Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

Led Zeppelin inspiratiebron voor GNR ?? Dat klopt niet echt. GNR is voornamelijk beïnvloed door groepen als Aerosmith, AC/DC, Queen en Rose Tattoo...

Aerosmith en AC/DC horen natuurlijk ook tot inspiratiebronnen van Guns N' Roses, deze band bracht de klassieke, rauwe hardrock terug in de populariteit.

ik heb toch echt een andere hoes

Dit is de originele hoes, die later verboden werd

de oude hoes werd juis verboden dit de is de nieuwe

Nee hoor, dit is de originele hoes die verboden is. De nieuwe is zwart met doodshoofden die de bandleden voor moeten stellen.

Zie ook hier: Appetite for Destruction - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Zoals Mark het zegt, klopt het. We hebben deze discussie hier al vaker gevoerd.

waarom werd deze verboden dat

Vanwege het feit dat de dame op de hoes hal blood en knock out ligt.

oh ja dat is wel een big deal..

Hoe zeer ik ook m'n best heb gedaan. Guns and Roses is not for my appetite. Ik vind Slash een geweldige figuur en kan ook goed gitaar spelen. Helaas ook een heerschap als Axel Rose zit in deze band en die vind ik werkelijk verschrikkelijk. Een stem die ik niet kan verdragen en een attitude........... (heeft me ooit uren laten wachten in het Goffert stadion en was na 3 kwartier weer pleitte). Geef mij dan maar Velvet Revolver.

Voor wat betreft de muziek, een typisch Amerikaans - door een platenmaatschappij bij elkaar geraapt - bandje, dat nooit echt boven het gemiddelde is uitgekomen. Eigenlijk was de marketing het beste aan GnR

@The Seeker
Axl...

Dit vind ik Rock voor de bad-asses onder ons. Dit is muziek met een attitude. Altijd als ik een perfect beeld wou krijgen van Hard-Rock dan kwam Guns "N Roses in me op. Niet te veel poes pas gewoon recht voor je raap muziek. En natuurlijk heeft de band een hele goede gitarist en zanger.

Berichten over concerten verplaatst naar Guns N\' Roses

Welcolm to the Jungle is een van mijn favorieten

Ik vind de populairste nummers van dit album nou net de minst leuke...
Paradise City en Welcome to the Jungle vind ik de minst leuke nummers van het album, al zijn deze 2 alsnog hele goede nummers.

Na verloop van tijd valt deze toch wat magerder uit dan hij in mijn herinnering was. Enkele erg goede songs, maar toch ook heel wat logge nummers waar maar geen vaart in lijkt te komen, mede door de nogal middelmatige ritmesectie. De zang van Axl Rose zal zeker niet iedereen bevallen, al vind ik het persoonlijk goed bij de muziek passen. Het hier al vaak vermeldde gitaarspel van Slash is uitstekend, zeker op de topper 'Sweet Child O Mine'. Een ander hoogtepunt is de afsluiter 'Rocket Queen', zo'n nummer dat echt ergens heen gaat. Ik zit wat te twijfelen tussen een 3* enerzijds (productie is wel erg lomp) en een 3,5* anderzijds, en de uitstekende uitschieters verleiden me dan toch voor dat laatste.

Sterke plaat van Guns N' Roses. Met de o zo gekende klassiekers Paradise City en Sweet Child O'Mine. Blijft voor mij toch de absolute meerwaarde op deze plaat. Hoewel Welcome to the Jungle, Mr. Brownstone, Rocket Queen, You're Crazy en My Michelle eveneens zeer sterk zijn. Klassieker, heel zeker.

Guns N' Roses. De klassiekers, wat dat zijn ze inmiddels, ken ik al een tijdje. Nummers als November Rain en Sweet Child O' Mine waren me zeer goed bevallen en nu ik allemaal albums aan het beluisteren ben, vond ik dat een album van GnR ook een keer aan de beurt moest komen.

Het album is opzich niet slecht en leuk voor een keer, maar ik denk dat GnR-albums niet echt aan mij besteedt zijn. De nummers zijn voor mij redelijk hetzelfde en de zang vind ik nou niet echt top.

