Neil Young - On the Beach (1974)

In die tijd, begin jaren 70, toen de hippies hun bloemen en idealen op een betere wereld begraven waren en de oorlog Vietnam volop aan de gang was , raakte Neil in 2 jaar durende depressie. De spijkers waren definitief in de kist met idealen geslagen. In die periode is On The Beach opgenomen. In een periode daarvoor ontmoette Neil, net als Dennis Wilson en wat ander muzikale vrienden Charles Manson. De man van de "Sharon Tate" moorden. Dennis Wilson is van die tijdelijke vriendschap nooit helemaal bijgekomen volgens ingewijden (drugs, bedreigingen e.d). Neil heeft die Manson ook persoonlijk ontmoet heeft zich op Revolution Blues ook erg laten inspireren door die Manson, uit pure frustratie en teleurstelling. Als je de tekst goed naleest kan ik me voorstellen dat hij bij zijn toenmalige vrienden geen beste beurt gemaakt heeft. Toen werd de plaat tot overmaat van ramp ook nog eens door de platenmaatschappij afgewezen. Ik kan me dus zo voorstellen dat Neil liever niet aan die periode herinnerd wil worden. Zeker niet nu hij wat ouder is. Dat hij de cd in 2003 toestemming heeft gegeven de lp op cd te zetten is m.i. ook meer een knieval naar de echte fans. Dat hij ooit digitaal geremasterd op de markt zal komen, geloof ik persoonlijk niet. Achter elk album van elke artiest zit altijd wel een verhaal, maar het volledig verhaal achter dit album is buitengewoon triest. Ik heb heel sterk het vermoeden dat "het "Charles Manson verhaal" de reden is dat NY zou willen dattie nooit gemaakt was, maar dat het juist om die reden en soort "cult-lp" is geworden. Een muzikaal hoogtepunt vind ik het, persoonlijk, in ieder geval niet

Om achter een hoop achtergrond info te komen, google is naar: Neil Young The Ditch Trilogy, Terry Melcher, Mo Austin, Dennis Wilson, Danny Whitten, Bruce Berry, Charles Manson & Family en alles overlezend kun je je een beeld vormen uit die periode, waardoor de lp's van Young en zijn teksten e.d ontstaan zijn. Als je dat al gedaan hebt, beschouw dit dan maar als niet-geschreven. Maar voor mij was het een eye-opener. Het was net een beetje een puzzel, maar wel een verdomd interessante.

De Ditch Trilogy was bekend bij mij, en ik had wel eens gehoord dat Neil contact had met Charles Manson, maar ik had Manson nooit bij deze periode betrokken. Terry Melcher en Dennis Wilson hebben er meer last van gehad dan Neil Young, maar Revolution Blues lijkt inderdaad op Manson te slaan. Dankje Ad, het was de moeite waard om me hier eens in te verdiepen.

Ik vond o.a. deze site: Revolution Blues by Neil Young Songfacts

Hier staat het heel beknopt, maar wel duidelijk.

Heb je trouwens Charles Manson's album uit 1970 wel eens gehoord, Ad?

Ja, gisteren tijdens mijn "speurtocht" over die periode, waarin alle personen, opgenoemd in mij stukkie, elkaar op één of andere manier met elkaar in aanraking zijn gekomen. Die nummers van Manson zijn niet om aan te horen. Op de lp 20/20 staat trouwens wel een nummer dat door Manson geschreven is: Never Learn Not To Love. Op de lp staat als schrijver Dennis Wilson vermeld. Dat was het begin van de ruzie met Terry Melcher, Dennis Wilson en The Manson Family. De rest met Neil moet je zelf maar even uitpuzzelen, want anders raak ik erg off-topic.

Prachtig achtergrondverhaal, Ad.

Geen flauw idee, dat hij die Manson heeft gekend. Misschien dat zijn trilogie (Time fades away, On the beach en Tonight's the night) niet alleen te maken had met het overlijden van Crazy horse-lid David Whitten (waar Young zich verantwoordelijk voor voelde) maar ook met die vriendschap met Manson.

Misschien dat mijn haren dan toch niet voor niets overeind gaan staan, bij één van deze huilebalk-cd's. Als een soort van automatisch aanvoelen dat er iets met Young niet klopte.

Hij wilde zich in die periode ook nog afzetten tegen het succes van Harvest en After the goldrush (waarom in Godsnaam, ga je je afvragen. Na zulke pareltjes. Zou die Manson daar ook mee te maken hebben?). Mijn aversie tegen de beruchte trilogie blijft recht overeind staan.

