Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Ja ja, en dat met Cartouche en Hordijk in het cv zou moeten leiden tot een aflaat?

Ben er absoluut van overtuigd dat het benutten van de bas voor de melodielijn door Interpol niet zelf is bedacht - Hook was een groot voorbeeld. Zelf - ja ja, ontboezeming - was ik als bassist altijd geïmponeerd door Chris Squire die heel fijn de melodielijnen speelde.

"Leeftijdscohort " is doorgaans de term die wordt gebruikt voor mensen in dezelfde generatie; welnu, Interpol is muziek die past bij 'alternatieve' mensen uit Generatie Y, dat leeftijdscohort.

Vandaaruit terug gaan naar de roots is een (reële) optie; JD is één ervan. Ik ken mensen die via Robocop Kraus op Talking Heads uitkwamen; prima.

En neem van mij aan, de afgelopen 5 - 8 jaar is er imo wel spannendere en boeiendere muziek gemaakt dan Interpol.

Het begint langzaamaan goed te komen tussen mij en deze 1ste worp van Interpol De eerse 6 nummers zijn toch al allemaal in achting gestegen waar in het begin enkel Say Hello to the Angels & Hands Away mij bekoorden.

Afgelopen week dit album toch maar eens aangeschaft. Zag de remaster voor een leuke prijs te koop staan en kon het niet uitstaan dat het zo ongeveer de enige plaat in MuMe top is die ik niet ken(de) Vol verwachting vandaag beluisterd. Ga nog niet scoren maar ben niet echt overdonderd. Kan zo snel niet zeggen waarom maar het is me te 'gruizig'. Weet niet wat ik daarmee bedoel maar dat komt nog wel. Even wegleggen, laten bezinken en opnieuw luisteren. De taal komt dan vanzelf.

joy division is al genoeg genoemd hier, je kan er niet omheen dat interpol extreem is beïnvloed. dat hoeft niet wat uit te maken, maar in dit geval wel.
ik noem het een 21e eeuws kopie, maar dan slappe mest
het is namelijk niet alleen niets nieuws of verfrissends, er valt verder gewoon bar weinig interessants te horen op dit album. een paar aardige nummers meer niet, en bij vlagen gewoon irritant.

ik kan me meestal wel wat vinden in 'classics' op musicmeter. maar in dit geval...

zoveel stemmen met zo'n gemiddelde; nummer 12 in de top250 ?? WHY

het is dat ik hem voor 3 euro ergens zag liggen, daardoor ben ik hem gaan luisteren
but seriously... i dont get it

Best een constant album. Staan enkele sterke nummers op, waaronder The New, Untitled en Obstacle 1. Verder vind ik dit geen bijzonder album. En heeft het mijns inziens ook geen eigen sound. Wat toch wel een beetje een pre is, zeker gezien de absurd hoge notering in de top 250.

Ik vind er ook niets aan, helaas. Ik heb het echt geprobeerd, als zoiets al bestaat, maar vind alleen Untitled en NYC echt goede nummers. Wellicht dat PDA daar ook nog tussen past, maar daar houdt het dan wel op. En zoals je zegt is het bij vlagen gewoon echt irritant; de instrumentatie is lang niet altijd interessant en de stom van de zanger is te vaak storend.

Helaas.

Herkenbaar, ben ooit op geloof ik 2,5 begonnen. Na een lange tijd luisteren pakt het je goed bij de strot. Blijven proberen!

Bijna tien jaar geleden was ik helemaal fan van dit album. Stond langer dan een jaar op 1 in mijn Top-10. Steevast 5,0*. Grijsgedraaid. The New en Leif Erikson waren van buitengewone klasse. De rest vond ik zeer goed. Nu moet ik constateren dat het me al twee of drie jaar niet meer gelukt is om zelfs die twee favoriete nummers afzonderlijk uit te luisteren. Het is moeilijk te duiden. Wellicht luisterde ik vroeger grager naar deprimerende (of misschien beter gezegd: serieuze) muziek dan nu. Nu zit er geen voeding meer voor me in, geen kippenvel opwekkende dingen meer, en amper aanleiding tot reflectie of herkenning. Alsof ik wakker ben geworden uit een donkere droom... puntje eraf... 3,5*

Ben ik de enige die in Obstacle 2 steeds hoort "it takes a lot of time just to get this ostrich"?