Axl kan zo mooi zingen. Dat bewijst hij in November Rain, maar waarom vergooit hij het zo. Hij moet altijd even een raar stemmetje doen. In de hits heb ik daar niet zo'n last van, maar hier af en toe wel. Live is hij al helemaal erg, maar dat even buiten beschouwing.

De gitaar is, zoals ik wel had verwacht, uitstekend. Overigens al het muzikale is uitstekend. De zang en tekst vind ik alleen slap en dat zal denk ik mijn grootste struikelblok blijven bij GnR.

Overigens vind ik de radio-editie van Paradise City beter, dat geschreeuw aan het einde hoeft van mij niet .

CLASSIC!!! Louter keiharde classics op dit album. Geweldige rauwe rock, zoals die niet meer gemaakt wordt.

Ik vroeg mij altijd af, ligt het nou aan mij of is het album op CD een beetje zacht opgenomen, niet heel erg, maar het had harder gekund. Ik dacht misschien zou hier eens een Deluxe Edition van uit moeten komen.

Ja inderdaad het klinkt wat zacht op cd, vooral Welcome to the Jungle was een stuk leuker geweest als ie wat harder was.

8 jaar oud was ik toen ik Paradise City (en Guns zelf) voor het eerst hoorde, liefde op het eerste gezicht. Ik was helemaal verkocht. Rocket Queen en Sweet Child vind ik na keer op keer luisteren nog steeds top!

Een wereld cd! Zo goed wordt rock niet meer gemaakt.
Deze line-up van 1986 tot 1990 met Adler, Rose, Stradlin Slash,en Mckagen was ook de beste tijd van de band.

Use your Illusion zitten ook vele goede nummers tussen. Al had dat 1 cd geweest kwam die dicht bij deze in de buurt.

beste cd van guns n roses
luistert lekker weg stem irriteert me soms maar de cd is zeker niet slecht vind out a get me buiten de bekende hits erg goed!

wat mij betreft wordt dit album en GNR in het algemeen overgewaardeerd.
ik heb het idee dat de band het vooral moest hebben van schandalen en hotelverbouwingen.
pas toch weer een keer geluisterd en maakt weinig bij me los.
(terwijl één van mijn zoontjes Axl heet....)

Axl Rose was ook mode bepalend.
Dankzij hem kwamen de leggings en hoofddoeken helemaal weer terug.
Alleen waren zijn volgelingen op een verdwaalde wielrenner na voornamelijk vrouwen.

Rauw, vuig, smerig, echt, catchy, gevaarlijk en gedateerd.

Geweldig album dat helaas drie nummers heeft die ik niet meer kan horen, Sweet Child, Paradise City en Welcome to the Jungle. Ja, zo nu en dan kan ik er weer van genieten, maar heb ze toch een stuk of 200x te vaak gehoord.

Naast deze grijsgedraaide nummers heb je natuurlijk nog Nightrain, (wat een heerlijke banger) de riff van Out Ta Get Me, het groovende van Mr. Brownstone, het puberale van It's So Easy, het harde van My Michelle, het overdreven seksistische van Anything Goes en natuurlijk de geniale afsluiter Rocket Queen. You're Crazy en Think About You zijn twee lekkere tussendoortjes. Puur rock n' roll van de straat en dat is duidelijk te horen.
Het grijpt je genadeloos bij de ballen of het is allemaal te overdreven voor je.

Enig minpuntje is dat ik het niet tijdloos vind, het klinkt toch gedateerd, niet jaren '80 gedateerd, maar Guns N' Roses gedateerd. Ik weet niet precies hoe ik dat moet uitleggen.

Het is niet de beste rockband ooit, niet het beste rockalbum ooit, maar wel één die je in een opwindende rollercoaster door de oprechte smerigheid racet die deze band vol overtuiging weet over te brengen in hun nummers.
Overgewaardeerd vind ik deze band niet, ze hebben alleen als band te weinig kunnen maken om te bewijzen een constant niveau aan te kunnen.

Maar toch; een erg opwindend en 'echt' album wat toentertijd precies op tijd geperst werd om de rock n' roll te redden.

Dit is een schat van een album, Guns 'N Roses is één van de beste groepen die er zijn, en dit album bevat één na één sterke songs.

