Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

De enige die persoonlijk voor mij in de buurt komen zijn L.A. Guns, Cinderella en Motley Crue.
De rest paste niet in het rijtje bij Guns, verre van.. Dat waren de toneel bands, waarbij het puur en alleen om het imago draaide en de muziek op de tweede plek kwam.
Wat lekkere akkoorden achter elkaar, even een onnavolgbare solo spelen(bij velen nogal cliché, Dokken *kuch kuch*).
Maar sommige bands hadden ook wat zelfspot, en daar past Warrant dan weer in.



In principe is dat ook wel zo, als je naar Poison e.d. kijkt. Buiten enorm sexy chicks(die er in grote getallen op afkwamen) waren er ook een hoop homoseksuele volgers van deze scene, maar ook binnen de bands met het aantrekken van de kleding van hun vriendinnetjes e.d. (denk ook aan de heftige make-up en de hairspray).

Ik weet niet, er zijn echt bandjes die maar 1 plaat hebben gemaakt en die nergens op sloegen zoals Trixter en Bad Boyzzz en dat soort onzin.

Maar bandjes als RATT, Quiet Riot, Twisted Sister wisten ook wel met goede platen te komen.
Misschien meer metal dan rock. Maar soft was het zeker niet.

En L.A. Guns heeft mijns inziens echt veel vettere platen gemaakt dan Guns 'n Roses. Ik vind GNR echt geen slechte band (zie mijn eindscore voor de plaat) en schat Slash en Izzy hoog in.

Maar weten jullie allemaal wel zeker, dat zonder Guns er geen rock'nroll revival zou zijn?
Dat zou hetzelfde zijn, als zeggen dat Nirvana verantwoordelijk was voor de gehele Grunge-hype...

Het album was ook niet gelijk een succes. Het duurde een aantal maanden (bijna een jaar zelfs) voordat het doorbrak. In eerste instantie waren ze zelfs support-act van Y & T en Frehley's Comet. De omstandigheden waren gunstig om door te breken, met dank aan Europe, Bon Jovi, Whitesnake, Scorpions en Aerosmith. De wat stevigere rock was natuurlijk erg populair rond die tijd.

Hmmmm nou stel je toch een moeilijke vraag..
Na Guns is er nooit meer een echte rock n' roll band geweest, naar mijn mening.
De grunge is weer heel iets anders, dat is gewoon de alternatieve beweging die al begin jaren '80 begon met Sonic Youth en Dinosaur Jr. (en veel eerder nog, Neil Young + Crazy horse).
Met de toevoeging van Cobains liefde voor jaren '60 en '70 pop, in combo met die 'grunge' van Green River en Sonic Youth konden zij een perfecte brug creëren tussen alternatief en mainstream. Nirvana is ook makkelijker(zeker tot aan '92) te waarderen voor een groot publiek dan bands al Mudhoney, welke daarna wel meer ruimte kregen dankzij die commercialisatie van de Grunge.
Dus in principe... Er is niet echt een Rock n Roll revival geweest, Guns kwam een beetje aan het einde, maar liet wel horen dat de kwaliteit nog niet was vervallen en niet allemaal zo fout was als Poison e.d.
De grunge heeft dan weer gezorgd dat de alternatieve scene van de jaren '00 van de grond kon komen, een soort van blending van Post-grunge/alternative/metal en (pop)punk... resulterende in poppunk, nu-metal, emo e.d.(enorm veel in ieder geval)

Mudhoney is nooit echt doorgebroken maar men kan wel horen waar de "act" van Cobain en consorten van is overgenomen.

Nooit meer een rock'n'roll band is wel erg kort door de bocht, om even wat bekende namen te schreeuwen: Triggerfinger, Peter Pan Speedrock, Monster Magnet...

Maar goed, we worden het niet eens.

Wat ik wel wel echt vind is, dat Guns n' Roses echt niet de enige harde en ruige band was uit de jaren 80.
Wel de bekendste, dat klopt. En deze plaat staat als een huis, dat klopt ook. En het blijft lekker om op te zetten....

