Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

Mooi Ernie dat je het album en de groep na al die alsnog een kans geeft. Voor 5 euro kan je je ook geen buil vallen, toch?

Je geeft aan dat je My Michelle wat minder vindt. Met een tekst die begint met : "You're daddy works in porno . Now that mommy's not around. She used to love her heroine, but now she's underground. "
Geeft mij dus de aanleiding om dit lied dan weer beter te beluisteren.Het zet mij als het ware direct op scherp. Want puntig waren die teksten destijds wel hoor. En niet iedereen was daarvan gediend. Goh hele groepen demonstreerden zelfs tegen deze band.

Het was ook de tijd van PMRC onder leiding van Tipper Gore die juist met Dead Kennedy's en hun artwork van Frankenchrist een onderlinge strijd aan het uitvechten waren. dan kwam deze nog eens met de veelbesproken hoes van de verkrachte vrouw en 1 jaar later waren daar onze vuilgebekte geniale vrienden van NWA met hun classic 'straight outta Compton' Het was leuk protesteren en rebelleren in de late jaren 80

Jammer alleen dat Axl Rose tegenwoordig klinkt als een dooie hamster...

Dat zeiden ze toen ook al over hem.

Ik ben welliswaar een beetje dronken.
Maar verdimme wat een geweldige riff heeft die gekke krullebol toch ooit bedacht.
Sweet Child O' Mine zelfs die rooie eikel/engerd klinkt geweldig ha.

Zelfs dronken is het nog steeds Nightrain die het vooral voor me doet bij dit album.

Deze moet ik toch maar een keertje gaan aanschaffen, ken er 3 nummers van de greatest hits van, maar de rest ken ik niet. Deze word altijd overal hoog aangeslagen, tijd om hem eens volledig te horen nu, en bij voorkeur op een fysieke geluidsdrager. (Een cd bij mij).

Ik ga ervan uit dat deze van begin tot eind doordenderd zonder gezapige ballades.

Het enige nummer dat iets wegheeft van een gezapige ballade is Sweet child o' mine. De rest dendert behoorlijk door inderdaad. Echt een fenomenaal album wat mij betreft!

Ik denk inderdaad niet dat je plots opschrikt van een schuifelnummer op dit album.

Eigenlijk hetzelfde als Ten van Pearl jam, en nevermind van nirvana, en The Black album van Metallica, een must have uit ongeveer dezelfde tijd en die muzikaal wel aardig bij dezelfde liefhebbers gewaardeerd worden.

Misschien in zijn algemeenheid. Voor mij persoonlijk geldt dat ik door Appetite For Destruction vanaf de eerste seconde van mijn stoel geblazen werd. In tegenstelling tot de andere albums die je noemt.

Ten leerde ik pas tien jaar na dato echt waarderen. Metallica's titelloze album doet mij heden ten dage nog vrij weinig. Met Nevermind heb ik een soort knipperlichtverhouding. Daarvoor moet ik echt in de stemming komen.

Appetite For Destruction klinkt na al die tijd nog altijd net zo rebels en luidruchtig als toen. Tuig van de richel met gitaren. Getroubleerde toestanden werden weggespoeld met Jack Daniel's en in de nummers ging het vrijwel alleen om de lol. Dat is ook anders dan op de andere aangehaalde platen.

Spreek alsjeblieft voor jezelf! Ten van Pearl Jam en Metallica van Metallica oké maar Nevermind??? Nou nee, bedankt!

Nou, alsjeblieft wel! Mooi rijtje. Tot voor kort stonden ze alle drie in mijn top 10.

What the f***?!
Hoe kom je daar nou bij?!

Op de toch wel briljante solo van Slash kan je inderdaad briljant schuifelen.

Het is toch het meest kalme nummer op het album? Maar gezapig vind ik Sweet Child O Mine ook weer niet, nee.
Een echte rockballade zoals November Rain of Don't Cry staat er niet op. Don't Cry was in die tijd al wel kant en klaar voor gebruik. In 1986 speelden ze dat al live.

Bij een ballad denk ik aan Patience. Al is die ook niet gezapig. Maar gewoon erg goed.

November Rain & Patience, dat zijn inderdaad echt rustige nummers.

Ik vind allevier genoemde platen nou niet echt zo enorm geweldig.
Wel gaaf, want in principe is alle muziek gewoon goed, maar mijn persoonlijke voorkeur ligt elders.

Het zijn wel allevier goedverkopende platen en commercieel een succes.

Wat is er mis met een ballad?

Een beetje rockband maakt heerlijke ballads. En vaak is dat ook een moment voor de zanger en/of gitarist om even flink van leer te trekken.

Uitzondering vind ik van die kampvuur ballads als 'More Than Words' en 'To Be With You'.

Er is niets met een ballade op zijn tijd. Ricardo haalde het aan in zijn post, wij bevestigden dat. Puur informatief. Want zo zitten zijn in elkaar.

To Be With You heerst trouwens. Maar dat is een ander verhaal.

Omdat ballad en gezapig een paar keer naast elkaar gebruikt werd, kreeg ik het idee, dat de mede-rockliefhebbers de ballad niet zo waarderen.

Het hangt ook van de ballad af. Om een draak te noemen: Bed of Roses...

Ik bedoelde ook meer dat áls er al een nummer op Appetite for destruction iets wegheeft van een (al dan niet) gezapige ballad het Sweet child o' mine is. M.a.w. dat is het enige rustige nummer op het album. Enne, Bed of roses is een puike ballad overigens. Weinig mis mee!

Nou ja, zijn we het een keer oneens...

Hè hè eindelijk...

Dit is echt een pracht album die idd maar doordenderd.

Vind alle nummers goed, en vind dit een betere best of dan die grijze verzamelplaat van hun uit 2004.

Je hebt dan toch wel door dat dit een regulier album is? Just checking...

Yup weet dat dit een regulier album is, maar vind alle nummers van deze lekkerder wegluisteren dan die van die verzamelaar.

Denk dat je beter deze kunt kopen om die reden dan een verzamelaar.

Of allebei!

Of naast deze ook Use Your Illusion I & II. Dan heb je die verzamelaar niet meer nodig.

Precies.
En als je beetje een goede tweedehands winkel zoekt(ik ken er wel een in Rotterdam waar je ze voor weinig koopt) heb je de GNR collectie (Appetite, Lies, UYEI&II en Spaghetti) voor 17,00 wel compleet.

Die verzamelaar is alleen leuk voor 'Sympathy for the Devil', wat het einde van Guns N' Roses inluide maar toch een interessante cover is.