Neil Young - On the Beach (1974)

Een gevoelige rake plaat van Neil Young. Puur en onversneden, rauwe tabak waarop je kauwt. Het gevoel van het eten van een brok oud belegen kaas met een goed groot glas wijn. Wat mij betreft is dit mijn favoriete blues plaat. Zo hoor ik die graag. Voor de Revolution- Vampire- en Ambulance blues alleen al, verdient dit album van mij al een ruime voldoende. De heerlijke ritmesectie van Revolution duurt mij te kort, terwijl het nummer aan het einde komt, is mijn hoofd nog steeds aan het meedeinen. Vampire raakt de goede stemming, hoewel een goede stemming nou niet echt de juiste definitie is van dit prachtige werk van Neil. Ambulance Blues, neemt mij bijna 9 minuten mee en ik ben verkocht als hij inzet met O Caroline...die melodie raakt me. Daar krijg ik een heerlijk tenenrechttrekkend schommelstoel gevoel van
I.t.t Motion Pictures die dit album samen met For the turnstiles het van de 5* afhoud. Motion Pictures vind ik niet veelzeggend en gemakzuchtig overkomen. For the Turnstiles vind ik belabberd gespeeld/gezongen en heel nonchalant. Aan de andere kant past dit nummer wel meer in de sfeer van het album als Motion Pictures. Walk on is een mooie pakkende opener, die niet echt representatief is voor wat dan nog komen gaat, maar dat is geen gebrek. See the sky about to rain, is een mooi nummer, die zich in je hoofd nesteld en ik vraag mij af of Rod Stewart hier niet veel naar geluisterd heeft bij het maken van I don't want to talk about it.
Al bij al een heel aangenaam album, dat op tijden zich onder je huid zou kunnen nestelen, maar niet eentje die ik makkelijk op zou zetten. Dat is dan wel weer de charme van Harvest. Maar qua intensiteit overstijgt dit On the Beach met gemak.

Hhmm.. deze wil mij nog niet echt pakken.

Het kwartje is dan toch gevallen. Een aantal prachtige nummers zoals Walk On, See the Sky About to Rain, maar dan heb je nog nummers die zelf "prachtig" overtreffen met For the Turnstiles als perfecte voorbeeld. Ook de laatste twee nummers zijn hemeltergend mooi. Misschien wel de beste Neil die ik tot nu toe heb gehoord.

Zeg dat! Ambulance Blues een zeer geniale afsluiter van een album dat tot aan dat nummer al zo ontzettend gaaf is. Heerlijk rustige muziek die het hier prima doet. Lekker voor op de veranda, kijkend naar de zonsondergang onder het genot van een koud biertje, wat borrelnootjes op tafel en de avond kan niet meer stuk. Ik ben blij dat ik dit album beluisterd heb, dat ga ik in de toekomst nog veel vaker doen namelijk. Ik begin met 4,5* voor dit prachtige werk van Neil Young.

Hé, rijtje twijfelaars met jullie ****1/2, maak daar toch simpelweg ***** van, als er één doorleefde plaat dit verdient is het wel deze!

Sorry maar ik ken het pas net, ik wil het nog wat vaker beluisteren maar ooit zal die 5* wel komen hoor .

Alright. Mooie avatar, het zijn eens andere kleuren...

Eerste Neil? Opmerkelijke keuze.

Eerste Neil ja, komt door dit topic: Muziek >> Muziekgames >> Dieter's hiphoploze Topalbumbattle

Eens moet een "eerste" keer zijn. En dan ben je daar al het meest blij mee. Later komt het kiezen vanzelf.

Maar het is niet z'n beste hoor .

Jawel.

Voor mij is On The Beach ook zijn strafste en beste plaat.

Sorry Father McK, ik kan je mening helaas niet delen. "On the Beach (1974)" werkt op mij als een slaappil. Ik kan er niet 40 minuten geboeid naar luisteren zonder weg te dommelen. M.i. is "On the Beach (1974)" een zwak album van Neil.

