Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

Yup dat is nog beter om die 2 erbij te nemen en die greatest hits te laten voor wattetis.

Ik had die greatest hits al een hele tijd, maar had deze steeds in mijn hoofd.

Heb nu 2 albums van hun en dat vind ik mooi voorlopig.

Ik denk dat de meesten die de collectie compleet hebben toch deze het meeste opzetten.

Ja, dat is zo. Maar soms ook de Use Your Illusions. Die zijn toch ook erg goed, in ieder geval een flink aantal nummers.

Altijd een veel te gehypte band gevonden. Ging vooral om de attitude en die is tot in de treure gemarketingd. Uit eindelijk gewoon een matige sleaze/punk rock band die de hemel in geprezen is. Gitarist slash respecteer ik nog. Drummer steve adler vond ik best goed, maar was vooral een junk/drunk. Band heeft meer aandacht gekregen dan ze eigenlijk verdiende, net als metallica.

Dan mis je Ain't It Fun, en die is de moeite waard.

En patience van het album lies mis je dan ook.

Maar die heb ik te vaak gehoord....

Wat een prachtig hard nummer is you're crazy, volgens mij wel het hardste guns n roses nummer die er is. Ook opmerkelijk dat die hier als 1 na slechtste track word beoordeeld, ik vind dat juist 1 van de beste nummers van deze plaat. My Michelle net zo, prachtig nummer die er voor mij positief bovenuit springt.

Eigenlijk een perfect hardrock album zonder minpunten, en eigenlijk zou ik een 5 moeten geven, maar dan is er geen ruimte om nog een keer kritisch te kunnen zijn.

Naja vruit maaker een viereneenhalf van.

Misschien is dit ook wel zo,n goed en energiek album geworden omdat ze aan de drank en de drugs zaten, want na dit album ging het artistiek gezien alleen maar bergafwaarts vind ik.

Alsof ze toen clean waren..

Dat werd niet beweerd.

Deze plaat is echt grandioos.

Jammer dat ik deze nooit eerder in huis heb gehaald, omdat ik dacht wel te kunnen teren op een greatest hits cd'tje.

Ik heb hem slechts een week in huis, maar heb hem ook wel 25 keer afgespeeld inmiddels.

Dit moet zowat wel het beste rockalbum zijn wat ik ooit gehoord heb.

Ik denk dat de albums van hun na deze mij ook smerig tegen zouden gaan vallen.

Ik houd het mooi bij deze, want iets vergelijkbaars hebben ze helaas nooit meer gemaakt.

Eerst zeg je:En vervolgens zeg je:
Je kent de rest echter niet?

Maar dan zeg je weer:
Dus je kent die andere blijkbaar wel?

Ik ken van die greatest hits natuurlijk de nummers van Use your ilussion 1 en 2 en dat zijn de meest bekende nummers van die platen.

Ik ken de 2 opvolgers niet in zijn geheel, net als de spaghetti incident niet, ik heb er immers ook niet op gestemd.

Op basis van die greatest hits kan ik wel ongeveer inschatten wat ik aan de 2 opvolgers van deze heb.

Lies tel ik gemakshalve als EP met bonusnummers maar niet mee.

Deze plaat en die greatest hits dekken voor mij de guns n roses lading wel zo ongeveer denk ik.

Alleen jammer dat ik de nummers coma en estranged niet heb, want die vind ik ook super.

En koop daar echt niet Use your ilussion 1 en 2 nog voor.

Dit is de eerste keer dat ik van een regulier album van een band met dit album alle nummers beter vind dan van een verzamelaar.

En komt ook nog bij dat je alle nummers ook wel zowat kunt beluisteren op joeptjoep, en je de albums niet osjeneel in huis hoeft te hebben om er een goede indruk van te krijgen.

Nou ja, je zegt zelf dat je een nummer als You're Crazy geweldig vindt.

Ik vermoed dat je Guns N' Roses - Greatest Hits (2004) hebt.

Ik zou zeggen, luister eens de nummers Breakdown, So Fine en Get In the Ring.

En daarmee ook wel de meest tamme, hitgevoelige nummers. De verhouding tussen die nummers met de rest van het album is vergelijkbaar met die van Sweet Child en Paradise City op dit album.

Als je hier een 5,0* aan kwijt kan en het één van de beste (hard)rockalbums ooit noemt, kan ik me niet voorstellen dat je de twee opvolgers helemaal niks vindt.

Ach Ricardo, zo duur zijn die albums toch niet meer. Je zal je er echt geen buil aan vallen. Het zijn prima albums en zo te zien hou je wel van dit genre. Appetite is wat minder gepolijst dan de use your illusions, maar dat hoeft de luisterpret wat mij betreft niet te bederven

Klopt ben binnen een week helemaal overdonderd door dit album.

Ik heb al een paar keer gelezen dat op Use your ilussion een stuk meer ballads staan, en dat is nou juist waar ik niet op zit te wachten.

Ik houd van albums die van begin tot eind doorbeuken net als deze.

Ik verwacht daarom ook dat 1 en 2 mij gaan tegenvallen als je van deze in de ban bent.

Maar kan maar zo dat ik over een paar maand er anders over denk.

Meestal zijn het dan wel overbodige aankopen, vooral omdat deze dan toch altijd terug in de speler beland.

