Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Ik moet me hier toch wel bij aansluiten. Het is eigenlijk enkel Untitled die ik fantastisch vind en de rest is matig tot slecht. Al moet ik erbij zeggen dat ik deze plaat nog eens zal moeten onderwerpen aan een nieuwe luisterbeurt.

Hook is geen poser, Hook is momenteel een gefaalde rockartiest vol frustraties. Een van de JD-DVD's hier in huis bevat een allesonthullend interview met Hook, ten tijde van U2-dag op MTV, Hook over U2: "we could, no should have been there, we could have been big, they have stolen our baby" - in de docu van Grant Gee, of die van de BBC.

Neerbuigend - 'k zou willen zeggen: wie de schoen past ...
En ik maak die vergelijking niet, Dikkop - anderen maakten 'em al voor me. Ik stapte in vlak na dit album, een paar maanden voor Antics, mede door het enthousiasme van Gijsbert Kamer (plaatsgenoot die ik wel eens tegenkom in 'het circuit'), die thans ook iets minder enthousiast is. Die hele ranglijst zal mij knakworst wezen. Interpol: in den beginne wel aardig, maar vervolgens stilstand en weinig vernieuwing. Misschien zal de tijd me ongelijk geven, ik ben geneigd te denken van niet.

Eenieder mag zijn fave hebben en idd de wetmatigheid van de grote getale lijkt gelijk te impliceren, de harde werkelijkheid leert dat zulks niet het geval is - een beetje het argument van het type "200.000 lemmings can't be wrong" en dan en masse over de klip gaan. Om even - staat u mij toe moderator van dienst - een parallel te trekken, dan zou het gelijk van de PVV met 40% zijn afgenomen door de afgelopen verkiezingen.

Op 19 november wordt de 10th anniversary editie van dit prachtige album released.
Wat ik op de site zag betreft de bonus disc voornamelijk demo materiaal. Nog aan het twijfelen of ik m ga aanschaffen.
Interpol | Turn On the Bright Lights - interpolnyc.com

Ik wil in elk geval nergens gezegd hebben dat de grote massa altijd gelijk heeft en ik denk niet dat dat het geval was. Het lijkt in mijn ogen alsof Turn on the Bright Lights vaak bekritiseerd wordt gewoon om het feit dat Interpol populairder is bij de jeugd dan Joy Division. Om de muziek lijkt het soms niet meer te gaan.



De vergelijking was inderdaad al gemaakt. Er was al gevraagd om er over te stoppen ook.
Laten we dat dus maar doen.

A 10th anniversary editie? Ik lees iets over een toevoeging met oa The Specialist en Song Seven?

Ik heb deze plaat - ter aanleiding van enkele irritaties bij het los beluisteren van enkele nummers van deze plaat - opnieuw beluisterd om mijn beoordeling wat actueler te maken. En aan het eind van deze plaat moet ik toch concluderen dat die irritaties vreemd genoeg verdwenen zijn bij het volledig beluisteren van deze plaat. Stella Was a Diver and She Was Always Down bengelt nu wel aan het randje, maar toch blijft het nummer wel overeind staan. Notering blijft staan en een aanschaf van deze plaat is terug mogelijk.

Alleen al de titel van Stella Was A Diver and She Was Always Down maakt het nummer voor mij heel fijn....

Ben dit album nu wel heel erg gaan waarderen. Wat ik vooral erg mooi vind is de ruimte die de verschillende instrumenten krijgen in de productie. Vooral de bass in nummers zoals Obstacle 1 en The New maakt dit album echt af.

[quote]Mjuman schreef:
[quote]Dikkop schreef:


Stilstand? Achteruitgang, wat mij betreft (maar ik vind Turn on the bright light dan ook een erg goed album) en het laatste goede optreden dateert ook al weer van een jaar of 5 geleden. Nee, na 10 jaar moet ik helaas concluderen dat dit niet de band is die mij tot einde der tijden bij zal blijven, terwijl ik daar stiekem wel een beetje gehoopt had.

Iemand de "Tenth Anniversary Edition" al gehoord en kan zeggen wat voor een nieuws erop staat?

Demo's.

Demo's, de Peel session, nummers die alleen op praktisch onvindbare EP's staan, en wat alternatieve versie van Totbl nummers.