Ik ga hier nog eventjes op in, hierna vind ik het ook wel prima geweest. Was een gezonde 'discussie'!

Echt was misschien niet helemaal het goede woord, maar zeker niet zo'n grote als Guns N' Roses, met hit na hit.. dat was toch vrij zeldzaam voor zo'n ruigbandje(wat destijds als Heavy Metal werd bestempeld).
Epische nummers zoals November Rain en Estranged zijn toch wel meesterwerken op zichzelf.
De heisa om de band heen voor de rest heeft natuurlijk ook veel te maken met die roem die ze kregen, maar ze hadden ook niet zonder gekund.

Maar er is nooit meer echt een rockband geweest, zoals Guns, die de mainstream haalde.
Tiggerfinger en PPS en MM zijn dan nog vrij kleine bands.

Ik zou er ook niet op durven te gokken, maar ik denk dat we het ook niet echt meer gaan mee maken dat dat soort bands weer naar de voorgrond zullen treden.

Tussen het alternatieve geweld in de jaren 90 scoorde een band als The Black Crowes ook nog altijd goed. Zowel bij de critici als bij het publiek.
Rock n' Roll is nooit weg geweest, je moest op een gegeven moment alleen wat beter zoeken.

@Ozric Daar heb je gelijk in vind ik, ze waren inderdaad de bekendste, maar ook het compleetst.
De bands die je opnoemt zijn inderdaad aardig rock n roll te noemen, maar een revival zoals Guns N' Roses of Nirvana die met zich mee bracht is er tot op heden volgens mij nog niet écht geweest, en zoals Ducoz zegt: misschien zijn die tijden voorbij door o.a. de komst van het internet.

Dat was ook een beetje een verkeerde benaming, maar zie hiervoor mijn vorige bericht(die net voor dit berichtje kwam).
Maar ik bedoel te zeggen dat het nooit meer zo extreem is geweest als die tijd tussen '87 en '92.
Guns was plots te vinden in alle toplijsten, dat zie ik nu niet meer zo snel gebeuren.
Guns heeft met de volgende albums ook wat records gehaald, met de albumsales alleen al.

De verkoop van dit album is trouwens ook niet mis, stond geloof ik in de top 5 best verkochte debuut albums ooit.

Verder waard de geest van Guns N' Roses nog rond, dus echt weg geweest zijn ze niet.. al is het misschien een schim van die met Nightrain vol getankte monster machine, die eind jaren '80 de 'gevaarlijkste' band van de wereld werd genoemd.

Ducoz, je hebt helemaal gelijk.

De impact die GNR veroorzaakte met hun debuut was enorm.
Dat mag en zal ik niet onderschatten.

Wat iemand anders ook al aangaf: een beetje zoeken en graven en je vind nog immer fijne en poepruige rock'n'roll...
Beter in elk geval dan Chinese Democracy...

Ik heb het blijkbaar toch heel anders beleefd destijds... Naar mijn weten zorgde Guns helemaal niet voor zo'n mega schok. Ze haakten in op de al heersende trend in de jaren 80. Ingezet zo rond 85-86 toen bands als Europe, Bon Jovi, Whitesnake, Def Leppard en dat soort radiovriendelijke bands de weg al geplaveid hadden. Hadden die bands dat niet bereikt, dan had ik het nog eens moeten zien of Guns zó groot geworden was! Zeker, ze waren net weer wat ruiger en vuiler dan wat we tot op dat moment gewend waren van hardrock bands. Ze gingen als het ware verder waar voornoemde bands ophielden. Nogmaals, ik vind de schok die Guns veroorzaakt zou hebben in het niet vallen bij wat Nirvana een paar jaar later zou 'flikken'. Die hielpen bijna in hun eentje een hele stroming zowat omzeep. Dat deed Guns allerminst vind ik.

