Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

In zoverre verrassend; album verscheen in juli 87, sweet child in dutch top 40 september 88 en het album in dutch top 100 februari 89. (Bron dutchcharts.nl). Nou heb ik het bonnetje niet meer maar waarschijnlijk heb ik m niet gekocht in 1987. Dus heeft het eea even geduurd en ja, dankzij de videoplay op MTV anders haal je sowieso niet deze enorme oplage.

Dan heb je het vooral over de songs op deze plaat, sommige GnR nummers op Use Your Illusion klinken wel degelijk gedateerd....

Motley Crue en Guns n Roses zijn qua uiterlijk beide in ieder geval beïnvloed door onze eigen Adam Curry.

Volgens M.Wall werden iets van 400.000 duizend stuks verkocht. Even uit mijn hoofd! Zonder echte reclame. En inderdaad Giga werd er na de MTV videoplay een enorme oplage behaald.

En Mick wall is geen bijbel hoor!

Grapjes

Welcome To The Jungle was de eerste single. Deed het in de States meteen erg goed. In Europa deed het vrijwel niets. Op Monsters of Rock (Sky Channel) kwam het nummer wel veel voorbij. Ik zat toen in de brugklas. Sweet Child o Mine werd pas een jaar later op single uitgebracht. Nummer 1 in de States en hier ineens ook erg goed. Pas daarna ging ook het album in Nederland lopen. Dat wil zeggen dat het mainstreampubliek ermee aan de haal ging. Paradise City werd de volgende single. Die kwam in het najaar van 1988. Een album zo lang actueel houden is best bijzonder.

Sommige wel ja, daar heb je gelijk in. Maar op de Illusions stonden ook ouwere nummers die Appetite niet haalden. Wel logisch dat die de tanden des tijds wat minder hebben doorstaan.

Appetite for destruction niet gedateerd? Juist wel gelukkig! Dat is één van de grote charmes van het album vind ik.

Welome to the jungle werd in de states pas na de re-release na sweet child of mine een top 10 hit. Ook een jaar later. Maar ok, dat zit m natuurlijk in de definitie van " erg goed" . Ik sta wel te kijken dat er voor de mtv hit al 400.000 albums over de toonbankzijn gegaan.
Dus misschien zit t m dan toch in right time right place, omdat het een jaar eerder niet lukte ( op deze grote schaal dan).

Nouja met gedateerd bedoel ik dat het zó tijdsgebonden klinkt dat het nu niet meer leuk is het serieus te beluisteren. Daar heb ik met veel 80's hardrock bandjes wel wat last van. Bij GnR ten tijde van Appetite totaal niet.

Dat meen je toch niet?

Home Sweet Home is een dertien in een dozijn sleazerock ballad en Vince Neil zingt zo vals als een kat.
Sweet Child O' Mine is veel memorabeler, onder andere door die gitaar van Slash waarmee het nummer al meteen inzet. Eén keer horen en je vergeet het nooit meer. Te vergelijken met het keyboard intro van The Final Countdown, het begin van Thunderstruck of Wasted Years (allemaal 'toevallig' hits ). Hoor je zoiets op de radio, dan spits je vanzelf de oren. Bij Home Sweet Home ook, maar omdat je je afvraagt of die zanger niet te diep in het glas heeft gekeken.

Dat was een vrij normale oplage voor een hard tourende band in die jaren. Met hier en daar wat succes.

Dus werken loont, he bah

Soms wel. Nou niet denken dat dat altijd het geval is.

Toch wel ben ik bang
Nogmaals, ik vind Sweet child een te gekke ballad maar dat vind ik van Home sweet home ook. En als Neil vals zingt, dan doet Axl Rose minimaal hetzelfde. Beide doen het mijns inziens dus niet. Maar nu gaat het wat teveel de kant van een tweestrijd op en zo bedoelde ik het niet.

Uit een interview vorig jaar met Slash meen ik te herinneren dat hij het ook geen bijzondere plaat vond. Leuk, maar niet meer dan dat.

Ik vind de plaat zelf helemaal kloppen, juiste geluid ( afgeleid van Aerosmiths "Rocks" album?) en eigenlijk geen fillers.

Ja, een interview met Slash.... vorig jaar.

Ik neem aan dat je bedoelt dat hij liever zijn eigen nieuwe plaat had gepromoot. Dat zie je wel vaker. Eenmaal in het bejaardenhuis komen ze er dan op terug haha.

Precies. En daarnaast heeft hij volgens mij niet meer zo'n goede verhouding met Axl.