Daarvan zijn mijns inziens eigenlijk alleen de Peel sessions de moeite waard. De nooit uitgebrachte nummers zijn niet voor niets nooit uitgebracht ("5" is bijvoorbeeld niet meer dan wat instrumentaal geneuzel waar Paul Bank overheen schreeuwt); alleen Specialist is van hetzelfde niveau als het album zelf. Ook tof is de alternatieve, langzamere versie van Roland, maar daarmee is de koek wel op.

Complete lijst van de website van de band:
Interlude (iTunes single) §
Specialist (Interpol EP)
PDA (First Demo, 1998)
Roland (First Demo, 1998)
Get The Girls (Song 5) (First Demo, 1998)
Precipitate (2nd Demo, 1999)
Song Seven (Original Version)(2nd Demo, 1999)
A Time To Be So Small (Orig Version) (2nd Demo,1999)
Untitled (Third Demo, 2001) * =
Stella (Third Demo, 2001) * =
NYC (Third Demo, 2001) =
Leif Erikson (Third Demo, 2001) * =
Gavilan (Cubed) (Third Demo, 2001) †
Obstacle 2 (Peel Session, 2001) =
Hands Away (Peel Session, 2001) =
The New (Peel Session, 2001) * =
NYC (Peel Session, 2001) * =

§ unreleased on vinyl
† unreleased song
* unreleased recording
= only included on bonus coupon in vinyl package

En een live DVD met 11 tracks: 3x Live NYC, 5x Live L.A. en 3 Videoclips. 1 geremasterde cd dus, 1 met bonuscontent (zie hierboven) en deze dvd.

Dit blijkt toch wel een flinke groeier te zijn. Daarmee weet ik meteen waarom het eerst niet beviel.

In het album bestaat een vreemd contrast tussen intense zwartgalligheid en een in het begin onuitstaanbare goofyness. Neem de opener: behoorlijk intens en sfeervol, om vervolgens over te gaan in het tweede nummer wat veel ruiger is en meer rockt. In de tracks zelf gebeurt het ook. Say Hello to the Angels begint als een adhd punknummer om vervolgens los te barsten in een donker tapijt van klanken. Waar ik dit contrast eerst zag als een negatief punt is het nu genietbaar. Op dat omslagpunt was het tijd om de andere muzikale aspecten te behappen.

De muziek wordt gedragen door de stem van Banks en de duistere gitaarklanken. Die eerste heeft een zalig stemgeluid die perfect past bij het gitaarspel. Helaas laat de beste man wel wat steekjes vallen bij de teksten die drie van de vier keer nogal onzinnig overkomen. Dit vind zijn dieptepunt in Obstacle 2 wat ik ook het slechtste nummer van het album vind. De laatste twee nummers zijn tekstueel wat beter en met namen dan kan ik echt genieten. Leif Erikson in een van mijn favoriete afsluiters ooit en laat zien dat Banks wel degelijk mooie teksten kan schrijven. Al is de laatste zin weer een klein dompertje.

Muzikaal gezien een topalbum, een klassieker bijna. Tekstueel gezien matige troef. Maar wel een hele dikke voldoende.

Goh.. Ik wist wel dat je 'm ooit wel meer zou gaan waarderen. Heeft wel lang geduurd.

Na jaren enkel Antics in de kast te hebben staan zag ik deze dus liggen vandaag voor amper 5€. Klassiekers laat je voor die prijs niet liggen vindt Ernie dus vanavond zal TOTBL voor het eerst volledig te beluisteren zijn voor mij. Uieraard ken ik al een paar nummers maar de volledige ervaring zit er nu pas aan te komen. Benieuwd of ze boven Antics gaan

geniet ervan, later zul je wensen dat je de ontdekking en het gevoel van het begrijpen van deze plaat nog eens kan meemaken.

In het geval van Turn On The Bright Lights is de aanschaf van de Deluxe editie wel de moeite waard. Het is fraai verpakt, in een boek op cd formaat, met geinige foto's van een jonge band en ook hun oefenstudio's.

Belangrijker is de muziek: hier zijn de demo's zeer interessant. Zo wordt er in volgorde gebruik gemaakt van drie verschillende demo-fases. Je hoort als het ware de songs en de donkerder sound van het album en eigenlijk van Interpol ontstaan. Ook klinkt het (behoorlijk) anders en die versies zijn leuk tot echt prettig om naar te luisteren. En, iets wat niet altijd gebeurd, ze zijn ook geremastered en klinken daarom prima. Oh ja, op Song Seven (Second Demo) gebeurt iets onverwachts... en het werkt ook nog.

