Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Ik zou toch nog eens proberen, bij mij duurde het ook even voor ik de genialiteit van dit plaatje ondervond. De emotie zit wat dieper verstopt dan op de meeste andere albums, maar eens je door de dikke vacht kunt kijken die de emotie een hele tijd weet te verbergen is dit album keer op keer een roetsbaan van emoties, een heerlijke trip door het grauwe stadsleven en zijn uitspattingen

Bij mij was het juist het tegenovergestelde: ik heb dit album de afgelopen weken best intensief beluisterd. De eerste keer vond ik het geweldig, maar dat gevoel wilde niet terugkomen. Na de eerste paar nummers begon het album voor me wat in te zakken. Juist omdat de emotie er voor mij soms iets te dik bovenop lag. Maar ik zal het binnenkort nog eens proberen.

De emoties er te dik bovenop? Raar, ik kan juist totaal geen emotie vinden.

Dan ben je zeker niet de enige, ik kan hier namelijk ook geen emotie in vinden en daardoor is het voor mij erg moeilijk om dit album helemaal door te luisteren. Ik luister liever naar de postpunk uit de jaren ´80, dit word erg saai na paar nummers. Ik verlaag dan ook met een halve ster, het is me echt een raadsel dat dit album in de top 10 van MuMe staat, ik vind dat deze de top 250 niet eens in mag. Zo´n bijzonder album is dit niet, liever Antics wat hoger.

ah ah je bent ook nog maar 14 jaar, misschien nog wat jong om deze plaat volledig te doorgronden? ik zeg dit omdat het bij mij tot m'n 17de geduurd heeft vooraleer ik deze plaat begon te begrijpen. waarbij ik zeker niet wil zeggen dat het voor jou ook zou gelden.

nu ja tijd zal het leren..

Aan de andere kant heeft 'ie, aan zijn stemmenlijst te zien, wel veel meer muziek geluisterd dan jij, dus ik weet niet of je 'm daarop echt kan afrekenen. Ik vind het ook wel een beetje een rare aanname op MusicMeter dat je alom geroemde albums maar gewoon vaak genoeg moet luisteren en dat je ze dan vanzelf wel goed vindt.

Tja, soms hoor je na een aantal keren luisteren opeens dingen die je eerder niet hoorde, of begin je een tekst te snappen. Of er is iets gebeurd in je leven waardoor je een tekst opeens anders beluistert en anders gaat waarderen.
Aan de andere kant, als een album je echt niet ligt, kan je er natuurlijk eeuwig naar blijven luisteren zonder dat het je echt grijpt. Hoogstens wen je eraan, maar dat is wat anders dan waarderen.

je legt mij woorden in de mond, of verdraait ze ten minste.

afgaande van z'n stemmenlijst heeft hij inderdaad meer muziek geluisterd dan mij maar, in de mate dat ik mij daar voor moet verantwoorden natuurlijk, luister ik zelden volledige albums, wat alles te maken heeft met het feit dat ik weiger mee te doen aan het illegale downloaden (waarbij ik zeker niemand wil beschuldigen, laat dat duidelijk zijn), en als student niet het budget heb om veel geld aan muziek te spenderen. het is dus vooral losse filmpjes luistern op youtube en af en toe een plaatje kopen.

nu blijft natuurlijk de vraag of iemand die "een indrukwekkendere stemmenlijst heeft" en "veel meer naar muziek geluiserd heeft dan mij" dan ook per definitie deze interpol plaat helemaal door heeft. ik vind je argument op zn minst dubieus.

zei ik dan dat je dit album vaak genoeg moet luisteren? ik zei iets over de leeftijd als ik het me goed kan herinneren

Antics hoger dan dit meesterwerk? ik mag hopen van niet
Ik kan ook niet begrijpen hoe je dit saai kan vinden, ik bedoel elk nummer klinkt anders, er zit een goed tempo in, dan vind ik eerder de Post-Punk uit de jaren 80 saai klinken, daar is het allemaal wat rustiger, maar hier gaat t allemaal wat sneller, net als bij Editors overigens, en daar houd ik wel van, en kan het wel klinken alsof er geen emotie in zit, het klinkt ook kil allemaal, maar niet iedereen maakt muziek zoals Ian Curtis (Joy Division) deed, en ik zie nu dat je daar nog niet op gestemd hebt dus ik weet niet of je dat ooit wel hebt geluisterd, maar ik denk eerlijk gezegd, dat als je Antics goed vind, dat je dit album toch ook wel goed moet vinden, ik bedoel, zoveel verschil zit er toch niet in?

