menu

Neil Young - On the Beach (1974)

mijn stem
4,21 (776)
776 stemmen

Canada
Rock
Label: Reprise

  1. Walk On (2:42)
  2. See the Sky About to Rain (5:02)
  3. Revolution Blues (4:03)
  4. For the Turnstiles (3:15)
  5. Vampire Blues (4:14)
  6. On the Beach (6:59)
  7. Motion Pictures (4:23)
  8. Ambulance Blues (8:56)
totale tijdsduur: 39:34
zoeken in:
avatar van Zoute Popcorn
4,0
Fuck man, wat is Ambulance Blues toch mooi. Dat nummer ontstijgt echt met gemak de rest van dit album en alles wat ik uberhaupt tot nu toe van hem gehoord heb.

avatar van HugovdBos
4,5
On the Beach verscheen in een periode waarin Neil zoekende was naar zowel zijn eigen identiteit als dat van de wereld. In het middelste werk uit zijn Ditch trilogie moest hij de dood van Crazy Horse lid Danny Whitten nog verwerken en liet de muzikale stijl zich vooral beïnvloeden door de rijke aanwezigheid van drugs. Dit psychedelische sfeertje dient zich vooral aan in het gebruik van de Wurlitzer piano, orgel en gitaren. Neil’s cynische uitlatingen dringt hij op On the Beach direct aan de luisteraar op in een stemmige vorming van folk rock.

Alhoewel de vrolijkheid in Walk On nog het merendeel van het catchy ritme waarborgt slaagt hij erin met See the Sky About to Rain de toon te veranderen in de onzekerheid van het bestaan. De klanken van de Wurlitzer piano voeren het tempo aan, waarbinnen de schoonheid zich beetje bij beetje ontwikkeld in de klanken van de steel gitaar en bas. Revolution Blues toont een geheel andere wereld, waarin zowel begrip wordt gevraagd voor de aanjagers als de slachtoffers van de revoluties. Muzikaal gezien speelt het nummer meer in op herhaling, maar ook hier geven de gelaagde gitaarpartijen weer veel van de schoonheid van de productie prijs. De titeltrack zelf is een ander volwaardig hoogtepunt, waarbinnen zelfmedelijden de mens Neil Young in een ander daglicht zet. De drukte van de stedelijke gebieden en mensenmassa’s worden hem teveel en lusteloos laat hij zich terugzakken in zijn eigen nest. De instrumentale kant van het verhaal beslaat de rustgevende gitaarpartijen en het tergend trage drumritme, waarnaast de keerzijde van beroemdheid hem steeds dieper in de depressies brengt. Ook afsluiter en tevens langste werk van echt album Ambulance Blues laat zich niet makkelijk lezen. Een doorgedraaide maatschappij waar geen uitleg aan wordt gevraagd (waaronder journalisten) steekt zich tussen de klanken van de viool, harmonica en akoestische gitaar. Oude tijden worden herleeft in de nostalgie van zijn begindagen, vooral ook prachtig onder woorden gebracht door het vioolspel.

On the Beach begeeft zich tussen het verlangen naar het verleden en de onzekerheid over de toekomst en voert zich muzikaal gezien door één van de meest aangrijpende klankpatronen uit Neil’s carrière heen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

avatar van henk01
5,0
Gewoon een fantastische plaat!

avatar van WoNa
5,0
Dit zal wel voor altijd mijn favoriete Neil Young plaat blijven. Op de een of andere manier komt alles bij elkaar, terwijl het een allegaartje van opnames is met verschillende producers en deels andere muzikanten. Stilistisch is het bijna nihilistisch. De ruwe bodem van het bestaan schraapt Young leeg op On The Beach. "A barrel of laughs...", maar dan in de opgetelde som van alle boeren met kiespijn. "...with mij carbine on", zoals hij zelf zingt. Het zijn bijzonder rauwe emoties ondergedompeld in antidepressiva en sloten alcohol/stapels drugs.

Toen tijdens het concert in de Ziggo Dome in 2016 ineens 'Vampire Blues' voorbij kwam, iets waar ik gezien de repertoirekeuze al stiekem op hoopte, was mijn hele avond dubbel goed. Deze song is, zoals diverse andere op de plaat, kaal. De naakte essentie van nummers worden door Neil en begeleiders gespeeld. "Geen noot teveel hoor!"; het zou zo muziek van de familie van Zeeuws Meisje kunnen zijn. Tegelijkertijd is het zo spannend. De onderhuidse spanning in de nummers is fenomenaal ingehouden. Nooit ontploft er iets, of het zou de diepe e-snaar van de akoestische gitaar moeten zijn in 'Ambulance Blues', die telkens hard wordt aangeslagen en na trilt. Verder is het tandenknarsend mooi.

In de spaarzame lichte momenten, dat is overigens een bijzonder subjectief begrip op On The Beach, komt een verwrongen schoonheid tevoorschijn. 'For The Turnstiles, 'See The Sky About To Rain', 'Moving Pictures', zijn zo mooi. Dat zijn de andere nummers ook, maar hier sluimert de woede, het ongeloof, de depressies, het diep donkere zwart. op een alles consumerende wijze. In de andere drie zit nog enige acceptatie van de situatie opgesloten, een weten dat het niet beter gaat worden.

Ironisch genoeg begint het album met 'Walk On', het meest optimistische nummer. Gelukkig kon Neil Young zich daar niet toe aanzetten, met dit prachtige album als resultaat. Neil Young heeft nog vele platen sindsdien gemaakt, maar nooit meer kwam alles zo perfect samen als op On The Beach.

4,5
dit is ind één van de beste van Neil.

… maar helaas misschien niet dé CD die iedereen kent van Neil Young …

4,5
Mijn eerste blinde aanschaf destijds op LP!!!

Gast
geplaatst: vandaag om 05:14 uur

geplaatst: vandaag om 05:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.