Ja.

Strak plaatje, enkele fijne nummers, maar ik hoor de zogenaamde genialiteit ook niet echt.

6 jaar later denk ik nog steeds precies hetzelfde erover. Het nummer doet me vooral denken aan wat de Killers later lieten hoorde op Hot Fuss en Paul Bank's stem is gewoon niet fijn om te horen op dit nummer. Flowers's in de tijd van hot fuss deed deze nummers toch een stuk beter.

Het misthet 'dansbare post-punk' geluid van bijvoorbeeld Say Hello To The Angels en valt eigenlijk nogal in het niets tussen het aardige untiteld dat net teveel op radiohead leunt voor mij smaak en het geweldige NYC. Beetje jammer dat het een van de weinige minpunten op deze nog steeds erg fijne plaat.

Mmm ik ben benieuwd wat er zo Radiohead aan de opener is eigenlijk.

Ik niet.

De slome sleurende gitaar, zeurderig stem geluid van Banks en een baslijn die stiekem best wel lijkt te zijn ontsnapt van the bends. Niks mis mee, maar het nummer word er niet bepaald goed door. Maar dit is mijn mening erover

Met veel plezier herlees ik eens om de 2/3 jaar de eerste reacties bij een aantal albums uit de vroege jaren 2000 op MM. De verwondering en het eindeloze plezier dat mensen destijds bij dit album hebben ervaren, staat in schril contrast met het lauwe -ach het is wel ok- gevoel dat afdruipt van de laatste reacties.
Je kan er niet om heen, TOTBL is één van de belangrijkste releases uit het 2000-2010 tijdperk. Je had reeds The Strokes, en een aantal bandjes waren reeds in de marge bezig met de Post-punk revival, maar het was toch vooral dit album dat destijds insloeg als een bom.

TOTBL lijkt me niet eens een groeialbum. De eerste noten van Untitled raakten meteen de juiste snaar, een soort warmte-effect dat ik later nog bij weinig andere albums heb ervaren. Het desolate nachtgevoel van NY, bij uitbreiding elke grootstad, en de honger naar een nieuwe échte start wordt over de volledige lengte van het album uitgeademd. It's up to me now, turn on the bright lights.

TOTBL is een totaalplaatje, waarin zelfs de hoes een belangrijk onderdeel vormt van het gevoel dat het album kan teweeg brengen. Ondanks de vaak warme klanken is TOTBL een winteralbum, koude nachten van de ene underground pub naar de andere, op zoek naar het heldere licht. De onverklaarbare sneeuw in Roland zal de perceptie wellicht wat bijsturen.

Te statisch en te strak? Misschien, maar Interpol voert het hier naar perfectie uit en bovendien zijn er later 999 dance-punk bandjes bijgekomen, dus laat Interpol maar Interpol zijn. Say Hello is naar mijn mening zelfs uiterst funky. En voor wie een wat lichtere en meer disco georiënteerde Bright Lights wil is er The Killers' Hot Fuss.

Laten we op deze koude winteravonden een poging doen tot een evocatie van het TOTBL landschap van weleer.

Prachtig bericht!

Interpol, de naam klonk geregeld door de woonkamer van mijn huis, maar tot het intensief luisteren van deze band had het nog niet geleid. Ik dacht, goh, ik doe het maar eens een keer. Dat ''goh-moment'' was achteraf een prima idee want het album staat 12 jaar na zijn release nog steeds als een huis. Er wordt niets geforceerd door met onnodige gitaarsolo's of hoge octaven te experimenteren en hoewel de invloeden van bands als Joy Division en New Order duidelijk terug te vinden zijn, weet de band toch een eigen karakter te vormen. Een karakter dat o.a. The National aansprak en heel veel andere bands die in de zero's de toplijsten haalden.

