Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

this.



jup, komt nog wel (hopelijk)

Ja is inderdaad een groeialbum dit. Toen ik dit voor de eerste keer hoorde had ik ook zoiets van: 'nee, dit wordt hem niet.' maar na 7 luisterbeurten vond ik het prachtig.

Aantal offtopic berichten verwijderd.

8 jaar later nog steeds helemaal niets aan kracht ingeboet, des te spijtiger is dat Interpol zelf dit album niet zo waardeert gezien de karige setlisten waar ze elke keer mee aan komen zetten.

Ze hebben deze nummers al 1000x gespeeld, dan raak je er wel wat op uitgekeken.
Als ze weer eens iets uitbrengen wat zich aan deze plaat kan meten worden de setlisten vanzelf interessanter.
Schrijnend eigenlijk, de teloorgang van deze band...

Afgelopen week in Dortmund kwam The new voor het eerst sinds 2003 voorbij en Leif Eriksson kwam ook maar in minder dan de helft van de keren voorbij in de jaren 2005 en 2007, Obstacle 2 (die veel beter is dan 1) hebben ze 119 keer gespeeld in 541 optreden (als setlist.fm hun gegevens op orde heeft dan). En ze doen hetzelfde met Our love to admire; Pace is the trick, Pioneers en No I in threesome zijn nog geen 1 keer gespeeld dit jaar. Kan me niet voorstellen dat ze er echt op uitgekeken zijn. En als ze dat wel zijn dan is dat echt het begin van het einde zeg ik met spijt in mijn hart.

O, hoe oneens. Obstacle 1 is het exemplarische Interpol-nummer.

Obstacle 1 is inderdaad wel HET Interpol nummer!

Nah, ik vindt Obstacle 1 een beetje de ''Creep'' van Interpol. Voor de mensen die nog nooit van Interpol hebben gehoord zal ik eerder The New aanraden.

Ik denk eerder dat The New mensen zal afschrikken. Het eerste deel misschien niet, met de prachtige melodieën in "Baby, my heart's been breaking, I... gave... a lot to you..." (damn, ik word er emotioneel van, alleen al door het te typen ) en "I can't pretend I need to defend some part of meeee from you...", maar nadien wordt het wat duisterder.

Ik heb al vaak meegemaakt bij het aanraden van dit lied dat ze het stuk waarin die ene noot telkens herhaald wordt, niet erg kunnen appreciëren wegens "shit, da wa eentonig maat". Meestal vinden ze Slow Hands, Evil en Heinrich Manoeuver dan weer het van het, omdat ze dat als single kennen. Maar een Hands Away, NYC, Pace is the trick en een Take you on a cruise doen me toch veel meer.

Door dit fenomeen van "alleen de singles kennen" geven de statistieken van vele albums hier een wat vertekend beeld (lijstje met de favoriete nummers van de luisteraars).

Leif erikson blijft bij mij het meest hangen !!!

meesterlijk nummer !!

Ik hoor liever 1 van de andere 3 snellere nummers. En aangezien ik de snellere nummers toch al de minste van het album vind (hoewel ik een PDA en say hello to angels live wel erg fijn vind) bombadeer ik Obstacle 1 tot het minste nummer van dit album.

Nooit echt van de jaren 80 gehouden, voor zover ik er albums en artiesten van ken.
Die synthesizers, drumcomputers storen me en het ontbreekt allemaal wat gevoel.
Ben het dan ook zwaar oneens met de bewering dat Interpol de jaren '80 weer evenaart.
Nee joh, het is allemaal veel beter.

Untitled heeft dat sfeertje. Dat sfeertje van eenzaamheid in, natuurlijk, New York.
Omringd zijn in grote menigtes vol met gezichtsloze mensen maar nergens herkenning vinden.
Hoe wekt Interpol dit toch op? In ieder geval niet die vreselijk saaie couplet-refrein stuctuur, deze weten de heren van Interpol statig te omzeilen. Het is me onduidelijk.
In ieder geval een bijzonder sterke opener. Met zijn geweldige pianoloopje, heerlijke op en -afbouw is dit nummer echt een genot om naar te luisteren. En dat is nog een understatement.

Obstacle 1 heeft een heerlijk toepasselijke titel.
Meteen worden we door deze eigenzinnige groep met geweld uit onze nog niet eens 4 minuten durende roes gerukt. Hier een ander gitaargeluid, hier geen zweverig sfeertje.
Wel een lekkere gitaarsong met die heerlijke zagende stem van Banks en een heerlijk openingsriffje.
Toch wens ik liever wat fijner uit mijn roes gerukt te worden, als ik dat al zou wensen.