Guns was al wel veel eerder 'around' he, dit hadden ze al kunnen releasen halverwege 1986, dus een jaartje eerder, maar konden geen geschikte producer vinden en geen juiste record deal, met alle gemakken van dien. Geffen(Uzi Suicide is van Geffen, ze lieten Guns zelf een labeltje maken, directe reden is me eventjes ontschoten).
Daarvoor speelde Axl Rose nog een jaartje of 2 in L.A. Guns(waar alleen live optredens van zijn).
Slash heeft ook nog even gebivakkeerd in een andere band, die hier ook op Mume staat maar heeft daar nooit mee opgenomen, hij deed ook auditie bij Poison.. maar om raciale redenen werd hij daar niet aangenomen("negers horen geen (metal??)gitaar te spelen").
Duff was eigenlijk al de bekendste, hij drumde in verschillende bandjes in Seattle waaronder de Fastbacks enzo, speelde gitaar in zijn punkband 10 minute warning, en nog meer..

Dat liep eigenlijk in een punt toen Tracii Guns en de drummert ervan door gingen, omdat ze een tour toch wel heel eng vonden

Het album werd afgerond en gemixt in december van 1986. De geplande release date stond toen al vast, nl. 21 juli 1987. Eerst werd een live E.P. uitgebracht en daarna gingen ze op tournee langs het clubcircuit in Europa.
Terug in de States gingen ze samen met EZO op tour. Daarna werden ze op gepikt door de grotere bands, oa The Cult, Mötley Crüe en Iron Maiden. Pas op 23 april 1988 bereikte het album de Billboard Top 10.

Ik heb de EP destijds via dure kanalen besteld en heb ze in Paradiso gezien.

Dat klopt, zeer zeker.
Maar de nummers die hier op staan, speelden ze al even wat langer.
Sommige kwamen zo uit de lucht gevallen tijden het recorden van dit album, maar nummers als 'Jungle' en 'Anything Goes', 'Think About You', 'Nightrain' e.d. (Back off Bitch zelfs) speelden ze al in vroeg '86 en halverwege '85.

De eerste keer dat ze 'Jungle' speelden was om precies te zijn: Troubadour, West Hollywood, CA, USA on July 20, 1985
'Nightrain' voor het eerst: Music Machine, Los Angeles, CA, USA on December 20, 1985
'Paradise City': Troubadour, West Hollywood, CA, USA on October 10, 1985
'Rocket Queen': Troubadour, West Hollywood, CA, USA on September 20, 1985

'Anything Goes' stamt af uit het Hollywood Rose tijdperk.

Maar hiermee is dus aan te tonen dat ze niet echt inhaakte op de 'trend' van de jaren '80 en er dus redelijk vroeg bij waren, en zou je zelfs kunnen stellen dat zij Bon Jovi voor waren, waarvan het eerste Sleaze/Glam album in '86 uitkwam.

Ze haakte ook niet in op de heersende trents maar ik geloof wel dat de radio bijvoorbeeld Welcome To The Jungle eerder oppikte omdat (hard)rock erg populair en dus mainstream was. Het heeft ze beslist geholpen. Maar ook het continue touren en rellen veroorzaken zorgde ervoor dat over deze band gesproken werd. Het was daadwerkelijk alsof mijn generatie hun eigen Stones hadden. Wat ook in hun voordeel werkte was het songmateriaal. Appetite staat bol van de sleaze rock en men kan de hoerenbuurten en de dank en drugs als het ware voelen.

Dat is waar, maar het succes van Guns N' Roses gaf ook wel ruimte voor bands als Skid Row(van Sebastian Bach) e.d.
Die vervolgens het straatje bewandelde wat al volledig schoon was geveegd, dus makkelijk scoren was(al vind ik Skid Row persoonlijk ook wel heel tof).

Het grappige is dat ze eigenlijk binnen no-time het genre al waren onstegen en als individuen meededen op albums van Don Henley, Iggy Pop, Bob Dylan, Michael Jackson en Lenny Kravitz, nog voordat een tweede studioalbum uit was.

Terwijl de meeste tijdgenoten koppie onder gingen in 1991/1992 bleef Guns 'N Roses overeind staan en verkochte ze miljoenen albums in het grunge tijdpwerk.

Use Your Illusions I & II kwamen precies één week eerder dan Nevermind op de markt. Precies Twee weken vóór UYI I & II verscheen Ten van Pearl Jam.

