waterboys) zeker? Of ben je in de war met October?

Verhip, ik bedoel inderdaad October in plaats van Tomorrow. Iets met leeftijd denk ik ha ha.

Dit is een album dat goede nummers en mindere nummers bevat. Ik vind hun later materiaal beter.

Vandaag weer eens beluisterd Tommorow blijft een grandioos nummer, het hele album is goed.

Mee eens ...ook aangevinkt Rejoice en Gloria....geweldige nrs
Voor de rest moest dit album bij mij groeien ...
nu waardeer ik dit album heel wat beter dan paar jaar terug
Een U2 Topper!

Teleurstellend tweede album, met weinig memorabele tracks en een Bono die klinkt alsof hij de meeste van zijn zangpartijen in een dronken bui heeft opgenomen. Verder doet het songmateriaal nogal geïmproviseerd aan; de meeste tracks rommelen maar een beetje door zonder ergens heen te gaan. Met afstand mijn minst favoriete album van de band.

Naar verluidt was Bono zijn teksten kwijt voor de opnames van het album en moest hij deels improviseren.

Zo klinkt het inderdaad. Of het zo was weet ik niet. Wat ik begrijp (anderen weten hier vast meer over te melden) is dat de band zoekende was. Bono en The Edge waren nogal geoccupeerd met het katholieke geloof. Clayton en Mullen niet of minder. Spanningen binnen de band. Veel vertwijfeling en dat hoor je terug in de muziek. Steve Lillywhite besteedde bij de productie van het album veel aandacht aan drums en bas en gaf daarmee aandacht / ruimte aan Clayton/Mullen (luister maar naar 'I Threw a Brick Trough a Window'). Heel ruimtelijk geproduceerd. Ik vind het prachtig. Heel puur en vol emotie. Zo hoor ik het graag! U2's sterkste album imo. Één van de iconen van de postpunk.

Interessante stelling: misschien werd het wisselvallige October wel gered door producer Steve Lillywhite omdat hij er een geluid aan gaf dat netjes tussen Boy en War past?

Favorieten: Gloria, October, I Threw A Brick, Tomorrow en Rejoice.

Nu formuleer je het postulaat dat het een "wisselvallig" album zou zijn. Dat vind ik dus niet. Wel heb je m.i. gelijk dat de fraaie ruimtelijke productie van Lillywhite het album naar een hoger niveau tilt (qua sound dus) en bijdraagt aan de muzikale verbeelding van de vertwijfeling die uit het album spreekt.

Ik heb ooit eens gelezen dat Lillywhite bij de productie van dit album meer aandacht schonk aan de ritmesectie om de spanningen die er kennelijk bestonden tussen Clayton/Mullen en Bono/Edge (ik meen vanwege het bijbelclubje waar laatstgenoemden bij betrokken waren) wat te sussen. Het album moest in zijn ogen niet een Bono/Edge-project worden.

Het jongetje van 'Boy' is op dit album een twijfelende puber / jong volwassene en wordt op 'War' volwassen en boos.

Interessante stelling: Lillywhite heeft het voortbestaan van de inmiddels grootste rockband ter wereld gered.

Dat “bijbelclubje”, was een evangelische beweging in Dublin, Sjalom. Zij voerden tijdens de opnames van October de druk op om te stoppen met de muziek, omdat dit onverenigbaar was met het geloof. The Edge twijfelde het meest en is tijdens de opnames volgens mij zelfs even uit de band gestapt. Alleen Adam Clayton had er niets mee, maar het was uiteindelijk Larry Mullen, die de knuppel in het hoenderhok gooide. “Sjalom of de band? De band natuurlijk!” De rest volgde gelukkig.

Dank voor het ontkrachten van mijn stelling.

Nou ja ontkracht. Zoals ik zei, meen ik ergens gelezen te hebben dat Lillywhite tijdens het opnameproces bewust meer aandacht schonk aan bas- en drumpartijen juist om de spanningen wat weg te nemen. Zegt jou dat iets, Premonition?

Maar ik vind het wel een wisselvallig album. Een album dat ik vroeger beter vond. En ik denk dus dat dit kwam omdat de eerste drie een gelijkaardig geluid hadden. Vandaag blijven meer songs van October minder goed overeind dan die op Boy en War.

Het verhaal over de sussende Lilywhite en de gedecideerde Mullen gaan volgens mij mooi samen. De spanningen zijn voelbaar op de plaat.

Haha, graag gedaan!



Bono had geen teksten en The Edge zat met zijn gedachten bij een andere groep, dus dat zou heel goed kunnen. Lillywhite heeft wel eens gezegd dat hij in zijn carrière nog nooit zoveel “madness and chaos” heeft meegemaakt bij het produceren als bij dit album.

Ik begrijp goed wat je bedoelt, er staan nogal wat onaffe en fragmentarische songs op (Fire, Scarlett, Is That All). Maar het is met name het gevoel en het dynamische (gitaar)geluid van het album dat (mij) overtuigt.

Dat gevoel van fragmentarische songs en onaf materiaal heb ik ook sterk bij The Unforgettable Fire, maar daar camoufleren een aantal meesterlijke tracks dat. Het is voor mij in ieder geval geen eenheid.

Prachtig en intens U2 album en mijn favoriet van het drieluik Boy-October-War. Ik ben in de jaren 80/90 verschillende keren in Ierland geweest inclusief bezoeken aan Dublin en ben nog bij de studio geweest waar dit album opgenomen is en heb ook op het dok gestaan van de foto. Mooie herinneringen aan een bijzondere periode uit mijn leven. Muziek zit in de genen van de Ieren en dat heeft de muzikale geschiedenis ook al verschillende keren laten zien. Ik werd wel een beetje tureluurs van het feit dat ze vaak dachten dat je als Nederlander uit Duitsland kwam (accent) en dat dat voor hen hetzelfde was als je zei dat je dat geen compliment vond. Maar... zei je dat de Ieren en Engelsen hetzelfde waren dan had je meteen een probleem. Anyway, ik draai dit album nog met grote regelmaat en gooi af en toe ook nog een Brick Through A Window. De band vond destijds dat dit hun slechtste album was maar daar zijn ze inmiddels wel van terug gekomen. De drive die ze hier nog hadden werkt nog steeds uitermate verslavend.

Het album van U2 met de meeste vertwijfeling en emotie. Fraai ruimtelijk geproduceerd, met veel aandacht voor de stuwende kracht van de ritmesectie. Ultieme herfstplaat. Dus niet voor vandaag, nu de mussen uit de lucht dreigen te vallen. Hun beste!

Amen...

Dit is toch ook een Lillywhite-productie? Maar daar hebben jullie bij dit album - anders dan bij War en Sparkle - geen problemen mee?