Ja, ik weet het. De hoogtepunten horen gewoon aan het einde te komen, bijna altijd is dit ook zo, maar New York is toch meteen al de kers op de taart. Na onze, weliswaar niet slechte, onderbreking worden we weer tot over ons hoofd in de sfeerbeelden van Amerika's grootste stad gedrukt.
Een zwerver met grote rijkdom die ondanks alle slechte kanten een immense liefde heeft voor zijn stad. Gitzwart, ongelooflijk melancholiek en zó mooi. Perfect gekozen clip dan ook.

Ondanks het op deze plaat onpassende uptempo is PDA toch vol van sfeer.
Een doorzagende drums en idem dito voor de stem van Banks maken dit toch een verukkelijk moment.
De gitaarpartijen die ook al zo repetitief zijn en typerend voor Interpol en de lading consorten die ze meesleepten zijn hier volop aanwezig. Een typerend nummer voor deze plaat dus, maar heeft ook niks nieuws, niks speciaals dat het zich laat onderscheiden van andere nummers.
Ondanks dat het outro van buitengewone klasse is.

Hands Away is een aangrijpend tussenstuk.
Paul Banks lijkt wel alleen, mompelend in een luxe appartement beseft hij dat instrumenten soms meer kunnen vertellen dan tienduizenden woorden. Vandaar het extreem korte stuk met zang, vervangen door ongelooflijk mooie, galmende pianopartijen en rustige drums.
En ja, ik heb een hekel aan synthesizer, maar hier klinken ze o zo sfeervol en voegen ze o zoveel toe.
Ik vergeef het ze.

Ja, bij de vorige nummers waren de teksten wat vergezocht. Maar kijk eens naar Obstacle 2.
Hier niks uit op te maken, maar zorgt wel voor dat fijne effect dat Neutral Milk Hotel ook geeft.
Ja, ook hier weer een verstoring van het opgewekte sfeertje dat Interpol creëert.
Ook hier een ander, iets minder fijn en sfeervol, gitaargeluid maar ook hier catchy gitaarlijntjes, heerlijke zagende zang van Banks en meezingbare teksten.
Toch wel fijne hindernissen zijn deze nummers.

Stella Was A Diver And She Was Always Down heeft in ieder geval de origineelste titel van de plaat.
Maar ook gelijk het bewijs dat lange speelduur een nummer niet altijd goed maakt.
Ja, het verhaal dat verteld wordt in dit nummer is op zijn minst interessant.
Maar soms grenst dit nummer aan saaiheid en bovendien word ik niet bijzonder van Banks die met operastem zijn liefde voor losgeslagen meisjes verklaart. Desondanks heeft ook dit nummer weer de eenzame, melancholieke sfeer en is het outro ook hier weer erg goed.

Raar dat ik niet bijzonder veel heb met de rockers op deze plaat maar Roland bijzonder overtuigt.
Waarschijnlijk door de geflipte en abstracte teksten, structuren die herhaling niet schuwen en
de bijna valse stem van Banks die wel over de telefoon zijn punt lijkt te maken. Geeft het nummer toch iets aparts.
In ieder geval een ongelooflijk pakkende rocksong waarbij het onmogelijk is niet mee te bewegen.

Oké dan, de toppers komen toch wel een beetje aan het eind. Want wat is The New toch een nummer.
In het begin een lieflijk, in naïeve taal beschreven, serenade aan een meisje (Stella?) die op zich al kippenvel geeft. Maar vanaf de tweede minuut begint een totale ommekeer.
Een kille, ijzige gitaarriff die al huiveringwekkend is, maar tezamen met de angstaanjagende zang van Banks onherroepelijk kippenvel geeft. Daaronder een speelse, achteloze bas die een wrang, dubbelop gevoel geeft. Ongelooflijke climax van het album.

Het is al eerder gezegd, Leif Erikson is als een sigaret na de seks.
Laat ik het daar nou eens ongelooflijk mee eens zijn.
De galm in de stem, een sfeer die nog wel wat weg heeft van het vorige nummer en ook hier weer die speelse bas geven nog wel het gevoel van de climax van The New.
Al zal het deze niet evenaren, dit is toch een erg genietbare, wat ingetogen afsluiter die me toch weer tevreden achterlaat na deze trip door New York. Dank u wel, heren van Interpol!

Niet elke band uit de jaren 80 voldoet aan jou beschrijving hier, je hebt ook nog (bijvoorbeeld) The Chameleons, en daar heeft Interpol wel wat van weg.

Maar wel een hele mooie recensie!

Ja, die zal ik binnenkort eens downloaden. Had al een nummer van ze gehoord en klonk zeer goed.
En dank je!