In Topanga Valley leefden veel hippies, muzikanten en er waren veel communes en er werd volop drugs gebruikt. Onder die muzikanten waren o.a. Dennis Wilson en Neil .Young. Van hen is bekend dat zij allen een tijdje bevriend waren met Charles Mansonen zijn Family.. Neil heeft Manson zelfs een motor gegeven om naar Mo Austin te gaan om via hem een platencontract te krijgen dij Reprise Records. Manson wilde immers graag muzikant worden. Daar werd hij afgewezen. Een andere poging via Dennis Wilson en Terry Melcher (producer en zoon van Doris Day) was ook al mislukt. Neem daarbij de tekst van Revolution Blues waarin Young letterlijk zingt: Well I hear that Laurel County is full of famous stars, but I hated them worse than lepers and I kill them in their cars. Als je nagaat dat daar o.a. Jim Morrison en Joni Mitchell woonden (de geliefde van Graham Nash). Dan maakte Young geen beste beurt bij zijn "vrienden", ondanks dat hij in een diepe depressie zat door drugs gebruik en de dood van Danny Whitten, zijn maat. Ik zou daar jaren later ook niet te veel aan herinnerd willen worden. Dus ik ben ook niet zo kapot van die Ditch, ook wel Doom Trilogy genoemd.

Voor mij is dit persoonlijk zijn meest interessante periode, al vind ik de pre-Harvest tour ook geweldig.

Best een aardige plaat deze 'on the beach'. Maar verder als aardig kom ik niet. Zijn stem en het hele geluid is ielig en de nummers zijn met een paar uitzonderingen best o.k maar verre van meestelijk. 'Walk on' vind ik overigens een zwakke openaar. Blijkbaar dacht Neil Young er zelf ook zo over aangezien het héél lang duurde voordat deze plaat op CD verscheen.

Ik snap niet dat jullie deze muziek los zien van de periode en de gemoedstoestand uit die tijd . Ik snap ook nog wel dat je toen nog niet geboren was, maar heeft "timeframe" en en inspiratie voor jullie geen enkele betekenis..Jammer en heel triest!!

tegen wie heb je het nou?

Ik denk een reactie op die 2,5* van devel-hunt (die geboren is in 1964, 29 februari om precies te zijn - ik heb mijn connecties) en die lage stemmen in het algemeen. Let wel op, ik zeg; "ik denk".

Feitelijk valt er overigens over muziek nauwelijks echt te discuseren, it's all a matter of taste, Isn't it??
Ik vind welliswaar On the beach geen reet tot weinig aan maar loop weg met After the goldrush en Comes a time.
En al schrijft Ad Brouwers over 'timeframe' en 'inspiratie, ik hoor en voel het niet. Ik hoor juist weinig inspiratie ongeacht de timeframe waarin deze is gemaakt, hetgeen mij overigens worst zal wezen.

Ad B. is ook maar een mens.

Dank je Buldozer, ik ben idd ook maar eens mens en de onverschillige mening van devel-hunt doet mij vermoeden dat devel, dat ook is. Misschien in een kleine midlife-crisis of een beetje opstandig omdat hij in de puberteit van zijn tweede jeugd zit. Maar even terug naar de lp. Neil zat in een periode van zijn leven waarin hij niet overliep van inspiratie. Hij had te veel dingen meegemaakt, die hij moest verwerken. En wat die dingen waren, heb ik ik zo kort mogelijk proberen uiteen te zetten in een paar reakties. En als iemand zich daarvoor niet interesseert, moet iemand dat gewoon lekker zelf weten. Ik, persoonlijk, vind het altijd erg interessant in welke omstandigheid een artiest, op welk gebied ook, zijn "kunstje" produceert.

@Ad: Wat mij betreft, ik vond het wel interessant om te lezen in welke context dit album tot stand is gekomen. Neil Young & Charles Manson is nou niet echt een link die ik zelf zou hebben gelegt.
Die extra informatie rondom het bestaansrecht van een plaat als deze, geeft mij een extra kleur de volgende keer als ik het weer ga beluisteren. Dus zoals Barry Stevens zou zeggen...vooral doorgaan Ad

Maar er heeft toch helemaal niemand gezegt dat niet interessant te vinden? Devel Hunt geeft alleen maar aan dit album niet goed te vinden. Jij onderschrijft dat zelfs doordat je aangeeft dat hij op dat moment inspiratieloos was.

Geef mij deze ongeinspireerde Neil Young maar. Juist zijn belade zoektocht is op dit album zo mooi te horen. Ik heb het idee dat hij zijn nummers juist van diep uit zijn ziel trekt. Maar goed ik zal er wel geen verstand van hebben aangezien ik niet uit zijn tijd kom.

Het kan toch niet zo zijn dat als iemand een CD niet goed vind hij meteen het stempeltje midlifecrisis of tweede puberteit ktijgt toegeschroven. Ik vind deze CD niet zo goed, dat is alles. Bovendien vind ik de periode waarin een artiest zit best interessant mits dat tot hele goede muziek leid, en das hier niet het geval. Ik heb Neil vaak vele malen beter en geinspireerder gehoord.