On The Beach is voor mij een plaat waar ik machtig mooie beelden in mijn gedachten bij zie; Een zomers landschap, een wereld vol vredelievende hippies, smeulend asfalt tussen heelder velden lavendel.... en dan met je lief naakt in die velden lopen en er stevig gaan vrijen...

Het zijn de associaties die ik met dit soort platen maak. Ik waan me in die wereld waar nog geen godverdomse discodreunen of house-of technodreunen kunnen doorklinken omdat die godverdomse kloterij nog niet bestaat; een wereld die véél trager gaat dan vandaag...

Deze plaat roept al die machtige beelden bij me op, iets zoals mijn hemel er zo ongeveer uitziet...
Inderdaad is dit een vijf sterrenplaat, een betere is nauwelijks denkbaar.
Ook If I Could Only Remember My Name van David Crosby is zo'n plaat voor mij; erg filmische beelden van een gedroomde ideale wereld zoals ik mij die droom, dus jà, dit benadert echt wel de perfectie voor mij.
Het is een plaat die me erg ontspant als ik moe ben, ik ga op bed liggen, leg deze op... en spontaan begint de zon te schijnen.
Het wat zweverige van veel van deze songs, op een bedje van nog veel zweverige gitaar van Neil.... dit is toch het héérlijkste wat er bestaat?

Voor mij in elk geval wel!

Prachige omschrijving van jouw gedachten, die je bij dit album hebt. Ik en mijn vriendin, die stiekem even meelas, vinden dit bijna literatuur of misschien wel helemaal. Ik kan me ook enigszins mee verplaatsen naar die tijd. Wij zijn immers een beetje van dezelfde generatie. De wereld ging inderdaad trager en men "genoot" daardoor ook langer van dingen, die tegenwoordig als "vanzelfsprekend" gelden.

Mmm, ik ben van na die tijd en krijg bij het luisteren naar On the Beach heel wat apocalyptischer beelden voor ogen. Iets met junkies in de goot met keiharde techno. Een zonnige en naieve plaat vind ik dit niet bepaald, wel een donkere en depressieve.

Ik hoor het zonnige en vrolijke ook niet, dit is juist een droevige en deprimerende plaat. Neil lag nog steeds een beetje overhoop toen hij On the Beach opnam. Al was het natuurlijk niet meer zo duister als op Tonight's the Night. Toch hoort On the Beach niet voor niets bij de 'Ditch Trilogy'.

Kijk op het gebied "muziekbeleving" kunnen smaak van verschillende generaties en zelfs personen met elkaar botsen. Muziek is geen grammatica. Niets is per definitie goed of slecht, vrolijk of triest. Tijdsbeeld en beleving gaan dan echt meespelen. Ouderen en jongeren kunnen heel veel delen, maar niet het "verleden". Wij hebben het verleden en jullie jongeren "de toekomst"

Wanneer iemand vanuit nostalgische overwegingen deze plaat als zonnig bestempeld, ok daar kan ik me nog een klein beetje iets bij voorstellen. Herinneringen aan de goede oude tijd, dat soort dingen Verder is dit ook voor mij totaal geen vrolijk plaatje..

Voor mij ook de eerste Neil Young plaat en nog altijd niet overtroffen door de andere drie albums die ik van 'm ken.

Dit pakt me nog niet zo. Erg bluesy, erg tekstueel gericht. Mooi wel, en vooral Ambulance Blues steekt er wel bovenuit, maar het doet me op de een of andere manier wat zeurderig aan en vergeleken met Tonight's Tonight toch wat lichtvoetig, terwijl ik dat prachtig vond.
Zal het eens 's avonds laat luisteren, misschien dat het dan meer tot zn recht komt.

Daar ging het bijna fout. Ik werd al bitter. Heb ik hier toch de beste Neil tot nu toe te pakken. Bijna zit ik aan vier sterren, voor de eerste keer. Steeds stel ik mijn verwachtingspatroon bij.