Het album raakt ook niet gedateerd, al kan je daar nog niet van spreken in een tijdsbestek van 12 jaar, het is toch wel knap dat The National met het onlangs uitgekomen ''Trouble Will Find Me'' direct lijkt te zijn geïnspireerd door Turn on the Bright Side. Anno 2014 slaat het album dus nog in als een bom en dat is niet onterecht want door zijn simpliciteit blijft elk nummer zonder moeite aan elkaar sluiten. Het is makkelijk voor te stellen dat dit menig wenkbrauwen deed fronsen toen zoiets uitkwam in een tijd waarin tieneridolen als Britney Spears en Justin Timberlake de hitlijsten overspoelden. Als reactie hierop was dus Interpol geboren. Totaal iets nieuws. Joy Division was allang vergeten en opeens kwam dit uit de hemel vallen. Ik kan het als kind van 1996 moeilijk voorstellen hoeveel impact zoiets zou hebben, maar ik kan mij wel voorstellen dat menig muziekliefhebbers eindelijk weer iets vonden om zich er aan vast te houden.

Een terechte klassieker dus

4*

INTERPOL op Werchter GENIAAAL !!

Ik heb ze 7 jaar geleden op Lowlands gezien in de Grolsch tent ten tijde van de release van Our love to admire met een schitterend concert. Een paar jaar later, ik geloof in 2012 weer op Lowlands en wat een domper was dat, en al helemaal in een half verlaten Alpha tent. Ik hoop dat ze met hun nieuwe album mij weer weten te verrassen op positieve manier uiteraard.

TOTBL is in mijn ogen een absolute klassieker. Destijds compleet grijsgedraaid. De sfeer, het dreigende gevoel; alles maakt deze cd tot een absoluut meesterwerk. Wel ben ik het met sommige van mijn voorgangers eens: het is misschien niet zo tijdloos als ik toen dacht aangezien ik de cd niet meer zo vaak uit de kast haal. Our love to admire des te meer.
Favorieten voor mij op dit album: The New, Stella, Leif Erikson.

Ik plaats het hier maar even: de nieuwe Interpol zal El Pintor heten (anagram!) en komt uit op 8 september.

Teaserfilmpje

Één groot hoogtepunt, één grote luistertrip, dit album. Hoort eigenlijk op 5 te staan. Bij deze.
Hopelijk bakken ze er wat van op BKS!

Ik kan geen genoeg krijgen van dit album. Er staat naar mijn mening geen enkel slecht nummer op. Het enige album dat ik eigenlijk iets minder vind (maar niet veel) is de self-titled.

Kon ik iedere nummer van dit album maar markeren als favoriet.

En of ze er wat van gebakken hebben! Wat een superoptreden was dat.

Blijft groeien. Heel fijne sound!

PDA vanaf 3:10, mannekelief..dat blijft verrassen na al die jaren... pijnlijk mooi. kippevel, tranen overvielen mij

ook ik heb dit debuut helemaal grijsgedraaid. ik herken behoorlijk wat brotherjohn zegt, qua 'deprigehalte'....toch blijft het een knap debuut. niet al te vaak meer draaien....nyc, untitled, stella....het doet me denken aan 'oude tijden'.....ik word oud denk ik, hahaha.

Hoewel ik "Interpol" al jaren in huis heb, weet ik nog steeds niet wat ik met "Turn on the Bright Lights" aan moet.

Maar Leif vond ik geweldig. Nog steeds trouwens. Dat was liefde op het eerste gehoor, zoals ik al schreef in 2007. That's it! Gekocht voor ene "Leif Erikson" dus!

Na verloop van tijd, "Antics" en "Our Love to Admire" konden mij vrijwel onmiddellijk bekoren, begon ik enkele liedjes van dit album toch wat meer te waarderen.

"Als je maar lang genoeg twijfelt... komt er ooit wel wat moois naar boven drijven".

"Hands Away", "Untitled", "The New" staan nu steevast, naast Leif natuurlijk, bovenaan in de afspeellijsten. Helaas staan hier ook wat nummers op, die mijn post-punkoren behoorlijk wat pijn kunnen doen.

Kortom, bij vlagen vind ik "Turn on the Bright Lights" geniaal en bij vlagen... nou ja, het zijn gewoon niet mijn types, die "Stella" en "Roland".

Specialist, iemand? Kon zo op het album, gooi hem maar op de plaats van Hands Away of Obstacle 2

Nèh, doe dan maar in de plaats van Roland. The Specialist is idd misschien wel het beste nummer van Interpol, heel vreemd dat het de plaat niet heeft gehaald. Alle kwaliteiten van de band komen er goed naar voren.