Integendeel Woody, je heb helemaal gelijk. Artiesten die in een spiraal naar beneden zitten of even zwaar depressief zitten, komen soms tot hun mooiste en beste prestaties. Noemt het negatieve inspiratie, whatever. Tekstueel komt de emotie dan soms uit hun tenen en dat dat boeit mij zo. Dus je hebt er echt wel verstand van, Woody en daar hoef je echt niet uit zijn tijd te komen.

@ devel-hunt. Over één ding zijn we het in ieder geval eens. Over smaak valt niet te twisten. De "botheid" in jouw reaktie stoorde mij een beetje.

Mijn Neil Young ontdekkingen gaan door. Net deze geleend van de bib, daar ga ik nu vanavond in mijn bedje wat naar luisteren, en morgen zal ik dan mijn stem en mening online zetten.

Ik had eigenlijk een zomerse feel good plaat verwacht, maar wat wil je ook, met die hoes.

Qua muziek valt het nog mee, maar qua teksten is dit toch zijn meest donkere plaat. Gemaakt in zijn donkerste periode, volgens wikipedia. Het is er aan te horen. Toch vind ik On The Beach een zeer sterk album. Vooral de opener, het titelnummer en Revolution Blues.

Maar met deze plaat ben ik ook tot het besef gekomen waarom ik meer heb met Dylan dan met Young: in de albums van Dylan zit altijd wel een luchtig en humoristisch nummertje, dat de zware kost wat verlicht. Dat mis ik een beetje bij Young. Maar no offense, het zijn allebei genieën van de bovenste plank.

Is er iemand die mij zou kunnen uitleggen wat hij bezingt op deze album? Ik knoop er maar geen touw aanvast. Revolution Blues? Ik luister aandachtig en lees songteksten ik heb wel vermoedens maar wil graag horen wat jullie denken?

"Revolution Blues," inspired by Charles Manson, whom Young had met in his Topanga Canyon days.

Verder moet je deze pagina er nog even op naslaan want o.a de users Stijn Slayer en Ad Brouwers hebben meer over de tekstuele inhoud en het tijdsbeeld te melden.

Zelf voel ik deze plaat binnenkomen tot diep in mijn binnenste. Het kale, het onaffe en desolatie van deze plaat pakken mij. See the Sky About to Rain omschrijft het gevoel vlekkeloos. Een hemel die van blauw naar grijs vormt en dan deze plaat op.

Ambulance Blues is mijn favoriet met de zinsnede; How can a man tell so many lies? He had a different story for every set of eyes.

Leuk dat je over See the Sky About to Rain begint.

Wat ik zelf een heel treffend, en daarom zo'n mooi stukje tekst vind is dit:

Some are bound for happiness,
some are bound to glory
Some are bound to live with less,
who can tell your story?

Bedankt voor de reactie Douglas ik was inmiddels met googlen idd al wat verder gekomen. Een bijzonder album wat ik nog niet helemaal heb uitgepluist. Maar dat is alleen maar lekker.

Dit album merk je wel dat Neil Young toch ook verward is en depri. Hij zingt in Ambulance Blues over verschillende dingen, het is net als of hij ooit aan dat nummer begon met het idee er iets in te verwerken maar dat hij een beetje verward alles maar erin heeft verwerkt wat door zijn hoofd ging. Dat maakt het nummer toch wel heel emotioneel.

'It's hard to say
the meaning of this song.'


Ben ik de enige die het zo ziet of zijn er meer?

Als je de achtergrond leest en wat hij allemaal mee had gemaakt is is het heel begrijpelijk dat hij depri en verward was in die periode. Dus ik ben het helemaal met je eens.

@ sCoenzool
Aals een verwarde en depri Neil Young je zo aanspreekt zou ik die 3,5 * bij Tonight's the Night maar eens opwaarderen.

Mischien weten jullie het al, maar er komt heel binnenkort een nieuwe concertdvd uit van Neil, de tweede van een trilogogy (de eeste was Heart Of Gold) geregiseerd door wederom Jonathan Demme. De trailer is al op internet te zien. Ziet er goed uit. Ambulance Blues staat er trouwens ook op met ook nog eens 6 ongereleaste songs.

Daar heb je helemaal gelijk in. Ik heb die plaat lange tijd niet goed begrepen en vond hem niet goed. Maar ik heb 'm de laatste tijd vaak geluisterd. Ik zet hem op een 4,0 maar ik denk dat hij nog wel verder gaat stijgen.

Geniaal album, Weet me te boeien van begin tot het eind.
Beste Young als je het mij vraagt.
Regelrecht mijn top 10 in.