Inderdaad, en de UYI albums hebben nog heel wat records gehaald

Ik meen ergens een foto te hebben van de 'file' voor de deur van Tower Records, de dag dat UYI uitkwam, magistrale foto.. maar weet even niet waarin. Was het een bio van een van de heren.. hmm

Ik heb het originele bericht uit de NY Times gevonden:

The Night Guns 'n' Roses' 'Illusions' Became Real - New York Times - nytimes.com

Dat was de zin die me het meest opviel in bovenstaand artikel. Tijden veranderen...

ben zopas aan het ouevre van Guns N Roses begonnen en dit is veruit hun beste album, de rest komt echt niet in de buurt van dit. Jammer dat dit hun enige echte meesterwerk is. Had een hoop geweldige knallers verwacht a la Iron Maiden, die echt VELE zeer goede albums hadden.

Toch een wat naïeve verwachting. Iron Maiden draait al ruim 30 jaar mee, Guns 'N' Roses heeft amper 5 jaar gemarcheerd.

Als je de Use Your Illusions als een dubbelaar telt (en dat doe ik eigenlijk) heeft Guns 'N Roses maar twee albums gemaakt.

G 'N R Lies bestaat in feite uit twee E.P.'s (Live Like A Suicide op kant A en een viertal aucoustische nummers op kant B). Het spaghetti fiasco goldt als een tussendoortje naar het nieuwe album toe. Chinese Democracy kwam uiteindelijk 15 jaar later uit. Alleen Axl was nog over. De rest had het zinkende schip al in tussen 1994 en 1996 verlaten.

Wat die vetklep daarna allemaal onder de noemer Guns 'N Roses heeft uitgespookt is het vermelden eigenlijk niet waard.

1988 nam had ik een elpee gekocht waar niemand van had gehoord. Thuis vonden ze het een bak pleurisherrie! Mooi, dan ging de volumeknop nog ietsjes harder. Terwijl mijn grote broer toch wel wat gewend was met zijn Deep Purple en Led zepplin. Op school keken ze me allemaal vreemd aan toen ik het over dit album had
Enfin. Sweet child o'mine was voor de eerste keer een kleine hit geweest, maar toen kwam Paradise city uit en ineens vonden ze het allemaal prachtig. thuis en op school en wilde bijna iedereen een cassettebandje van dit album Tja zo ging dat in die tijd. Behalve natuurlijk die lui die helemaal fan waren van de stock, Aitik en Waterman producties die toen de hitlijsten overspoelden.

Het album zelf staat nog steeds als een huis: met puntige teksten en rauwe muziek en elke keer als ik hem draai dwalen mijn gedachtes weer af naar dat ene jaar waarop ik Guns'n Roses had ontdekt, voor mijn gevoel als 1 van de eersten in mijn omgeving en de rest ach ja :" stelletje meelopers"

Vandaag exact 25 jaar oud en zo'n 30 miljoen exemplaren verder!

Overigens een prachtplaat dit, voor mij jeugdsentiment. haakte prachtig in op de heersende trend die Europe, Bon Jovi, Mötley Crüe, Whitesnake etc al tentoonspreidde.

Wat deze plaat nu had dat ie zo goed verkocht is me nog steeds een raadsel. Het klinkt allemaal erg lekker en hier zal ik mn hele leven wel naar blijven luisteren.

Mijn favoriet bij uitstek is Paradise City.

En daar was in 1987 ineens een hele echte rauwe gore hardrockband. Heel wat anders dan de gladdere meer commerciële rockmuziek uit the USA die toen hoog scoorde. Ik zag ze voor het eerst met de videoclip van Paradise City, die ze gelukkig bleven uitzenden op MTV. Wat een fans, wat een energie en wat een steengoed nummer zeg. En dat vind ik 25 jaar later nog steeds.
Als je dan het album koopt en dat blijkt ook vol met dit soort fantastische rockmuziek te staan, dan weet je niet wat je hoort. Natuurlijk allereerst Sweet Child O' Mine, wat ik ook nog steeds briljant vind. Vrij recent speelde Slash deze nummers nog in Paradiso, wat gelijk werd afgebroken: stunning goed!