Ik houd vooral van het punkachtige randje wat deze plaat heeft.

Motorhead heb ik op 1 staan, ook vanwege het punkachtige randje houd ik van die band.

Och op UYI deel 1 staan ook wel 12 nummers die aardig doorbeuken hoor. Als je Appetite zo ontzettend goed vind dan wil je de rest toch ook gewoon horen? Ik bedoel.. zo uitgebreid is hun oeuvre niet..

Klopt, eigenlijk hebben ze maar 3 albums uitgebracht, met op de valreep nog een cover album.

Die tel ik eigenlijk niet mee.

En van de 'ballads' op Use Your Illusions is eigenlijk alleen November Rain een echt rockballad. Als je beide albums straks hebt (ik loop er vast op vooruit ), dan heb je nog flink meer retestrakke Guns' nummers: er staan er heel wat op. Ik denk in totaal (net als Nieuwstad) zeker 12 nummers. Precies zoveel als dit fantastische album uit mijn top 10!

Dat jij deze in jouw top 10 hebt zegt eigenlijk al genoeg.

Het kan eigenlijk alleen maar minder worden dan deze.

Er spelen ook altijd wat herinneringen mee, bij deze plaat. Over dat briljante concert bijvoorbeeld van de band in De Kuip, waar het de politie na een paar pogingen eindelijk lukte om de stekker eruit te trekken, op het podium!

Ik vond de setlist van dat concert:
Guns N? Roses Concert Setlist at Feijenoord Stadion, Rotterdam on June 23, 1992 | setlist.fm

.........ennu niet vergeten dat hun originele naam eigenlijk zou zijn: Runs then Poses. T 'is maar dat je het weet.

Alleen al voor Sweet child o' mine zou dit album in mijn top 10 moeten staan en ik ga dit ook maar doen. Dat nummer is al meer dan 20 jaar mijn favorieten nummer ever.

Toch met een halfje verhoogd. Vooral door de nostalgie en aangezien ik deze recent op LP heb aangeschaft komt hij nu regelmatig voorbij. Gewoon topper en verdiend daarom zeker 4 sterren.

Een schop onder hun ass konden de vaandel dragers in die tijd van American Rock n Roll (zo als Bon Jovi, Aerosmith en Van Halen) krijgen van bad guy Axl Rose. Rock N Roll was braaf geworden en daar zouden de heren van GnR wel eens even verandering in brengen.
Een charismatisch collectief ruig uitziende heren onder leiding van humeurige Axl Rose en Muppetachtige Slash brachten de ware RnR weer terug in de hitparades. Vuige, Rauwe, Harde en niets ontziende Rock van de bovenste plank gebracht met een attitude van "Fuck It All". Alleen al doordat de originele cover van het album, het schilderij van Robert Williams "Apetite For Distruction" snel na de release van het album werd vervangen door een minder aanstoot gevende afbeelding van een kruis met de 5 bandleden ontworpen door Bill White Jr. als tatoeage de nieuwe cover werd was wel duidelijk dat de platen maatschappij er wel brood in zag. Dit "nieuwe" geluid kon wel eens voor heel wat commercieel succes gaan zorgen.
En een Commercieel succes werd het zeker alleen al in de VS verkocht het album in het eerste jaren meer dan 15 miljoen exemplaren en dat is natuurlijk niet geheel verwonderlijk want het is een krachtig bewijs dat de "echte" RnR nog springlevend was, het vuurtje moest alleen even worden opgestookt.
En dat is precies wat GnR deed met hun overdonderende album Apetite For Distruction een krap uur van de meest vette en strakke RnR nummers met geweldige drumpartijen, magnifieke gitaarriffs en natuurlijk het schreeuwen en krijsen van Axl. Het album dendert als een RnR-Express voort overal dreigt het uit de bocht te vliegen maar behoud steeds zijn koers 12 nummers lang.
Pure klasse een stoot adrenaline waar je U tegen zegt. Prijs nummers allemaal maar in het bijzonder Welcome to the Jungle, Paradise City en het iets "rustigere" Sweet Chil O' Mine.

Mooi stukje, Lion.

Grappig, mijn '1001 albums'-boek heeft het bij dit album ook over een 'charismatische' groep met de 'humeurige Axl' en 'muppetachtige' Slash

Ja, sinds ik dat boek in huis heb valt me op dat daar veel inspiratie uitgehaald wordt om meningen bij albums te geven.

Wooow.

En een beetje Wiki erbij...

Ik heb wel mijn bedenkingen bij de gegeven kwalificaties. Guns n Roses was wel de eerste die echt doorbrak naar de wereldwijde mainstream. Maar een nieuw geluid... neuh. En rock n roll braaf geworden in de 80's daarvan zeg ik ook... neuh. Alleen in de top 40 dan. Maar daar was rock n roll altijd al braaf. En de singles van de Guns waren nu ook niet echt de meest ruige stukken van de band.

Volgens mij brak Guns n Roses pas in Nederland door met Paradise City, en wordt met terugwerkende kracht Sweet Child O' Mine gezien als het nummer van dit album.
Ik ging mij tenminste pas toen Paradise City verscheen verdiepen in de band, welke ik trouwens toen wel een hard nummer vond.