Appetite for Destruction

Als William Bailey en Jeff Isbell in 1984 vanuit het kleine Lafayette, Indiana arriveren in het grote Los Angelos weten de heren aanvankelijk niet wat ze overkomt. De stad is één grote bende. Pooiers, hoeren, hosselaars, criminelen en ander gespuis vormen vanaf nu de leefomgeving van de twee schuchtere jongemannen. Dit beangstigende feit vormt de basis voor de thematiek van het eerste nummer Welcome To The Jungle. Deze manische opener met agressieve riff geeft de transformatie weer van William en Jeff naar W. Axl Rose en Izzy Stradlin. Al snel worden ze één met de stad en vormen ze met de ter plekke al residerende Slash, Duff McKagan en Steven Adler de gevaarlijkste band van de stad.
Het nieuwe leven bevalt dit bonte gezelschap goed. Zoals ook te horen valt in de volgende twee nummers It's So Easy en Nightrain. Het losse en swingende It's So Easy geeft weer hoe gemakkelijk hun nieuwe leven de heren afgaat. Hun favoriete drankje Nightrain wordt bejubeld in het volgende nummer. Het strakke nummer met heerlijke riff is een lofzang op deze goedkope sterke drank dat vooral door straattuig werd gedronken toentertijd.
In Out To Get Me steken al voorzichtig de demonen en angsten van Axl Rose de kop op. Het groovende nummer is een voorbode van de problemen waarmee de band later nog mee in aanraking zou komen. Voorlopig is het leven nog overzichtelijker, het grootste probleem is dat verschillende bandleden teveel dansen met Mr. Brownstone. Axl gaf later tijdens optredens regelmatig aan de band te zullen gaan verlaten als deze personen niet zouden stoppen met de heroïne. Een dreigement wat 2 jaar later het ontslag voor Steven Adler zou betekenen, en indirect ook het vertrek van Izzy Stradlin. Axl zou zich de komende jaren steeds verder ontpoppen als leider van de band, met dictatoriale trekjes. De eerste die dit niet trok was Izzy Stradlin, hij gaf er dan tijdens de UYI tour de brui aan.
Maar zover zijn we nog lang niet. Eerst moet kant 1 van Appetite For Destruction nog behoorlijk afgesloten worden. Dit wordt gedaan middels de hitsingle en alom bekende Paradise City. Weer staat LA centraal in dit toch vrij heavy nummer met gelikt refrein.

Kant 2 laat zich minder luisteren als één geheel. Het begint met My Michelle. Een track die zowel tekstueel als muzikaal zich tot één van de beste van Guns N’ Roses mag rekenen.
Ook Sweet Child O' Mine behoort tot die categorie. De powerballad met klassiek geworden riff is een uitstekende popsong. Het werd de derde hitsingle van het album en groeide uit tot een evergreen. De tekst heeft Axl geschreven voor zijn toenmalige vrouw Erin Everly, de dochten van één van de Everly Brothers. Het nummer is overigens het enige mooie wat voortkwam uit dit huwelijk. Het huwelijk eindigde zoals zoveel Hollywood huwelijken met veel modder gegooi over en weer en breed door de pers uitgemeten schandalen.
Tussen deze twee topsongs ingeklemd staat Think About You. Een wat onderschatte song naar mijn mening. Het is een recht toe recht aan rocker van de hand van Izzy Stradlin. Iets wat moeilijker is dan het lijkt.
Vervolgens komen we bij de twee zwakke broeder van de elpee. You're Crazy en Anything Goes. Hierover kan ik kort zijn, het zijn fillers. You're Crazy is nog wel lekker sleazy maar heeft weinig om het lijf. De akoestische versie op GNR Lies is overigens al niet veel beter.
Het album wordt afgesloten met het epische Rocket Queen. Wat weer één van de beste nummers is.

Leuke herinneringen aan dit album, bijvoorbeeld mijn eerste nummer dat ik kon drummen, namelijk Paradise City! Het geluid is erg lekker, alleen kan af en toe die stem van Axl Rose je een beetje irriteren. Slash doet echt geweldige solo´s op dit album en de rest van de muziek is ook erg goed. 4 sterren en hier zijn ze volgens mij niet meer overheen gekomen.