Een brok oud belegen kaas zal ik er niet snel bij eten. Wel warme kaas op een broodje, slap uit de magnetron. Dik, vormeloos en geel. Lauw geworden bolletjes uit de kofferbak. Yoghurt en cruesli bij het zwembad. Sokken in sandalen.

Maar pas aan nummer zes, niet eerder. Of vijf. Ik moet er even inkomen. Als Neil eenmaal uitgeschreeuwd is in For the Turnstiles, die ik al mooi gecoverd wist van Califone. Het valt een beetje uit de toon. De eerste drie nummers zijn ook alleraardigst. Bekend recept, gezellig uitgevoerd. Een heel album lang Ambulance Blues was misschien ook wel te veel van het goede geweest.

Breekt de plaat hier doormidden in de laatste minuut van Vampire Blues, die de organist inleidt met een wilde slag. Geen zin meer. De band verliest het ook en speelt zich gedurende de rest van de plaat buiten bewustzijn. Te moe om in slaap te vallen. Neil heeft niks door.

Zit ik met een waas voor mijn ogen achter mijn bureau, met de geur van ananas en tosti's. Krijg ik een beetje de Yellow House-kriebels. Dezelfde landerigheid. De cover is ook heel geel. Neil Young smeert zijn landerigheid uit, als stroop op rogge. Doorzichtig, wat plakkerig en langzaam. Ambulance Blues smeert Neil Young negen minuten lang uit, op z'n gemakje. Fluitend. Aan het aanrecht met een keukenschort om. Met z'n verdriet en eenzaamheid. Neil Young kijkt een beetje verdrietig voor zich uit. Met z'n haar, slap en dun. Neil is lusteloos. Vliegen cirkelen om zijn vette haar, maar hij slaat ze niet weg.

Neil Young slaat de omelet met een spatel. Zijn spijkerbroek zit veel
te strak. Het is mooi weer.

Roelof misschien moet je gewoon concluderen dat Neil Young niets voor jou is. Dat scheelt je veel frustratie in het ontdekken van heel zijn oeuvre.

Dat lijkt me ver gaan, ik heb ook alle berichtjes gelezen en aan de beoordeling te zien heeft Roelof geen hekel aan Neil Young. Ik denk dat compileren een betere optie is.

IK ben in elk geval ontzettend blij dat ik deze plaat zo anders, geheel anders ervaar dan Roelof.
Echt, het zonnetje in huis, even plat gaan liggen en dan MATELOOS van dit grandioze album genieten, wat zeg ik; genieten tot de oneindige macht, zo ongeveer voel ik superlatieven opkomen als ik Young's seventies werk, en in het bijzonder dit ontzettend sfeervol album wil beschrijven.
Héél de wereld zou deze plaat gewoon in huis moeten hebben, echt héél de wereld...

en hoe down of triest Neil mischien was bij het maken van dit album, ik ervaar dit als een zomers briesje...


Met alle respect voor Roelof, bij mij wil de verf ook niet bij elk album, zèlfs van Neil Young, pakken!
(de meeste gelukkig wel!)

Neil Young heeft vele prachtplaten op zijn naam staan, en dit is er zeker één van. Het gevoel dat ik heb bij dit album is een beetje dubbel. Aan de ene kant heb je die immer trieste ondertoon op dit album, maar aan de andere kant herken ik er dan ook weer positiviteit in.

Nummers als 'On The Beach' en 'Ambulance Blues' kan ik ten alle tijde opzetten, zowel depressief als happy.

4.5 sterren

Wauw het heeft echt een paar maanden geduurd voor deze plaat me beviel maar ik vind het nu een pareltje. Voor mij staat voorlopig op 1: Revolution Blues. Iemand enig idee waar het over gaat?

Scroll hier eens helemaal naar beneden: http://www.thrasherswheat.org/fot/otb.htm

Het is een interessante tekst, maar ik ben er zelf ook nog niet helemaal uit.