Dat zou natuurlijk mee kunnen spelen, maar GNR was meer dan Axl.

Heb nooit iets met guns n Roses gehad, muzikaal gezien niet, kwa zang niet, kwa niks eigenlijk. Dit album is nog wel oké, het zit allemaal wel goed in elkaar.

'Appetite for Destruction' is een regelrechte klassieker. En terecht! Maar ik ben van mening dat je van het tweeluik 'Use Your Illusion I en II' een beter album kan samenstellen. Dat zit allemaal stukken beter in elkaar vind ik zelf. Veel meer gelaagd, dynamisch en tekstueel ook veel beter. Je moet dan wel even verder luisteren dan de hitsingles van die albums (al vind ik niet dat er echte missers opstaan). 'Appetite for Destruction' is gewoon een heerlijk sleazy glamrock, wat vuig en lekker gedreven/ agressief album en ik ben weg van eigengereide karakteristieke stemmen en mag daarom het stemgeluid van Axl wel.

Volgens mij hebben veel GNR fanaten daar last van Van de UYI albums 1 goed exemplaar proberen samen te stellen

Vandaag deze plaat maar weer eens opgezet. Zeer goed debuutalbum van Guns 'N Roses, met stevige rocknummers. Wel schieten 'Welcome to the jungle', 'Paradise city' en 'Sweet child o'mine' er bovenuit.

Wat mij wel opvalt is dat de cover hierboven, anders is dan de cover van mijn cd, die ik ervan heb. Een geel-blauwe kruis met vijf langharige skelethoofden erop, met daarboven Guns n Roses, en daaronder Appetite for destruction.

Op wikipedia vind je daar wel uitleg over.

O.k. Ik zal eens kijken.

Ik kan het mij goed voorstellen, als zo'n controversiële hoesontwerp voor heel veel opschudding zorgt. Zelf zou ik ook voor die hoes met die tattoo van Axl Rose (de vijf hoofden) kiezen.

ik niet. Debuutalbum en dan iets op de hoes zetten waar overgepraat wordt. Een goede publiciteitsstunt. Mensen zijn benieuwd en worden min of meer getriggerd. daarbij hadden ze ook nog eens de naam "bad guys"te zijn. Lapten alles aan hun laars en sloegen hotelkamers kort en klein. Dus ja zo'n hoesontwerp paste ook wel destijds bij deze band.

Gelukkig heb ik die kruis en skeletcover ook.
Ken ook eigenlijk geen andere.
Appetite For Destruction hoorde bij de eerste CD's die ik kocht (al was dat wel pas in 1989, want ook ik had in 1987 nog nooit van ze gehoord).
Laatste tijd weer eens een paar keer in de speler gehad en ik blijf hem gewoon leuk vinden, gedateerd of niet.
Sweet Child Of Mine (ja, meteen al dat intro) en Paradise City blijven wereldnummers. En hetzelfde geldt voor de machtige opener Welcome To The Jungle en de afsluiter Rocket Queen.
Sleazend zoals het hoort en de als een krolse kat krijsende Axl, ik blijf het vermakelijk vinden.
Een paar mindere nummers misschien zoals Anything Goes en Out Ta Get Me, maar dit blijft een monumentale eind jaren 80 hardrockplaat.
En ik krijg er nog altijd een airguitar van .

Ik kende Paradise City al wel en vaag Sweet Child O' Mine, maar heb de groep pas verder leren ontdekken via Knockin' on heavens door. Anno 1987 was ik 9 jaar en zonder internet leerde ik muziek kennen via mijn ouders, vrienden en familie. Dan moet het al lukken als de juiste muziek daar tussen zit. En was het misschien nog te vroeg voor het betere werk. Waar de cd's Use your illussion I en II vooral de creatieve kant tonen van Guns n' Roses, is Appetite for destruction puur muzikaal hetgeen waar de groep voor staat. Nog niet met het idee dat het een supergroep zou worden, maar wel met een brok zelfvertrouwen en zin om hun eigen ding te doen. Het is dan ook een mix van hardrock, heavy metal en zelfs blues en punk geworden. In mijn ogen ook met een topbezetting aan muzikanten. En ook al was Axl Rose de frontman, ze kwamen nog meer over als groep dan als Axl en friends.

Ondertussen helemaal verkocht aan dit album dat nog af en toe eens opstaat. Het blijft genieten en ook al heb ik de groep nu 2 keer live gezien in de nieuwe bezetting met Axl Rose, Dizzy Reed en friends, heb ik toch spijt dat ik te laat geboren ben om hen in die ouwe bezetting bezig te zien. Het blijft een droom...