Het hele album loopt als een (Night-)train. Welcome to the Jungle van Guns 'N Roses. Er staat geen misser op, Axl gilt, zingt en krijst geweldig en Slash zijn gitaar is onovertroffen. Ik moet zeggen dat zijn gitaarsolo's wel heel erg prettig zijn om naar te luisteren en (ook) een basis vormen voor de hoge kwaliteit van Appetite for Destruction.

Hoe goed is het? Het album staat niet voor niets hoog in de top 250 van Musicmeter en ik heb 'm in mijn top 10. En ook ik hoorde in 1992 tot die fans bij een werkelijk fantastisch concert in De Kuip, waar ze lieten horen dat ze live ook zo goed waren. Uiteindelijk werden ze door de politie van het podium verwijderd, ze wilden niet stoppen met spelen.

Ik vind wel dat er een 'maar' is. Op Use Your Illusion I & II staan wel maar liefst 30 nummers en ruim 150 minuten muziek. Alleen verzamelcd's waren zo lang als één van de twee albums. Als ze de twee delen met een jaar ertussen hadden uitgebracht, dan had je het denk ik niet als een dubbelaar geteld.

Lies kan je zo beschouwen, maar toch vormde het wel weer een geheel als album. Tel ik er stiekem toch vier, hoewel ik jou kanttekening wel kan volgen natuurlijk.

Ooit zag Ernie deze Appetite For Destruction voor 5€ liggen. Iedereen die zich een beetje verdiept in rockmuziek weet dat hij zijn klassiekers voor zo een prijsje niet mag laten liggen.

Waarom ik deze heb gekocht is voor mij ook niet duidelijk? Heel eerlijk heb ik nooit zo een hoge pet opgehad van GNR simpelweg omdat het niet in mijn muziekstraatje lag toen en ik Axl Rose, net zoals 50% van de aardbol waarschijnlijk, een verschrikkelijk irritant mannetje vind. Tijden veranderen en aangezien ik de laatste dagen terug naar het hardere gitaarwerk begin te luisteren was de tijd rijp voor deze classic een kans te geven want buiten Welcome to the jungle, paradise city en sweet child o'mine, waarvan ik de 2 eerstgenoemden nog altijd schitterende songs vind, is de plaat een 3tal jaar geleden volledig aan mij voorbij gegaan...

En dat was niet wat deze schijf verdiende heb ik nu ontdekt. Axl zal nooit mijn lievelingszanger worden maar het past hier wel bij maar het is mij nooit te doen om de zanger bij muziek. Goede songs blijven met een kutviool van een zanger nog altijd goede songs terwijl een frontman met een strot van jewelste nooit slechte nummers zal redden. Deze Appetite for destruction staat bomvol goede tracks. Enkel My Michelle & Anything goes trek ik wat minder maar anders is dit genieten van begin tot einde. De uitstraling van de band (1987 ik weet het maar die kleren en dat haar ) en de capriolen van Axl zullen nooit aan mij besteed zijn maar ik kan deze band nu wel aprecieeren en ze hebben ontegensprekelijk hun status verdiend in het grote rockwereldje. De ritmesectie speelt echt superstrak en Slash laat na 53 minuten enkel een nog nasmeulende Marshall-versterker achter. Muzikaal is dit een topper en ik snap de hype die onstond rond deze groep. Veel had te maken met hun hoog branie-gehalte en de massaverplaatsingen en rellen die dit met zich meebracht maar die rellen waren wel van de best mogelijke soundtrack voorzien Ook een groep waarvan al veel andere rockers grappige uitspraken op hun conto hebben

Steven Tyler (Aerosmith) zei al in de begindagen elke keer als ie Slash tegenkwam 'Where is your singer?'

Of Slash zelf tegen Les Paul : I Like your guitars, antwoord van Les paul : Why don't you learn how to play on it (leuk dat ze achteraf nog samen hebben gejamd) Een verhoging naar 4* zit er mss wel in als ik nog een paar keer luister...