Niet aanvallend bedoeld, en ik weet dat je het nog hebt genuanceerd, maar iemand vanwege zijn leeftijd het plakkaat met ''Ik hoor nog geen gevoel in muziek'' toewijzen vind ik wat laag. Don luistert ongelooflijk emotionele albums en vindt ze ook erg goed. (Neutral Milk Hotel 4.5, Pink Moon 5*) Waarom zou hij dan juist het gevoel in deze plaat niet herkennen. Nogmaals, ik weet dat je het genuanceerd hebt, maar deze opmerking slaat op kaas.

Over het album, ik hoor er eerlijk gezegd alleen bij vlagen gevoel in. Maar bij deze vlagen is dit gevoel zo sterk, en bovendien zitten de meeste nummers zo goed in elkaar ("The New!! ") dat ik toch wel 3,5 geef.

mijn opmerking sloeg ook niet meteen op het al dan niet horen van gevoel in muziek, laat ik dat dan maar even rechtzetten. ze was eerder meer algemeen bedoeld. Ik ben gewoon van mening dat de beleving van muziek leeftijdsgebonden is, en ik denk dan ook dat don, eens hij pakweg 18 jaar is, deze muziek anders zal beleven, daarom niet specifiek gevoelsmatig.

muziekbeleving is naar mijn mening afhankelijk van zo veel parameters, niet alleen de gemoedstoestand maar o.m. ook nog je kijk op de wereld. en dan geef ik nog maar één voorbeeld dat voor de meeste mensen toch wel iets anders is op je 18de dan op je 14de

maar nogmaals, ik heb de waarheid niet in pacht en hoewel dit een interessante discussie is, zal ik er maar over ophouden want ze is in de context van dit album niet helemaal op zn plaats.


los hier van vraag ik mij ook af of 'gevoel' de sleutel is om dit album echt te gaan waarderen, want voor mij is dat nu niet de primerende factor dat het album zo sterk maakt.

Waarom zo generaliseren als je totaal niet thuis bent in die muziek? A Certain Ratio, Public Image Limited, The Pop Group of Gang of Four wel eens gehoord? Die klinken op hun manier aanzienlijk pittiger dan Gang of Four. Je moet niet denken dat je een heel genre/stroming kan karakteriseren aan de hand van de paar bekende platen van Joy Division, The Sound, The Cure, etc.

Ik beluister dit album al vanaf 2002, heb het een tijdlang ook wel goed gevonden, maar een echte emotionele connectie heb ik ook nooit gelegd. Daarvoor klinkt het toch - hoe mooi gemaakt ook - toch wat te rationeel allemaal. Ik heb het idee dat (voor mij dan tenminste) het bij Interpol vaak vorm (stijl) boven inhoud is. Inmiddels ben ik ook al een hele tijd klaar met dit album; heb volgens mij wel alles eruit gehaald wat erin zit.

Ik luister naar Gang Of Four, en naar A Certain Ratio, ik vind alleen de muziek zoals Editors en Interpol dat maken, daar ten eerste totaal niet op lijken, en Joy Division en The Sound wel, maar het gaat mij er niet om dat het niet emotioneel overkomt, het gaat mij erom dat hij zegt dat het saai is, en dat is het naar mijn mening zeker niet, dan vind ik de Post-Punk uit de jaren 80 saaier, maar dat is mijn mening, en als je Antics wel goed vind, dan vind ik het raar dat je dit album dan zoveel minder vind, terwijl het er eigenlijk zo veel op lijkt, maar dat is hoe ik mijn muziek ervaar, als ik iets van een band goed vind, dan vind ik de meeste album eigenlijk wel goed uiteindelijk.

Ik laat dit album nog even groeien, het zou wel eens in mijn top 10 terecht kunnen komen, prachtalbum.