De Peel sessions zijn leuk, maar voegen niet heel veel toe. B-Side Specialist daarentegen is een prima nummer, net als Gavilan/Cubed (Third Demo). Als je dit album waardeert, dan is dus deze disc 02 van de 10th Anniversary Edition zeker de moeite waard. En des te vaker ik 'm draai, des te beter ik 'm vind.

Moet je dus Disc 02 van the 10th Anniversary Edition er eens bij pakken: kan je opnieuw gaan beginnen met ontdekken en begrijpen...

Overeenkomst en verschil tussen JD en Interpol voor mij: bij beiden jaren en vele luisterbeurten nodig gehad om tot een oordeel te komen. Echter, met JD is uiteindelijk wel goed gekomen, Interpol niet. Muzikaal gezien hoor ik geen overeenkomsten of het moet het depressieve in de stem zijn.
De opener is veruit het sterkst en dat niveau wordt nergens meer gehaald.

maar angelinneke toch..

Met mij en JD is het nooit goed gekomen, Interpol redelijk snel wel. Daar zit ook veel meer muziek in.

En dat zet jij jouw vraagtekens bij mijn score van Rage Against the Machine..

Ik heb JD geen 1* gegeven...: daar heb ik vraagtekens bij. Maar nu dwalen we af.

Zo serieus was het nu ook weer niet bedoelt.

Bereid je maar vast voor op een stevig mondeling examen op een terras aan de zuidzijde van de Oude Gracht, somewhere in summertime (or spring for that matter), want dat laatste stuk vergt echt wel serieuze argumentatie ten overstaan van de examencommissie

ik zie eerlijk gezegd ook niet in waarom er meer muziek in interpol zou zitten, hoewel "meer muziek" sowieso al een vreemde stelling is.

We zijn gewend om te zeggen dat ergens muziek in zit, als we denken dat iets potentieel heeft of als we het goed vinden. Ik snap die vergrotende trap ook niet.

En die vergelijking met JD kunnen we nu écht wel onder de zoden stoppen. Als je ziet waar New Order ( = 3/4 van Joy Division + 1 dame) 10 jaar na het debuut stond - i.e. Technique - dan ontkom je niet aan de conclusie dat die band zich behoorlijk heeft ontwikkeld (al hoeft dat niet je smaak te zijn).

Je kunt je afvragen in hoeverre Interpol zich in gelijke mate heeft ontwikkeld - maar dat is geen verplichting. Interpol is imo absoluut een van de vaandeldragers van de 'nu wave' en ik heb van de eerste twee albums voldoende genoten - en de muziek weerspiegelt de Zeitgeist, net zoals UP en Closer dat deden van de eind 70s - begin 80s.

Tja en eeuwigheidswaarde dan - als je bent opgegroeid met Interpol zal je dat altijd bijblijven, bij mij is het even weggegzakt, maar dat geldt voor meer gitaargeoriënteerde rock/wave, uitzonderingen daargelaten, maar ook Editors en Franz Ferdinand vallen daar niet onder

zo, dat is mooi gezegd, alleen vind ik dat elke band zich ontwikkeld op zijn manier en daarom dus ook niet vergelijkbaar is. (ik ben overigens, weliswaar in beperkte mate, bekend met het werk van JD/NO, en heb veel respect voor hun verdere en minder verre verleden.)

bovendien zijn bands die erg dicht bij elkaar liggen, hoe strijdig het ook klinkt, niet vergelijkbaar imo (of toch zeker weinig zinvol meestal).

"Meer muziek" is inderdaad een vreemde stelling: leuk dat jullie dat opmerkten.

Overigens kan ik New Order weer wel (erg) waarderen. De 12 inch van Blue Monday is en blijft legendarisch. De diepere betekenis ten spijt heb ik de muziek van Joy Division altijd maar saai gevonden: oeps...
Dat bedoelde ik dus met "meer muziek": meer dynamiek, meer melodie, voor mij spannender, en ook: beter gitaarwerk, wat live ook goed te horen was aan Interpol.