En hoe sta je tegenover Joy Division, hoi123? Daar heeft dit ook wel iets van weg, vooral qua gitaargeluid. Moet je wel Unknown Pleasures luisteren, Closer ligt al weer meer in een andere richting. Joy Division is wel iets zwaarder dan dit, maar zeker de moeite om eens te proberen

Sjieke nieuwe avatar trouwens, ItAotS

Unknown Pleasures vond ik niks, maar Closer bevalt veel meer. Erg mooi, gitzwart album is dat.

En ook aan u bedankt.

Heerlijk album, Hands Away is mijn favoriet, heerlijk diep en gewoon erg fijn.

Mijn lieve God... Al een tijdje een van mijn favoriete platen ooit gemaakt, dankzij het gevoel dat het me gaf. En dit gevoel kan naar mijn idee niet beter beschreven worden dan hoe hoi123 dat gedaan heeft.
En ondanks dat ik het niet helemaal met hem eens ben, ik kan niet meer dan respect hebben voor deze recensie:
Chapeau

Nu ga ik gauw TOTBL nog eens beluisteren!

Ik ben om ik geef het de volle mep! Ben dit om 0:51 s'nachts aan het luisteren.
Dit is wel echt een album waarvoor je in de stemming moet zijn en een
bepaalde sfeer moet creeren. Ik heb de lichten uit gedaan roluiken open,
zodat alleen het licht van een lantaarnpaal naar binnen schijnt en afentoe kijk ik
eens naar buiten terwijl ik die sneeuwvlokken zie neer dwarelen met interpol totbl
loei hard op de achtergrond... Heerlijk! 5*

Moest er zoals op Facebook een 'Vind ik leuk'-knop bestaan voor posts op MuMe, dan zou onderstaand bericht van Roy5 door mij zeker en vast leuk gevonden worden. Daarstraks nog Antics beluisterd (waarmee ik Interpol heb leren kennen, nu ken ik alles ) en ook die blijft een echte topplaat. Looking forward to March 16th!

mooi zo Roy, van 3 naar 5* na 26 dagen, het moest er van komen he, en dat deze barre, magische winterdagen als katalysator helpt is alleen maar mooi.

haha ik denk dat je tot een mooie Gaussiaanse verdeling komt als je het aantal dagen uitzet hoe lang iemand er over doet om deze 5 sterren te geven

(voor mijn geval zou het een uitschieter in de verdeling zijn aangezien ik er toch wel een half jaartje over gedaan heb)

zo, dit was bij deze de laatste keer dat ik wiskunde bij deze prachtige muziek betrek..

Turn On The Bright Lights.
Echt zo'n album
dat ik goed moet vinden van mezelf.
Waarom?

Omdat ik me kan vinden in de MuMe-consensus
omdat dit in mijn straatje 'zou moeten passen'
Ik luister graag naar indie rock
vindt Joy Division op z'n tijd goed te pruimen
andere 'similar artists' doen het goed bij mij

Over last.fm gesproken: 71 plays van TOTBL
Toch loopt het nogal stroef
De ongetitelde opener is een goed begin:
I will surprise you sometimes I'll come round
Heb weleens begrepen dat dit over een spontane erectie gaat
Of het waar is weet ik niet
grappig is het in ieder geval wel

Los van het eerste nummer en Hands Away
heeft TOTBL me nog niet gegrepen
Het klinkt allemaal fijn
de nummers zitten goed in elkaar
Het klikt gewoon niet zo.
Morgen maar weer eens luisteren

Turn on the Bright Lights greep mij zelfs nog niet naar 10 luisterbeurten, dus ik zal het gewoon nog een paar luisterbeurten geven als ik jou was. Ik weet nog dat ik hem voor de allereerste keer hoorde en ik echt oprecht blij was dat het album afgelopen was. Nu geniet ik er gewoon van Untitled tot Leif Eriksson de volle 48.54 minuten van en is het mijn favoriete album allertijden .

Net gekocht uit grote nieuwsgierigheid door al de lovende commentaar, en omdat mijn vrienden zeggen dat dit een van de meest onderschatte bands ooit is en me dus enorm pushten om hem te kopen

Turn on the Bright Lights grijpt mij nog steeds niet na tientallen luisterbeurten dus geef het maar op.

Je vrienden overdrijven enorm maar het is desondanks een prima aanschaf

Neeeeeeeeeeee!!! Niet opgeven!! Ik herken het, moest deze plaat eerst ook 20x luisteren voordat ik het wat aan vond, ik kon eerst de zang niet waarderen en opeens viel het kwartje. Gewoon nog vaker luisteren!

Wacht even, ben jij niet diezelfde gast die F♯A♯∞ aan de kant schoof omdat hij er niet doorheen kwam?

Ik snap nooit zo dat mensen albums 20 keer gaan luisteren als ze er niks aan vinden.

Edit: ja ik heb deze vaak geluisterd, maar deze heeft bij mij dan ook nog een tijdje op 3* gestaan, en NYC vind ik wel erg mooi.