Wat een geweldig album! Het duurde even voordat het tot me doordrong, maar dit is geweldig!

Het middenstuk van The New vind ik gewoon eng, mooi wat sommige muziek met je kan doen. Cijfer volgt nog, wil hem nog een beetje verder laten groeien.

Ik heb hem gister na een paar maanden weer eens opgezet en opeens viel het kwartje, je moet dit echt als album downloaden en het aan 1 stuk door in een flow luisteren, dan is het geweldig!! dit album komt zeker in mijn top 10! geweldig!

Je kan het album misschien ook gewoon kopen
Sorry vergeef me, maar de cd-winkel waar ik vaak cd's op bestelling kocht gaat sluiten wegens verlieslatend Klein drama voor mij

Downloaden doe ik ook, dat vind ik ok, maar ik koop ook zeker cd's, albums die ik goed vind kooop ik, want voor kwaliteit wil ik best betalen, en als cd winkels sluiten door downloaden dan vind ik dat heel jammer en zou ik liever willen dat downloaden wordt tegengegaan

Opvallend dat deze plaat zo hoog staat. Alhoewel ik het een heel goed album vind, is het voor mij geen meesterwerk. Ook vind ik het opvallend dat deze muziek blijkbaar door zoveel mensen gewaardeerd wordt, en dat terwijl Interpol een band is die door critici toch regelmatig verweten wordt haar sound van bands als Joy Division geleend te hebben.

Van de eerste drie Interpol-platen (laatste heeft voor mij nog meer luisterbeurten nodig) is deze voor mij de donkerste en zwaarste. Het is echt een plaat waar je goed voor moet zitten, niet eentje die je even op de achtergrond opzet. De sfeer in de nummers is geweldig, en het feit dat alle nummers eenzelfde sfeer/gevoel oproepen, maakt het album zeer coherent. Dit overigens zonder dat het album eentonig wordt. Ik denk dat de kracht van het album hier zit - die coherentie vind ik bij opvolger Antics wat minder; dit album zie ik toch meer als een verzameling sterke nummers. Dat geldt eigenlijk ook wel voor Our Love to Admire.

Ik snap dat sommigen Antics beter vinden, het is wat lichter te behappen, mede door een paar geweldige nummers zoals Evil, Slow Hands en Public Pervert. Zelf kan ik niet echt kiezen welke Interpol-plaat ik de beste vind: heel erg afhankelijk van m'n bui. Feit is wel dat ik deze het minst vaak draai, omdat het toch redelijk zware kost is. Misschien dat ik hem in de winter weer eens een paar keer uit de kast moet trekken

Ik moest toen ik dit album voor het eerst hoorde regelmatig denken aan de Chameleons die in 1983 met "Script of the Bridge" een wereldplaat maakten. Zij hadden een zelfde soort gitaargeluid.
Vandaag heb ik dit album - ik dacht - voor de vierde maal beluisterd en ik ben er nog steeds niet uit. De Obstacle nummers vind ik erg goed, maar voor de rest vind ik het toch allemaal te veel van hetzelfde, eentonig dus. Dit album, zeker niet slecht, is in ieder geval geen schaduw van het album van de "Chameleons" dat ik zo juist citeerde.
Wat waardering betreft zit ik te denken tussen een 3,0* of een 3,5*. Misschien toch nog maar een keer voor de 5e keer beluisteren alvorens ik mijn stem uitbreng.

Uiteraard mag jezelf weten wanneer je jouw stem uitbrengt, maar ik weet wel dat het bij vele bewonderaars van dit album lang heeft geduurd voordat deze definitief was ingedaald. Ik heb er zelf zo'n 6 maanden over gedaan om te komen tot mijn oordeel: namelijk dat dit niets minder dan een briljant album is. Niks eentonigheid, maar hogere wiskunde waarbij over elke noot is nagedacht. Ergens bij nummer 2 ben ik bij beluistering al lang weer verdwaald in dit labyrint van emoties.

20 euro of 10 euro vind ik gewoon teveel, onder de 6 euro wil ik nog wel zeker betalen voor een album. Maar die artiesten moeten ook niet klagen want het geld hebben ze zeker niet nodig.

Ten eerste is niet elke artiest ook een miljonair en ten tweede moet de eigenaar van de platenzaak er ook nog van kunnen leven

Het debuut van Interpol. Allom bejubeld op deze site, dus toch maar eens proberen!

Untitled: Een geweldig beginnummer.
De opbouw is subliem, de afbouw eveneens.
Een perfectionistisch nummer: dat kun je bijvoorbeeld horen aan de bekken die de hele tijd precies op het juiste moment aangeslagen wordt. Heerlijk!

Obstacle 1: De succesvolste single. Grappig is dat bij alternatieve rockbands de wat hardere nummers juist succesvol zijn.
Zo ook bij Interpol.
Paul Banks draagt dit nummer naar mijn mening.
Heerlijk hoe hij zo veel emotie in zijn stem legt.
De uithalen zijn op kippevel van te krijgen.
Een ruststukje, en daar gaan we weer:

It's different now that I am poor and ageing, I'll never she this face again

En dan een variatie: geweldig scherpe gitaren afgewisseld met belachelijk lange zinnen.
Geen probleem voor Banks.
Dan nog even laten horen dat hij ook hoog kan zingen. Geweldig!
Ik word altijd een beetje bang van dit nummer.

NYC: Een rustpuntje aan het begin. Toch hoor je ook hier het grandiose gitaarspel alweer het nummer dragen.
Het wordt een melancholisch nummer: New York cares en dan die achtergrondzang.
Prachtig.
Maar dan. Opeens valt het nummer stil, gewoon voor een paar seconden.
Om vervolgens weer keihard uit te halen: It is up to me now, turn on the bright lights
En dan door elkaar. Gewoon een stuk of 10 keer.
En toch: het blijft boeien.

PDA: We worden opgeschrikt, nog in extase van het vorige nummer.
Een lichtelijk wanhopige Banks zingt Sleep Tight.
Let vooral op de achtergrondstemmen bij de woorden Sleep Tonight.
Elk detail telt bij Interpol.
Toch vind ik dit nummer enigszins eentonig.
Het is slechts een klein minpuntje van een geweldig nummer.
Want zie daar: ik heb het nog niet eens getypt en ze gooien het nummer compleet om.
De bas mag in dit stukje niet onvermeld blijven: het hele album speelt de bas een belangrijke rol.
En we horen weer die enigszins verre stem, die ons wanhopig probeert te bereiken.

Say Hello To The Angels: Dan trekt Interpol alles uit de kast: het rockt, het swingt!
Onmogelijk om stil te blijven zitten bij dit nummer.
En net voor het refrein even een rustpuntje, om daarna weer meedogenloos toe te slaan.
Het is juist dat rustpuntje dat het refrein zoveel kracht meegeeft.
Ze gooien nog twee variaties ertussendoor, en dan weer het couplet.
Dachten we dan.
Vervolgens verwacht je een refrein, maar nee hoor.
Een heerlijke gitaarsolo volgt, waarna de bas een hoofdrol opeist, wat geweldig!
En dan weer die Melacholieke stem van Banks: Say Hello, Say Hello, To the Angels

Hands Away: Brok in mijn keel van het begin van dit nummer. Zo mooi.
Banks weet weer iets anders prachtigs te doen met zijn stem, en de gitaren passen er perfect bij.
Heel, heel langzaam wordt het nummer vervolgens opgebouwd. Normaal zou je de zang missen, nu niet. En alweer die ietwat verre stem.
Viool erbij. En dan weer rustig aan afbouwen, niets afgeraffeld bij Interpol.
Om dan in stijl af te sluiten met alleen een gitaar.

Obstacle 2: Het tweede deel luidt het tweede deel van de plaat in. Er zijn overeenkomsten, maar toch hebben ze er iets anders van gemaakt. De gitaren af en toe ertussendoor doen me een beetje denken aan Radiohead. Paranoid Android? De overeenkomsten houden op bij die gitaar.
Ze zingen door elkaar, maar toch klopt het perfect.
If you can fix me up we'll go a long way
If you can fix me up, girl, we'll go a long way.
Hoe dat wordt gezongen, fantastisch.
Een nieuwe melodie wordt ingevoerd. De drums spelen een geweldige rol hier.
Banks gaat zelfs over tot een soort wolvengehuil. En uit.

Stella Was a Diver and She was Always Down: Waarom er wordt gezegd welk nummer het is is me een raadsel, maar de manier waarop het wordt uitgesproken bevalt me.
Dit nummer heeft alles: emotie, kracht, climax, anti-climax. Fantastisch.
Je zou zeggen dat een nummer niet zo lang weet te boeine, maar Interpol flikt het.
Na een tijdje zijn de gitaren er alleen nog. Je denkt: het is af, maar niets is minder waar.
De bas valt op precies het juiste moment in en ze gaan gewoon nog even door.
Het gemompel op het einde is geweldig. Het geeft aan hoeveel dingen Paul Banks eigenlijk met zijn stem kan.

Roland: C'mon, C'mon. Dit nummer rockt de pan uit. Precies als je het nodig hebt trekt Interpol de gitaren weer uit de kast, en weet Banks weer iets anders met zijn stem te doen.
Natuurlijk zijn ook de rustpuntjes weer aanwezig, en daar gaan we weer.
Er zit weer een stukje rustigere gitaren in, om vervolgens een prachtige gitaarsolo neer te zetten. We blijven een beetje beduust achter, als The New inzet.
Rustige gitaren, een rustige Paul Banks.
Het refrein zit vol met emotie, het doet me denken aan spijt, iets recht willen zetten.
En het rustpuntje.
Het duurt echter langer dan we gewend zijn, er klinken dreigende drums.
En dan volgt een beangstigende gitaar.
Waarom het zo eng klinkt weet ik niet, maar het sleept je helemaal mee erin.
De drums waarschuwen: Er komt zo iets bij.
En inderdaad: zang. Ook heel veel angst hoor ik in de stem.
En het samenspel van gitaar en basgitaar op het einde is om je vingers bij af te likken.
Of in ieder geval: je denkt dat het het einde is. In werkelijkheid krijg je gewoon nog een dozijn gitaren om je oren. Om vervolgens heel langzaam af te bouwen.

Leif Erikson: Prachtig nummer vol emotie.

She sweares, I'm a slave to the detail

Die zin slaat de spijker op de kop.

Een nieuw stuk begint: de drums veranderen, en wat een geweldig effect heeft dat!

Vervolgens komt de bescheiden climax. En Interpol laat nog één keer dat geweldige gitaargeluid van ze horen.

She says brief things, her love's a pony
My love's subliminal .

Eindelijk! dacht ik vandaag het interpol album turn on the brightlights
zou vandaag bij mij op de deurmat ligge. En ja hoor hij was er vandaag.

Ik was erg onder de indruk van de band toen ik ze zag als voorprogramma in een
U2 concert dus ik had me toen het album our love to admire aangeschaft. Dit vond
ik nou echt een super album geweldig!

Terugkomend op deze was ik wel een beetje teleurgesteld bij mijn eerste
luisterbeurt maar slecht was het ook weer niet. En sorry neem me niet kwalijk als ik niet specifiek genoeg ben hier ben ik namelijk erg slecht in . Ik denk dat dit een groeiertje is
en dat je ervoor in de juiste stemming moet zijn. Tot nu toe 3*

3* na één keer luisteren is al behoorlijk veel

Ja maar ik zei ook niet dat ik het slecht vind he...
het viel me gewoon een beetje tegen. Ben hem nu
alweer aan het draaien begin de opbouw in de nummers
wel erg mooi te vinden ik denk echt dat dit een groeiertje is.

Anyway ik geef die 3 sterren omdat ik het niet slecht vind.
En iedereen heeft natuurlijk een andere manier van beoordelen toch?

Ik denk dat ni slecht bedoelt dat dit album best moeilijk doorkomen is, zeker voor een eerste luisterbeurt. Ik zelf had er geen last van, maar veel mensen wel.

Ja maar ben je ook altijd in de stemming dan voor dit album?

Het komt erop neer dat dit een enorm groeialbum is en dat het helemaal niet vreemd is dat je een 3* geeft.

Als ik hem nu luister wordt hij misschien ook wel hoger, heb ik namelijk al een tijdje niet gedaan. Zal ik eens doen